Search for posts by PoppyRedx
First Page | « | 1 ... 7 | 8 | 9 | 10 | 11 ... 45 | » | Last
Search found 441 matches:
Re: ORPG] How we need that security!
from PoppyRedx on 09/09/2018 08:24 PMFlorence
Ik schudde mijn hoofd. 'And that is, again, not what I meant.' reageerde ik toen James mijn opmerking over het bezoeken van de slachtoffers veranderde in iets compleet anders. Was hij nu werkelijk zo eigenwijs? Echter probeerde ik mezelf in zijn schoenen te verplaatsen en moest ik concluderen dat ik exact hetzelfde zou hebben gedaan. Als je ergens voor stond, moest je er ook vol voor gaan, wat de risico's daarvan ook zouden zijn. Mijn ogen vernauwden zich kort op het moment dat hij aangaf dat hij uit mijn woorden eerder die dag al wel had kunnen halen dat hij al wel degelijk een doelwit was geweest en mijn blik werd alleen maar feller toen hij zei dat hij zou gaan, of ik dat nu leuk vond of niet. Het was overduidelijk dat niets wat ik zou zeggen hem tegen zouden houden en dat hij sowieso een manier zou vinden om naar Chelsea te gaan, al was het achter mijn rug om. Ik kon dan ook niets anders doen dan hem aankijken terwijl ik met een hand de lapel van mijn blazer, waar mijn zender om te communiceren met de politie zat, naar mijn mond bracht en het knopje indrukte dat mijn boodschap over zou brengen. 'The Home Secretary wishes to visit Chelsea. I shall arrange for a bulletproof vest. I am armed, so able to protect him as best I can, but do send back up to be sure. Preferably undercover. Do you copy?' sprak ik zachtjes terwijl ik James nog altijd aankeek. Prima. Als hij het zo wilde hebben, als hij dacht het beter te weten, zouden we het zo doen. 'Copy that.' hoorde ik zachtjes in mijn oor waarna ik mijn blazer losliet en mijn blik ook liet varen. 'A lot can happen, yes, but let's not be naive, sir.' zei ik tegen hem toen ik zijn laatste opmerking hoorde - opnieuw een trap na, maar het was iets wat ik blijkbaar niet kon laten - waarna ik de deur voor hem open deed. 'I have another bulletproof vest in my locker. We can pick that up on our way down to the parking. Your car should be waiting for us there.' zei ik terwijl ik hem naar de lift begeleidde. In het voorbijgaan knikte ik even naar zijn PA. Hopelijk zou die begrijpen dat ze alle afspraken moest annuleren. Ik drukte op de knop van de lift. 'You will need to change into the bulletproof vest in the car. I suggest you wear it under your blouse as people will notice otherwise and that may disturb their feeling of safety even further.' deelde ik hem mee nadat ik de lift was ingestapt. Dat was ook de reden waarom ik mijn kogelvrije vest onder mijn blouse droeg. Op die manier was het amper te zien, maar was je ten alle tijden tot op zekere hoogte beschermd. Aangezien zijn besluit muurvast stond, wilde ik zo snel mogelijk naar Chelsea in de hoop dat het nieuws dan nog niet te ver uitgelekt was en het rustiger zou zijn. Als iedereen wist dat James naar de plek toe zou gaan, was er nog wel eens een kans dat voor- en tegenstanders ook zouden komen en dat de situatie nog verder uit de hand zou lopen en dat was wel het laatste waar ik op dit moment op zat te wachten. Het was al erg genoeg dat er een schietincident was geweest dus het hoefde niet uit te lopen op een massale vechtpartij of iets dergelijks. De situatie zou al onoverzichtelijk genoeg zijn.
ReplyRe: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 09/09/2018 08:01 PMCamille
Ik keek op toen er op de deur werd geklopt, al had ik de voetstappen op de trap al eerder gehoord. 'Yes, of course.' antwoordde ik terwijl ik snel van het bed afkwam om mijn tas erop te zetten zodat ik kon doen alsof ik al druk bezig was geweest met inpakken in plaats van zwelgen in zelfmedelijden, want dat was eigenlijk wat ik eerder had gedaan. In alle verwarring kon ik me echter niet herinneren waar ik de helft van de spullen gelaten had, wat weer voor frustraties zorgde en ik de tas van het bed trok waardoor deze op de grond viel. Binnenmonds vloekte ik. Dit was nu juist niet wat ik wilde, niet wie ik wilde zijn. Dit was de Camille die alles wegpropte en liever de hele wereld negeerde dan toegeven aan gevoelens en gedachten. Het deed me teveel denken aan mijn eerste weken op het paleis, toen ik nog niet was begonnen met toneelspelen, maar meer een onopvallende aanwezigheid was geweest. Een diepe zucht ontsnapte aan mijn lippen en ik liet me weer op de rand van het bed zakken. Waarom hadden ze niet gewoon geschreven wat er aan de hand was? Waarom was het zo vaag? Waren ze soms bang dat ik weg zou lopen bij de waarheid? Stel dat ik inderdaad uitgehuwelijkt werd, waarvoor ik zo bang was, dan hadden ze dat toch gewoon kunnen melden? Hadden ze misschien gedacht dat ik dan zou vluchten? Zou vertrekken naar een ander land zoals de Lage Landen of misschien zelfs Engeland? De onzekerheid van dit alles maakte me gewoon helemaal gek en ik wist dat ik het niet toe moest laten, want ik was ook helemaal niet alleen. Ik had Xavier om steun bij te vinden, maar het was zo lastig om te stoppen met nadenken over dit alles. Ik wilde gewoon weten waar ik aan toe was. Was dat zo vreemd? Was dat teveel gevraagd?
Re: ORPG] How we need that security!
from PoppyRedx on 09/09/2018 07:50 PMFlorence
Ik had mijn telefoon teruggepakt van James' bureau en probeerde te controleren of het verhaal ook al in de pers was gekomen of dat mijn collega's bij de politie nog waardevolle informatie hadden, maar keek op zodra James aangaf dat hij inderdaad al zijn afspraken wilde annuleren. Echter was het niet om de reden die ik gedacht had, waardoor ik hem even stomverbaasd aankeek. 'That is not what I meant.' wist ik te zeggen toen de verbazing een beetje weggezakt was. Mijn blik kruiste even met die van de PA en dat zei me genoeg. Het leek haar ook geen goed idee. 'With all due respect, sir, but I do not think that is a good idea.' vervolgde ik toen hij verderging over wat hij daar wilde doen en hoe hij wilde helpen. Het gaf in ieder geval goed weer dat zijn woorden niet slechts woorden waren en dat hij er volledig achterstond, maar het was waanzin. 'I agree with Miss Palmer. Besides, you have so many meetings this afternoon.' probeerde de PA me bij te vallen, al was haar argument op z'n zachtst gezegd zwak. 'Could you leave us for a minute, please?' vroeg ik haar waarna ik haar met mijn blik volgde toen ze de kamer uit liep - een lichtelijk beledigde blik op haar gezicht, waarschijnlijk veroorzaakt door mijn verzoek - en naar de deur liep om deze achter haar te sluiten. 'You cannot go out there, sir. For all we now, the shooter or shooters, as you said, are still out there. You'd be placing a target on your back. I understand where you're coming from, why you want to do what you want to do, but I have to advise against this. It is dangerous.' zei ik op harde toon terwijl ik weer naar het bureau toeliep en tegenover hem ging staan. 'In a few days' time, you could perhaps visit the victims in the hospital, but we need more information before you go there. Preferably, we even have the shooter in custody. But not today...' vervolgde ik, in de hoop mijn toon van zojuist iets te verzachten. In mijn oortje hoorde ik nog altijd zaken over ambulances en politiewagens die waren uitgerukt, maar nog niks over een mogelijke dader. In een grote mensenmassa als bij zo'n demonstratie kon het ook iedereen geweest zijn. Misschien dat er via CCTV wat opgepikt kon worden, maar het was altijd lastig en misschien zouden we wel nooit iemand vinden.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 09/09/2018 07:23 PMCamille
Ik was de trap opgestormd en had me in mijn kamer op de rand van het bed laten zakken. Even bleef ik zo zitten voor ik me achteruit liet vallen en naar het plafond staarde. Waarom deed dit me zo vreselijk veel? Waarom werd ik zo nerveus van de onzekerheden die met de brief naar voren waren gekomen? Ik zuchtte diep en sloot mijn ogen even. Het was haast alsof ik weer die onzekerheid en verwarring voelde als toen ik voor het eerst naar Parijs was gekomen. Ik had geen idee gehad wat me te wachten stond of wat er nu precies gebeurd was. Er waren zoveel factoren geweest die fout hadden kunnen lopen, maar dat was niet gebeurd en ik was in het paleis terechtgekomen waar ik het misschien niet helemaal naar mijn zin had, maar waar ik wel houvast had gekregen. De verzekering van een dak boven m'n hoofd en al snel de verzekering van een vriendschap met Xavier. Dat laatste was veel meer geworden, meer dan we beiden hadden verwacht of gehoopt misschien wel. En nu werd dat alles weer opnieuw meegenomen in onzekerheid. Hier in Fontaine had ik houvast gevonden en had ik samen kunnen zijn met Xavier, maar misschien nog wel belangrijker had ik mezelf kunnen zijn, of in ieder geval ontdekken wie dat was. Nu kwamen we echter weer terug in die onzekerheid. Na enige tijd kwam ik weer overeind en ging op het bed zitten, mijn rug tegen het hoofdbord en mijn knieën opgetrokken. Konden we de tijd hier niet gewoon stilzetten? Hier blijven en doen alsof we de brief nooit ontvangen hadden?
Xavier's moeder glimlachte even bij het zien van haar zoon's gekleurde wangen. Dat op zich was al antwoord genoeg. Ze knikte dan ook langzaam toen hij aangaf dat hij Camille niet kon laten vertrekken. Een verbaasde wenkbrauw schoot echter omhoog bij het voorstel dat ze snel naar Parijs zou kunnen komen. 'Just me or Julie as well?' vroeg ze nadat ze haar zoon een tijdje in stilte had aangekeken. 'Yes, that is pretty obvious.' lachte ze op het moment dat haar zoon voorzichtig uitbracht dat hij om Camille gaf, dat hij op haar gesteld was. Dacht hij soms dat zij nooit jong was geweest? 'If you care for her, you have my blessing, my darling.' glimlachte ze waarna ze haar armen om hem heen sloeg.
Re: ORPG] How we need that security!
from PoppyRedx on 09/09/2018 07:05 PMFlorence
Ik had de hele ochtend op dezelfde plek gestaan, vlakbij James' kantoor en met uitzicht op de lift, terwijl ik mijn handen achter mijn rug ineen had gevouwen. Hier had ik uren gestaan en in die uren had ik, te veel, tijd gehad om na te denken. Het stak me toch dat ik die ochtend niet eerlijk was geweest tegen James en over die gedachte had ik staan malen en malen. Ik had aan hem gezien dat hij het niet met me eens was geweest, misschien wel teleurgesteld was dat ik hem niet van antwoorden had voorzien, maar ik zag gewoon geen juiste optie in deze situatie. Het was verkeerd om zaken voor hem achter te houden, maar ik had geen enkel recht om hem te vertellen over de verschillende dreigingen die er waren. Daarnaast wist ik niet eens hoe hij erop zou reageren. Wat als ik het hem vertelde en hij vervolgens er zo bang en verward van werd dat hij zijn functie niet fatsoenlijk kon uitvoeren? Wat als het tegenovergestelde gebeurde? Dat hij zich juist overal in zou gaan mengen, zichzelf in de schijnwerpers zou verplaatsen en het doel op zijn rug daar alleen maar groter mee maakte? Het leek gewoon een onmogelijke keuze en dan was het enige wat ik kon doen me aan mijn instructies en contract houden. Ik was even naar de koffieautomaat gelopen om mijn beker te vullen toen ik wat interessants hoorde via mijn oortje. De koffie liet ik dan ook voor wat het was voor ik met grote passen naar James' kantoor liep waar ik op de deur klopte, al zou hij me via al het glas al wel aan kunnen zien komen. 'There has been a shooting at a demonstration.' kondigde ik aan terwijl ik mijn telefoon uit mijn broekzak viste en razendsnel wat zoekwerk deed om concrete details te achterhalen. Wat dat betreft had je dan weer niets aan de politieradio - in ieder geval niet zo snel nadat er iets was voorgevallen - want de informatie was behoorlijk summier. Het kostte me niet veel moeite om te achterhalen of en welke demonstraties er vandaag waren gepland waardoor ik zelf al snel meer informatie had. 'It was a demonstration for women's rights in Chelsea. About tenthousand attendees, mainly young women and people of colour. Banners with your face and your campaign slogan have been spotted.' legde ik verder uit terwijl ik nog altijd druk op mijn telefoon bezig was voor ik uiteindelijk foto's van het evenement zelf had gevonden en mijn telefoon uitstak naar James zodat hij ze kon zien. 'Quite a few injured, no dead as of yet.' vervolgde ik toen ik wat meer doorkreeg via politieradio. 'Do you wish to cancel your appointments for today? Chelsea is not far from here.' vroeg ik aan James terwijl ik ook een blik wierp op zijn PA. Er was geen directe dreiging voor James zelf met de incident, maar er waren teveel connecties naar hem toe om het compleet te negeren. Het was een zaak waar hij campagne voor voerde, waar hij zich keer op keer over uitsprak en het feit dat mensen banners hadden gemaakt met zijn slogan en/of foto zei al wel genoeg. 'There is no immediate threat, so you can make your own choice.' zei ik terwijl ik James recht aankeek. Hij had gezegd dat ik keuzes voor hem mocht maken wanneer dit nodig was, maar in deze situatie was het nog niet zo ver, al was het wel iets wat ik goed in de gaten moest houden. Het was immers niet duidelijk wie er geschoten had, maar dat kon natuurlijk ook niet nu het nog geen vijf minuten geleden gebeurd was.
Re: ORPG] How we need that security!
from PoppyRedx on 09/09/2018 05:26 PMFlorence
Een nieuwe glimlach kon ik niet voorkomen toen James aangaf dat het aanbod nog steeds zou stond en ook zou blijven staan. 'And it is very much appreciated.' knikte ik. Misschien dat ik het ooit nog nodig zou hebben en er gebruik van zou maken, maar voorlopig zag ik het niet gebeuren. Er was iets fijns aan het reizen met het openbaar vervoer, het hebben van medereizigers. Het gaf de illusie van samenzijn, al was ik me maar al te bewust dat het inderdaad een illusie was en verder niets veranderde aan mijn geïsoleerde bestaan. De laatste maanden was het me steeds meer dwars gaan zitten dat ik alleen was en ik wist niet goed waardoor. In eerste instantie had ik het namelijk prima gevonden. Op een legerbasis had je immers niet veel privacy en iedere seconde van de dag mensen om je heen. Het was ook geen plek waar je graag vrienden maakte omdat je wist dat je altijd het risico liep hen weer te verliezen. Eenmaal terug in Londen had ik dan ook genoten van de rust en de privacy, maar dat gevoel was langzaam overgegaan in eenzaamheid. Omdat ik zo lang weg was geweest had ik nooit echt de kans gehad om daadwerkelijk mensen te leren kennen in de stad - en eventuele "vrienden" die ik tijdens mijn verloving had gemaakt, hadden me laten vallen zodra bekend was geworden dat ik niet meer tot hun kringen zou gaan behoren - waardoor ik bij terugkomst ook geen aanspraakpunten had gehad en het hielp natuurlijk ook niet dat mijn moeder en ik niet met elkaar spraken of dat ik amper tijd had om erop uit te gaan en mensen te leren kennen. Op sommige momenten was het enige wat ik kon doen om die eenzaamheid te verminderen het bezoeken van openbare plekken, al was het maar om omgeven te worden door het geklets en gelach van anderen.
