Search for posts by CRNOIA

Re: O || You know you’re in love when you can’t fall asleep because reality is finally better than your dreams

Alex liet haar kin tegen Josh zijn borst leunen terwijl ze naar hem keek. Zelf was ze veel ontspannener over haar eigen spullen. Het kon haar werkelijk waar niet schelen wat een vreemde zou vinden van haar spullen. Zolang er iemand was die ze vertrouwde om het te overzien vond ze het allemaal wel prima. Maar ze had er geen problemen mee dat hij het liever zelf wilde doen. Alex liet hem een glimlachje zien. Ze sloeg haar armen rond zijn nek, waarna ze zachtjes een kusje duwde net onder zijn kaak.
"Wanneer zullen we dit huis eens goed inwijden?" fluisterde Alex zachtjes in zijn oor. Ze liet het puntje van zijn tong zachtjes over zijn huid glijden, waarna ze hem grijnzend weer losliet. Ze vond het altijd heerlijk vermakelijk om Josh een beetje te plagen. Hij plaagde haar net zo erg op andere momenten, dus heel erg was het niet. Glimlachend liep Alex de slaapkamer weer in, waar ze haar tas van de grond greep.
"We kunnen nu wel gaan kijken. Laten we naar een reisbureau gaan, dan hoeven we zelf niet al te veel moeite te doen en zorgen te hebben om een reis," zei Alex. Ze pakte Josh zijn hand vast. Samen liepen ze terug naar beneden, de garage in. Josh had een aantal dagen terug al zijn auto's en motoren hier naar toe gebracht. De garage was het enige waar ze niks aan gingen veranderen, dus hij had daar alles al mooi kunnen inzetten. Josh koos een auto waar Alex in de bijrijdersstoel plofte. Samen reden ze naar de stad toe, waar een aantal reisbureaus zaten waar Alex al vaker een reis had geboekt. Ze hield er niet van om het via het internet te regelen, zeker een reis zoals dit was belangrijk. Alles moest goed in elkaar zitten en via het internet kon dat niet goed genoeg volgens Alex.
"Waar willen we heen? Wel ergens warm, het maakt me verder niet zo veel uit waar het is, jij mag dat kiezen," glimlachte Alex.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Er verscheen een glimlachje rond Chris zijn lippen bij het idee van hun huwelijk. Het zou hem vrij weinig uitmaken wat er zou gebeuren, zolang hij maar samen met haar kon zijn.
"We halen aal de taart dat je wilt," grinnikte Chris. Hij hielp Ellie overeind, voorzichtig klopte hij stro van haar lijf. Chris was nooit een persoon geweest die graag in het middelpunt van de belangstelling stond, zelfs nu vond hij het vreselijk om te veel aandacht te krijgen. Maar op dit moment zou hij het niet anders willen. Hij was er trots op dat hij in de belangstelling zou staan omdat hij deze geweldige actie gedaan had. Chris kon juist niet wachten om het te vertellen. Hand in hand, en na alle kaarsen uitgeblazen te hebben, waren ze naar de achtertuin gelopen die net zo mooi versierd was. Zodra ze de achtertuin in liepen keek iedereen hun gespannen aan. Chris wist direct dat haar vader alles al verteld had. Boos kon hij daar niet eens om zijn, het maakte hem juist blij om te zien dat hij zo blij was voor hen. Grijnzend stak Chris Ellie haar hand in de lucht.
"We zijn verloofd," zei hij grijnzend. Chris ontplofte van trots. Hij had niet verwacht dat dit gevoel zo sterk zou zijn. Natuurlijk had hij het verwacht, maar Chris had nog niet een derde verwacht van het uiteindelijke gevoel. Hun vrienden sprongen juichend op. Ellie haar vader rende met open armen naar zijn dochter, zodat hij enthousiast zijn dochter in zijn armen kon sluiten. Chris liet Ellie los, zodat zij en haar vader een eigen moment konden hebben terwijl Chris zijn aandacht richtte op zijn vrienden.
"Ik kan niet geloven dat jullie verloofd zijn! Dat is zo leuk!" riep Dani trots. Ze sloeg haar armen rond Chris zijn borst, zodat ze hem stevig kon omhelsen.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Xiomara voelde zijn kus nog nabranden op haar kruin. Het liefste had ze haar armen rond zijn slanke middel geslagen, haar hoofd tegen zijn borst gelegd en zo blijven staan. Maar ze was stil op haar plek blijven staan. Xiomara liet toe hoe hij de kamer uitwandelde. Het maakte haar blij dat ze duidelijk kon zien en voelen dat hij geestelijk lichter was. Dit hele gesprek, het hele ritueel, het had hem geholpen. Een zachte zucht verliet Xiomara haar lippen, het had haar alleen geestelijk zwaarder laten voelen. Xiomara schudde haar leren jasje van haar schouders. Met enige moeite haalde ze haar kenmerkende knot uit haar haren, zodat haar krullen over haar schouders vielen. Dit alles was frustrerend, maar het was het waard geweest nu ze wist dat Sebastian zich beter voelde. Langzaam begon Xiomara met het sorteren en inventariseren van haar kruiden en drankjes. Xiomara hoorde hoe er voor haar deur werd gerommeld, waarschijnlijk Sebastian die het eten voor haar deur neerzette. Haar donkere ogen keek toe hoe de schaduw voor haar deur heen en weer bewoog, waarna het weer verdween. Ze had geen honger, Xiomara had juist alles behalve honger. Toch liep ze naar de deur toe om die te openen. Ze zou het vreselijk vinden als ze Sebastian zou kwetsen door het eten hier voor de rest van de tijd te laten staan. Ze pakte het bord van de grond af. Binnen schoof ze het op één van haar kastjes, waarna ze zelf op de stoel plofte waar Sebastian nu zo vaak had gezeten.
"Je bent zo stom bezig, Xio," fluisterde Xiomara zachtjes. Ze wreef over haar voorhoofd, waarna ze haar ogen gefrustreerd sloot. Het was gefrustreerd om te weten waar dit naar toe zou gaan, ze wilde dit niet. Sebastian was in zo'n goede plek op dit moment en zij zou dit alleen maar kunnen verpesten.

Met eten in één hand en het flesje van Sebastian in de andere was Jiro weer naar binnen gelopen. Het was oprecht één van de mooiste dingen om Ceto op zijn bed te zien kunnen liggen. Niet alleen omdat ze gewoonweg prachtig was, maar ook omdat hij wist dat ze van hem van. Hij was de enige die van dit prachtige mens kon genieten. Glimlachend liep Jiro naar haar toe. Hij zette alles op zijn bureau. Voordat ze ging eten wilde Jiro eerst dat ze het drankje zou innemen. Zelf zou hij nooit wat van Xiomara durven drinken, ze kon hem niet vermoorden maar ze kon hem wel pijn laten hebben. Dat had ze gister weer bewezen. Maar Xiomara hield van Ceto en hij wist dat ze Ceto nooit pijn zou doen. Jiro liet wat van het goedje in een beker glijden, waarna hij het aan reek aan Ceto.
"Xiomara had eigenlijk geen zin om dit te geven, dus dit heb je dankzij Sebastian," zei Jiro schouderophalend. Hij zou eerlijk laten zien aan Ceto dat Xiomara niet zo leuk en lief was in haar ogen. Zoals nu liet het weer zien dat Xiomara niks had gegeven om Ceto, anders had ze direct dit drankje gegeven. Jiro plofte op het bed en keek toe hoe ze het drankje naar binnen dronk.
"Hoe is het om in de zee te kunnen leven? Ik zei altijd dat ik een expert van de zee ben, maar nu realiseer ik me dat -dat niet waar is. Ik zweef alleen maar over de zee heen, jij kent de zee echt, de dieren en de natuur. Ik ben echt verschrikkelijk jaloers op je weetje," grinnikte Jiro. Hij gleed met zijn hand door zijn donkere haren. Zodra het drankje op was pakte Jiro de twee borden. Er lag wat vis op en een stuk brood, het was niet veel maar zo was het nou eenmaal.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Zodra ze het laatste woord had uitgesproken had Xiomara een diepe hap adem genomen. Het zoog verschrikkelijk veel energie om dit ritueel te doen. Ze deelde een gedeelte van haar lichaam met de ronddwalende zielen zodat ze via haar naar de Goden konden en dat vroeg veel van haar. Ze voelde de emoties, de pijn en de gedachten die de doden teisterde vlak voor hun laatste adem. Xiomara veegde een aantal losgekomen tranen van haar wangen. De kruiden die Sebastian in elkaar had gezet strooide ze over op de bloemen. Sebastian kon dit zo naar buiten gooien om het af te maken. Xiomara keek op naar Sebastian en glimlachte.
"Graag gedaan Sebastian. Je hoeft dit alleen nog maar naar buiten te gooien en dan is het klaar," zei Xiomara. Ze wreef met haar hand door haar donkere krullen. Langzaam liep ze naar het bed toe, waar Sebastian languit op was geploft. Ze liet hem een glimlachje zien.
"Looks zijn niet alles, en daarbij het maakt niet uit hoe groot iemand is. We dragen allemaal dezelfde gevoelens en emoties. Jij net zo goed als iemand zo klein als ik," zei Xiomara. Ze kwam op het randje van het bed zitten. Bedenkelijk bleef ze hem even aankijken. Dit ging compleet de verkeerde kant op. Xiomara wilde zo graag tegen hem aan liggen, ze wilde zachtjes haar lippen tegen hem aan duwen en hem zeggen dat ze altijd bij hem kon komen voor welk probleem dan ook. Ze zou letterlijk de wereld voor hem vervloeken. Maar dat kon ze niet doen, hij verdiende beter. Hij verdiende niks dat heeft gespeeld met de duivel. Xiomara kwam overeind en liep terug naar de bloemen. Ze moest weer afstand nemen.
"Kan je het afronden door dit de zee in te gooien? Dan kan ik hier alles weer op orde brengen," vroeg Xiomara.

Glimlachend liet Jiro zichzelf meetrekken. Het bleef oprecht een verrassing voor Jiro dat hij op deze manier eindigde, met een prachtige verschijning in zijn omgeving die van hem hield. Menig man was verschrikkelijk jaloers nu en hij kon het niet anders dan trots zijn op dit alles. Jiro duwde zachtjes een kus tegen Ceto haar hals.
"Ik ga alleen maar respectvol om met vrouwen," glimlachte Jiro iets wat overdreven. Hij was niet altijd even respectvol geweest naar vrouwen en Ceto wist dat. Hij had haar beste vriendin behandeld als vuil. Maar zo zou hij Ceto niet behandelen. Ceto was in zijn ogen een koningin, ze was de zee, ze was zijn liefde. Haar mishandelen zou onmenselijk zijn in zijn ogen. Jiro sloeg zijn arm voorzichtig rond Ceto, nog steeds oppassend voor haar wond. Hij trok haar dichter tegen hem aan.
"We moeten dit wel duidelijk maken aan de crew. Ik wil niet dat ze ook maar naar je kijken zonder mijn toestemming. En zodat ze weten dat ik soms afgeleid raak door jou," grinnikte Sebastian. Hij keek op naar Ceto en glimlachte.
"Ik ga zo eten voor je halen. Ik weet dat je nee zei, maar je hebt eten nodig. En ik ga kijken of Xio je wat tegen de pijn kan geven," zei Jiro. Met tegenzin kwam hij overeind, maar het moest. Hij moest voor Ceto zorgen. Jiro duwde een kus tegen haar voorhoofd. Nadat hij gezegd had dat ze rustig moest blijven liggen was hij zijn kajuit uitgelopen, naar de kajuit naast hem. Zonder te kloppen stapte hij naar binnen. Zoals verwacht waren Xiomara en zijn stuurman weer samen, Sebastian zat op haar bed en Xiomara was bezig bij haar heksendingen.
"Ik heb spullen nodig voor Ceto, nu," zei hij kil. Dodelijk keek Xiomara hem aan.
"Ik ben druk," zei ze net zo kil terug.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Raawr means 'I love you' in dinosaur. - 18+

Geduldig had Ava gewacht totdat iedereen weg was. Ze wilde niet dat de anderen zouden zien hoe ze de dingen klaar zou zetten. Zeker Saiyu hoefde dat niet te zien. Zuchtend had Ava zichzelf omgedraaid. Uit een afgesloten kast haalde ze een aantal flesjes met medicijnen waar ze de spuiten mee kon vullen.
"Het is okay, het is niet raar. We zijn druk bezig en er is veel aan de hand," zei Ava. Natuurlijk vond ze het niet leuk, ze vond het vreselijk zelfs om te merken dat Aegar niet lekker in zijn vel zat, maar dat hoefde hij niet te weten. Ze moest juist nu sterker zijn dan hij om hem in een positieve sfeer te kunnen halen.
"Ik denk dat iedereen moet wennen aan Aemon, er is nu een hele andere dynamiek in de groep. Ik weet dat je veel van je broer houdt en graag bij hem bent. Maar ik denk dat iedereen een beetje op eiren loopt met hem erbij," zei Ava voorzichtig. Ze keek toe hoe Aegar één van de diertjes op haar tafel legde. Het was zielig. Ava speelde niet graag een God, ze vond het niet eerlijk dat zij bepaalde dat ze dood moesten. Maar het was niet anders. Ze moest iets doen. Ava haalde een diepe hap adem, waarna ze de spijt in de dij van de dino duwde. Het diertje kraste even. Aegar moest hem nog een paar tellen vasthouden, waarna het diertje in slaap viel. Voorzichtig legde Ava haar hand op het diertje zijn hoofd. Nu leek hij zo vredig. Ze pakte een nieuwe spuit. Zonder te kijken stak ze het in het diertje zijn poot, waarna ze het goedje in zijn lijf spoot. Na twee minuten stopte de dino met ademen.
"Ik had verstandig moeten zijn en die eieren moeten laten afkoelen. Dat was makkelijker geweest dan dit," zei Ava.

Zodra Saiyu het lab van Ava uitliep was Lee achter haar aan gelopen. Hij kende Saiyu ondertussen goed genoeg om te weten dat ze zich verschrikkelijk slecht voelde. Zodra Lee dichtbij genoeg kwam legde hij zijn armen rond haar heen. Vrijwel direct sloeg ze haar armen terug om zijn borst. Lee duwde zijn lippen tegen Siayu haar voorhoofd terwijl ze sprak. Ze leefde voor de dinosaurussen, dus het was niet raar dat dit een moeilijk iets was voor Saiyu.
"Het is beter voor ze Saiyu. Wie weet wat voor aandoeningen of ziektes ze hebben opgelopen omdat ze alles half zijn. Het is niet gezond," zei Lee zacht. Hij aaide door Saiyu haar haren, waarna hij glimlachend een kusje op haar lippen duwde. Lee pakte Saiyu haar hand. Samen wandelen ze naar het meer toe, waar ze bij de rand kwamen zitten.
"Moet je kijken wat we hebben gemaakt, Saiyu. Jullie drie begonnen maar met elkaar, met een hutje in een boom. En kijk wat jij nu hebt klaar gemaakt. Dit is niet alleen Ava, of alleen Aegar. Het is jullie drie. Ava had het niet langer kunnen redden helemaal alleen daarbuiten, jullie drie zijn zo'n perfect team dat we nu weer terug kunnen naar een leven dat lijkt op het leven voor de dino's," zei Lee trots. Hij wilde Saiyu nu een goed gevoel kunnen geven. Ze verdiende het om trots te zijn, trots op alles dat ze goed had gedaan.
"De dieren zouden dit alleen maar kapot gemaakt hebben. Zeker voor onze lieve Razor," grinnikte Lee. Hij aaide over Razor zijn hoofd heen. Hij kon pas sinds een paar dagen Razor echt aanraken. Het diertje hapte altijd naar hem, maar hij leek nu pas echt Lee te accepteren.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Xiomara liet toe hoe Sebastian haar zijn schoot optrok. Ze legde zijn armen weer rond hem heen zodra hij zijn gezicht tegen haar hals kon duwen. Zachtjes wreef hij door zijn haren. Xiomara kon het niet laten om zachtjes een kus tegen zijn hoofd te duwen. Sebastian had liefde nodig en zij moest haar eigen verlangens en principes daarbij aan de kant zetten. Hij verdiende het om weer even de liefde te krijgen die hij zo lang niet gehad had van wie dan ook. Xiomara bleef door zijn lange haren glijden.
"Een herdenking is een goed idee," zei Xiomara. Het maakte haar niet uit wat Sebastian deed, zolang het hem maar een beter gevoel zou geven over zichzelf. Xiomara keek Sebastian glimlachend aan toen hij zijn gezicht van haar hals haalde. Zijn ogen waren opgezwollen en zijn wangen vochtig. Hij had dit al die tijd opgekropt.
"Ik weet niet of je het zou willen, aangezien het hekserij is. Maar we kunnen mijn ritueel doen dat ik gebruik om de doden te begeleiden naar de Goden," zei Xiomara. Ze veegde een paar plukken uit Sebastian zijn gezicht. Zijn haar was vochtig geworden door zijn tranen. Het was hartverscheurend. Xiomara kwam overeind van zijn schoot. Ze liep naar haar kast toe om daar verschillende potjes te pakken.
"We kunnen het samen doen. Jij verspreid de kruiden, ik spreek de woorden uit. Dan zorgen we dat eventuele overgebleven zielen begeleid worden naar de juiste plekken," zei Xiomara. Ze hield een aantal flesjes omhoog om te kijken hoeveel er nog inzat. Binnenkort zou ze moeten inslaan op een aantal dingen. Xiomara trok een kast open, waar ze een aantal gedroogde rozen pakte. Hij zou deze kunnen gebruiken voor zijn eigen ritueel. Xiomara keek vragend om naar Sebastian.
"Kom, we maken het samen," zei ze.

Als iemand twee dagen terug zou vertellen wat er tot nu was gebeurd, had Jiro ze keihard uitgelachen. Nooit had hij geloven dat een man van zijn bemanning een vrouw zou zijn, nooit had hij gedacht dat hij een naaste van Poseidon op zijn schip zou hebben en hij zou al helemaal nooit geloven dat hij zo veel geluk had dat deze prachtige engel interesse zou hebben in een stelende, rovende en moordende piraat. Maar het was gebeurd. Het gebeurde dat Ceto hem kuste. Het gebeurde dat ze uitsprak dat ze van hem hield en dat de reden dat ze verdrietig was, was omdat hij haar had afgewezen met zijn respect. Jiro had een aantal tellen nodig om te beseffen wat er zojuist was gebeurd. Hij draaide zijn hoofd naar Ceto. Hij begreep niet dat ze interesse kon hebben in iemand zoals hij.
"Jij hebt zo verdomd veel geheimen, gaat er nog meer komen?" grinnikte Jiro. Hij duwde zichzelf op zijn onderarmen en draaide dichter naar Ceto.
"Is er meer dat ik moet weten? Want dan wil ik dat zo heel graag weten, want jij bent nog een groter mysterie dan die vriendin van je," zei Jiro glimlachend. Hij veegde een aantal lichte lokken uit Ceto haar gezicht. Hij wierp haar een knipoog toe voordat hij zijn lippen op die van haar duwde. Zijn hand liet hij haar vochtige hals op glijden. Hij was aangetrokken tot Ceto, hij moest zich zo verschrikkelijk onderdrukken om haar niet te kussen, om haar niet aan te kunnen raken en alles te kunnen voelen zoals hij wilde. Hij had haar respect willen tonen, maar dit was de eerste keer dat -dat misschien niet helemaal de goede aanpak geweest was.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Er verscheen kippenvel op Chris zijn huid bij het voelen van haar zachte vingertoppen op zijn buik. Hij trok haar iets dichter tegen hem aan. Chris duwde een kus tegen haar haren, waarna hij tevreden zijn ogen sloot. Hij was zo verschrikkelijk blij. Alles in zijn leven leek eindelijk eens goed te gaan. Hij begon met het maken van zijn familie, zijn familienaam zou doorgegeven kunnen worden. Hij had geweldige vrienden, een lieve schoonvader en geweldige baan waar hij talent voor had. Chris had eindelijk wat vaardigheden geleerd waardoor hij zich normaal voelde.
"Ik hou van je," zei Chris zachtjes. Hij wilde haar elke dag laten weten hoe verschrikkelijk veel hij van haar hield. Het was niet zo simpel gezegd als een 'ik hou van je'. Het was zo veel meer, maar hij wist niet hoe hij het beter kon laten weten. Kort keek Chris even om naar Ellie.
"We zouden alsnog een relatie gehad hebben, een langere relatie waarschijnlijk. Maar we hadden elkaar sowieso gezien en van elkaar gehouden. Dit soort dingen en de seks had waarschijnlijk langer geduurd. Ik was verliefd op je in het instuut. Dus ik was sowieso wel weer naar je toe getrokken," zei Chris. Het idee alleen al dat hij door een andere keuze niet met haar samen was geweest maakte hem kapot van binnen. Hij kon zichzelf niet anders zien dan samen met haar. Hij hield van haar, heel veel.
"Ik zou gek geweest zijn als ik jou weg had laten lopen met misschien wel andere man. Je bent van mij, dat heb ik je hier ook verteld. Je bent van mij en alleen van mij," zei Chris glimlachend. Hij kuste haar voorhoofd weer. Chris was blij met hoe alles gelopen was na het instituut, alles leek zo verschrikkelijk goed te gaan.
"Ik hou zo veel van je El,".

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Raawr means 'I love you' in dinosaur. - 18+

Ava was op haar knieën voor de dino kooitjes geploft. Ze had nog nooit zo veel verschil gezien tussen broers en zussen die uit hetzelfde nestje kwamen. Zelfs in persoonlijkheid was er dag en nacht verschil tussen vrijwel alle dinos. Het was zelfs zo erg dat Sinas het lab niet meer in durfde omdat ze bang was voor deze beesten. Een zachte zucht verliet Ava haar lippen. Wat er aan de hand was wist er niet, maar er hing een gespannen sfeer. Misschien dat het kwam omdat ze allemaal druk bezig waren met de opbouw van het nieuwe kamp, misschien kwam het omdat deze dieren er waren. Ava kon er haar vinger niet op leggen, al was ze nooit echt een mensen mens geweest.
"Kunnen we het drama stoppen? Ik geef ze een spuitje, dan vallen ze in slaap en overlijden ze aan een hartaanval. Saiyu heeft een emotionele band met de dieren, je kan haar niet de moordenaar laten zijn," zei Ava. Ze vond het niet leuk dat mensen kribbig naar elkaar waren. Zeker over dit onderwerp was het niet waard. Natuurlijk was het niet leuk om een leven af te nemen, maar Ava had het vaker gedaan bij een zieke dino.
"Ik ben het met Ava eens," zei Aemon vlug. Ava keek even over haar schouder naar de man die zo veel op Aegar leek, maar toch ook zo verschrikkelijk verschillend was. Ze vond hem niet leuk, ze walgde van het feit dat hij steeds flirtende opmerkingen maakte en bij haar wilde zijn. Maar Aegar was veel bij hem en iets in Ava dacht dat hij het fijn vond om weer bij zijn broer te zijn. Dus ze liet het toe. Ze liet het voor nu toe. Ava kwam overeind en schudde haar donkerelokken over haar schouder.
"Jullie moeten kiezen, gaan ze dood of niet. Ik leg ze om," zei Ava simpel.

Geïrriteerd had Lee zijn arm rond Saiyu haar schouders gelegd. Hij vond het niet tof hoe Aegar tegen zijn vriendin sprak. Natuurlijk was het dom geweest, nu ze er terug op keken. Maar dat wisten we niet vooraf en hij had ze ook laten leven. Iedereen had ze laten leven. Gelukkig was Ava al tussen beide gesprongen met haar simpele opmerking.
"Vind je dat niet erg?" vroeg Lee langzaam. Hij keek de groep even rond, bang dat iemand zou roepen dat hij zijn mond moest houden nu ze een vrijwilliger hadden die de dieren kon doden. Lee wilde echter zeker weten dat Ava het deed omdat ze het ook emotioneel aankon en niet om de lieve vrede te houden.
"Ik heb het vaker gedaan. Wanneer een dino van jullie ziek is, dodelijk ziek is, vind ik het ook niet erg om ze rust te geven. Natuurlijk is het emotioneel, maar het gaat hier om het grotere goed. Deze dieren zijn een bedreiging voor alle dieren. Daarbij is Sinas bang voor ze, en ik wil haar niet bang zien," zei Ava luchtig. Lee keek even om naar Saiyu, nieuwsgierig naar haar reactie. Ze had zich zo verschrikkelijk druk gemaakt over deze diertjes en nu zouden ze alsnog opgegeven moeten worden. Lee duwde een kusje tegen haar slaap.
"Ik zal wel iemand nodig hebben om ze... vast te kunnen houden. We hebben handschoenen waar ze nu nog niet in kunnen bijten omdat ze jonkies zijn. Maar we moeten snel zijn," zei Ava. Lee draaide met zijn ogen doen Aemon zijn hand opstak. Hij vond het evenbeeld van Aegar maar niks. Hij had een aantal opmerkingen gemaakt naar Saiyu en daar was Lee alles behalve blij mee.
"Ik pak ze wel, volgens mij ben ik de sterkste hier dus het is verstandig als ik ze dan opvang. Voor het geval ze sterker zijn dan we denken," zei Aemon schouderophalend.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Het brak Xiomara haar hart toen ze de traan over Sebastian zijn wang zag glijden. Piraten lieten hun emoties niet zien. Ze geloofde dat het een teken van zwakte was en dat emoties alleen iets vrouwelijks waren. Wanneer ze het wel lieten zien was het een teken van diepe pijn. Zacht veegde Xiomara de tranen van Sebastian zijn wangen. Hij was nieuw op het schip en hij wilde niet dat de mannen misbruik zouden maken van dit prachtige moment. Hij was zo breekbaar en open en hij verdiende het niet om daar opmerkingen over te krijgen.
"Ze waren hoe dan ook gestorven Sebastian. Het lag in het lot dat iedereen zij sterven, de Goden hadden alleen genade met jou. Je had niks kunnen veranderen," zei Xiomara. Ze vond het frustrerend dat ze niks kon doen. Geen drankje of vloek zou hem beter kunnen voelen. Xiomara pakte zijn handen vast.
"Hey! Neem het even over. Sebastian neemt een pauze!" riep Xiomara het dek over naar de tweede stuurman, een jonge jongen die het overnam als Sebastian even wilde slapen of rust wilde. Xiomara nam Sebastian mee naar haar hut, waar ze privacy hadden. Xiomara duwde Sebastian in dezelfde stoel als gister. Zelf liet ze zichzelf op haar knieën tussen zijn benen vallen. Xiomara legde haar handen rond zijn wangen.
"Het ongeluk was vreselijk. En ik zou mij ook schuldig voelen. Het is zo makkelijk voor mij om te zeggen. Maar luister alsjeblieft naar mijn woorden als ik zeg dat ze sowieso doodgegaan waren. Jij had dood moeten gaan, Sebastian," zei Xiomara. Ze sloeg haar armen rond zijn nek. Zachtjes trok ze hem dichter tegen hem aan.
"Niemand geeft je de schuld hiervan, behalve jij," zei ze. Zacht aaide ze door Sebastian zijn dikke haren. Het brak haar om hem zo te zien.

Jiro was bezig gegaan om zijn hangmat in te klimmen toen hij de overslaande woorden hoorde van Ceto. Half hangend keek hij over zijn schouder naar de zeeëngel in zijn bed. Ze had zichzelf weggedraaid. Een groot vraagteken verscheen boven Jiro zijn hoofd. Hij begreep niet wat er gebeurd was waarom ze zichzelf slecht zou voelen. Jiro liet zichzelf op de grond vallen, waarna hij verbaast naar het bed toe liep.
"Wat is er?" vroeg Jiro. Hij was oprecht verbaast. Hij begreep niet wat er verkeerd gegaan was. Jiro dacht dat vrouwen respect wilde en het fijn vonden als mannen nadacht over hun gevoel, maar nu leek dat juist weer niet het geval te zijn. Jiro liep om het bed heen en liet zich naast Ceto op zijn rug vallen. Tranen hadden haar wangen getekend.
"Wil je alsjeblieft eerlijk zijn met mij? Ik weet niet meer wat er aan de hand is en wat ik gedaan heb om je verdrietig te maken. Als ik je beledigt heb spijt me dat, dat was niet mijn bedoeling. Ik wilde het juist zo goed mogelijk doen voor je," zei Jiro zacht. Voorzichtig had hij de tranen van Ceto haar wang afgeveegd. Het verbaasde Jiro dat ze zo'n verschrikkelijk zachte huid had. Hij liet zijn hand tegen haar wang leunen. Zachtjes wreef hij met zijn duin over haar wang.
"Ik wil je niet verdrietig zien, dat verdien je niet. Wil je dat ik Xiomara haal?" vroeg Jiro zacht. Hij schoof iets dichter naar Ceto. Hij vond het een naar idee dat ze zich zo slecht voelde door iets dat hij had gedaan.
"Het spijt me," zei hij zacht. Het liefste zou hij haar in zijn armen trekken, maar hij wist niet of zo'n actie dit hier beter zou maken of niet.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Er kwam een bezorgde blik op Xiomara haar gezicht. Ze vond het niet leuk om hem zo te zien. Het maakte haar altijd zo gelukkig als ze hem zag glimlachen, hij had een prachtige glimlach dat Xiomara helemaal warm maakte van binnen. Ze wilde hem blij zien en ze wilde er alles aan kunnen doen om hem blij te maken.
"Sebastian," fluisterde Xiomara geruisloos. Ze stak haar hand uit zodat ze die tegen zijn wang kon leggen. Haar grote, donkere ogen keken doordringend naar die van hem. Het liefste zou ze hem alles willen vertellen. Ze wilde hem duidelijk maken dat dit niet zijn schuld was. Maar het beste dat ze zou kunnen doen was hem de goede kant op duwen.
"Jij zou nu beter moeten weten. Wie zorgt voor de stormen, wie houdt het leven van zeemannen in zijn handen? Niet jij. Waarom zou jij de enigste man zijn die schipbreuk heeft overleefd midden op zee? Van heel de bemanning, waarom zou jij dat hebben overleefd. Niemand overleefd dat. Ze zijn gestorven dankzij een hogere kracht, jij hebt het overleefd door een hogere kracht. Een kracht die jou het leven heeft gegeven. Dit was niet jouw fout," sprak Xiomara helder en duidelijk. Ze wilde hem laten realiseren dat dit alles niks was dat hij tegen had kunnen gaan. Het was gebeurd, ook als hij er niet geweest was.
"Ik heb menig man meegemaakt, ik heb piraten leren kennen, ik ken de Britten, de Fransen... noem het en ik ken ze. Niemand is zo'n goede man als dat jij bent. Je had je leven gegeven voor die mannen, je zou je leven geven voor elke man of vrouw die hier rond loopt. Als dat niet het levende bewijs is voor de goedheid die jij draagt dan weet ik het niet meer," zei Xiomara.

Zoekend was Jiro zijn kajuit doorgelopen, opzoek naar een extra kussen die hij ergens naar toe had gegooid. Uiteindelijk had hij een donkere kussen en een deken gevonden ver onderin een kast. Tevreden liep hij daar mee naar zijn hangmat. Kort keek hij even op naar Ceto. Ze was absoluut schattig. Haar blonde haren lagen als een kroon om haar hoofd en de deken had ze zo ver op getrokken dat alleen haar mooie ogen nog zichtbaar waren. Het was alsof de duivel hemzelf het mooiste en puurste op deze aarde bij elkaar geschraapt heeft en dat gebruikte als lokaas nu op zijn bed. Het was lastig, verschrikkelijk lastig.
"Ik denk niet dat het een goed idee is als ik bij je in bed kruip. Begrijp me niet verkeerd, ik kan mij goed beheersen. Maar na tijden geen vrouwelijk contact te hebben en dan opeens zo'n pracht vrouw bij mij te hebben... ik wil je niet in verlegenheid brengen," zei Jiro schouderophalend. Hij was er eerlijk in. Fysiek was hij aangetrokken tot Ceto en hij zou graag dingen met haar willen doen. Maar dat ging niet lukken, een vuile piraat hoorde haar niet aan te raken. Niet iets dat zo puur is.
"Je bent onderdeel van wat ik hou, de zee. Ik respecteer de zee, dus ik respecteer jou. Ik zou niet willen dat ik iets zou doen waarmee ik jou pijn zou doen. Je hebt al een messteek voor mij opgevangen, ik zou het niet kunnen verdragen als jij nog meer pijn zou hebben omdat ik in mijn slaap iets doe," zei Jiro. Hij duwde zijn kussen en de deken in zijn hangmat, waarna hij zich omdraaide naar Ceto.
"Wil je wat eten?" vroeg hij.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven