Search for posts by Novelle
Search found 5 matches:
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Novelle on 09/30/2018 12:35 PMZelf had hij niet het gevoel dat hij te laat was, maar blijkbaar dacht Yué er wel zo over. Hij wilde zijn mond opentrekken om op haar woorden te reageren, maar toen zei ze dat ze er niets over zou zeggen, als hij dat ook niet deed. Met een kort knikje bevestigde hij dat hij zijn mond zou houden, maar al snel besloot hij dat dat gebaar te formeel was. Daarom deed hij zogenaamd met zijn hand zijn mond op slot en gooide hij het sleuteltje weg. Ach, zijn kinderlijk kant kwam zo een beetje naar boven, maar dat was niet iets waar hij zich voor schaamde.
Hij volgde haar toen ze met haar hoofd gebaarde welke kant ze op gingen. De leden die zich rondom het verzamelplein hadden verzameld, dropen ook langzaam af. Waarschijnlijk hadden ze verwacht een showtje te zien te krijgen, maar dat bleek niet het geval te zijn. Hij voelde dan ook een soort van opluchting. Hij zou in ieder geval niet vernederd worden voor de ogen van de rest van de Freedom Fighters. Waarschijnlijk zou hij dan wel doen alsof het allemaal heel grappig was en dat hij het niet al te serieus nam, want dat was nou eenmaal wie hij was. Al had hij wel het gevoel dat Yué dat dan niet zo zou waarderen. Hij wilde zich gewoon niet kwetsbaar opstellen tegenover mensen die hij nog maar nauwelijks kende. Hij maakte liever gebruik van zijn charmante kant, waardoor hij met veel dingen weg kon komen.
Yué vertelde hem dat hij tijdens haar training zijn pijl en boog niet nodig had, omdat ze zich zouden focussen op het vechten met een zwaard. Hij haalde zijn schouders op. "Ik wist ook niet goed wat ik mee moest nemen. Onrak had me de wapenkamer laten zien, maar had geen verdere instructies gegeven,'' reageerde hij op haar, ''maar ach, dan heb ik het alvast bij voor vanmiddag.'' Hij meende zich te herinneren dat hij van Onrak zou leren hoe hij een eigen pijl en boog kon maken, maar hij ging er ook vanuit dat ze wel zouden oefenen met een bestaande pijl en boog. Hij was er al best handig mee, maar kon natuurlijk nog altijd verbeteren. Het was namelijk niet zo dat hij er al een expert in was.
Terwijl ze rondliepen door het dorp, keek hij om zich heen en bewonderde hij de omgeving. Hij had echt werkelijk geen idee waar ze naartoe liepen, maar hij vertrouwde Yué gewoon. Zij was hier de leider, dus ze wist vast precies waar ze naartoe wilden en wat ze met hem wilde doen. Ze had dan wel aangegeven dat ze zich zouden richten op het zwaardvechten, maar ergens vroeg hij zich af of ze het ook nog zouden hebben over de avond van te voren. Er was tot nu toe nog niets over gezegd, maar dat kon nog altijd gebeuren.. Of ze zouden het gewoon negeren en doen alsof het nooit gebeurd was. Dat het enkel een actie was geweest in een opwelling.
Ze kwamen aan bij een plek waar Yué aan een touw trok waardoor er een ladder tevoorschijn kwam. Kort floot hij even ter bewondering. Alles zat hier zo ontzettend goed in elkaar. Het was iets wat hij nog nooit eerder had gezien en hij keek zijn ogen dan ook uit. Hij nam plaats op de ladder, aangezien hij die opdracht van haar had gekregen en zodra zij er ook opstond, gingen ze langzaam naar beneden toe. Eenmaal beneden sprong hij er weer van af en volgde hij haar weer, omdat ze dat aangaf. Hij merkte inmiddels wel dat ze wat meer afstand van hem had genomen. Misschien was dat ook wel logisch, maar hij had wel andere verwachtingen in zijn hoofd gehaald. Dat was waarschijnlijk wat naïef van hem, maar hij kon het niet helpen. Ze hadden het gisterenavond gewoon zo gezellig gehad en nu leek het alsof die sfeer compleet verdwenen was. Ze toverden twee houten zwaarden tevoorschijn uit een boom. In eerste instantie trok hij zijn wenkbrauw op, aangezien hij had verwacht dat ze met echte zwaarden zouden trainen. Maar al snel besefte hij zich dat dat waarschijnlijk niet verstandig zou zijn, aangezien hij totaal niet wist hoe hij met zo'n ding om moest gaan.
Dat was ook de eerste vraag die hij kreeg: wat wist hij van zwaard vechten? Tegelijkertijd gooide Yué een van de zwaarden ook zijn kant uit, iets wat hij niet aan had zien komen. Uit reflex ving hij het zwaard bíjna op, maar uiteindelijk belandde het toch op de grond. Hij krabde zich even over zijn hoofd. "Ehh, vrij weinig ben ik bang. Ik heb het mensen wel eens zien doen, maar zelf nog nooit gedaan. Ik heb me altijd prima kunnen redden met pijl en boog, dus ja.. Ik had niet verwacht dat ik het ooit nodig zou hebben,'' reageerde hij op de vraag. Niet dat hij ooit het aanbod van iemand had gehad om hem te leren hoe hij om moest gaan met een zwaard, maar toch.. Hij hoopte maar dat Yué een beetje aardig tegen hem zou zijn en zijn vingers er niet zou afhakken. Met een houten zwaard kon dat natuurlijk niet, maar ze had haar eigen zwaard ook nog op haar rug hangen. Net zoals hij zijn pijlen en boog ook op zijn rug had hangen. Hij haalde deze van zijn rug af en legde ze aan de kant. Dat zou wat makkelijker zijn om te oefenen. Als hij het meer onder de knie zou hebben, zou hij misschien wel met wat extra gewicht kunnen oefenen, maar voor nu leek hem dat niet verstandig. Hij pakte het houten zwaard dan ook van de grond en hield deze stevig in zijn hand. "Ik ben een en al oor,'' zei hij tegen Yué, om aan te geven dat hij er klaar voor was.
ReplyRe: O] We are all one people, but we live as if divided
from Novelle on 09/24/2018 11:37 PMZoals hij al had verwacht, had hij niet geweldig geslapen. Al moest hij ook toegeven dat het niet verschrikkelijk was geweest. Hij had wel een tijdje wakker gelegen, nagedacht over wat er precies tussen hem en Yué was geweest. Hij had genoten van hun kus, heel erg zelfs. Er was een duidelijke connectie tussen hen, maar hij moest nog uitzoeken wat voor connectie dat precies was. Was het enkel lust of was er meer aan de hand? Om eerlijk te zijn wist hij het niet zo goed.
Daarbij was het slapen in de hangmat ook wennen voor hem, het was iets wat hij nog nooit had gedaan. Daarover mocht hij overigens niet klagen, het lag wel prima en hij keek er niet tegenop om er de komende nacht weer in te slapen. Natuurlijk was hij wel een klein beetje jaloers op Yué, omdat zij natuurlijk een gewoon bed had. Als dingen gisterenavond anders waren gelopen, had hij daar misschien wel gelegen.. Het was een gedachte die hij vrijwel direct wegdrukte. Het was niet iets waar hij op dit moment aan moest denken. Hij zou haar zo weer zien en dan moest hij zich wel in de hand hebben. Hij wist niet precies hoe hun training eraan toe zou gaan. Of dat er mensen zouden kijken of dat ze gewoon met z'n tweeën waren. Het waren allemaal dingen die voor hem nog wat vaag waren. Hij had gisteren het verzamelplein al gezien en dat lag redelijk centraal, dus als ze daar zouden trainen dan zouden er vast wel mensen zijn die mee konden kijken. Misschien waren de leden ook wel nieuwsgierig naar hun training. Misschien wilden ze zelfs wel zien dat hij afgemat zou worden door hun leider. Uiteraard hoopte hij zelf dat het niet zou gebeuren, want dan zou niemand hem serieus nemen.
Omdat het nogal onwennig was om in de hangmat te slapen, was hij ook zeker op tijd wakker. Hij wist niet precies wanneer de zon op zou komen, maar hij had het gevoel dat hij nog wel een tijdje had voordat hij bij het verzamelplein moest zijn. Daarom friste hij zichzelf ook een beetje op met het water dat in de emmer zat. Het was maar goed dat hij op tijd wakker was geworden, want het zou nog een uitdaging worden om zowel de eetzaal als de wapenkamer te vinden. Als hij het goed had, zaten die twee niet heel ver van elkaar verwijderd, maar het was nog donker. Dus dat was een extra uitdaging die hij er gratis bijkreeg. Niet iets waar hij heel blij mee was, maar hij zou alles gewoon op zijn gemak doen. Als hij zou gaan stressen dan zou het zeker niet goedkomen. Toen hij nog op de Noordpool woonde, kwam het ook wel eens voor dat hij midden in de nacht wakker werd en niet meer in slaap kon komen. Dan maakte hij vaak een wandeling, om zichzelf toch nog een beetje te vermaken. Hij hield er niet van om midden in de nacht wakker te zijn en dan ook nog eens stil te blijven liggen. Dan voelde hij zich ontzettend ongemakkelijk en ook een beetje nutteloos. Door zijn nachtelijke wandelingen, waren zijn ogen dus ook wel een beetje aan het donker gewend.
Nadat hij zich had opgefrist was het dan ook tijd om richting de eetzaal te lopen. Hij ging er vanuit dat hij daar wel iets te eten kon krijgen. Trainen op een lege maag zou namelijk niet echt succesvol zijn. Hij had energie en kracht nodig, want het zou niet makkelijk worden. Dat was iets wat zeker was. Een stevig ontbijt zou er dan ook wel ingaan, al was dat altijd wel het geval. Hij was echt gek op eten en vooral nu hij een lange tijd nauwelijks wat gehad, had hij het gevoel dat hij wel wat in moest halen.
Twee keer nam hij een verkeerde afslag richting de eetzaal, waardoor hij wel wat tijd verloren had. Hij zag dat het al lichter begon te worden, maar de zon was nog steeds niet op. In de eetzaal verzamelde hij wat brood en nog wat koude ragout en dat was zijn ontbijt, samen met een glas water. Hoewel hij graag even rustig wilde zitten om zijn ontbijt naar binnen te werken, wist hij niet of hij daar tijd voor had. Daarom nam hij het gewoon mee, terwijl hij op weg ging naar de wapenkamer. Oké, hij moest even goed nadenken, voordat hij een richting uitliep. Het zou nog lastig worden om alle wegen te leren kennen op deze plek. Het verbaasde hem dan ook dat hij nu maar één keer een verkeerde afslag nam voordat hij de wapenkamer had gevonden. Hij merkte wel dat hij nu wel op moest schieten en hij propte dan het laatste beetje eten naar binnen, waarna hij snel een boog pakte die er in zijn ogen goed uitzag en vervolgens een koker met pijlen over zijn schouder hing. Voor even twijfelde hij. In de middag zou hij met Onrak trainen en dat zou met pijl en boog zijn, was het nu dan wel verstandig om ze mee te nemen? Moest hij geen ander wapen pakken? Nu pas besefte hij zich dat hij eigenlijk helemaal niet wist wat er van hem verwacht werd. Een zucht rolde dan ook over zijn lippen en hij besloot gewoon de pijl en boog mee te nemen. Als hij het niet nodig had, dan was dat ook prima, dan had hij het alvast voor vanmiddag.
Het begon steeds lichter te worden en zo snel mogelijk zocht hij dan ook een weg om bij het verzamelplein te komen. Gelukkig had hij die wel zo gevonden. Het was ook het meest centrale punt van dit hele kamp. Daar zat Yué al in het midden en hij merkte dat er automatisch een glimlach rond zijn lippen verscheen toen hij haar zag. Zijn gedachten gingen dan ook redelijk snel naar gisterenavond. "Focus,'' mompelde hij tegen zichzelf, waarna hij op haar afliep. Hij kwam ongeveer een meter voor haar tot stilstand. "Koningin Regenboogglitter,'' begroette hij haar, met een kleine grijns rond zijn lippen en hij maakte een buiging. Hij was het grapje van gisteren zeker nog niet vergeten. Al besefte hij zich ook wel dat het totaal niet sexy was om haar zo te noemen. Hij hoopte gewoon dat het niet ongemakkelijk zou zijn na gisterenavond. Hij wilde gewoon een goede sfeer creëren om in te trainen.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Novelle on 09/23/2018 11:37 PMZe had hem van zich af kunnen duwen. Ze had hem een klap kunnen geven. Ze had hem in zijn ballen kunnen trappen. Allemaal dingen waarvan hij had verwacht dat hij het zou gebeuren, maar het gebeurde niet. Het tegenovergestelde was het geval: ze greep hem vast bij zijn shirt en hij werd dichter naar haar toegetrokken. Hij voelde hoe ze een hand in zijn nek plaatste en daar met haar vingers streelde. Het voelde warm aan, alsof zijn huid in brand stond. Dat soort gevoelens wekte de jongedame blijkbaar in hem op. Het werd hem duidelijk dat Yué dit ook wilde, net zo graag als hij dat wilde. De aantrekkingskracht was gewoon te sterk om genegeerd te worden en dat konden ze nu beiden niet meer ontkennen. Hij wist dat het fout was, dat hij dit eigenlijk niet mocht doen. Dat het voor grote problemen zou zorgen als de leden van de Freedom Fighters erachter zouden komen. Ze zouden hem kunnen gaan haten. Ze zouden kunnen denken dat hij privileges had. Het was een gedachte die hem wel een beetje afschrikte, maar aan de andere kant kon het hem ook vrij weinig schelen wat anderen van hem dachten. Toch wilde hij wel gewoon zijn plekje in de groep verdienen en dat de mensen hem zouden mogen. Hij voelde hoe Yué haar lichaam nog dichter tegen hem aan drukte en het enige waar hij nog aan kon denken waren de manieren om bij haar bed te komen. Hij was dan ook net bezig met het bedenken van een plan, hij kon haar optillen of gewoon meetrekken, toen ze zich terugtrok. Niet veel later klonk de stem van Onrak achter het gordijn. Het was alsof had aangevoeld dat iemand hen kwam storen. Hij trok zijn kleding snel een beetje recht en zette een stap achteruit, zodat ze niet meer zo dicht tegen elkaar aanstonden. Zijn hut-genoot stelde de vraag of hij hier was en hij twijfelde even of hij zelf moest antwoorden. Voordat hij erover uit was, had Yué al antwoord gegeven. Toen de leider nog even naar hem keek, glimlachte hij nog kort naar haar, waarna hij zijn blik ook op Onrak richtte. De jongeman merkte op dat hij hem nog de wapenkamer moest laten zien, zodat hij voor morgenochtend voorbereid zou zijn. Voordat hij daarop kon reageren, reageerde Yué al door afscheid van hen beiden te nemen. Hij begreep het wel. Onrak mocht niets merken van wat er zojuist was gebeurd. Dat was iets waar hij het ook mee eens was. "Ja klopt helemaal, laten we dat inderdaad maar gaan doen. Dan kan ik daarna gaan slapen zodat ik morgenvroeg topfit ben,'' zei hij met een grijnsje rond zijn lippen. "Tot morgenochtend,'' zei hij nog tegen Yué en hij knikte even naar haar.
Samen met Onrak ging hij op weg naar de wapenkamer. "Waarschijnlijk weet ik morgenvroeg niet meer waar ik moet zijn, omdat ik de weg weer vergeten ben,'' merkte hij grijnzend op. Hij hoorde hoe Onrak zachtjes lachte. "Ik geef je wel wat aanwijzingen, zodat je het makkelijker kunt vinden. Het zit op een hele centrale plek,'' reageerde de jongeman. "Thanks, dat waardeer ik,'' zei hij en hij knikte dankbaar naar hem. Voor de rest verliep de wandeltocht naar de wapenkamer in stilte. Hij wist niet goed wat hij tegen de jongen moest zeggen en het leek erop dat voor Onrak hetzelfde gold. Daarbij was hij ook nog een beetje aan het bijkomen van wat er met Yué was gebeurd en dat was niet iets wat hij kon bespreken. Hij moest het zelf nog even verwerken en de kans was groot dat hij er vannacht over zou gaan nadenken, waardoor hij wakker bleef liggen. Hij hoopte dat dat niet het geval was, want dan zou hij morgenvroeg niets waard zijn. Hoewel hij ervan overtuigd was dat Yué hem wel kon verslaan, wilde hij het haar natuurlijk niet te makkelijk maken. Hij wilde haar wel een beetje weerstand bieden, zodat hij kon laten zien wat hij in huis had. Natuurlijk was hij niet helemaal op kracht, verre van zelfs, maar dat betekende niet dat hij zich zomaar in moest laten maken.
Nadat Onrak hem de wapenkamer had laten zien en ze terug naar hun hut liepen, keek hij nog goed om zich heen in de hoop de weg een beetje te kunnen onthouden. Het was inmiddels wel donker, waardoor hij belangrijke aanknopingspunten niet goed zag. Ondertussen gaf Onrak hem wel wat aanwijzingen, maar hij was er niet helemaal bij. Nog steeds zat hij met zijn gedachte in de hut van Yué en hetgeen wat er had kunnen gebeuren als de jongeman hen niet had gestoord. Hij hoopte dan ook dat Onrak morgenvroeg ook al wakker zou zijn, zodat hij hem alsnog een beetje kon helpen. Eenmaal ze terug in hun hut waren, was het ook tijd om naar bed te gaan. Het was al laat genoeg. Hij had ook nog verschillende vragen voor Onrak over de Freedom Fighters en deze hele omgeving, maar daar zouden ze morgen vast ook wel tijd voor hebben tijdens de training.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Novelle on 09/23/2018 12:44 PMYué had een heel andere kijk op de mens dan hij, maar waar hij normaal een ander wilde overtuigen, had hij die drang op dit moment niet. Of dat nou kwam doordat hij er rekening moest houden dat zij de leider was of het een andere reden had, wist hij niet. Geïntrigeerd keek hij dan ook naar haar, terwijl hij nadacht over zijn reactie op haar woorden. Ze ging er vanuit dat de mens van nature slecht was en dat ze zich eerst moesten bewijzen voordat ze anders over hen zou denken. Het was een interessant gegeven, want dat zou betekenen dat hij zich ook moest bewijzen. Of had hij dat al gedaan? Stiekem vroeg hij zich af of haar kijk op de mens haar was aangeleerd of dat ze er uit eigen ervaring op die manier was gaan denken. “Interessant, interessant,” reageerde hij, “ik hoop dat je het niet erg vindt dat ik denk dat de mens van nature goed is. Misschien heb ik ook wel te weinig levenservaring om een andere mening te hebben.” Zelfs van de mensen die hem gevangen gehouden had hij nooit gedacht dat ze echt slecht waren. Ze hadden waarschijnlijk gewoon gehandeld in opdracht van hun leider. Hij wilde het onderwerp ook een beetje afronden, omdat het steeds later begon te worden. Ze moesten morgen weer vroeg op en hij kon zijn nachtrust goed gebruiken.
Een glimlach sierde zijn lippen toen ze opmerkte dat veel leden in de loop van de tijd zijn verhalen wel zouden willen horen. Het leek hem een ontzettende eer om de te delen, maar aan de andere kant wilde hij ze ook niet teleurstellen. Zo spectaculair waren zijn verhalen nou ook weer niet.. Ook hij merkte dat de alcohol van de wijn het nodige effect op hem begon te hebben. Hij voelde zich prettig, op zijn gemak bij Yué. Hij voelde zich ook een beetje vaag in zijn hoofd, maar het was geen naar gevoel. Het was juist een fijn gevoel en hij hoopte dat het niet snel zou verdwijnen. “Dat lukt vast wel, ik heb niet veel nodig om gelukkig te zijn,” zei hij tegen haar. Hij meende het ook. Zolang hij wat te eten en drinken kreeg, zich in een goed gezelschap bevond en af en toe een bad kon nemen, was hij al gelukkig. Al die dingen leek hij hier te krijgen, dus hij ging er wel vanuit dat hij hier gelukkig zou worden.
Met zijn ogen volgde hij Yué, die plotseling opstond en naar de ingang van de hut liep. Hij stond ook op en volgde haar en voordat hij het wist stonden ze weer dicht bij elkaar. Ditmaal zonder elkaar aan te raken, al was de verleiding van zijn kant er zeker. Het doek waar ze achterstonden, bleef voor nu nog dicht, terwijl Yué hem bedankte voor zijn gezelschap. “Ik ook,” zei hij zacht toen ze opmerkte dat ze het fijn had gevonden. Hij zag hoe ze haar lip likte en zijn blik bleef daar ook hangen. Zachtjes beet hij op zijn lip. Het doek bleef nog steeds gesloten: een teken dat ze beiden nog geen afscheid van elkaar wilden nemen. Hij wist dat het moest, maar zichzelf overhalen om het doek open te trekken, lukte niet. “Dat zou je niet moeten doen,” reageerde hij zacht, op het feit dat ze haar lip had gelikt. Zijn arm ging haast automatisch omhoog en zijn hand belandde op haar wang. Met zijn duim streelde hij daarover, terwijl hij ‘m langzaam liet afdwalen naar haar lippen. Hier streek hij ook zachtjes over, waarna hij zijn hand liet afdwalen naar haar nek. Op dit moment won zijn hart het van zijn hoofd. Zijn verlangen naar haar was gewoon te sterk en waar hij zich normaal wel kon inhouden, nam de alcohol het nu van hem over. Zijn hoofd boog zich dan ook naar voren en hij plaatste zijn lippen op die van haar. Eerst voorzichtig, maar al snel drukte hij ze er stevig op.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Novelle on 09/21/2018 10:37 PMGod, het eten was zo heerlijk en hij had er moeite mee om niet te gaan schransen. Hij zat wel tegenover de leider van de groep en dat kon hij natuurlijk niet maken. Hij moest zich wel op een respectvolle manier gedragen, al had hij misschien al wel opmerkingen gemaakt die niet helemaal onder die term pasten. Toch had Yué dat niet heel erg leken te vinden. Maar goed, hij wilde alsnog proberen te voorkomen dat hij haar regels overtrad. Al was hij zeker wel iemand die de grenzen op probeerde te zoeken. Waarschijnlijk zou Yué wat dat betreft ook wel wat met hem te verduren krijgen, maar hij moest er wel voor zorgen dat ze niet gek van hem zou worden.
Voldaan zette hij zijn bord aan de kant, nadat hij deze helemaal leeg had gekeken en nam hij nog een slok van de wijn. Vervolgens keek hij de jongedame weer aan, die opmerkte dat ze wist dat er ook andere elementstuurders hun krachten voor het slechte hadden gebruikt. Dat was een gegeven waar hij niet van op de hoogte was, maar op een of andere manier trok hij het niet in twijfel. Hij had gewoon het gevoel dat hij haar kon vertrouwen en dat deed hij dan ook. "Daar was ik niet van op de hoogte,'' gaf hij dan ook eerlijk toe, ''het is inderdaad zo dat iedereen er vanuit gaat dat het voor het goede gebruikt wordt, maar ergens lijkt me dat ook logisch. Als ze daar niet vanuit zouden gaan, hoe zou de wereld er dan uitzien? Zouden mensen bang zijn voor mensen die een element besturen? Zouden ze die mensen zelfs haten? Ik weet het niet. Mensen zijn nu al gewoon zó bang voor de Vuurnatie, terwijl daar vast ook wel goede vuurstuurders tussen zitten..'' Misschien was zijn punt totaal irrelevant en was Yué het er niet mee eens, maar hij was wel van mening dat ze het gewoon niet als iets slechts moesten zien. Uiteraard had hij ook gewoon een vooroordeel vanwege de plek waar hij op was gegroeid.. Hij wist ook niet wat de jongedame had meegemaakt waardoor ze deze mening had. Misschien had ze wel genoeg ellende meegemaakt.
Hij schudde zijn hoofd toen ze aan hem vroeg of watersturen wel in zijn familie zat. "Nee, dat niet. Ik kwam gewoon uit een familie met gewone burgers,'' zei hij tegen haar. "Ik had gelukkig wel een hecht gezin, dus ik heb nooit iets te klagen gehad.'' Zijn vader was dan wel overleden toen hij nog jong was, samen met zijn moeder had hij alsnog een fijn gezin gehad. Hij had altijd een ontzettend goede band met haar gehad en kon altijd bij haar terecht. Nu was er dat niet meer, maar hij ging er vanuit dat hij gewoon goed voor zichzelf kon zorgen. Daarbij was hij nu op een plek terecht gekomen, waar hij zich waarschijnlijk wel kon vermaken. Hij hoopte dat hij hier zijn nieuwe thuis van kon maken en dat hij zich hier net zo prettig zou gaan voelen als dat hij zich thuis had gevoeld.