Ik knikte wat afwezig toen James me verbetere met betrekking tot de manier waarop ik hem aangesproken had, maar keek pas echt op toen ik een wat ongemakkelijke toon in zijn stem hoorde en hij zijn zin meerdere keren onderbrak. Het duurde even voor ik weer helemaal terug was uit mijn gedachten en trok vragend een wenkbrauw op ten teken dat hij zijn vraag gewoon kon stellen zonder zich daar voor te schamen. Ah. Ik snapte het pijnpunt al. Meerdere pijnpunten in feite. Het was duidelijk dat hij nauwelijks of zelfs niet was ingelicht met betrekking tot de situatie, maar ik had ook mijn orders die me vertelden geen gevoelige informatie vrij te geven. 'There is nothing for you to worry about. That is my job.' probeerde ik dan ook te glimlachen en was verder niet van plan om er nog op in te gaan, tot hij me met een serieuze blik aankeek. Ik kon niet tegen hem liegen, wilde dat niet, maar ik kon ook niet tegen mijn instructies ingaan en dat bracht me in een moeilijk parket. 'I understand and I will tell you if there is something that you really need to know.' reageerde ik waarmee ik, in al mijn vage termen, eigenlijk al aangaf dat ik hem niets zou vertellen. Het leek mij ook niet prettig om in zijn schoenen te staan, maar wat moest ik dan doen? Het lekken van informatie was strafbaar, maar misschien nog wel belangrijker gevaarlijk. Was hij veiliger wanneer hij niets wist of wanneer hij wel op de hoogte was van alles? Ik wist het niet en daarom leek het me maar beter om me dan maar aan mijn instructies te houden. 'I will leave you to your work now, sir. If you need me, I will be just outside your door.' zei ik terwijl ik hem aankeek met een strakke blik die hopelijk liet zien dat ik niet van plan was om verder met hem in discussie te gaan nu, maar eigenlijk sowieso niet, en een stap opzij deed zodat hij zijn weg naar zijn kantoor zou kunnen vervolgen. Ik begreep zijn standpunt uiteraard wel; Ik zou ook graag op de hoogte worden gebracht als mijn leven in gevaar zou zijn, want je wilde niet in die onzekerheid leven, maar ik kon niets met de situatie.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 09/09/2018 04:53 PMCamille
Ik was blij dat Xavier naar zijn moeder toeliep en daarmee afstand creërde, want ik kreeg het zelf niet voor elkaar om dat te doen en de situatie weer gepast te maken. Ik sloeg mijn ogen neer toen Xavier uitlegde wat er aan de hand was en beet opnieuw op mijn onderlip. 'Oh dear. I do hope everything is alright.' sprak Xavier's moeder uit waardoor ik moest slikken. Anders ik wel. Al snel voelde ik Xavier's blik op me en probeerde deze te ontwijken. Ik wilde niet dat hij zou zien dat ik het moeilijk had, dat ik de situatie zo vreselijk lastig vond en het liefst een paard zou beklimmen om in één keer door te rijden naar Parijs - al wist ik ook dat dit onmogelijk was. Ik wilde gewoon weten wat er aan de hand was. Ik hield niet van de onzekerheid die deze vage brief, hoe lief ook bedoelt, met zich meenam. 'Yes, I am most grateful for the way I have been welcomed here.' zei ik nadat ik mijn keel kort had geschraapt waarna ik ook naar zijn moeder toeliep. Ik kon immers niet vertrekken zonder haar te bedanken, want ze was zo vrijgevig en vriendelijk geweest. Vanaf moment een had ze me welkom geheten in haar familie en daar was is haar eeuwig dankbaar voor. Mede door het goede ontvangst had ik hier de afgelopen tijd kunnen ontspannen. 'Thank you very, very much, Mrs Du Guesclin.' bedankte ik haar terwijl ik haar hand vastpakte om deze te schudden, maar de vrouw trok me al snel naar zich toe in een omhelzing waarbij ik mijn ogen opsloeg in de hoop de tranen die in mijn ogen brandden weer weg te duwen. 'You are most welcome, my dear. I hope to see you here again in the future.' sprak ze op warme tonen waardoor ik al helemaal mijn best moest doen om niet te gaan huilen. 'I hope so too.' fluisterde ik voor ik me van haar losmaakte. 'Sorry, I should go and pack.' mompelde ik voor ik me abrupt omdraaide en de keuken uitliep om vervolgens haastig te trap op te wandelen naar mijn kamer.
Xavier's moeder had gevoeld hoe het meisje in haar armen had staan trillen en was dan ook niet verbaasd toen ze ineens aankondigde dat ze moest inpakken. Ze keek haar even na en keek toen weer naar haar zoon. 'Xavier?' vroeg ze met een lichte glimlach terwijl ze hem met een veelbetekende blik aankeek. Hij zou zelf wel weten hoe en wat hij moest antwoorden, al was er dan geen daadwerkelijke vraag gesteld. Hij kon de vraag beantwoorden die hij zelf zou willen dat er gesteld was. Hij kon antwoorden wat hij kwijt wilde. Ze dwong haar kinderen nooit tot antwoorden en geloofde er heilig in dat ze het zelf wel zouden vertellen wanneer ze iets wilden vertellen, wilden delen, maar dat nam niet weg dat ze het soms niet wat probeerde te sturen. En ze was natuurlijk niet achterlijk.
Re: ORPG] How we need that security!
from PoppyRedx on 09/09/2018 04:38 PMFlorence
Ik had me net even in iemands bureaustoel laten neerzakken toen ik de liftdeuren openhoorde gaan en James zag verschijnen. Ik stond dan ook meteen op, in deze beweging mijn koffie ook op het bureau zettend, en knikte even als begroeting. 'Good morning, sir.' glimlachte ik, verder niet reagerend op zijn opmerking over mijn vroege komst en compleet vergetend wat hij me de avond ervoor gevraagd had. Echter vroeg hij daarna al snel naar mijn nachtrust waarna ik mijn schouders ophaalde. 'Not particularly, but I suppose I'm used to it. Sleep is a luxury when you serve your country.' beantwoordde ik zijn vraag waarbij ik mijn armen lichtjes over elkaar sloeg. Hij zou misschien ook wel begrijpen wat ik bedoelde, aangezien hij zelf ook zijn land diende ware het niet op een andere manier dan dat ik dat had gedaan. Door zijn voorstel schoot er een verbaasde wenkbrauw omhoog. Het was erg lief, maar dat was toch niet nodig? Ik was het gewend en zou eigenlijk ook niet anders willen. Ik was te onafhankelijk. In een gezin met alleen maar mannen had ik al jong geleerd om mijn eigen boontjes te doppen en zelf mijn zaakjes te regelen. Ik had niemand nodig en deed dan ook het liefst alles zelf en op mijn manier - misschien wel de voornaamste reden dat mijn verloving stuk was gelopen, al waren er misschien wel honderden factoren te benoemen die ook aangaven waarom het nooit zou hebben gewerkt. 'That is a very kind offer, but I cannot accept. I am quite happy taking the Tube, so thank you, but it is not necessary.' bedankte ik hem dan ook voor ik mijn koffiebeker weer oppakte en een slokje nam. 'Oh, sir, I forgot yesterday, but here's my card. If anything happens and you wish to contact me, my phone number is on there. Don't be afraid to call me.' zei ik toen het me ineens te binnen schoot terwijl ik mijn koffie weer neer had gezet en aan de zakken van mijn blazer voelde waar ik mijn visitekaartjes in hemelsnaam had gelaten. Uiteindelijk vond ik ze in mijn binnenzak en terwijl ik deze eruit probeerde te frunniken, maakte ik mijn zij zichtbaar en daarbij ook het pistool dat ik daar in mijn broekband gestoken had. - iets waar ik niet eens meer bij nadacht omdat het als een tweede natuur was dat ik iets dergelijks bij was en me met enige regelmaat onveilig voelde als ik het niet bij had. 'Here you go.' zei ik toen ik het voor elkaar had gekregen om er een kaartje uit te krijgen en deze naar James toe stak. Ik streek mijn blazer weer netjes glad en pakte mijn koffiebeker op. 'I will not hold you up any longer. I believe you have a rather busy day.' glimlachte ik waarna ik nog een slok koffie nam. Nee, de rest van de dag was het de bedoeling dat ik zo ontzichtbaar mogelijk was en niemand tot last zou zijn. In mijn oortje gingen alle meldingen ondertussen maar door. Ambulance daarheen. Agenten in burger hier. Brandweerwagens naar een flat. Het was haast een gerustelelnd gebrabbel aan het worden. Het liet me weten dat ik niet alleen was, maar ik was ook blij dat ik me niet in die hectiek hoefde te mengen. Niet zolang er geen relevanten meldingen voor ons waren.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 09/09/2018 03:20 PMCamille
Ik keek Xavier aan en glimlachte zwak op het moment dat hij uitsprak dat het altijd al zijn idee was geweest om samen te gaan. We zouden samen gaan of we gingen niet, was waarschijnlijk zijn idee. Uiteindelijk knikte ik langzaam, want het was wel duidelijk dat er geen verandering zou komen in zijn plan. Hij was niet meer om te praten. 'I'm glad to hear you feel better.' zei ik met een glimlach, opgelucht dat hij dit zo voelde aangezien Fontaine ook niet geheel zonder stress was geweest en dit het naar mijn inzien ook had kunnen verergeren. 'Thank you, Xavier. Thank you.' zei ik zachtjes toen hij me ervan verzekerde dat hij me me mee wilde. Eerlijk gezegd had ik ook geen flauw idee gehad van hoe het zou zijn als hij niet mee was gegaan dus misschien was het maar goed ook dat hij zo vastbesloten was. Ik sloot mijn ogen zodra Xavier me tegen zich aantrok en probeerde mezelf wat meer te kalmeren, probeerde zijn woorden te geloven, maar dat was lastig. Natuurlijk kende hij het Koninklijke paar al veel langer dan ik, maar kende hij hen écht? En wat als hun versie van het "beste voor mij" iets compleet anders was dan ik zelf in de gedachten had? Het kostte me dan ook moeite om hem aan te kijken, omdat ik hem niet wilde laten merken dat ik toch echt twijfelde. Echter knikte ik wel, maar niet geheel overtuigd. 'We will see when we get there.' reageerde ik op zijn voorstel waarna ik mijn ogen neersloeg. Ik wilde er gewoon even niet meer over nadenken dus daarom sloeg ik mijn armen om zijn nek zodat ik hem vast kon houden, gewoon zijn aanwezigheid kon voelen, en verder nergens over na hoefde te denken. Zo zakte ik een beetje in gedachten weg, mijn hoofd nog altijd duizelend over alle mogelijkheden, toen ik ergens in de verte de deur open hoorde gaan. 'Is everything alright here?' waren de woorden van Xavier's moeder die me terug lieten keren naar het heden en ervoor zorgden dat ik hem direct losliet, al kreeg ik het niet voor elkaar om van hem weg te stappen of iets dergelijks waardoor ik nog altijd dicht bij hem stond, te dichtbij eigenlijk.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 09/09/2018 02:10 PMCamille
Ik keek op toen Xavier eerst zijn duim op mijn lip legde en daarna zijn handen op mijn bovenarmen legde. 'No! You should stay. You've only been with your family for such a short time. I will arrange for something, someone to escort me back, but you should stay.' schudde ik mijn hoofd terwijl ik hem aankeek. Op de heenweg had ik al voor vertraging gezorgd en nu zou ik de reden zijn dat hij ook eerder moest vertrekken. Dat kon ik toch niet maken? Het was heel lief dat hij er zo op stond, maar was het niet beter dat hij bij zijn familie zou blijven? Hij leek hier zo op zijn gemak, zo ontspannen omdat er niet die constante druk van het paleis op lag. Dat kon ik hem toch niet ontnemen? Daarnaast was ik echt bang voor wat me op het paleis te wachten stond. Welke reden konden ze in hemelsnaam hebben om mij terug te vragen? Waarom zouden ze me zo nodig terug moeten hebben behalve als het iets met mij persoonlijk te maken had? Ik wist dat de Koning en Koningin toestemming hadden gegeven om met Xavier mee te gaan, dat ze wisten dat er iets tussen ons was, maar wat als dat niet genoeg was? De Koning kon praktisch met me doen en laten wat hij wilde dus wat als er een goede aanbieding was gekomen? Ik was makkelijk te vervangen, er waren velen die als lady in waiting wilden werken, die het waarschijnlijk beter konden en liever wilden dan ik, dus wat hield hem tegen? Ik was niet onmisbaar zoals Xavier. Ik kon als pion worden gebruikt in een spel dat groter was dan mijn leven. Het lot van een vrouw, al ging het in mijn geval nog verder omdat ik geen familie meer had en leefde op de goedheid van de Koninklijke familie. Waar ik het ene moment nog nuttig kon worden gevonden, kon ik het volgende moment overbodig zijn en wie wist wat er dan zou gebeuren? De afgelopen dagen waren een droom geweest waarin ik vrij was geweest om te doen en laten wat ik wilde, maar dat was alles wat het al die tijd geweest was. Een droom. Het was niet de realiteit. Het was niet zoals ik de rest van mijn leven door zou kunnen brengen, hoe graag ik dat ook zou willen. Ik wilde verder tegen Xavier ingaan, maar hij leek zo vastbesloten. 'What about your family? I cannot take you away from them. Really, you should stay. You should take your time.' zei ik, maar ik kreeg het niet voor elkaar om mijn woorden echt kracht bij te geven. 'I'm afraid...' fluisterde ik zachtjes toen Xavier een kus op mijn voorhoofd drukte.