Search for posts by paraphernalia
Search found 3 matches:
Re: ORPG ~ Memories echoeing inside my mind
from paraphernalia on 01/09/2018 04:57 PMZe keek hem aan. Een mens keek hem aan?! Hij voelde zoveel dingen tegelijk, verbazing, vreugde, maar ook angst en paniek. "Wel, hoe leg ik dit het beste uit." Hij fronste zijn voorhoofd. Hoe bracht hij deze boodschap over zodat ze hem zou geloven, zonder haar zo te doen schrikken dat ze hem het huis uit zou zetten. Gelukkig was ze reeds gaan zitten, anders had hij het haar sowieso aangeraden. "Om eerlijk te zijn, weet ik zelf niet precies wat er is gebeurd. Ik weet alleen dat het niet had mogen gebeuren. Het zit zo. Ik ben niet menselijk. Ik mag er misschien zo uitzien, maar dat is alleen omdat jou geest zich mij voorstelt als je eigen soort. In feite ben ik een helper, de dienaar van een god. Daarover kan ik nu best niet teveel uitweiden, alles op zijn tijd." Daarbij dacht hij ook niet dat ze dat deel van zijn verhaal zou geloven. Het klonk nu eenmaal nogal onwerkelijk. "Om een lang verhaal kort te maken. Het is voor ons verboden connecties te maken met mensen en dat lijk ik per ongeluk gedaan te hebben. Het was echt niet mijn bedoeling. Ik weet niet eens hoe het precies is kunnen gebeuren. Echter het resultaat is ik die aan jou vastzit en jij al je herinneringen lijkt te zijn kwijt geraakt. Het spijt me zo. Nogmaals het was niet mijn bedoeling en als ik wist hoe ik het moest terugdraaien, deed ik dat meteen, maar ik wil het goed maken. Ik zal er alles aan doen om je te helpen je herinneringen terug te bemachtigen." Paniek hij voelde absoluut meer paniek dan vreugde. Waarom moest dit juist hem overkomen. Het was zo typisch dat alles bij hem foutliep. Zou de rest hem uitlachen? Boos zijn? Maakte het zelfst iets uit wanneer hij misschien toch nooit meer naar huis zou kunnen terugkeren? "We kunnen hier beginnen, in je appartement. Er moet toch iets leggen met wat informatie over jezelf op? Misschien vinden we wel de naam van iemand die we kunnen contacteren, een vriend of familielid."
ReplyRe: ORPG ~ Memories echoeing inside my mind
from paraphernalia on 01/06/2018 04:58 PMMensen, altijd hadden ze hem geïntrigeerd, altijd was hem gezegd bij hen uit de buurt gebleven. Zijn plaats was aan de zijde van de god die hij diende, niet bij hen. Hij kon hen observeren zoveel hij wilde, maar contact zoeken, was absoluut verboden. Alioth was altijd al een probleemgeval geweest. Hij was niet zo sterk en behendig als de meeste helpers, dromerig en onoplettend. Sommigen waren verbaasd dat een godheid hem in dienst had willen nemen. Al zat zijn hart op de juiste plaats. Hij trainde bijna elke dag, deed alle mogelijke moeite om net zo goed te kunnen presteren als de anderen. Al die moeite was nu vergooid. Als zijn meester hier achter zou komen, stond hem vast en zeker een zware straf te wachten. Het was niet zijn bedoeling geweest om zich aan haar te hechten. Het was per ongeluk gebeurd. Hij begreep zelf niet eens hoe het precies was gebeurd. Zoals hij wel vaker deed, was hij hen aan het observeren, toen plots dat ene meisje zijn aanwezigheid leek op te merken. Zoiets was nog nooit gebeurd. Hij was er volledig door overweldigd. Voor hij het zelf besefte had hij zijn hand naar haar uitgestoken. Hij wist dat hij hen niet mocht aanraken, dat het gevaarlijk was om dat te doen, maar het gebeurde haast automatisch.
Hij stond in haar kamer, keek naar hoe ze sliep. Hoe haar borst zachtjes omhoog en omlaag rees. Op de een of andere manier hielp het hem kalmeren. Talloze keren had hij geprobeerd terug te keren, maar hij zat vast, vast op deze wereld, aan haar verankerd. Ze bewoog. Snel verstopte hij zich achter een zetel in haar kamer. Hij wist niet waarom, maar ergens vond hij mensen nog altijd best angstaanjagend. Zou hij zichzelf toonbaar maken? Had hij een andere keuze? Zij was diegene die hem hier hield, dus zou zij ook zijn ticket terug naar huis. Stilletjes stond hij op en wandelde langzaam achter haar aan. "Hallo, schrik alsjeblieft niet, ik wil je niets aandoen. Mijn naam is Alioth en ik denk dat we elkaar kunnen helpen."
ORPG ~ Memories echoeing inside my mind
from paraphernalia on 01/06/2018 04:37 PMThe words echoed inside my mind
The ghost I never meant to conjure
Has appeared right before my eyes
Left me shaken my bones in fear
Even if I tried praying for it to leave
My heart never seem to feel the same
This ghost used to be every part of me
A ghost I knew who once had a name
Though I keep praying for it to leave
But in my heart the ghost choose to stay
~ Shah Farouq
Alioth