Search for posts by CupCake

Re: ORPG] How we need that security!

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Met een glimlach keek ik naar Camille toen ze vroeg of ik blij was terug thuis te zijn. 'It is the place where I grew up and I know everyone. You won't never ever get that in Paris. But here I miss a little bit of Paris and in Paris I miss it here.', zei ik tegen haar. 'Maybe it's the people more than the place that matters.', zei ik en keek even om me heen voor ik haar onder een groepje bomen trok. 'Right now... home is where you are.', gaf ik aan haar toe waarop ik mijn voorhoofd kort tegen de hare liet rusten en een korte kus op haar lippen drukte. 'I'm happy when I'm with you, it feels amazing.', zei ik en streelde met de rug van mijn hand over haar wang. 'But I think the village-life is more for me than the wealthy-palace life.', zei ik grinnikend. 'If that is what you were seeking for.', vervolgde ik. Ik hoefde geen macht of autoriteit uit te stralen, ik voelde me niet beter dan anderen, hoewel ik me er wel naar moest gedragen. Gewoon simpel was vaak al goed genoeg. Wat heb je uiteindelijk aan rijkdommen als je maar alleen bent? Ik had veel liever mensen om me heen, vrienden, dan dat ik volledig uitgedost een hoogwaardigheidsbekleder uit moest hangen. 
Ik grinnikte opnieuw toen Camille toe gaf dat ze iets teveel ale gedronken had. 'You'll make it home safely, I promise', beloofde ik haar. 'And I expect that you're going to have a very good, deep sleep this night untill you wake up with a headache if you're not cautious. So drink enough water or other stuff but ale', waarschuwde ik haar. Van eerdere edities van Flora Day en andere feestelijkheden (of gewoon drinken met vrienden) was ik het wel gewend om meer alcohol te drinken, maar het werd in het paleis niet als "ladylike" beschouwd als een dame veel dronk, waar een man stomdronken zonder opmerking weg zou kunnen komen. 'I believe I'm more used to it', gaf ik haar ook eerlijk toe. 'The ale doesn't hit me so hard as it did before. I didn't remember a lot of that times, but I guess the rest of Fontaine will', zei ik tegen haar. 

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Ik grinnikte toen ze antwoordde dat ze met ale verwelkomd was. Het klopte dat met Flora Day iedereen voor iedereen ale haalde en er niet zuinig geschonken werd. Ik glimlachte toen het serieuzere antwoord volgde, 'Good to hear that.', zei ik oprecht. Het was fijn dat ze - op Leon na - goed ontvangen was. dat maakte het eerste deel van de avond waarop ik me van haar afzijdig had gehouden toch wel weer goed. 
Ik keek op toen ze vroeg of er nog meer speciale of mooie plekken waren die ik haar kon laten zien. 'There are enough places to show you', vertelde ik haar. 'Let's just walk around and see what we find.', zei ik tegen haar. Ik had zo snel geen écht bijzondere plek kunnen verzinnen. Het dorp had nog een kleine kapel, maar die had je overal in het land. Als deugniet had ik alle hoekjes en gaatjes van het dorp wel verkend, maar een écht speciale plek? Fontaine was verder maar een simpel dorp met alles wat het nodig had om in de eerste levensbehoeften te kunnen voorzien. De omgeving was prachtig en de mensen zachtaardig. 'Maybe we can ride by horse through the environment of Fontaine, I can tell you it's very beautiful.', ging ik verder. 'Or the market', vervolgde ik terwijl ik met haar begon te lopen.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Stiekem was ik blij dat Camille zei dat het voor iedereen overduidelijk moest zijn geweest dat Leon dronken was. Blozend sloeg ik mijn blik neer toen ze ontkende dat ik hierdoor de hele dag verpest had. Doemdenken, nog zoiets waar ik goed in was - echter wanneer het moest, zoals op de verjaardag van de Koning - vertrouw je er toch op dat iemand anders de zaken goed op orde heeft. Volgende keer niet meer dus. 
Haar woorden kwamen langzaam binnen waarop zich een glimlach rondom mijn lippen begon te vormen. 'There could be lots of reasons why you shouldn't, but I'm happy you had a nice evening so far', zei ik tegen haar. 'How did everybody welcome you? Do you like Fontaine and Flora Day', veranderde ik het onderwerp. Zonder dat het dorp goed kennis met haar had kunnen maken, werd ze nu toch wat in het diepe gegooid en het zou mooi zijn als het van beide kanten zou bevallen. 'Besides me then', plaagde ik haar met een knipoog.

Re: ORPG] It's in that limbo stage, lost in space. Somewhere.

Kylian:
Ik probeerde de planten om me heen te herkennen toen Riviani me weer aansprak. Direct volgde de conclusie dat ik vermoeid was, zo voelde ik mezelf ook. 'My head?', herhaalde ik. 'I'm mostly tired besides a little headache. It will be fine, I guess.', beantwoordde ik haar vraag. Alles was nieuw en dat vrat ook veel energie naast het feit dat er nog van alles moest helen. 'My ribs do still hurt a little, but it's less than yesterday', zei ik tegen haar waarop ik mijn schouders ophaalde. Het zou wel overgaan, het leek de goede kant op te gaan. 
Algauw ging het gesprek een andere kant op terwijl ze me iets te drinken aanbood. In de veronderstelling dat we nog steeds zuinig moesten zijn, omdat ik geen water meer gezien had, dronk ik een paar slokken voor ik er ook bij haar op aan drong dat ze ook voldoende moest nemen. 'Yes, I climbed trees for fun. Earth is a whole different world from here. On earth you get your food at a shop, other people will hold the animals for their meat, milk and skins.', probeerde ik haar uit te leggen. 'We live at one place, we don't travel for our needs, we travel for fun, to see something of the world. Therefore, we have more time for other things, to work for money to buy the food and clothes. Some people still do that for themselves, but there are only a few. So yes, when I was younger I climbed trees with some friends. As a skill, for the view....', probeerde ik het haar uit te leggen. 'In some distant area's a few groups of people still live like you do here. So we know what it was before, we know a little about how others are surviving like you here. But we're no more experts.', vertelde ik en keek haar aan om te kijken of ze het verhaal nog enigszins kon volgen.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Ik knikte toen ze me vroeg om mee te gaan, echter had ik onze armen al snel door elkaar heen weten te haken, zodat het niet leek dat zij mij wegvoerde, maar andersom of zelfs samen. Zoals het in het paleis ook zou zijn gebeurd. Toen we een eindje weg waren merkte ik dat Camille mijn hand vastpakte, waarop ik niet anders kon dan glimlachen. 'No, I'm not.', verzekerde ik haar. Het knietje wat Leon me gegeven had was de enige klap die ik had moeten incasseren. 'I'm fine.', benadrukte ik nogmaals. 'I hope Fontaine will see this as an ordinary fight. When we were younger, Leon and I rolled over the ground regulary. But we were still friends then.', sprak ik mijn hoop uit tegenover haar. Even bleef ik stil en bleef mijn blik bij haar hangen. 'You were right', zei ik zacht. 'He isn't worth it, but you are.', zei ik en streelde met mijn duim over de rug van haar hand die ik nog vast had. 'I mean... he was wrong. And I won't let anybody, even if he should be the King, offend you.', zei ik tegen haar. 'But I messed up Flora Day for us, I believe', zei ik en beet zacht op mijn onderlip. 'Not if this makes things good, but it is very difficult to behave yourself if you're full of hatred about somebody', mompelde ik. 'And maybe I'm still not completely myself.', verzuchtte ik. 'I can only hope that you have had a nice evening so far?', deed ik een poging om de sfeer wat op te beuren.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Terwijl Leon onder me zacht zijn excuses aanbood, gleed mijn blik naar Camille toe die enkel een knikje gaf. Waarschijnlijk had ze net als mij door dat het niet gemeend was, maar we konden niet meer van hem verlangen op dit moment. Haar daarop volgende woorden om te gaan wandelen, zorgden ervoor dat de woede wat zakte en ik me minder met Leon bezig hield. Ik had haar hand aangenomen voor ik van hem af stapte en de neiging om hem nog eens stevig na te trappen moest onderdrukken. Hij zou zich vreselijk moeten schamen voor zijn woorden en zijn gedrag. Ik hoorde hoe Julie ervoor zorgde dat iedereen weer terug ging naar hetgeen waar hij/zij mee bezig was. Daar was ik haar ontzettend dankbaar voor. Ik klopte zo goed als het ging even mijn kleding af en keek naar Camille en Julie. 'I'm sorry that you had to see this', verontschuldigde ik me. Het had een leuke, onbezorgde Flora Day moeten worden, maar dat was niet gelukt omdat ik me niet in had kunnen houden tegenover Leon toen hij er met Camille vandoor ging. Alweer een moment wat mooi had moeten zijn en overschaduwd werd door andere dingen. Het leek ons niet mee te zitten.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Ik had de sussende woorden van Camille nauwelijks gehoord. Of misschien wel gehoord, maar ik had er geen acht op geslagen. Ik wist wanneer iemand onrecht aangedaan werd. Camille hoorde niet zo behandeld te worden en Leon moest zich zeker op een andere manier gedragen. Ze stond volkomen in haar recht dat hij het niet waard was, maar Camille was de confrontatie wel waard. Al zou het mijn kop kosten, dan nog zou ik voor haar op zijn gekomen. 

De woorden van Leon kwamen hard aan. Ergens diep in me werden nog steeds de goede herinneringen samen, herinneringen van betere tijden bewaard. Ik kon en mocht hem niet meer zien als een vriend, hij had ondertussen al meerdere malen bewezen dat hij die titel niet waard was. 'I'm not more than anybody here. I'm a farmer's son and I'm proud of it. It made me what I am.', bromde ik terug in een poging mijn rust te bewaren. 'I'll never forget about Fontaine, how could I? And no, I don't live in the palace, I have a house and I pay for it as each other citizen of Paris, between all the trash and bad smells.', verzekerde ik hem. Ik was niet het type om constant in het paleis te zijn. 'It's clear you've never been in Paris before, you know nothing about the city.', beet ik hem toe. De stad had zeker zijn schoonheden, maar er waren nog veel meer plekken met armoede en onrust waar misdaad orde van de dag was. Ik negeerde zijn vraag dat hij er niet bij kon waarom de Koning mij gekozen had en wat mij zo speciaal maakte. Dat was iets wat niet voor mij bestemd was, hoewel goede eigenschappen erg zouden helpen. 'Hmpf', kwam er over mijn lippen toen Leon zijn knie hardhandig had opgetrokken. Ik probeerde het dubbelklappen zoveel mogelijk te voorkomen en mijn lichaamsgewicht in de strijd te gooien om Leon op de grond te houden. Alleen schoten zijn opmerkingen over Camille en mijn moeder het verkeerde keelsgat in. Ik wist wat hij had gezien, maar hoe durfde hij dat zo te zeggen? Waar haalde hij het lef vandaan om Camille een betaalde hoer te noemen? Knarsetandend balde ik mijn vuisten en vocht ik tegen de verleiding om hem een aantal rake klappen tegen zijn slaap te verkopen waardoor hij knock-out zou gaan. Doordat mijn handen in vuisten gebald waren, had ik me niet veel kunnen verzetten tegen de plotselinge krachtuitspatting waarmee Leon me van zich af duwde en overeind wilde krabbelen. 'Not so fast', gromde ik waarop ik naar voren dook en hem bij zijn laars vastpakte en deze krachtig naar me toe trok waardoor hij voorover viel. Ik kroop naar hem toe waarop ik bovenop zijn rug ging zitten en me over hem heen boog en mijn mond naar zijn oor bracht. 'I can let you go, but no word about me will cross your mouth again. If I hear one, you're the one who will pay for it.', dreigde ik. Mijn moeder zou het via mij horen en niet via een ander. Dat kon ik haar niet aandoen. 'And you will make your excuses to lady Camille for calling her a harlot.', zei ik tegen hem terwijl ik met zijn armen worstelde om deze tezamen op zijn rug te houden.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
'Well... I'm telling you now', antwoordde ik toen ze hoofdschuddend aan me vroeg of ik nog nooit gedanst had op Flora Day. Ik glimlachte toen ze nogmaals, net als in het klooster, benadrukte dat het niet erg was als je niet zo goed was in het dansen zelf. Zolang je maar plezier hebt. 'I will have fun with you. I was too...', begon ik voor ik nadacht over de verwoording. 'I was a real nascal, too active to just dance with the others. And when I grew up, the war came and a lot of people didn't survive, a lot of them were my age, but older and younger too.', specificeerde ik. 'It wasn't the time for jokes anymore and I didn't really have a partner to go with. I was just hanging around, talking with the others, being together when we can.', zei ik tegen haar en haalde mijn schouders op. Dat had naast het feit dat ik geen danser was, ook een grote rol gespeeld. Maar met Camille leek het allemaal anders te zijn. Ik had lol met haar, ik kon mezelf zijn bij haar, ik voelde me op mijn gemak. Daarbij kon ze zelf wél dansen en kon ik enigszins met haar meeliften. 'I guess that things are changing through the years.', vervolgde ik, mede doelend op het feit dat ik naar Parijs was gegaan, dat wij elkaar ontmoet hadden en waar we nu stonden en de toekomstplannen die we hadden. Daarop was de toost alleen maar toepasselijker geworden en voelde ik het vuur van de liefde branden toe ze fluisterend toostte op ónze toekomst. 
Ik grinnikte toen ze vlak voor het dansen zei dat ik haar op elk tijdstip, overal kon vragen voor een dans. 'Hmm... I will keep that in mind. I'll hold you to that', verzekerde ik haar met een knipoog. Toen we samen dansten vlogen mijn gedachten terug naar het klooster, alleen was het nu vele malen beter om met haar te kunnen dansen. Nu wist ik op het moment zelf dat zij mijn danspartner was, nu waren gevoelens naar elkaar toe uitgesproken en kenden we elkaar zoveel beter.
We draaiden enkele keren om elkaar heen, zoals het hoorde in de dans tot ik zonder partner stond. Ik fronsde en vloekte zacht toen ik Leon met Camille ervandoor zag gaan. Het was mijn dans met haar! Het zinde me al niet dat hij met haar zou dansen, maar hij zou net zo goed op zijn beurt moeten wachten en hij hoorde het haar te vragen, verdorie. Hij kende werkelijk geen manieren. Je kon je toch nog wel een beetje inbeelden hoe je met een lady om moest gaan? Met stevige stappen liep ik naar het stel toe en legde ik mijn hand zwaarwegend op Leon's schouder. 'What are you doing?', zei ik zacht en dreigend terwijl ik me tussen hen in werkte. 'This was MY dance with her. You have to wait for your own.', zei ik stellig. Echter leek hij het er niet mee eens te zijn en probeerde zich langs me heen te werken. Trouw bleef ik tussen hem en Camille in staan en wierp hem een kwade blik toe. 'Don't you dare.', siste ik. 'You don't treat a lady like that. You really, really have no manners, you asshole.', schoot ik uit mijn slof. Vanuit een van mijn ooghoeken zag ik zijn arm omhoog komen en greep deze vast. 'Na-ah', zei ik terwijl ik mijn hoofd schudde. 'Camille, go away from here.', zei ik tegen haar terwijl ik leek aan te voelen waar dit heen zou gaan. Leon was niet vies van een "spelletje" of potje knokken. Zo te ruiken had hij daarbij ook teveel ale op, wat niet hielp om hem op een normale manier terecht te wijzen of te kalmeren. Echter schoot nu zijn andere arm ook omhoog, waarna ik deze vastpakte. Van jongs af aan waren we aan elkaar gewaagd. Vooraf had nooit vast gestaan wie van ons een vechtpartij zou winnen. Het volgende moment voelde ik iets langs mijn onderbeen gaan en werd ik onderuit gemaaid. Met een plof kwam ik neer met hem bovenop me. Ik kruisde mijn benen achter hem en rolde ons vlug om terwijl ik hem tegen de grond probeerde te houden. 'Give up, Leon. You've done enough. You're drunk.', beet ik hem woest toe. Na hetgeen wat hij in oorlogstijd had geflikt en waaronder heel Fontaine had moeten lijden, kon ik dit er niet bij hebben. 'Behave yourself.', bromde ik voor hij zich los wist te trekken met één arm en richting mij maaide, waarop hij dit maal van mij een rake klap kreeg die op zijn kaak belandde. 'I won't warn you again. Go home and calm down. I will point the next punch more securely.', verzekerde ik hem.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Ik grijnsde toen ze antwoordde dat ik elke volgende dans deze avond van haar mocht hebben. 'Hmmm... maybe that's a little too much', zei ik lachend. 'Not that I don't want to, but it isn't friendly if I claim you the whole evening', zei ik tegen haar met een knipoog. Nee, anderen wilden haar even goed leren kennen. Er waren nog genoeg mensen die ik zelf niet gesproken had, maar met iemand anders dan Camille gaan dansen? Als ik gevraagd of meegesleurd werd, kon ik moeilijk weigeren - al zou die kans klein zijn, meende ik. 'You will have the scoop of taking me to the dancefloor', zei ik grijnzend. 'I told you before that dancing is not my thing at all', verklapte ik. Fontaine zou niet weten wat het zag. Sowieso zou ik Julie moeten bedanken - en wie weet wel met een dans. Mijn moeder zou het vast ook leuk vinden als ik haar nog even mee de dansvloer op nam. Ik kon me niet meer herinneren wanneer ik haar voor het laatst had zien dansen, terwijl ze altijd een van de beteren was geweest. 
Ik glimlachte voor ik onze armen door de mijne haakte om met haar naar de voor deze gelegenheid opgezette bar nam om twee ale te halen en er één van aan haar te geven. 'Cheers to tonight and the future.', proostte ik voor ik van de ale dronk. Toen onze bekers leeg waren liep ik met haar door naar de weide waarin gedanst werd. Daar liet ik haar los om nogmaals een buiging voor mijn danspartner te maken met een brede glimlach. Het was me dan toch gelukt om haar als danspartner voor tenminste één dans te strikken. 'It will be my honour', zei ik tegen haar en knipoogde. 'I can't always dance with a lady like you', vleide ik haar terwijl ik hoorde hoe de muziek opnieuw begon en ik even bij de buren moest spieken om de passen te herinneren ondanks de bijles van Julie. Algauw kwam het terug en kreeg ik er wat meer zelfvertrouwen in wat het plezier om van het moment te genieten toe liet nemen. Het was heerlijk om met Camille te kunnen dansen.