Search for posts by CRNOIA

Re: O|| If you want to know what a man's like, take a good look at how he treats his inferiors, not his equals

Zoals verwacht had het Aeson vrij weinig moeite gekost om Nimara te kunnen helpen. Het scheelde dat hij nog nooit in zijn jonge leven verantwoordelijk had gehad voor iets. Wanneer Aeson iets deed dat niet de bedoeling was of wanneer hij de regels brak strafte niemand hem. Geen van de nimfen durfde de man tegen te spreken die speciaal ontworpen was door de goden. Iedere nimf wilde een goed leven hebben wanneer de boom des levens stopte met het afleveren van zijn vruchten. Vroeger gebruikte hij dat nooit voor de hulp van anderen. Maar nu hij volwassen was en wist dat hij nimfen zoals Nimara zou kunnen helpen nam hij regelmatig de schuld op zich.
"Je hoeft je nergens voor te verontschuldigen. Het was Nimara haar fout. Het is haar fout. Ze had op haar plek moeten staan om jou tegen te houden," zei Aeson duidelijk. Hij wandelde met de elf die zichzelf Lura noemde de trap op. Het viel hem mee hoe gemakkelijk de elf met hem mee wandelde. Ergens had hij verwacht dat de elf was zoals in de boeken. Gemener en veel gevaarlijker. Lura kwam in geen enkel opzicht gevaarlijk op hem over.
"Opnieuw; zoals ik al zei. Het is beter als je niks weet over mij. Maar om het je makkelijk te maken mag je mij Aeson noemen," zei Aeson. Ze stopte bij een grote houten deur dat was versierd met gouden sierlijke lijnen. Achter hen hoorde Aeson hoe twee nimfen achter hem aan liepen, klaar om de deur van Lura te beschermen tegen haarzelf.
"Het wordt verzocht dat je hier blijft," zei Aeson. Hij had de deur geopend en wandelde met Lura de grote slaapkamer binnen. Nimfen hadden geen gevangenis. Daarom hadden ze speciale slaapkamers waar gasten bleven omgetoverd tot gevangenis voor vandaag. Lura haar slaapkamer had een gigantisch bed gemaakt van de zachtste dekens van de zijderupsen. Er was een groot balkon dat neerkeek op de kleine huisjes van de nimfen. Er stonden een aantal boeken met nimfenliederen en er stond een groot bad in de hoek van de slaapkamer. Nimfen hadden nooit moeite gehad met naaktheid. Het betekende niks voor hen als ze elkaar zagen zoals de natuur ze geschonken had. Ook met Aeson zijn komst veranderde dat niet. Daarom hadden ze geen speciale kamers zoals de mensen waar in werd gebaden.
"Er staan nimfen voor je deur die je helpen als je iets nodig hebt. Ik zal kijken of ik iets van entertainment voor je kan vinden," glimlachte Aeson liefjes.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| If you want to know what a man's like, take a good look at how he treats his inferiors, not his equals

Langzaam liet Aeson zijn arm weer zakken. De elf vertrouwde hem niet. Heel raar kon hij het niet vinden. Ze wist waarschijnlijk niet wat haar overkwam. Aeson liet zijn glimlach weer zien.
"Dat was het advies dat ik gaf voordat iemand binnen kwam lopen en ons zag. Nu weten ze dat jij gezien hebt. En ze zullen je niet wegsturen," zei Aeson. Dit keer haakte hij zijn arm zelf rond de elf haar arm heen. Het zou beter voor haar aflopen als ze zelf met hem mee zou lopen. Nimfen waren niet gewelddadig en het enige geweld dat ze gebruikte was om hun eigen gemeenschap te beschermen. Ze zouden nooit uit zichzelf iemand aanvallen of een oorlog verklaren. Dat lag niet in de natuur van nimfen. Maar ze waren wel beschermend over hun geheimen.
"Het is inderdaad jouw fout niet, het is onze eigen fout," zei Aeson. Met de elf aan zijn arm wandelde hij terug naar de centrale hal waar de ouderen zaten. Met grote, donkere ogen keken ze vol afgrijzen naar de elf die aan Aeson zijn arm liep. Hij liep naar het midden van de halve cirkel waar de oudste nimfen in zaten.
"Verklaar," sprak één van de oudste. Nimara stond met gebogen hoofd voor Aeson en de elf. Het was einde verhaal voor haar carrière als wachtster als Aeson zou aangeven dat ze had gefaald in het bewaken van het best gehouden geheim van de nimfen. Ze verdiende het niet om op een jonge leeftijd al ontslagen te worden van wat ze graag deed.
"Nimara ondersteunde mij in de bibliotheek toen ik één van de vijf boeken wilde lezen. Ze was de enige in de buurt die kon helpen. Op het moment dat we samen het boek weer terug zette kwam onze gast binnen gelopen," sprak Aeson rustig. De groep nimfen keek hem argwanend aan. het zou niet de eerste keer zijn dat Aeson de regels had omgebogen naar zijn eigen ideeën. Nimara keek om naar Aeson. Ze wierp hem een dankbare blik toe.
"Je weet dat Nimara haar werk moet doen, waarom zou je haar afleiden op het moment dat je verteld is dat er een gast was," zei de oudste boos. Aeson wierp de groep nimfen een charmante glimlach toe. Hij wist dat ze hem niet zouden straffen, daarom nam hij liever de schuld op zich dan dat Nimara gestraft werd.
"Het spijt me dat ik mijn eigen educatie voor de veiligheid en bescherming van de geheimen heb gezet. Ik werd onvoorzichtig, het spijt me," zei Aeson langzaam. Hij keek even om naar de elf om te kunnen meten of ze zijn advies zou opvolgen. Een zucht ontsnapte de lippen van één van de oudere elfen.
"Breng haar naar de zuiderkamer, we moeten dit onderling bespreken," zuchtte ze uiteindelijk. Aeson draaide zich direct om. Voor nu was het beter als ze zo min mogelijk bij de ouderen in de buurt te komen.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| If you want to know what a man's like, take a good look at how he treats his inferiors, not his equals

Aeson liet zijn boek dichtvallen. Terwijl zijn ogen op de elf gericht stonden schoof hij zijn boek weer terug in de boekenkast. De elf had duidelijk niet verwacht om hier tegen hem aan te lopen. Het was van haar gezicht af te lezen dat ze niet goed wist hoe ze hier op moest reageren. Aeson schraapte zijn keel.
"Dat is niet wat ze zeiden. Je bent welkom, echter niet overal welkom. Geloof me ik heb die woorden veel te vaak gehoord. De wachter bij de deur had je hier tegen moeten houden," zei Aeson simpel. Hij wandelde op een rustig tempo naar de elf toe om de deur open te trekken. De wachtte die voor de deur had moeten staan om pottenkijkers tegen te houden was weg. Een zachte zucht verliet Aeson zijn lippen. De kans was groot dat de elf precies in de wisseling van de wacht tussen de deur was geglipt. Het zou niet gunstig zijn voor de jonge elf dat ze hem had gezien. Voor Aeson zou het vrij weinig veranderen, waarschijnlijk zou zijn beveiliging sterker worden, maar de elf had iets gevonden wat ze niet had mogen zien.
"Het is beter als je zo weinig mogelijk hoort en ziet van mij," zei Aeson luchtig. Hij vouwde zijn armen voor zijn borst terwijl hij de elf bleef aankijken. Voor nu had hij nog geen haast om de anderen te rapporteren over deze gebeurtenis, hij was veel te geïnteresseerd in de elf die nu voor hem stond. Waarschijnlijk zou hij haar niet meer mogen zien na dit.
"Ik kan mij bijna niet voorstellen dat de elfen ons komen bezoeken," zei Aeson zachtjes. Er verscheen een zuinige glimlach rond zijn lippen. Er klonken haastige stappen vanuit de hal. Al hijgend kwam een nimf aangerend. Terwijl ze richting de deur rende wapperde haar witte jurk als een schaduw achter haar tengere lichaam aan. Haar bruine ogen keken angstig om naar Aeson en daarna naar de elf. Voor een paar seconden leek ze bezig te zijn met realisatie dat Aeson gevonden leek te zijn door een elf. Ze liet een zachte kreet uit voordat ze haar zwaard trok uit haar schede en die richtte op de elf.
"Doe geen moeite Nimara, ze doet niks. Ik zou het haar graag zien proberen in zulke kleren," zei Aeson zachtjes. Hij legde zijn hand op Nimara haar pols zodat hij de zwaard weg kon duwen. De nimf keek Aeson met grote, angstige ogen aan, niet wetend wat ze nu precies moest doen na het maken van deze fout. Ze realiseerde zelf ook dat ze hier eerder had moeten zijn.
"Laten we het er op houden dat je mij aan het helpen was met één van de boeken toen de elf binnen kwam lopen. We moeten de oudsten inlichten voordat ze ons zo zien. Ga heen," sprak Aeson. De nimf knikte, waarna ze terug rende waar ze vandaan kwam.
"Ik kan je adviseren jezelf niet te verdedigen, je kon hier niks aan doen. De oudste zijn erg snel op hun teentjes getrapt. Kom je mee?" vroeg Aeson. Hij stak zijn arm uit naar de elf, als teken dat hij zijn arm kon omhaken met haar arm.
"Ze doen niks, geloof me," zei Aeson.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| If you want to know what a man's like, take a good look at how he treats his inferiors, not his equals

Nieuwsgierigheid kreeg de overhand in Aeson. Het lukte hem net om de laatste regel van zijn bladzijde uit te lezen toen hij zijn boek aan de kant legde. Bedenkelijk liep hij van zijn comfortabele stoel naar het grote balkon, waar hij neer kon kijken om de algemene doorgang van het nimfen rijk. Wanneer er gasten kwamen was het de bedoeling dat ze daar langst zouden lopen. De nimfen hadden verschillende grote schatten dat ze met hun leven beschermde, dus het was van belang om er voor te zorgen dat gasten niet achter die geheimen zouden komen. Aeson was één van die geheimen die moeilijker te beheersen waren. Nu hij een volwassen man was geworden begon zijn nieuwsgierigheid naar het grote land te groeien. Dat was ook de reden dat Aeson stiekem over het randje van het balkon keek naar de roze harige elf die achter de twee wachters aan wandelde naar het centrale paleis. Hij kon haar maar voor een paar seconden zien, maar dat was genoeg om een glimlach te laten verschijnen op het gezicht van Aeson. Het was altijd prachtig geweest om te kunnen kijken naar elfen. Allemaal waren ze zo wonderschoon en uniek. Ze leken zo veel op de nimfen, maar waren tegelijk ook zo verschrikkelijk verschillend. Waar nimfen vrijwel allemaal dezelfde, natuurlijke karakteristieken hielden, waren elfen gekleurd met onnatuurlijke haarkleuren. De nimfen waren gebonden aan hun natuur, de bomen of planten, waar elfen gewoon rond konden lopen zonder rekening te houden met hun bron van het leven. Nimfen leefden naar de cultuur die ze hadden voor de oorlog en elfen waren compleet veranderd. Zodra de elf uit zijn zicht was ontkomen had Aeson zich weer omgedraaid. Bedenkelijk wandelde hij terug de bibliotheek in, opzoek naar andere boeken. De elf was ondertussen Aeson weer ontschoten. De boeken hadden zijn aandacht weer getrokken. Onderzoekend was hij zijn boeken aan het doorlopen toen hij de deur naast hem hoorde open gaan.
"Is ze al weer vertrokken?" vroeg Aeson, zonder van zijn boek op te kijken. Toen hij geen antwoord kreeg, keek hij geïrriteerd op. Hij vond het maar niks als iemand hem geen antwoord gaf.
"Ik vroeg of ze...-" Aeson zijn woorden stierven weg toen hij opkeek van zijn boek. Hij had verwacht tegen één van de wachters aan te kijken, maar hij zag iets dat nog nooit in zijn leven zo dicht bij was gekomen. De roze harige elf stond in de deuropening.
"Je hoort hier niet te zijn," sprak Aeson laag en dreigend.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| If you want to know what a man's like, take a good look at how he treats his inferiors, not his equals

Het was een grote schok geweest. Groter dan de realisatie dat de nimfen zich moesten bemoeien met een oorlog. Het moment dat de oudste een schreeuwende pasgeboren baby omhoog hield hadden alle bezoekende nimfen verwacht een prachtig meisje te zien. Niemand had wat durfen zeggen toen ze zagen dat het god geschonken kindje een jongetje was. De nimfen waren al duizenden jaren vrouwen geweest. Ze werden gezegend door de goden van bovenaf om een kindje te mogen dragen om de gemeenschap nieuwe talenten te kunnen bieden. De baby's werden dan ook in een geheel ritueel ontvangen vanuit de beschermende baarmoeder in de nieuwe wereld. Na Aeson zijn geboorte werd er voor het eerst sinds tientallen jaren weer een feest gevierd door de bescheiden nimfen. Voor dagen feesten ze, terwijl ze allemaal een warme kus hadden geduwd tegen het warme wangetje van de eerste mannelijke geboren nimf. Aeson werd vernoemd naar de Griekse Goden die hem zijn leven hadden geschonken en vanaf het moment dat de nimfen gemeenschap realiseerde dat het jongetje geboren was werd hij behandeld als een volledige god, en niet de halfgod die hij eigenlijk was. Vanaf jongs af aan werd Aeson getraind voor de missie die ongesproken was. Dagen lang trainde Aeson om een sterke man te kunnen worden en in de momenten dat hij niet trainde spendeerde hij zijn tijd in de bibliotheek om zich te verdiepen in duizenden jaren van geschiedenis tussen de verschillende rassen die leefde op deze aarde. Het was een gezegend leven voor Aeson. Hij werd beschermd door zijn tientallen zusters die zijn nieuws binnen de muren van de nimfen hielden. Als de mensen of elven zouden leren van het nieuws dat er een man zou zijn, dan zou dat betekenen dat er nieuwsgierige ogen zouden komen. Mensen zouden vrijwel direct weten dat Aeson de bright was die de wand van zijn volk moest beschermen en behouden. Daarom werd het blije nieuws voor tientallen jaren verborgen gehouden.

Ook deze druilerige dag bevond Aeson zich in de bibliotheek. Zijn lichaam was nog bezweet en vochtig van de lange training die hij had gevolgd met zijn trainster, maar hij was te nieuwsgierig geweest naar zijn huidige lesboek dat hij geen tijd had gehad om te douchen. Als enige bevond hij zich in de drie etage tellende bibliotheek dat was gehouwen uit een oude boom. Aeson zat onderuitgezakt op een comfortabele stoel toen de oudste naar hem toe kwam schuifelen.
"We hebben een bezoekster," sprak haar oude stem. Aeson keek over zijn boek heen naar de grijze vrouw in haar spierwitte jurk. Haar gras groene ogen keken hem vol belangstelling aan.
"Ik zal hier blijven totdat ze weer weg is, bedankt voor het mededelen" mompelde Aeson zachtjes. Hij draaide zijn ogen terug naar het boek, duidelijk makend dat hij geen zin had om een verder gesprek aan te gaan met zijn ouderen. De nimf bleef nog even bij zijn stoel staan, waarna ze zich met een zachte zucht omdraaide en daarna weer wegschuilende.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

O|| If you want to know what a man's like, take a good look at how he treats his inferiors, not his equals

18+, Bright (netlfix film) inspired, Samen met Sanne

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven