Search for posts by CRNOIA

Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever

Daisy was niet de eerste die hem vragen stelde over zijn kracht. Het was nou eenmaal veel simpeler om uit te leggen dat je telekinese krachten had. William zijn krachten waren ingewikkeld, zelfs hij wist nog niet alle in's en out's van zijn krachten.
"Ik weet hoe je er uitziet wanneer je niet onder het vuil zit, geloof me. Er zit prachtig onder het vuil," grinnikte William. Hij startte de auto, zodat hij zo snel mogelijk. Ondanks dat Daisy nu bij hem was, was ze nog niet veilig. Pas als ze in de school was kon William echt ontspannen.
"Wanneer ik naar iemand kijk dan zie ik alles dat ze ooit hebben gedaan. Ik heb geleerd het te kunnen filteren, dus de meeste informatie gaat direct langst mij heen. Maar als ik wil, weet ik vrijwel alles van je. Geen zorgen, ik vergeet het direct zolang ik er geen aandacht aan schenk. En om het nog ingewikkelder te maken kan ik het ook merken wanneer mensen liegen. Een beetje als een leugendetector," legde William uit, terwijl hij het drukke station uit reed. Kort keek hij om naar Daisy. Ze was gespannen.
"Geen zorgen, het gaat goed komen, geloof me. Ik weet hoe het is om rond te lopen... te denken dat je een freak bent. Waar we heen gaan leren ze je -je krachten te accepteren. Ze leren je om te vechten zodat je -jezelf kunt beschermen. En daarnaast kan je lotgenoten leren kennen. We hebben heel veel... mensen met een verleden gelijk aan die van jou," zei William zachtjes. Voor een paar minuten bleef William rijden, tot ze bij een fastfood restaurant waren. Daar haalde hij een paar hamburgers en wat frietjes met een cola voor Daisy. Voor Harry zouden ze wel een stuk vlees tussen de broodjes kunnen trekken. Des noods moest hij wat langer wachten totdat ze bij de school waren. Daar hadden ze genoeg eten voor hem.
"Het is nog een flink stukje rijden, maar we wonen ook erg afgelegen. Juist om de reden dat we dan veiliger zijn," zei William. Hij plofte weer in de auto en gaf het zakje met eten en drinken aan Daisy. Zelf had hij niks gehaald, ondanks zijn honger. Hij wist dat er ontzettend veel, gezond en goed eten op hem stond te wachten als hij terug kwam op school. Daarbij had Daisy al langer niet genoeg gegeten, dus ze kon het wel handelen om eens ongezond te eten.
"Er zit ook een flesje water in, als je cola op is kan je daar water in doen voor Harry. Ik wist geen andere manier om hem ook wat te kunnen geven," bekende WIlliam.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever

Als een boer met kiespijn glimlachte William naar het meisje dat nu naast hem kwam lopen. Ze had het niet kunnen laten om nog een laatste opmerking zijn kant op te gooien.
"Na jouw actie van net heeft het toch geen nut om iets engs of vies uit te proberen bij je, al die mogelijkheden heb je bij mij weggehaald. Ik kan dus niks anders dan je braaf naar mijn directeur te brengen," zuchtte William. Hij keek even omlaag naar de hond die zich tussen zijn en het meisje haar benen in wurmde. Ze had goed gedaan aan het opvoeden van deze hond. Hij leek een vreselijk loyaal beest.
"Mijn naam is trouwens William, William Brown. Zoals je misschien net wel merkte kan ik spelen met gedachten. Ik kan mensen hun geschiedenis zien," legde William snel uit. Hij had er maar een gewoonte van gemaakt om te vertellen wat zijn krachten waren, op die manier keken mensen niet raar op als hij begon te praten over iets uit hun verleden dat ze nooit gedeeld hadden. Dat voorkwam het meeste gedoe. Op een rustig tempo wandelde het tweetal plus de hond naar de zwarte Volvo die William had geleend van de school.
"Ik zal de achterbank leeghalen voor jullie, dan kan je samen zitten," zei William. Als hij iets geleerd had ondertussen van het meisje haar brein dan was het wel dat ze niet gescheiden wilde zijn van haar hond. Die twee waren samen zo close dat niets daar tussen kon komen. William opende de achterdeur en trok een grote weekendtas vol met wapens en andere gadgets die hem konden helpen van de bank af. William werkte het liefste met zo weinig mogelijk spullen. Hij moest vertrouwen op zijn brein en instinct. De tas gooide hij in de kofferbak.
"Ik weet het beter gemaakt, we halen wel even snel ergens wat eten voor je op. Begrijp mij niet verkeerd, je bent prachtig. Maar je ziet er naar uit dat je wel een goeie stevige maaltijd kan gebruiken," zei William. Hij haatte het om te liegen tegen mensen. Hij ging geen waarheden verbuigen of wat dan ook. Hij moest dagelijks al luisteren naar miljoenen leugens van mensen. Hij kon het zelf niet aan om net zo mee te liegen. Daarbij was hij vreselijk slecht in liegen. Hij kon het voor geen meter, hoe graag hij het ook wilde. William stapte in de auto en wachtte geduldig totdat de gasten ook plaats hadden genomen.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever

Het klein beetje emotie dat William bij zich had verdween per direct toen hij de woorden van het meisje hoorde. Er was geen dankbaarheid of wat dan ook te horen in haar stem. Ze was nog steeds op haar hoede, net zoals haar hond. Heel raar was het niet. William had maar een seconde nodig gehad om een deel van haar geschiedenis op te vangen. Ze had vreselijke dingen meegemaakt, maar dat was niet waar William zich mee bezig hield. Hij probeerde te ontdekken wat haar krachten waren, iets dat hij normaal binnen een paar seconden kon ontdekken, maar bij haar vond William niks. Het was alsof ze van alles had. Een zachte zucht verliet William zijn lippen. Hij zou zich daar later mee bezig houden.
"Je mag zelf kiezen, ik ben hier alleen in opdracht van. Als je graag nog een aantal kilometer wilt rennen met die balderde conditie van je, ga je gang. Als je veiligheid wilt dan weet je achter wie je aan kunt lopen," zuchtte William. Hij duwde de veiligheidspal weer op op zijn wapen, waarna hij zijn pistool in zijn holster liet glijden. Hijgend door de inspanning zette William zijn handen tegen zijn middel. Hij had niet verwacht dat dit nog zo intens zou worden. En het ergste moest nog komen, al het papierwerk dat erbij hoorde. Het feit dat hij een kogel heeft afgevuurd zou hem niet ongestraft blijven. Kort keek William omlaag naar de hond van het meisje.
"Ik ben met de auto, hij staat iets verderop. We willen je helpen om je krachten te leren beheersen. En volgens mij heb je toch nergens beter om heen te gaan, gezien het feit dat je huis afgebrand is. We bieden je onderdak en eten, veiligheid is het belangrijkste voor je nu. Bij ons ben je veilig," zei William. Veel meer ging hij niet doen om haar te overtuigen. William stak zijn handen in zijn broekzakken.
"Ga je mee of niet? Want ik sterf ondertussen van de honger en ik wil graag wat eten," zei William. Wachten op antwoord deed hij niet. Waarschijnlijk zou hij een stuk liever geweest zijn als ze niet zojuist haar knie tussen zijn benen had geduwd. William had er geen behoefte aan om nu lief en aardig te moeten doen, dat zou later wel komen. Langzaam begon William het straatje uit te lopen.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever

Het was stom geweest van William om te denken dat dit een simpele missie zou worden. Natuurlijk zou ze tegenstribbelen en het was alleen maar normaal om te denken dat ze probeerde te ontsnappen. Even werd William zijn adem ontnomen toen hij voelde hoe het meisje haar knie tussen zijn benen plantte. Vol pijn en happend naar adem liet William zichzelf op zijn knieën vallen. Hij had haar aanval aan moeten zien komen. Het liefste wilde hij direct opspringen en achter haar aan rennen, maar William had zo veel pijn dat hij even moest bijkomen. Een goed halve minuut had hij verloren door dit. Hijgend kwam William overeind, waarna hij begon te rennen. De pijn verbeet hij. Op topsnelheid rende William achter het meisje en haar hond aan. Alles leek tegelijk te gebeuren. Waar William zijn aanval had ingezet, leek de tegenpartij ook lang genoeg gewacht te hebben. Terwijl het meisje het station uitrende zag William hoe een ander persoon haar de bocht af probeerde te snijden. Direct greep William naar het wapen dat hij op zijn heup droeg. Al rennende haalde hij de veiligheidspal eraf.
"Godver," gromde William. Het meisje rende in haar complete paniek een doodlopende straat in. Zodra hij de doodlopende straat bereikte zag hij hoe de andere man, gekleed in zwart, naar het meisje toe stapte. Wiliam richtte zijn pistool omhoog. Zonder iets te roepen of doen schoot hij een waarschuwingsschot af op de muur naast de man. De hond begon direct weer te blaffen. Geschrokken keek de man om.
"Je weet net zo goed als ik dat niemand er iets om zal geven als ik je hier en nu neerschiet. Jullie krijgen haar niet, ze hoort bij ons," sprak William kalm en laag uit. Hij richtte zijn wapen op de man, precies tussen zijn ogen. William had nog nooit iemand vermoord, maar hij wist dat er een eerste keer voor alles moest zijn. De man zorgde er echter voor dat William niet te lang hoefde na te denken over of hij iemand wel of niet ging vermoorden. Langzaam stak de man zijn handen in de lucht.
"Jullie houden haar niet lang, vroeg of laat zullen wij er zijn wanneer jullie in de minderheid zijn. Ze zal niet altijd een man bij haar hebben," siste de man. Langzaam maakte hij zijn weg de doodlopende straat uit, zodat William weer alleen was met het meisje en haar hond.
"Ik ben net als jij, anders. Je bent in gevaar. Kom alsjeblieft met mij mee zonder direct een slappe aanval te plegen," zuchtte William.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever

Het was nog nooit voorgekomen dat William op een missie zoals deze werd gestuurd. Sowieso was het een rariteit dat studenten missies moesten uitvoeren. Hij had al regelmatig gewerkt voor de FBI en CIA wanneer ze high profile cases hadden waar ze William zijn talenten voor nodig hadden. Dit kwam omdat William hoorde bij een selecte groep mensen die over meer bezat dan alleen een goed stel hersenen en een mooi gezicht. William was wat men noemde een mutant. Hij bezat extra krachten die hem deze kansen gaven. Als enige in de wereld bezat William de kracht om de geschiedenis in mensen hun ogen te kunnen zien. Alles wat zij ooit hadden gedachte, gezien en geroken stortte zich in William zijn brein zodra hij iemand aankeek. Daarnaast kon hij het direct zien wanneer iemand loog. Beide waren perfecte gaven voor instanties als de FBI en CIA. Wanneer ze zeker moest zijn van een misdaad of een oorlogsmisdadiger wilde ondervragen belde ze William altijd in van school. Om de wereld te beschermen tegen mensen zoals William is er een speciale, geheime school ontwikkeld waar mutanten zoals William lessen kregen in het beheersen en stabiliseren van hun krachten. Aan het einde van de zeven jaar studie werden er banen aangeboden aan de vijf beste leerlingen. Zij mochten de wereld beschermen. Het was William zijn droom om één van die plekjes te mogen vervullen, maar hij moest nog even. Eerst had hij een belangrijkere missie. Voor het eerst sinds tijden was er een fout gemaakt in het systeem. Kinderen werden bij de geboorte gecheckt op een speciale mutatie, zodat de overheid precies wist welke kinderen speciaal waren. Al deze kinderen gingen naar de school waar William op zat. Er was echter iemand door het systeem gegleden. Nu was de jacht op haar geopend. Mensen wilde mutanten hebben om te kunnen onderzoeken en 'genezen'. Daarom was de gemeenschap van mutanten ontzettend hecht. Ze beschermde elkaar. Zij had echter niemand. Het was William zijn taak om nu haar gemeenschap te worden. Ontspannen wandelde William het station over. Hij had zijn handen in zijn broekzakken gestopt. In de verte zag hij het meisje aan komen lopen. Haar rode haren waren van meters afstand al te zien. Naast haar zijde liep een grote hond die waaks om zich heen keek. Een zucht verliet William zijn lippen. Dat zou alles veel moeilijker maken. Honden waren fantastisch, hij had er vroeger zelf één gehad, maar ze waren ook heel loyaal. William en het meisje liepen steeds dichter naar elkaar toe. Precies zoals William had geplant kruiste ze elkaars wegen bij een klein steegje waar vrijwel nooit iemand liep. William greep het meisje bij haar bovenarm vast en duwde haar samen met de hond in één beweging het smalle steegje in. Zelf stapte hij achter haar aan, met zijn hand op haar mond en een andere hand stevig rond haar bovenarm.
"Stil, ik ben hier om je te helpen. Ik ga je in veiligheid brengen," fluisterde WIlliam. In stilte keek hij het steegje uit, wachtend of mensen hen zouden aanvallen. Het bleef echter nog rustig. Ze waren nog even veilig.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| The sea, once it casts its spell, holds one in its net of wonder forever

In de vele duizenden jaren dat hij in de zeven zeeën had mogen doorbrengen, was Aeson nog nooit zo gelukkig weest als met Atlantis. In plaats van de vele reisjes van oceaan naar zee kon hij zichzelf eindelijk settelen. Het had hem zo weinig moeite gekost om de kuststad op te slokken met zijn woeste golven. De mensen waren bang geweest, bang dat god ze gestraft had. Dat was tot ze realiseerde dat het een gift was geweest van hem. Af en toe zorgde Aeson dat zijn volk nieuwe mensen binnen kregen. Zeeliederen die dichtbij de verdrinkingsdood was of een kind dat te ver in de zee was gezwommen. Ondertussen was Atlantis een gigantische stad geworden waar een klein, selecte groep mensen mocht leven. Toch weerhield Atlantis hem er niet van om af en toe nog eens een uitje te nemen. Ook vandaag had hij besloten de bescherming van Atlantis achter hem te laten. Genietend zwom hij tussen een groep walvissen toen een bekend gevoel zijn lichaam binnen kwam. Door zijn hele bestaan heen had Aeson het gevoel onderdrukt. Miljoenen mensen op elk moment van de dag ging de zee in en hij hoefde het niet allemaal te weten. Maar soms kwam het anders binnen. Hoe het werkte wist Aeson niet, maar iets in zijn lichaam liet hem weten dat er een mens in nood was die belangrijk zou zijn voor hem. Hij was een man van instinct. Daarom draaide Aeson zichzelf direct om. Op een razend snel tempo zwom Aeson door. Hij stopte pas toen hij in de verte zag hoe een meisje diep op de bodem hing. Ze had een steen rond haar enkels. Het was een prachtig aanzicht om haar te kunnen zien. Het meisje had lang, wit haar dat als een lichtkrans rond haar heen zweefde. Het was bijna een engel. Aeson zwom naar haar toe. Nieuwsgierig keek hij naar het porseleinen gezichtje dat langzaam aan het sterven was. Aeson stak zijn hand in het leren buideltje dat hij altijd bij zich hield. Uit het buideltje haalde hij een stukje zeewier waar hij tegen blies. Het zou het meisje voor nu kunnen laten ademen totdat ze bij Atlantis zou zijn. Aeson opende haar mond en duwde het stukje zeewier naar binnen. Daarna ontbond hij haar enkels zodat hij haar vast kon grijpen. Met zijn armen stevig rond haar lichaam zwom Aeson weg. In Atlantis zou ze gewoon kunnen leven. Om de mensheid hun eigen stukje te kunnen geven had Aeson er voor gezorgd dat er een gigantische luchtbubbel was, zodat de mensen op hun eigen manier konden communiceren. Meer hadden ze niet nodig, volgens Aeson. Ze moesten blij zijn dat hij ze het leven had geschonken. Razend snel zwom hij door totdat Atlantis in zicht kwam.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

O|| The sea, once it casts its spell, holds one in its net of wonder forever

Samen met Mordimort

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O || You are enough, a thousand times enough

Met vermoeide ogen staarde William naar zijn onderlichaam. Hij lag nu al een paar uur in zijn bed. Het was nog maar vroeg in de ochtend. Normaal zouden mensen nog een paar uur slapen, zeker met het geluid van de harde regen tegen het raam. Maar William kon niet slapen. Het was de eerste nacht in zijn eigen huis en in zijn eigen bed. Hij had er altijd al moeite mee gehad om weer in zijn zijdezachte bed te slapen na maandenlang op een hard matje geslapen te hebben. Maar dat was niet wat William wakker hield. Zijn blik stond gefocust op de plek waar zijn rechter been hoorde te liggen. Langzaam liet William zijn linker tenen bewegen, waardoor het dekbed langzaam bewoog. Het maakte de realisatie dat zijn been weg was alleen maar groter. Des ondanks het ongeluk hield William nog steeds van zijn oude vaan in het leger. Het liefste wilde hij terug gaan, weer vechten voor zijn land. Niemand wilde echter een halve man. Een halve man kon geen land beschermen. Gefrustreerd sloeg William de dekens weg. Hij wilde niet nog langer kijken naar wat niet meer bestond. Van de grond greep William zijn krukken. Eigenlijk hoorde hij zijn protest te gebruiken die zijn ouders hem zo genereus hadden geschonken. Maar hij kon de moeite niet opmaken om het vast te maken aan hem. Het scheelde dat William, dankzij zijn werk, een sterk bovenlichaam had. Dit had hem ontzettend veel geholpen in de revalidatie. Hij kon zichzelf sneller overeind trekken en op krukken lopen kostte hem minder moeite. Zacht kreunend strompelde William de slaapkamer uit naar de woonkamer. Zin om ergens anders heen te gaan had hij niet. Het was niet alsof hij veel meer kon. Met een diepe zucht liet William zichzelf op de bank neervallen.
"Sorry jongen, ik zal vragen of iemand je vandaag wil uitlaten," mompelde William toen hij de grote labrador naar hem toe zag trippelen. Zijn ouders hadden hun hond bij hem achtergelaten, 'voor gezelschap'. William had daar echter totaal geen behoefte aan. Hij vond Rex fantastisch, maar hij kon niet voor hem zorgen.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O || You are enough, a thousand times enough

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven