O l BFS - Best Friend&#039;s Sister

26, female

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

from Elio on 01/06/2018 01:47 AM

Rabia
Inmiddels was die avond alweer drie, misschien zelfs vier weken geleden. Meerdere malen hadden ze elkaar weer opgezocht, op momenten dat het niemand zou opvallen. Iets waar ze naar kon verlangen, na een lange schooldag of meerdere dagen zonder het geluk van zijn armen om haar lichaam. Honger was het haast, alsof ze al een maand lang niets had gegeten. Je zou dan kunnen zeggen dat ze enkel leefde op water, gezien dat haar noch in leven zou houden. Vanavond was het echter anders, vanavond kwam het sprookje weer tot leven. Haar ouders hadden het nest weer eens verlaten, en een uur geleden was Mateo ook gevlogen. Voetbal trainig had hij - nog nooit eerder had ze daar zo enorm van kunnen genieten. Vrijwel meteen was ze naar Ross gelopen, enkel om hem voor te stellen een film te kijken in haar kamer. Het had haar niet kunnen schelen wat voor film het zou zijn, wat ze zouden kijken. Zolang het maar op haar bed was, leunend tegen de jongeman en met die vermoeide ogen die ze halverwege zou opzetten. Overigens was het haar geen punt geweest, als ze met elkaar zouden praten gedurende de scènes. Hij was haar immers belangrijker dan wat er op haar laptop zou spelen, ongeacht hoeveel mogelijke prijzen deze zou mogen hebben. Gepraat hadden ze, soms kleine gesprekken evenals de kleine onzinnige woordjes waarmee je zo goed liefde kon uitdrukken, bekend kon maken. En gezien het huis verder muis stil was geweest, hadden ze dit zo luid en zo vaak mogen doen als ze wilde. Al was het einde van de film nader, en had deze al lang haar interesse niet meer. Dit mocht dan ook wel blijken, had ze zich zo bedacht. Haar hand had ze op zijn knie gelegd, voordat ze glimlachend haar ogen had opgezocht. Haar lippen, voorzichtig een keertje op de zijne geplaatst. Hierna had ze er nog een geplaatst, een vluchtige, voordat ze met haar rechterhand, en uiteindelijk gooide ze haar linker er ook bij, haar paardenstaart wat strakker had getrokken. Geglimlacht had ze nog, voordat er een zacht lachje over haar lippen was gerold. Zijn lippen waren in ieder opzicht aantrekkelijker dan de film die ze eigenlijk nog drie minuten haar aandacht had moeten geven. Ze ging er niet van uit dat hij er problemen mee had, gezien deze bij haar verre van aanwezig waren. Haar lippen plaatste ze dan ook weer op die van hem, en gelijktijdig vond haar hand zijn wang. Met haar duim streek ze hier overheen, een liefkozend gebaar om de sfeer ietwat aan te pappen. Al een tijdje was het hen ontgaan, een moment zoals deze, en desondanks dat ze niet het idee had dat ze het ver zouden nemen zou er zeker wat kunnen gebeuren, nu ze het rijk alleen hadden. Wie zou er geen interesse hebben in zo een god als hem? Al realiseerde ze zich niet dat later deze avond, het antwoord 'iedereen' pijnlijk zou gaan worden. Ongestoord kuste ze zijn lippen echter, zich niet bewust van wat er zou gebeuren.

i bet your momma named you goodlookin'

-, female

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

from WildHearts on 01/06/2018 01:48 AM

Ross
Er was alweer een maand voorbij gevlogen. Hij was nog steeds niet naar huis toe gekeerd, deels omdat hij het nog altijd niet zag zitten, maar ook deels omdat hij op deze manier zo vaak mogelijk bij Rabia zou kunnen zijn en ze alle tijd die ze wél samen konden doorbrengen, ook echt bij elkaar waren. Nog steeds hadden ze het niemand verteld, en dat zou als het aan hen lag nog wel even zo blijven. Tuurlijk was het niet makkelijk, voor beiden niet. Ross liet het liefst iedereen weten dat Rabia de zijne was, maar dat zou alleen maar voor meer problemen zorgen, met name in dit huis. Dat was uiteraard niet de bedoeling. Ze redden het prima zo. Als hij maar bij haar kon zijn, was hij tevreden. Elke dag leek hij een beetje meer van de dame te houden, als dat limiet nog niet allang bereikt was in ieder geval. Ze betekende veel voor hem, haar kwijtraken zou op dit moment zijn grootste nachtmerrie zijn. Dit zou hij niet laten gebeuren, wát er ook op hun pad zou komen. Voor nu kwamen ze de tijd door - door elk moment mogelijk, met elkaar te besteden. Zo ook nu zaten ze samen een film te kijken. Zelfs hiervan kon Ross genieten. Alleen al in haar gezelschap zijn was voor hem genoeg om zijn hele dag goed te maken. Het maakte alles goed, álles. Hij vroeg zich af of ze het wist, hoeveel ze met hem deed. Hoe gek hij op haar was, of van het feit dat hij haar niet zou laten vallen, wat er ook zou gebeuren. Hij wilde er voor haar zijn, zowel in de makkelijke als in de moeilijkere periodes die ze tegenmoet gingen. En als ze zijn hulp op een gegeven moment afsloeg, wellicht in een ontkenningspoging van haar pijn, zou hij zichzelf niet laten wegduwen. Ross zou er altijd voor haar zijn, voor haar klaar staan als ze hem nodig had.
Net zoals Ross soms kon verdrinken in zijn gedachten, leek Rabia verloren te zijn in hem. Haar lippen drukten zich eerst in het gebaar van een paar kusjes op de zijne. Hij moest dan ook toegeven dat hij zelf ook totaal niet meer geïnteresseerd was in de film. De dame voor zijn neus was ineens veel interessanter, altijd al geweest ook. Haar lippen waren zacht, zoals ze altijd aanvoelden. Ze waren bijna verslavend. Of eigenlijk wist hij dat zeker. Sterker nog, hij was verslaafd aan háár. Terwijl Ross haar zoen innig beantwoordde, ging zijn hand naar haar heup, waarmee hij de dame dichter naar hem toe trok. Met zijn andere sloeg hij de laptop dicht, waar ze net nog semi-geconcentreerd naar hadden gekeken. Die film gingen ze nu toch niet meer kijken. Kort had hij tegen haar lippen geglimlacht, maar wilde de kus niet verpesten, dus liet hij deze weer vervagen. De twee waren zo op gegaan in het moment, in het gevoel dat het ze schonk, dat ze beiden zowel geen auto voor het huis hadden horen stoppen, de deur niet dicht hadden horen vallen, als de voetstappen op de trap niet opgemerkt hadden. Volledig onbewust van de aanwezigheid van deze persoon in het huis en van wat er zou gebeuren, vond Ross' hand op haar heup een minuscuul stukje ontblootte huid, veroorzaakt door Rabia's shirt dat een stukje omhoog gekropen was. Maar dat alles mocht niet meer uitmaken, toen de deur plotseling openging, en hun ergste nachtmerrie werkelijkheid werd. De jongen hapte al naar adem om een zin te starten, maar viel nog geen seconde later volledig stil. Bij het eerste geluid dat de deur gemaakt had toen deze geopend werd, had Ross haar lippen losgelaten en waren zijn ogen afgereisd naar de persoon in de deur opening. 'What the hell?!'
-
Ross be like:

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.

Reply Edited on 01/06/2018 01:25 PM.

26, female

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

from Elio on 01/06/2018 01:48 AM

Rabia
Van boven op de wereld, tot het diepste punt van middenaarde. En dat binnen het tijdsbeleid van enkele secondes. Ze was opgegaan, in de zoen die ze met de jongeman was gestopt. Vanaf het moment dat hij haar nader tot zich had getrokken was alles haar ontgaan - net zoals de auto, de deur, de voetstappen. Misschien zelfs de begroeting, die de persoon mogelijk had kunnen laten horen. Ross zijn lippen waren haast schreeuwend geweest, op een zachte, schaapachtige manier. Ze drongen tot haar door, evenals de hand die de jongeman op haar heup had geplaatst. Op haar huid, meer dan op de stof die deze eerder had bedekt. Verschoven door zijn eerdere beweging, genegeerd door haar hersenen. Het kon haar niet schelen - niet alleen voelde het veilig, veel meer had hij al vaker dan een keer mogen aanschouwen. Bewonderen vond ze niet het gepaste woord, voor een lichaam. Immers niet meer. Al had ze momenteel alles behalve ruimte voor deze gedachtes, en dat was al zo geweest sinds het moment dat Ross haar lippen had los gelaten. Haar hart was van haar borstkas naar haar kleine teen gezakt en de klap die deze had gemaakt dreunde door haar gehele lichaam. Even vroeg ze zich af, of deze nog heel was. Zowel haar hart als haar lichaam. De persoon die hen had aanschouwen maakte het immers niet makkelijker. Haar broer, was degene geweest die zowel vragend als laaiend wat gefrustreerde woorden had gesproken. Zijn gelaat sprak meer dan ze ooit had gezien, al viel deze niet te lezen. Hij was boos, dat wist ze, maar wat hij voelde was haar een raadsel. Haat, verraad, nog meer mogelijke gevoelens schoten door haar heen. Haar mond wilde ze voorzichtig open trekken nadat ze wat van de jongeman was weg gaan zitten en haar trui weer goed had getrokken. Haar broer was haar echter voor, liet zijn stem weer klinken. Haar hoofd had ze naar beneden willen laten vallen, toen hij de jongeman het volgende vroeg; "Out of all people, her?" Ze dacht haar broer te begrijpen - de jongeman die hij al jaren als mogelijke familie beschouwde had zitten bekken met zijn zusje, en dan was het al helemaal mooi dat ze op haar bed hadden gezeten. In plaats van naar beneden keek ze echter omhoog, om zijn ogen te vinden. Laaiend, pijn. Zijn ogen spraken wel tot haar, al liet hij haar maar voor enkele secondes toe, voordat hij weer naar de blonde jongeman keek. "You just go off and hit on my sister then? When i'm not at home you are all over her?" Hij schudde met zijn hoofd, waardoor zijn donkere lokken nog erger verwarde dan dat de training zijn coupe had aangedaan. "And then to think, to imagine, that whilst you were eating up the fucking left-overs of her disgusting milk and toast, i thought you and i.." Hij schudde zijn hoofd, liep de kamer binnen en stopte vlak voor het bed. "Get off, get the fuck off her bed Ross." Rabia merkte op, dat de manier waarop hij zijn naam sprak niet enkel een kwaade was. "Mateo, you should kn - " uitspreken liet hij haar niet. "You, sister, should shut that mouth of yours now. Those, lips.." Hij wees naar de jongeman, zijn vingers gespannen en zijn spieren duidelijk te zien op zijn hand. Hij stond strak, en zijn lichaam leek ietwat te trillen. Het was echter maar enkele secondes, waarin ze niet begreep waarom. Alles werd haar een stukje duidelijker, dan dat het al was geweest, dat hij moeite had met zijn beste vriend die van zijn zusje hield, toen hij zijn zin afmaakte. "Those where mine to kiss, you disgu.." Opnieuw schudde hij zijn hoofd, voordat hij een paar stappen achteruit nam. Zijn wijzende hand had hij nog laten vallen, voordat hij de kamer was uitgestapt.

i bet your momma named you goodlookin'

-, female

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

from WildHearts on 01/06/2018 01:48 AM

Ross
Dat een sfeer zo snel om kon slaan verbijsterde hem. Tot op een seconde geleden had hij nog een innig moment beleefd met het meisje dat hij in het geheim zijn vriendin noemde en nu kwam plots een scenario tot leven dat hij onbewust in gedachten al enkele keren had voorgesteld. Echter op een totaal andere manier, en de werkelijkheid was nog tien duizend keer erger dan de scenario's die hij kon bedenken. Vreselijk was het. Zijn hart leek uit zijn borstkas te willen springen, stond in vuur en vlam en brandde tussen zijn ribben. Hij wilde door de grond zakken, onzichtbaar zijn of de tijd terug kunnen draaien, maar er was niets, letterlijk niets dat hem uit deze situatie zou kunnen redden. Ross moest het doen met zijn woorden, die nooit geloofd zouden worden en nooit overtuigend genoeg zouden kunnen zijn. Ze hadden geen houdvast meer, zelfs de zekerheid die Rabia hem altijd bracht was niet genoeg. Hij trok zijn mond open om iets te zeggen, om iets van een uitleg te geven voor zover dat kon, maar Mateo ontnam hem deze kans. De woede en frustratie die in zijn blik af te lezen was, daarin stond gegrafeerd als een soort tatoeage waar iedereen de betekenis van zou weten, was nu ook te horen in zijn stem. Ross had het nog nooit eerder gehoord, had de blik in zijn ogen nog nooit waargenomen in al die jaren die hij hem kende. En nooit had hij gedacht dat áls deze woede een keer naar het oppervlakte zou komen drijven, deze op hem gericht zou zijn. Daar had hij flink naast gezeten. Hij stond in het middelpunt van Mateo's woede, stond volledig centraal als oorzaak. Hoe graag Ross ook zou willen zeggen dat zijn woede naar hem, of naar beiden, niet terecht was, zou dat een leugen zijn. Hij had al het recht om kwaad te zijn. Wat de twee hadden gedaan, of waar ze mee bezig waren, was onvergevelijk voor iemand in Mateo's positie, als haar broer en Ross' beste vriend zijnde, voor zover hij deze titel nu nog verdiende. Na zijn woorden, die gevuld waren met en woede, wilde Ross opnieuw zijn mond open trekken, maar wederom werd hem dit niet gegund, alsof Mateo zelf ook wel wist dat er geen geldig excuus uit zijn mond zou kunnen komen. En die was er ook niet. Een ongelukje was het niet geweest, het was niet per ongeluk gegaan, maar ook kon je gevoelens niet sturen. Het was geen excuus, dat wist hij ook wel, maar liefde was geen keuze, het overkwam je. En Rabia was hem overkomen. Hulpeloos waren ze, er was geen beginnen aan om Mateo iets bij te brengen, wat al helemaal bleek toen hij Ross verzocht, of eigenlijk meer beval om van het bed af te komen. Ross liet een hopeloze zucht klinken, bleef de jongen enkele seconden aan kijken, hopend op ook maar het kleinste vonkje van mildheid. Die hij niet vond, waar hij zelfs naïef voor verkozen kon worden om er überhaupt naar te zoeken. Hij besloot maar gewoon te doen wat hem verzocht werd te doen, hij had al genoeg gedaan wat niet voor hem weggelegd was, dus stond hij op. En toen veranderde de woede van Mateo ineens in iets anders. Pijn, hartzeer. De vinger waarmee hij naar Ross wees was alles behalve stabiel, hij leek te trillen, strak te staan van alles wat er op dit moment door hem heen ging. Zijn woorden echter, waren hetgeen wat écht zijn aandacht trok. Verwarring vloeide door hem heen, even had hij de jongen dan ook niet-begrepend aangekeken. Of eigenlijk begreep hij het ineens maar al te goed, maar kon hij het simpelweg niet geloven. En toen viel alles ineens op zijn plek, alle missende puzzelstukjes pasten perfect in elkaar. Het verklaarde waarom hij zijn vriendinnetjes nóóit gemogen had, waarom hij zélf nooit aan relaties begonnen was en waarom hij hem zo uitgebreid bekeken had in de deuropening van de badkamer weken geleden. Voor even leek Ross verdoofd, overvallen door alles wat hij ineens leek te begrijpen. Mateo was al die tijd al verliefd op hem geweest? Ross kwam uit zijn verdoofde staten toen de jongen de kamer verliet. 'Mateo,' sprak hij, maar hij gaf geen kick. Met een zucht keek Ross een keer om naar Rabia, er te goed van bewust zijnde dat dit hun schuld was. Echter draaide hij zich hierna om en liep hij zijn beste vriend achterna. 'Mateo, wait up.'

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.

Reply Edited on 01/06/2018 01:25 PM.

26, female

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

from Elio on 01/06/2018 01:48 AM

Rabia
Vreselijk vond hij het - niet alleen dat zijn beste vriend er vandoor was gegaan met zijn zusje, niet alleen dat hij hen op deze wijze had moeten betrappen. Dat hij zichzelf op zo een achterlijke manier had verduidelijkt, dat hij wat hij zolang verborgen had gehouden over hen had laten vallen. Hij had het anders voor ogen gehad, en wellicht totaal niet. Alle redenen die hij had maakte het voor hem moeilijk om zijn zogenoemde bestevriend, of zijn zusje aan te kijken. De kamer was hij dan ook ontvlucht, met een aardig snelle pas. Hij had gehoord hoe de jongeman zijn naam had uitgesproken - god, wat had dat in het verleden zo verschrikkelijk goed geklonken. De manier waarop hij het altijd had uitgesproken, op zijn Amerikaans. Zijn Amerikaans, niet het Amerikaans van alle andere kinderen die hem ooit hadden aangesproken. Onzin was het, een fabel. Het was zijn stem geweest wellicht, die het zo machtig mooi had laten klinken. Nu wilde hij er echter niets van weten, en het feit dat hij het twee keer had uitgesproken had hem nog veel meer zeer bezorgd. Hij zou willen dat de jongeman het zou kunnen inslikken, terug zou kunnen nemen. Misschien dat hij iets naar hem zou kunnen gooien. Hij wist echter niet hoe ver de jongeman achter hem zat, of hij hem zou kunnen zien wanneer hij zich om draaide.
De logeerkamer was hij ingelopen, Ross zijn kamer. De kast had hij open getrokken, en een of twee shirts had hij al van het huid of gehaald. Hij wilde niet dat hij zou vertrekken, de volgende ochtend in ieder geval niet. Hij wist dat de jongeman niet veel keuze had, dat hij zijn eigen huis was ontvlucht. Al had Mateo momenteel het idee dat hij de jongeman teveel vrijheid had gegeven, en dat hij veels te veel had laten zien. Hij wilde niet weten wat er gaande was met hem en zijn zusje, en hij wilde al helemaal niet weten wat hij dacht over zijn uitkomen van zojuist. Het liefste wilde hij hem simpelweg niet meer onder ogen komen. Niet te geloven was het, dat dit zijn beste vriend was geweest. Dat hij als een gigantisch blok voor haar was gevallen - en dan naast het feit dat ze zijn familie was, was hij niet eens voor hem gevallen. Opgevallen was het hem zeer waarschijnlijk ook niet, gezien de blik die hij eerder had gehad in zijn ogen. Toen hij de kamer binnen stapte overviel een angst hem, al drukte hij deze vrijwel meteen uit zijn systeem. "Why don't you stick you're tongue in her again? God you might have already stuck all of you in my little sister." De gedachte kwelde hem enorm, maakte hem ongemakkelijk. Hij stopte met het overhoop halen van Ross zijn kleding, draaide zich naar de jongeman toe. Deze stond binnen hand bereik, en zijn lichaam kon hij voor even niet meer bedwingen. Een klap op zijn gezicht, dat had hij de jongeman gegeven. Hierna had hij met shit gescholden, voordat hij met een pijnlijke blik weg had gekeken. "Sorry," snauwde hij, gezien dat ook niet geplaatst was geweest.

i bet your momma named you goodlookin'

-, female

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

from WildHearts on 01/06/2018 01:49 AM

Ross
Hij had het al voorspeld. Ze wisten natuurlijk beiden dat het niet voor altijd in het geheim door zou kunnen gaan. Ross had het al geweten, dat het op een gegeven moment uit zou komen, of ze dit nou zelf deden of niet. Niet dus. Het gevoel dat het hem gegeven had, en dat bovendien nog steeds als een gek door hem heen raasde nadat die deur open gegaan was, was haast kwellend. Het vrat aan hem van binnen, martelde hem op een manier waar hij niet tegen kon vechten. Ross was overvallen door de situatie, en niet alleen door het feit dat ze betrapt waren, op hete daad. Mateo's bekentenis, het besef dat hij hem ermee bijbracht... Ineens stond hun vriendschap in een heel ander licht. Het was verwarrend voor Ross. Hij vroeg zich af of hij signalen of hintjes gemist had, of hij werkelijk zó blind geweest was dat hij niet door gehad had dat zijn beste vriend op een ander niveau gevoelens voor hem had, of hun vriendschap überhaupt ooit vriendschap geweest was, of het niet allemaal gewoon bedrog geweest was. Alles was plotseling overhoop gehaald. Alles waar hij altijd zeker van was geweest, was dat nu niet meer. Zijn gedachten schoten alle kanten op, hij was in chaos. Hij wist niet of hij zich aan het lijntje gehouden moest voelen, of of hem een ander gevoe bekropen moest zijn. Wat hij wel wist was dat hij zijn beste vriend niet in pijn wilde zien, laat staan hem kwijt wilde raken. Of dat nu nog iets was waar hij invloed op kon hebben was nog maar de vraag. Ross was immers de oorzaak van alle pijn die hij op dit moment voelde, waar Rabia ook zeker geen kleine rol in speelde. Hij haatte het om Mateo zo te zien, wetend dat hij medeplichtig was aan die pijn.
Ross had moeite Mateo bij te houden, die met verwoede stappen de logeerkamer inliep. Een zucht rolde over zijn lippen heen toen hij hem aantrof met zijn handen aan zijn spullen. Dat hij moest vertrekken was hem allang duidelijk, maar dat was op dit moment wel zijn laatste zorg. De woorden die hij sprak waren gevuld met verachting, was ergens ook niet misplaatst was. 'Mateo..' sprak Ross, op kalme wijze. Dat was echter wel het laatste gevoel dat door Mateo's aderen stroomde, dat werd hem heel erg goed duidelijk gemaakt toen hij een klap in zijn gezicht ontving van de jongeman. Het was iets dat hij nooit achter hem gezocht had, wat maakte dat hij hem dan ook verbaasd aan keek. Misschien had hij het ook wel verdiend, maar het was niets voor Mateo. Ross liet zijn hand een keer over de beurse plek op zijn wang glijden, maar liet deze weer zakken. Er was geen beginnen aan, om de jongen te kalmeren, laat staan hem inzicht te geven van hun perspectief. Hij stootte het af, wilde er niets van weten. Ross nam het overhoop halen van zijn spullen van Mateo over en gootte zijn kleding zonder er twee keer naar om te kijken in de tas waar hij een tijd geleden mee was aan komen zetten. 'I'll be gone before you know it.' Het was vast het enige wat Mateo op dit moment wilde zien gebeuren en waarschijnlijk ook het beste voor Ross om te doen op dit moment. De situatie deed veel met hem, merkte hij van zichzelf op. Misschien was dat ook wel de reden dat zijn volgende woorden een zachtere toon aangeslagen hadden. 'But you, out of all people, should apparently know that you can't choose who you fall in love with.' Hij had zijn blik niet naar de jongen opgeslagen toen hij het zei, had doorgepakt met het inpakken van zijn kleding. Toch zat het hem niet lekker, de hele situatie niet, niet dat Mateo het hem nooit had laten weten. Hij stopte dan ook abrupt met waar hij mee bezig was en keek naar hem op. 'You could have at least told me, you know?' Gefrustreerd, zo hadden zijn woorden geklonken, iets vuriger dan hij hiervoor te werk gegaan was. Verslagen, dat was Ross. Hij ging al jaren door het leven met een beste vriend die blijkbaar op een gegeven moment meer voor hem was begonnen te voelen dan dat. Hoeveel had hun vriendschap dan eigenlijk betekend? Had deze überhaupt ooit dezelfde waarde voor Mateo gehad of liet hij hem enkel over de vloer komen voor zijn eigen plezier?

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.

Reply Edited on 01/06/2018 01:29 PM.

26, female

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

from Elio on 01/06/2018 01:49 AM

Rabia
Hij zou weg zijn voordat hij het in de gaten had gehad - leugens, wanneer de jongeman weg zou zijn zou er een enorme last van zijn schouders zijn gevallen. Hij wilde dat de jongeman ging en van zijn kleine zusje af zou blijven. De dame, het meisje dat hij zijn gehele leven al had willen beschermen. Alles zou hij voor haar hebben gegeven, desondanks het feit dat hij met zijn hart niet het beste samen kon werken. Doch kon hij hem niet laten gaan. Dat kleine stemmetje in zijn achterhoofd schreeuwde immers dat dit de jongeman was waar hij onvoorwaardelijk van hield. En het besef en de weet van waarom hij zijn eigen thuis was ontvlucht, gedeeltelijk, misschien slechts voor een kwart, maakte het dat hij een van de hardste personen op aarde zou worden wanneer hij de jongeman zou uitzetten. Zijn woede zou hij aan de kant moeten zetten, hij zou om anderen moeten denken. Even boven hem en zijn zusje uitstijgen dus. De kleding die hij in de tas had gestopt haalde hij er dan ook weer uit, gooide hij in de kast. Hierna echter, deels ter afleiding, begon hij deze weer op te vouwen. Netjes, zoals deze eerder ook hadden gelegen.
Hij, uit alle mensen, had moeten weten dat je niet kon kiezen op wie je verliefd werd. Naast dat dit hem kwader maakte, omdat Ross naar zijn idee net iets te luchtig over zijn geaardheid leek te spelen, sloeg dit hem ook even in zijn gezicht. Het was haast alsof hij zijn liefde naar de jongeman dan ook als verkeerd inschatte. Iets wat hij kon begrijpen, doch iets wat hem nog meer pijn leek te bezorgen. Overigens was hem nu duidelijk gemaakt dat de jongeman daadwerkelijk verliefd was op zijn zusje, dat het allemaal nog een stap erger was geworden dan het zoenen dat hij zojuist had mogen bewonderen. Zijn mond liet hij iets open zakken, voordat hij stopte met het opvouwen van zijn kleren. "No, i can't. Because fucking hell Ross, have i ever whised to fall for someone i never intended to end up with? You think that one year ago when it fucking hit me in my face i smiled it off, went for it the way you did? Excuse me but whilst you were all over my little sister i spend my days in fear finding out that i was gay, a fucking fag that my family would hate, and in fucking love with someone i could lose if i was straight forward?" Ongelovig staarde hij naar de blonde jongeman. "I never even did love, and you know it! You have no idea, what i've been through!" Een soort van paniek had de klanken in zijn stem over genomen, waardoor hij niet langer boos kon klinken. Al sloeg het bij hem echt door, toen de jongeman opperde dat hij het hem tenminste had kunnen vertellen. "Sure, i could've told you that i prefer eating ass, that my grandma would never look at me again and that my father would never talk to me, ever, and surprise you were the one i fell for and i could lose you if you hadn't liked the news!" - "You could've told me that you went off fucking my sister, couldn't you have done that?" De tas die de jongeman had gepakt trapte hij terug onder Ross zijn bed, voordat hij hier zelf plaats op nam. In zijn ogen begon wat vocht te vormen, wat zo dadelijk over zijn wangen zou gaan rollen. "All i want, is for what i feel to go away and for us to be best friends - and i'm not letting you leave, because i do actually think of others." Misschien dat zijn laatste woorden iets te gemeen waren geweest, maar hij had zijn redenen. "Just sit your ass down and talk to me, okay? I'm not going to hit you again and i'm sorry." Ruw veegde hij de eerste traan van zijn wang af, voordat zijn ogen die van de blonde jongeman vonden.

i bet your momma named you goodlookin'

-, female

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

from WildHearts on 01/06/2018 01:49 AM

Ross
Hij was verdwaald, verdwaald in de situatie. De grond waar hij op had gestaan leek elke seconde die voorbij tikte opnieuw onder hem weg te zakken. Alles was alles behalve stabiel en niets was meer wat het leek. Hij wist niet wat hij moest denken, wat hij moest geloven of wat hij moest laten voor wat het was. Benauwd, kreeg hij het er bijna door. Alles kwam ineens op hem af op een hoge snelheid waar hij niet van weg kon rennen. Confronterend, dat was het. Hij kon geen kant meer op, alles leek hem tegenmoet te moeten komen. En daar had hij geen keuze in. Hij wist dat het van hem verwacht werd, of hij dacht te weten dat het van hem verwacht werd dat hij nu vertrok, het huis verliet en voorlopig zijn gezicht niet meer zou laten zien. Maar misschien had hij zelf ook wel een beetje ruimte nodig, om dit allemaal tot hem door te laten dringen. Het huis waar hij zich in bevond zou hem dan alleen maar herinneren aan wat er gebeurd was en wat zich er allemaal had afgespeeld. Niet dat het zou helpen als hij ergens anders was, hij zou er toch wel aan denken. Het zou de komende tijd vast vriezen in zijn gedachten, zijn hele brein in beslag nemen. Het ging hier immers om twee personen waar hij om gaf, waar hij zijn leven voor zou geven en beiden wilde hij niet kwijt. Voor geen goud.
Ross keek toe hoe Mateo de kleding die hij net in de tas gepleurd had, er weer uit haalde. Als dit geen verwarring in hem opwekte... Maar dít was Mateo, zelfs als het stoom uit zijn oren kwam en hij de jongen wel van de trap af zou willen duwen, kreeg hij het voor elkaar zichzelf te herinneren aan de dingen die ertoe deden. In dit geval leek hij Ross niet weg te willen sturen, omdat hij wist dat hij eigenlijk nergens anders heen kon. Het moment dat hij zag hoe hij zijn kleding weer op begon te vouwen, liet hij de gedachte dat hij ergens in een park op een bankje moest gaan slapen weer varen. De woede was Mateo echter nog niet voorbij gevlogen. Zijn woorden raakten hem, dat hij werkelijk dacht dat zijn familie hem zou haten, of dat Ross hem in de steek zou laten als hij wist over zijn gevoelens voor hem. Nooit, zou hij de jongen zomaar afdanken. En dat hij niet wist wat er in hem om gegaan was, klopte inderdaad. Hij had het niet geweten. Uit frustratie had Ross hetzelfde kunnen zeggen. Had hij hem voor kunnen leggen dat zijn jeugd niks anders dan een levende hel geweest was en dat hij bij Rabia eindelijk de liefde gevonden had die hij zijn hele leven al had moeten missen. Maar hij hield zijn mond, zou hier nooit over kunnen spreken met wie dan ook. En plots kwam er een groot schuldgevoel in hem opduiken. Hij had het moeten weten, waar zijn beste vriend al die tijd al mee had zitten worstelen. Had hij niet goed genoeg opgelet? Niet altijd naar hem geluisterd? Waar was hij de mist in gelopen? Toen de jongen opnieuw uitsprak dat hij Ross kwijt had kunnen raken, schoof hij deze voorgoed van de kaart. Hetgene dat hij er nog aan toevoegde negeerde hij maar. 'You're not gonna lose me.' Als het aan Ross lag in ieder geval niet. Of Mateo er hetzelfde over dacht, wist hij veel. Het was hem niet ontgaan dat in Mateo's ogen een laagje vocht opgehoopt was, dat binnen nu en enkele seconden zijn ogen zou ontsnappen in tranen. De woorden die hij sprak drukten nog een groter schuldgevoel op Ross' schouders, en het kon niet anders dan dat hij zich daar bewust van was. Echter was het niet alsof hij het niet verdiende. Hij verdiende alles wat hem op dit moment tegenmoet kwam. De beschuldigingen, de harde woorden, de klap in zijn gezicht. Alles. Hij liet een zucht horen, maar nam uiteindelijk toch plaats op het bed. Zijn ogen vonden die van Mateo. 'I'm sorry,' begon hij. 'That you had to go through that all alone.'
-
Feels;

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.

Reply Edited on 01/06/2018 01:30 PM.

26, female

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

from Elio on 01/06/2018 01:49 AM

Rabia
Verlossende woorden, daar leken ze op. Toen de jongeman uitsprak dat hij hem niet zou verliezen, voelde het alsof er een gat door zijn schouder werd geschoten. Angsten die hij had gehad waren niet langer rendabel, en vragen die door zijn hoofd hadden gezwermd waren gesust. Dat was hem immers het belangrijkst geweest, dat Ross zijn beste vriend zou blijven. Jaren was hij dit al geweest, en op welke manier dan ook kon hij zich niet inbeelden dat hij zijn leven zou kunnen of willen lijden zonder de jongeman aan zijn zijde. Samen hadden ze al zoveel meegemaakt en doorstaan. Het idee dat hij dit zou kunnen verliezen door iets stoms zoals en verliefdheid had hem vaak genoeg wakker gehouden. Zachtjes glimlachte hij, al voelde hij zich te slecht om deze rond zijn gezicht te houden. Als sneeuw voor de zon verdween deze weer. Vooral ook, omdat hij nu zat en de tranen langzaam waren gaan rollen. Hij knikte, als een soort bedankje naar de jongeman. Die woorden had hij in ieder geval wel willen horen.
Hij voelde zich schuldig, dat hij zijn beste vriend alleen had gelaten in zijn problemen - zijn geaardheid, om het zo te zeggen. Mateo knikte een beetje voordat hij zachtjes zijn schouders op haalde. "I had it figured out, that my sexuallity was fact. I mean, have i ever looked at girls at all?" Hij zou hebben gegrinnikt om zijn woorden, als de situatie niet zoals deze was geweest. "You did, look at them, you had girlfriends. Trust me, i've been trying to push it all away and i'll keep on doing just that. But as i've just seen you know how hard that can be." Hij gruwelde er even van, dat zijn beste maat was gevallen voor zijn zusje. Een stilte keerde tot de ruimte, waarin hij even in zijn nek krabde en nogmaals ruw wat tranen van zijn wang af haalde. "It's not like i'm mad, i just - it's wrong, you know, before you've always been this brother to me and to think that now.." Zachtjes haalde hij zijn schouders op, voordat hij even knikte. "How long? I mean, have you been, and her.." Hij leek er even van te rillen. "Sorry, just.. i guess i have to be glad that you atleast like the family genes.." Foute opmerking, dat wist hij zelf ook wel.

i bet your momma named you goodlookin'

-, female