O l BFS - Best Friend&#039;s Sister

-, female

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

from WildHearts on 01/06/2018 10:59 PM

Ross
Hij probeerde het voorval van zich af te schuiven, het te vergeten. Daarbij praatte hij zichzelf aan dat het hier bij zou blijven en dat het nu klaar was, dat de man niet terug zou komen. Het had een goede avond moeten worden met Rabia, dus mocht hij zijn gevoelens niet in de weg laten staan. Hij wilde niet dat ze het wist, wat er gebeurd was. Het ging juist zo goed de afgelopen tijd, met beiden. Dit wilde hij niet verpesten. Bovendien kon hij het toch wel achter houden, als het hier werkelijk bij bleef? Niemand hoefde te weten dat zijn vader hem opgezocht had en dat er een woordwisseling plaatsgevonden had. Dit was irrelevant als ze elkaar toch nooit meer zagen. Ross hoopte dan ook van harte dat dit zo bleef, maar ookal zou dit zo zijn, bleef hij een onderbuik gevoel houden voor de komende tijd en dit wist hij. Je wist het nooit met die man. Ross vertrouwde hem in ieder geval niet, dat had hij nooit gedaan eigenlijk. Hij wilde het nu gewoon van zich afzetten, maar he deed te veel met hem. Toch deed hij er zijn uiterste best voor; hij wilde het écht niet aan Rabia vertellen. Hij schaamde zich, voor het feit dat hij er vroeger nooit echt iets tegen gedaan had, of tegen had kúnnen doen. Ook wilde hij geen medelijden, dat vond hij toch zo vreselijk. Nee, het was beter als hij het voor zich hield, wellicht zou het dan op een keer ook werkelijk naar de achtergrond verdwijnen, naar een hoekje in zijn brein waar hij het nooit meer terug hoefde te vinden. Ross wist diep van binnen echter ook wel dat dat niet mogelijk zou zijn. Het zou hem voor altijd bij blijven.
Ross was bang, bang dat ze het zou merken of dat ze het van zijn gezicht af zou kunnen lezen. Hij was dan ook dolblij dat ze er niet op door ging en het onderwerp liet vallen nadat hij hier antwoord op gegeven had. Dat alleen al was een enorme opluchting. Hij vond het vreselijk om tegen haar te liegen, dus zei hij liever niets. Bij het bericht dat ze misschien wel gewoon chocolade melk zou nemen, kon hij enkel klein glimlachen. Plotseling wist hij niet meer hoe hij moest reageren, omdat hij vreesde dat hij hiermee iets zou weggeven over wat er in hem om ging. 'Sure, sounds good.' Knikte hij, hiermee instemmend met het idee. Het had zo'n mooie avond moeten worden, iets dat al verpest was voordat het begonnen was. Zo had het niet moeten gaan, maar daar had hij geen controle over gehad. Niet veel later voelde hij Rabia's hand in de zijne. Hoewel hij erg opgelaten was op dit moment, bracht dit hem steun.

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.

25, female

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

from Elio on 01/06/2018 10:36 PM

Rabia
Ze was iets van positie veranderd, hing nu met haar wang tegen de jongeman zijn wang aan. Ze glimlachte, genoot van de warmte die ze kon voelen en zijn geur die zijn neusvleugels binnen drong. Zijn geurtje, die ze eerder al had gecomplimeert. Een geurtje die ze zelf wellicht nog wel is zou gaan dragen, puur en alleen omdat het vanbinnen ontzettend veel verliefde gevoelens liet borrelen. Ze glimlachte toen ze zijn stem hoorde, al kromp deze net zo snel weer toen ze hoorde hoe hij reageerde, en met welke snelheid. Ovrigens hoorde ze ook waarop hij niet geageerde - ze had toch het een en ander onder woorden gebracht waar hij haar makkelijk de gek mee aan had kunnen steken. Ze wilde echter niet overbezorgd reageren, omdat ze niet wist of ze het daadwerkelijk goed in haar hoofd had zitten. Overigens liet hij haar geen kans, omdat de jongeman vrijwel meteen na zijn eerste antwoord opperde dat ze maar beter verder konden lopen, omdat het al koud begon te worden. Ze glimlachte, knikte voorzichtig en liet toen haar armen om hem weg vallen. "Maybe i'll cheat" bracht ze, in de hoop het losse gesprek zoals ze die normaal ook hadden in leven te houden. "Maybe i'll take a big ol' cup of hot chocolate." Ze grinnikte, liet haar hand vallen zodat de jongeman deze zou kunnen paken tijdens het lopen. Dit keer volgde ze hem echter, gezien de jongeman deze keer de eerste stappen leek te zetten. Ze volgde, hield de glimlach op haar gezicht. "I was thinking, that maybe we could go to that little hill in the back of the park later, and look out over it? They said the stars would be out tonight, maybe it would be a good place to gaze at them, and for you to play some music?" Ze keek naar de jongeman, glimlachte nogmaals voordat ze weer naar voren keek en wachtte op zijn antwoord. Ondertussen kon ze het idee dat er iets niet helemaal juist was niet laten gaan, en gaven meerdere signalen haar het idee dat er iets was veranderd in het humeur van haar vriend. Iets wat ze zelf lastig vond, maar zeker ook niet wenste voor de jongeman. Als ze straks met zekerheid zou kunnen zeggen, in hoeverre ze zeker kon zijn van iemand anders gedachtes, zou ze hem graag willen helpen. Hem ondersteunen, zoals hij ook al voor haar had gedaan. Ze pakte dan ook maar gewoon, nu deze gedachtes door haar hoofd heen dwarrelde, zijn hand vast. Het duurde niet lang voordat ze ook haar vingers tussen die van hem had geworteld.

i bet your momma named you goodlookin'

-, female

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

from WildHearts on 01/06/2018 09:54 PM

Ross
De situatie die zich voor gedaan had, de plotselinge verschijning van zijn vader had hem overdonderd. Hij had verwacht en natuurlijk gehoopt dat hij de man nooit meer terug zou zien, maar niets was minder waar. De persoon die hem vreselijke mentale, maar destijds ook met name fysieke schade toe gebracht had, had ineens weer voor zijn neus gestaan. Dit was enorm heftig voor hem en hij kon het dan ook nog steeds niet bevatten, zelfs niet toen de man weer vertrokken was en Ross nu alleen op straat stond in de kou. Een koude bries waaide door zijn blonde lokken, maar alles ging langs hem heen. Hoe had hij hem gevonden? Deed hij dit met opzet? Wat waren in godsnaam zijn bedoelingen, na al die jaren? Ross wilde het eigenlijk allemaal niet weten, hij wilde dat het nooit gebeurd was. Zo ver voor zijn zorgeloze bestaan, nu zijn grootste angst weer terug gekropen was in zijn leven. Hij was zo opgelucht geweest, toen hij samen met zijn broers en zus de moed bij een geraapt had om te vertrekken. Daar was nu niets meer van over. De man had zich terug weten te wormen in Ross' leven, in zijn brein. Na al die jaren, na al die verdomde jaren, had hij de touwtjes nog steeds in handen. Het frustreerde hem niet alleen, ook beangstigde dit hem. Zijn vader had hem het leven al eerder zuur gemaakt, ondraagbaar, Ross wilde nóóit meer terug naar hoe het toen geweest was, maar twijfelde er niet aan dat als zijn vader dit opnieuw wilde, hij dat ook voor elkaar zou krijgen. Alleen die blik in zijn ogen wekte een tsunami van herinneringen op, met name de pijn die het hem gebracht had. Die híj hem gebracht had. Ja, na al die jaren was hij weer bang. Bang voor de man die zojuist voor zijn neus gestaan had. Dit was zijn enige angst en zijn grootste nachtmerrie.
Ross schrok op uit zijn gedachten toen hij twee armen rond zijn middel voelde en raakte hier dan ook min of meer van in paniek. Hij kon plotseling erg slecht omgaan met lichamelijk contact, nu dit beelden uit het verleden terug bracht. Toch bedaarde hij weer een beetje toen hij Rabia's stem zijn gehoorgang hoorde vullen. Een zucht van opluchting rolde over zijn lippen, maar daarmee was de spanning nog niet uit zijn lichaam verdwenen. Hij was op zijn hoede, alsof hem elk moment iets kon overkomen. Normaalgesproken had hij Rabia's lach aanstekelijk gevonden, maar hij kon het echt niet voor elkaar krijgen een glimlach op zijn gezicht te prenten. Voordat hij antwoord gaf schraapte hij een keer zijn keel, om zijn act weer bij elkaar te krijgen. 'Fine,' antwoordde hij, misschien iets te snel. 'Let's get that coffee, it's getting cold out here.'

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.

Reply Edited on 01/06/2018 09:57 PM.

25, female

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

from Elio on 01/06/2018 07:02 PM

Rabia
Ze had nog weer een stukje terug moeten rennen, gezien ze de deur vergeten was in het slot te gooien. Letterlijk, gezien ze de tweede keer geen tijd had om het met beleid te doen. Ze had Mateo nog horen schreeuwen, waarschijnlijk omdat zelfs hij de klap nog had gevoeld door de poten van zijn bed heen. Ze kon er een paar stappen verder wel om grinniken - en wat had ze een geluk dat haar ouders niet zo snel waren met reageren. Dan had ze wel wat harder mogen lopen op het moment.
Bijna was ze gestruikeld. Eerst over haar eigen voeten, daarna over een losliggende tegel. Ze kon wel iets rustiger aan doen, dingen doen met net iets meer beleid - maar dan zou de jongeman nog langer moeten wachten. Het ontging haar dat het niets zou verschillen, omdat ze de tijd dan wel zou verpesten met haar val. Ze wilde hem in ieder geval niet lang alleen laten staan. Dat vond ze zelf ook nooit fijn, wanneer het al een beetje begon te schemeren dan was je beter af met iemand aan je zij. Het maakte haar niet uit dat Ross minder gevaar liep omdat hij een man was - er konden nog zat andere dingen gebeuren, en net zo goed hetzelfde als wat er met vrouwen zou kunnen gebeuren. Daar had ze inmiddels echter wel genoeg van gehad. Gelukkig was vanavond anders.
De jongeman stond alleen, met zijn rug naar haar toe. Ze remde dan ook wat af, probeerde zo geruisloos mogelijk dichter tot hem te komen. Dit met succes, gezien hij zich nog niet had omgedraaid toen ze rustig haar armen om hem heen vouwde. "Give me your money," mompelde ze met een lage stem, al werd deze snel opgevolgd door haar gegrinnken - iets waarmee haar dekmantel natuurlijk meteen al weer was gevallen. Haar voorhoofd liet ze tussen zijn schouderbladen leunen, en zo bleef ze even staan. "Left it in the bathroom downstairs," opperde ze. "Had to run back to shut the door, maybe a little bit too hard, almost fell two times.." Een zachte lach klonk van achter de jongeman zijn rug. "And how did you do whilst i was gone?"

i bet your momma named you goodlookin'

-, female

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

from WildHearts on 01/06/2018 04:17 PM

Ross
Hij was zo intens gelukkig met haar, hij had in járen niet meer zoveel gelachen, of zich zo goed gevoeld. Rabia maakte alles het gewoon waard. Ze was het opvullende element in zijn leven, waar hij onderhand écht niet meer zonder kon. Het zorgde er zelfs voor dat hij zich afvroeg hoe hij het ooit zónder haar volgehouden had. Hij had niet geweten wat hij miste, maar nu... Hij moest er niet aan denken, om Rabia kwijt te raken. Het zou hem kapot maken, teneerslaan en gelijk maken met de grond. Nee, dat ging niet gebeuren. Hoe moeilijk het ook zou worden, hoeveel obstakels ze ook voor de voeten gelegd kregen, Ross zou haar niet opgeven. Nooit.
Ze waren een paar straten verder toen Rabia plotseling opmerkte dat ze haar telefoon niet op zak had. Hij begreep het belang hiervan en stemde dan ook in om hier maar even te blijven wachten terwijl zij het ding zou halen. Ross kon het niet helpen dat zijn mondhoeken omhoog krulden bij het voelen van de twee kussen. Wederom kwam dat gevoel vol genegenheid in hem opspelen en werd hij overspoeld met warmte. Voor enkele seconden keek hij de jongedame na, waarbij hij een keer glimlachend zijn hoofd schudde. Hij hield toch zo van haar. De glimlach was op zijn gezicht blijven staan, zelfs toen de dame de hoek omgeslagen was. 'Ross.' Een lage, diepe stem sprak zijn naam uit. Een stem die hij uit duizenden herkende, iets waar hij hier liever niet toe in staat was. Ross verstijfde, terwijl paniek bij hem toe sloeg. Nee. Dit kon niet. De neiging om het op een rennen te zetten was groot, maar hij stond aan de vloer genageld. Langzaam draaide hij zich om naar de persoon, om vervolgens in twee ijzige ogen te kijken. Hij slikte. Een diavoorstelling van herinneringen kwamen naar boven drijven, herinneringen die hem járen van proces gekost hadden. Dit was nu allemaal voor niets geweest. Voor het eerst in jaren, drong een gevoel van angst hem weer te binnen. Het was een emotie die enkel en alleen deze man teweeg kon brengen. 'What are you doing here.' sprak Ross, nadat hij al zijn moed bij een geraapt had woorden over zijn lippen te laten rollen. De man grinnikte, kil, zoals hij dit vroeger ook altijd gedaan had. 'Oh come on, no warm welcome for your father?' Ross walgde van het woord, van het idee dat ze bloedverwanten waren. Dit kon zijn vader niet zijn, maar toch was het zo. 'You have to go.' Zei hij, vastberadener dan hij zich voelde. 'Ross...' De man deed een stap naar voren, eentje die Ross gelijk weer naar achteren zette. Dit ontlokte een zucht aan zijn vaders lippen. 'I know I haven't always done right by you, but I want to make it up to you. To all of you. A fresh start, together.' Ross kon er niet tegen vechten, zijn ogen werden vochtiger. Hij schudde zijn hoofd. 'No,' Wederom schudde hij zijn hoofd. 'You don't deserve a fresh start.' De man wilde tegen hem in gaan. 'But R-' 'And you certainly aren't gonna fight your way back into my life.' Ross' woorden klonken sterker, scherp. Hij deed nog een kleine stap naar achteren. 'I don't want you in it, ever again.' Hij voelde zich weer precies zoals jaren geleden. Zo nietig, zo onbelangrijk, zo kwetsbaar en zwak. Na het hele voorval had hij zichzelf voorgenomen zich nooit meer zo te voelen, maar deze plotselinge ontmoeting had dit laten falen. 'Ross, you need to hear me out. I've changed, I-' Hij gaf hem niet de kans uit te praten, wilde hem zo snel mogelijk weer zien vetrekken. 'You can't just stand here and tell me you want to be my dad, because you never were and never will be.' Hij moest moeite doen zijn stem in bedwang te houden, maar ook om niet naar hem uit te vallen, hem te vertellen wat voor een ellende hij hem gebracht had en dat dit tegelijkertijd ook het enige was dat hij hem óóit gebracht had. Net voordat de man zijn mond weer open wilde trekken, deed Ross dit. 'Go away.' Twee zwarte ogen staarden in de zijne. Ross dacht hier een vonkje woede in te zien ontvlammen, maar deze verdween vliegensvlug weer. Zijn woorden werden niet opgevolgd. Dit zorgde ervoor dat het wrok gevoelens dat hij al die tijd al inhield, los kwam. 'Go away!' Schreeuwde Ross nu, plotseling uit zijn slof geschoten. Hij wilde niets, maar dan ook níets met deze man te maken hebben, nooit meer. Hij had zijn leven al genoeg verziekt. Deze keer leek zijn vader het bericht wel te begrijpen en verdween hij langzaam uit zijn zicht. Ross probeerde zich groot te houden toen hij alleen achterbleef, maar had hier grote moeite mee. Hij had niet eens door gehad dat het laagje tranen in zijn ogen zó hoog opgelopen was dat er één uit zijn oog ontsnapt was. Vliegensvlug, en gefrustreerd dat het hem na al die tijd nog zoveel deed, veegde hij de traan ruw van zijn gezicht af. Hij haalde een keer diep adem en probeerde zijn gevoelens weer onder de duim te krijgen. Rabia mocht hem zo niet zien.

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.

Reply Edited on 01/06/2018 09:37 PM.

25, female

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

from Elio on 01/06/2018 03:24 PM

Rabia
Ze zwierde een beetje op een van haar voeten toen Ross haar nog wat dichter tegen zich aan trok. De andere vond echter al snel zijn plaats naast de voet waar ze zojuist op had gewankeld. Ze wilde te snel, bleek alweer. Al bekommerde het haar niet, gezien ze niets liever wilde dan zo dicht mogelijk bij de jongeman zijn. Hem voelen, ruiken, zien, horen - het waren behoeftes geworden, net zoals eten of drinken was. Onderdak zou haar niet uitmaken, zolang ze maar met hem was. En op de een of andere manier maakte die gedachtes haar niet langer breekbaar of angstig - juist sterker. Ze geloofde in hem, in elkaar. Ze zouden het nog heel ver gaan schoppen, iets wat ze naar haar mening ook verdiende na al het bittere dat ze samen al hadden doorstaan. Ze wist echter ook dat het leven niet zo in elkaar stak en dat er nog duizend en een horden zouden komen waar ze overheen zouden moeten springen. Maar nu, vanavond, zouden ze zich hier niet mee bezig moeten houden. Ze kneep zachtjes in Ross zijn hand voordat ze hem nog een kus op zijn kaaklijn zette en langzaam begon te lopen. Ze trok hem een beetje mee door haar grip wat te versterken, al liet ze deze weer wat losser worden toen de jongeman zijn pas ook in had gezet. Haar arm begon zelfs iets wat te zwaaien, met dezelfde snelheid als haar benen. En zo liep ze een stukje door, wellicht een paar straaten, voordat ze abrupt tot stilstand kwam. "I forgot my phone," mompelde ze, voordat ze zuchtte. Nu was het niet zo dat ze zonder telefoon niet kon leven, maar als haar ouders zouden bellen en ze kwamen er achter dat ze het ding gewoon thuis had liggen zou ze morgen geen leuke dag hebben. En dat zou dan door gaan voor minstens een week. Tevergeefs draaide ze zich om naar de jongeman en keek ze met een sip gezicht naar hem toe. "Can you wait here? I'll run back, it'll be just a few minutes.." Ze glimlachte voorzichtig en haalde een hand door zijn haar heen. Nadat hij had ingestemd drukde ze een kus op zijn neus en op zijn lippen voordat ze zich nog eens excuseerde. Het rennen liet even op zich wachten; dit gebeurde pas na een aantal grote stappen. Als opwarmer - als ze gelijk al zou gaan rennen wist ze zeker dat ze lang uit zou gaan over de niet zo frisse tegels. En dan kon ze de avond ook wel helemaal vergeten. Met gewonde knieën was niets heel erg leuk te noemen. Vooral niet met het windje dat toch nog leek te staan.
Eenmaal thuis was ze snel naar boven gerend, naar haar kamer - enkel om haar telefoon hier niet te vinden. Lichtelijk gestresst rende ze naar de logeerkamer, checkte ze Ross zijn nachtstand en zijn bed op haar telefoon. Al stond ze enkele secondes later in de badkameer, en binnen een minuut al weer beneden. Haar telefoon was echter nergens te bekennen. "Mateo?!" Hij hoorde in principe gewoon thuis te zijn. Een zacht antwoord klonk van boven. "Have you seen my phone?" "Bathroom downstairs!" Rabia liep hier met grote passen naartoe en bedankte haar broer toen ze haar telefoon dan eindelijk had gevonden. Ze wist echter niet of ze deze had gehoord, omdat ze vrijwel meteen na het vinden het huis weer uit was gegaan.

i bet your momma named you goodlookin'

-, female

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

from WildHearts on 01/06/2018 02:03 AM

Ross
Nog steeds kon hij er niet echt overuit, hoe alles gelopen was. Ze kenden elkaar natuurlijk al erg lang, maar het was pas kort geleden dat hun wegen wérkelijk kruisten. En toen was het allemaal begonnen. Die eerste avond samen hoorde voor hem aan te voelen als een grote fout, eentje die hij nooit meer zou maken, maar gek genoeg voelde hij iets anders. Tuurlijk voelde hij zich schuldig tegenover Mateo, die nergens weet van af gehad had, maar Ross zou staalhard liegen als hij zou zeggen dat hij het niet fijn gevonden had met Rabia. Dat was eigenlijk de eerste keer dat dat bekende gevoel zich in hem had genesteld, of misschien was het er al een hele lange tijd geweest en had die avond het alleen maar aangewakkerd. Ross had namelijk altijd al een soort zwak gehad voor Rabia, iets waar hij eerder nooit op gehandeld had, tot die avond. Een hele tijd hadden zowel Rabia en Ross dit geheim weten te houden en proberen te vergeten, maar dat had hij nooit gekund. Toen hij bij hun introk kreeg hij het dan ook wel erg moeilijk. Het verlangen naar de jongedame was groot geweest, maar het had er niet mogen zijn. Bovendien had ze toen ook nog een vriend, eentje waar ze gelukkig snel vanaf had weten te komen, want hij verdiende haar niet. Daarmee was het drama van die foto op gang gekomen, ook al zo'n pretje. Het kwam er in ieder geval allemaal op neer, dat Rabia en Ross al best veel mee gemaakt hadden met elkaar. Zowel leuke momenten als minder leuke, maar hierbij kwam hij keer en keer op hetzelfde uit; het was het allemaal waard. Rabia, was het allemaal waard.
Er groeide een glimlach op zijn gezicht bij het horen van de grinnik van Rabia. Het klonk hem als muziek in de oren. Haar woorden deden haar wederom glimlachen. 'Hmm, thank you.' zei hij, terwijl hij haar nog iets dichter tegen zich aan trok. De drang om haar dicht bij zich te hebben was groot. Net als de drang om haar te zoenen, of om haar aan te raken. Rabia maakte hem gek en dat ze hier geen moeite voor hoefde te doen, was haast oneerlijk.

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.

Reply Edited on 01/06/2018 12:26 PM.

25, female

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

from Elio on 01/06/2018 02:03 AM

Rabia
Uitteraard was ze na het eten nog even naar boven geschoten om zichzelf klaar te maken voor het uitje dat ze samen hadden gepland. Haar haren even vast zette - al ging dat natuurlijk voor een spiegel gebeuren en niet zomaar uit de losse hand. Een trui aan doen, met nog een shirt er onder aan. Ze zou liegen als ze zou beweeren dat ze de trui niet van Ross had gestolen een paar dagen terug. Een kleine verassing voor hem, zo zou ze het zien. Haar make-up deed ze echter niet. Ze wilde de jongeman niet laten wachten en als ze heel eerlijk was, was haar zin om er voor te gaan zitten ook ver te zoeken. Niet dat het uitmaakte, niet bij de outfit die ze zojuist had aangetrokken. Nadat ze haar dichte schoenen uit haar kast had gehaald en deze achter haar vingers had gehaakt was ze terug gelopen - enkel om gestopt te worden op de overloop. Ze glimlachte zacht naar haar oudere broer die de trui die ze aan had maar al te goed herkende. Ergens vond ze het nogsteeds knap sneu voor hem, dat ze voor dezelfde jongen waren gevallen. Laat staan dat voor hem de lasten groter waren. Het was zijn beste vriend geweest, die er nu vandoor ging met zijn jongere zusje. Voorzichtig drukte ze een kus op Mateo zijn wang voordat ze haar weg naar beneden vervolgde. Ze schonk niet veel later een glimlach naar de jongeman die ze bij de voordeur aantrof, voordat ze zichzelf op de houten vloer liet ploffen en haar schoenen aan begon te trekken. Geconcentreerd strikte ze de net wat tekorte veters, waarbij ze onbewust haar tong een stukje uit haar mond liet hangen. Vlak voordat ze klaar was beet ze hier zachtjes op, waardoor haar wenkbrauwen even omhoog schoten. Haar handen haalde ze langs elkaar heen, voordat ze deze naast haar op de grond zette en zichzelf zo omhoog hield. "Ready to go," opperde ze met een glimalch. De jongeman was net in zijn spijkerjack gestapt - eentje waarvan ze vond dat het hem uiterst goed stond. Het maakte hem iets stoerder, en dat toch nog op een zachte manier. Iets wat hij leek te bewijzen door de deur voor haar open te houden. Ze knikte, glimlachte breed voordat ze het huis uit stapte. Een paar meters voor de deur stopte ze met lopen, zodat ze op de jongeman kon wachten. Pas toen deze naast haar stond en ze zijn hand had gevonden, begon ze weer passen te verzetten. Al stopte ze toen de jongeman haar dichter tot hem trok en een kus tegen haar slaap aan drukte. Ze grinnikte zachtjes, sloeg haar ogen tot haar voeten. God, wat was ze verliefd op deze jongeman. "You smell lovely, by the way." Ze probeerde de snelheid van haar vriend bij te houden door grotere voetstappen te maken - al leverde dit enkel een lach en een nog langzamere pas op.

i bet your momma named you goodlookin'

-, female

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

from WildHearts on 01/06/2018 02:00 AM

Ross
Nadat ze de laatste paar dingetjes van het fornuis gehaald hadden, hadden ze het gezin om de tafel geroepen. Hoewel ze tijdens het koken zo nu en dan afgeleid waren geweest, met vooral elkaar, kregen ze complimenten over het avondmaal dat ze gemaakt hadden. Ross had haar hierbij plagend een knipoog toe geworpen, wellicht ook een tikkeltje tevreden of trots. Nadat iedereen hun bord leeg gegeten had, was het tijd voor Ross' en Rabia's plan; koffie halen in het cafeetje, een wandeling maken en deze afsluiten met een serenade. Mooier kon Ross het zich op dit moment niet voorstellen. Het maakte immers ook niet uit wat hij met de dame deed, of dit nou bankhangen was of een iets actievere activiteit uitvoeren, hij had het toch wel naar zijn zin. Het enige wat daar voor nodig was was Rabia's aanwezigheid. Dat was alles wat hij nodig had om een glimlach op zijn gezicht te laten verschijnen. Hij kon het nog altijd niet goed bevatten, hoe iemand zo'n werking op hem had. Het was bijna onwennig, hoeveel macht ze over hem had, zonder dat ze hier besef van had of moeite voor deed. En misschien was het ook wel een beetje eng, om iemand je hart te geven, niet wetend wat diegene hiermee zou doen. Je vertrouwde iemand enorm veel toe, niet eens wetend of het voor altijd betekende. Maar met Rabia maakte het hem niet uit. Het maakte hem niet uit of hij er gekwetst of gebroken uit kwam, het zou het waard geweest zijn.
Ross had zijn spijkerjack aangetrokken en was hier toen hij de deur opende iets dieper in gekropen. Hij hield de deur netjes voor Rabia open terwijl zij naar buiten stapte. Met een glimlach vol genegenheid bekeek hij haar toen ze naar buiten liep en stapte hierna zelf ook naar buiten toe. Logisch was het dat de temperatuur hier lager was, maar ondanks dat moest zijn lichaam er aan wennen. Ross nam Rabia's hand in de zijne en trok haar op die manier een stukje dichter naar zich toe. Glimlachend drukte hij een keer een kus tegen haar slaap, waarna ze samen opweg gingen naar het cafeetje een paar straten verder.

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.

Reply Edited on 01/06/2018 12:26 PM.

25, female