ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

Re: ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

Na nog een blok op het vuur te hebben gegooid, besluit ik om terug te lopen naar de keuken. Ik ken Alexis nu lang genoeg om te beseffen dat ze zich zorgen maakt over de mannen, maar begrijpen doe ik het niet. Al vanaf het begin is het duidelijk dat we verschillen, waar Alexis juist heel gevoelig is, lijkt het soms alsof ik totaal geen emoties heb. Je zou kunnen zeggen dat ik al te veel heb meegemaakt in mijn leven om me nog te laten beïnvloeden door emoties. Zodra ik me verdrietig voel grijp ik meestal naar drank, hoe verkeerd dat ook is. Verdriet en woede zorgen er voor dat ik verkeerde beslissingen maak en heb gemaakt. Mijn lippen zet ik aan de hals van het flesje bier waarna ik een slok neem, voor een kort moment kijk ik dan naar het inmiddels lege flesje en wil een nieuwe openen, maar zet deze al gauw weer terug op tafel zodra Dean me nadert. Mijn ogen staan vragend, want zo straks wilde hij het liefste de deur weer uit lopen zodra hij zou kunnen staan. En nu staat hij en wil hij opeens met me praten? "Well, talk." zeg ik dan ook op een gedempte toon, maar trek een wenkbrauw op zodra hij vraagt of we onder vier ogen kunnen spreken. Voor een kort moment laat ik mijn ogen dan naar de woonkamer glijden, maar besluit dan dat Sam Alexis toch niets aan zal doen. "Sure." antwoord ik dan ook kort, waarna ik hem mee wenk en mee neem naar een kantoor. Of beter gezegd; een ruimte wat een kantoor had kunnen zijn. Er staat wel een bureau en stoel, maar ook een bank met een salontafel, waar mijn laptop op ligt. "Sit down, I don't want you passing out on me." zeg ik dan ook rustig, waarna ik zelf de bureaustoel aantrek en neer plof. Echter sta ik gelijk weer op, om een van de kastdeuren te openen. Een fles whisky haal ik daar vandaan, waarna ik voor Dean een glas inschenk. "Drink up. I know Lex believes that painkillers work, but liquor is the best way to numb pain." zeg ik dan ook, waarna ik hem het glas aangeef en weer plaats neem op de stoel. "And please, do tell me why you all of a sudden changed your mind and decided to play mister nice guy." zeg ik dan ook, waarna ik mijn armen over elkaar heen sla.

Aandachtig luister ik naar de brunette, benieuwd naar het verhaal dat ze te vertellen heeft. "Bobby Jo?" herhaal ik dan ook zacht. Dit lijkt bijna wel een of andere zieke grap te zijn. Bobby is als een vader voor ons, heeft ons talloze keren geholpen als we weer problemen hadden en Jo? De dochter van Ellen? Laten we het er op houden dat dat een ingewikkelde relatie is. Een combinatie van namen die belangrijk voor ons zijn en die komen we nu weer tegen? "Please, stay. I could listen to you all night long. And the one thing I need, is for you to keep telling me stories. Because I know you two aren't ordinary women that just happened to stumble upon us in the woods." zeg ik zacht, waarna ik mijn hand voor een kort moment op de hare leg. Ik heb geen idee wat Dean op dit moment aan het uitspoken is, maar het enige wat ik wil is informatie verkrijgen. Hopelijk beseft Alexis zich dat ik wel door heb dat ze een jager is. Niet alleen door de situatie waar ze me uit heeft weten te redden, maar ook de manieren waarop ze heeft gehandeld. Iemand kunnen verzorgen is vrij normaal, maar niet verblikken of verblozen bij het zien van bloed is een heel ander verhaal. "I mean, I can honestly say that we weren't wandering the woods without a reason. We were here for the wolves, but underestimated the work and the number of wolves. Which doesn't happen to us that often, we've been hunting for a lot of years now." geef ik dan toe. Als zij niet degene is die als eerste iets wil zeggen, dan moet ik degene zijn die haar aan het praten krijgt. "And frankly enough, this isn't the worst I have looked after a trip gone bad." grinnik ik zacht.

Re: ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

Dean.
Wanneer ze naar een andere ruimte loopt, volg ik haar zwijgend en neem plaats op de bank die er staat. Ik kijk even om me heen, maar kijk dan op als ze een glas whisky voor me inschenkt. 'Hmm, I'm starting to like you.' Zeg ik met een grijns, waarna ik het glas aan neem en die achterover gooi. Ik trek even een vies gezicht, maar zet het glas dan neer op de salontafel en kijk op naar Bobby. 'Look, I know we had a bad start and I also know that's completely my fault and not yours.' Zeg ik. Normaal gesproken was ik nu gaan staan om naar haar toe te lopen, maar aangezien ik me daar te zwak voor voel, besluit ik om gewoon te blijven zitten. 'I know it looks like I don't care and I don't appreciate your help, but I do.' Mompel ik. 'This isn't the first time I need someones help. A lot of people used my pain, broke my trust.. that's why it feels weird for me. I uh..' Ik kijk even omlaag en zucht diep. 'When you brought me here, all I wanted was my brother.' Zeg ik en ik kijk weer op naar haar. 'I wanted to make sure he was safe, I wanted to know if he was okay, if he was alive. You see.. there's no point of living if he's dead. I deserve death, I'm supposed to be dead, but Sam?.. he never deserved any of this and the least thing I can do is make sure he's comfortable, even if we're living a nightmare.' Zeg ik. 'The least thing I could do is keep him alive and kill our demons. I would do anything for him.'
Deze keer sta ik wel op, waarna ik naar haar bureau toe loop en mijn beide handen erop zet, zodat ik een beetje houvast heb. 'I feel like you would react the same way if this was about Alexis.' Mompel ik. 'I'm sorry if I made you feel like your help wasn't appreciated. I'm sorry if I gave you all the negatives vibes, I just.. I freak out when I feel like this. I thought I was going to die and the least thing I needed to see was the face of a stranger.' Zeg ik. Oke, dat kwam er niet helemaal uit zoals ik bedoelde. 'Okay, that came out completely wrong. I sound like a dick, I know I do. I didn't mean it that way.' Maak ik haar duidelijk. 'I just want to prove you wrong. I want to prove that I'm not a cold hearted dick, because honestly, I'm not.' Zeg ik.

Alexis.
'Yes, Bobby Jo.' Mompel ik. Was het zo raar om haar naam te horen? Betekende die naam misschien iets voor hen? Ik kleine grijns verschijnt weer op mijn gezicht als hij zegt de hele nacht naar mij te kunnen luisteren. Wanneer ik zijn hand op de mijne voel, kijk ik op naar hem en frons. Hij weet het.. hij weet dat we jagers zijn. Ik laat hem maar uitpraten en kan het niet laten om ook even te grinniken als hij grinnikt. Shit, hij is cute. 'You probably figured it out, so what I'm going to say is not going to be a suprise. We are hunters, we knew about the wolves too, we've seen a lot of crazy shit.' Zeg ik. 'I would love to keep talking to you, but after that, you're going to take a nap, okay? I'm not accepting a no.' Zeg ik en ik grijns. 'You know.. Bobby told me I don't need to worry about you guys, but I can't help it.. I do feel a little responsible.' Mompel ik. Eigenlijk was het meer dan een beetje, dat was vast overduidelijk. 'You seem like the guy who would do the same thing for anyone else.. now, correct me if I'm wrong, but I think you're exactly like me. I bet you're doing this to protect people and not only the people you love.' Zeg ik.
'This whole hunting thing made me realize how short life can be.' Mompel ik. 'It made me realize I shouldn't take everything for granted.' Zeg ik zacht. Ik kijk even naar Sam zijn hand en het valt me nu pas op hoe groot het is. 'Sam.. I have a question.' Mompel ik en ik kijk hem aan. 'Have you ever lost someone close to you?' Vraag ik en ik slik. 'Have you ever felt that unbearable pain, where it's getting so bad you just want to rip out your heart?' Vraag ik. Ik ga dieper, want dat is wat ik doe, ik laat mensen nadenken over dingen waar ze waarschijnlijk niet eens aan willen denken. Ik krijg tranen in mijn ogen en pers mijn lippen op elkaar. 'I'm sorry, that's quite rude.' Zeg ik en ik kijk weg. 'I'm an idiot.' Fluister ik.

Re: ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

"You should learn that your own life has value too. Yes, sure. I'd take a bullet for Alexis in a heartbeat, but no way in hell that I'm going down without a fight." zeg ik dan zacht, nadat hij is uitgesproken. Op het moment zelf zou ik er waarschijnlijk niet eens over nadenken en het gewoon doen. Tot Alexis haar frustratie en verdriet. Maar ik zou haar nooit wat laten overkomen, niet als ik het kan voorkomen. Ik moet toegeven dat ik dit niet van hem verwacht had, maar juist dat is iets waar ik altijd dingen van leer. Veel mensen kan je goed inschatten, maar sommige glippen altijd tussen je sensoren door. "Stop saying sorry, okay? We're only human. People react the way they react, sure. It's not always rainbows and sunshine, but that's who you are at heart. How you react in these kind of situations." zeg ik dan, waarna ik grinnik. "Well, you do sound like one. And it's your own shield against the world, Dean Winchester. You've got nothing to prove to anyone, ever. As long as you can live with yourself and what you have done, it's fine by me."
Na die woorden te hebben gesproken, besluit ik voor mezelf en voor Dean een glas drank in te schenken. Ik sla zelf het bodempje gelijk achterover, waarna ik met de rug van mijn hand, mijn mond afveeg. "You should drink that one up and go to sleep. Your body needs to heal." zeg ik dan, waarna ik hem mijn hand aanreik om hem overeind te helpen. Ik kijk toe hoe hij zijn glas leeg drinkt en kreunend overeind komt. "Man, you sound like my grandfather when he was twice your age.' lach ik dan zacht, maar loop met hem mee naar de slaapkamer. "It's kind of cold, I know. But the only heater we've got is in the living room." zeg ik dan, waarna ik hem op het bed laat zakken. Zelf pak ik dan een dikke trui uit de kast, waarna ik een extra deken over het dekbed heen gooi. "If there's anything.. Just call my name. I never sleep, that deeply at least."

"Sure. Anything you tell me to do, I will." zeg ik met een glimlachje, maar luister dan naar haar. Voor een kort moment frons ik, hoe kan ze zich nu verantwoordelijk voelen? Zij kan er niets aan veranderen dat we in deze situatie zijn belandt, ja. Ze had Dean en mij in het bos kunnen laten liggen, wetende dat we gepakt zouden worden door de wolven. "You're right." zeg ik dan zacht zodra ze aangeeft dat ze denkt dat ik iemand ben die mensen beschermt, en niet alleen de mensen die ik lief heb.
Op het moment dat ze mijn naam zacht noemt staat mijn hart voor een moment stil, maar al gauw kijk ik haar dan aan. Het verdriet is in haar ogen te zien, waardoor ik gelijk medelijden met Alexis krijg. Het liefste zou ik haar in mijn armen nemen en vertellen dat alles goed komt, maar we weten beide dat dat in deze wereld niet kan. Niet veel later stelt ze me een vraag, waardoor ik mijn blik voor een kort moment afwendt. "Yes. Actually. A few times." zeg ik dan, waarna ik zacht in haar hand knijp. "You're no such thing Lexi. I have lost people that were important to me. People that I couldn't protect, people that have been there for me all my life, or at least a part of it." zeg ik en besluit om naast haar te gaan zitten op de bank. "My mother got killed, my girlfriend died the exact same way that my mom did. And then I lost a man I considered to be my father. That's why I repeated Bobby Jo her name earlier. His name was Bobby." zeg ik met een glimlachje, terugdenkend aan de norse, oudere man. "I've always wanted to protect people, especially my brother, who's got a habit of getting into trouble every second you leave him alone.' grinnik ik zachtjes en haal mijn schouders op. "It's hard to accept sometimes, but you can't protect everyone."

Re: ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

Dean.
Ik zou nu wel tegen haar in kunnen gaan, maar ik denk dat dat helemaal geen goed idee is, dus knik ik maar naar haar. Wanneer ze mijn glas voor een tweede keer vult, sla ik die nog een keer achterover, pak haar hand vast en kreun weer even bij het overeind komen. 'Hey, I'm aware of the fact I sound like an old person, don't harass me.' Zeg ik met een zacht lachje. Ondanks ik Bobby eerst niet echt leek te mogen, mag ik haar nu steeds meer.
Ik laat me op het bed zakken en glimlach zwakjes. 'It's okay, I can handle it.' Zeg ik, als ze zegt dat het nogal koud is. Met een extra deken moest het goed komen, ik had het tenslotte bijna nooit echt koud. Ik knik als ze zegt dat ik haar moet roepen als er iets is en slik. 'Wait.' Zeg ik, als ze weg wilt lopen en ik pak snel haar hand vast, zodat ze stopt en naar me kijkt. 'Thank you.' Zeg ik zacht. Niet te geloven dat ik dacht dat het zo moeilijk voor me zou zijn om dit over mijn lippen te krijgen. 'For everything.' Zeg ik er dan zacht achteraan en ik laat haar hand weer los. Ik weet dat ze zei dat ik mezelf niet hoefde te bewijzen, maar ik wil dat ze weet dat ik wel degelijk dankbaar ben. 'Tell Sam to rest too, he could use a good night sleep.' Zeg ik met een zwakke glimlach, waarna ik de deken nog wat beter over me heen trek. Ik weet dat Sam uren lang zou kunnen praten, als je eenmaal met hem begon over een goed bespreekbaar onderwerp, maar ik wil niet dat hij al zijn energie nu gebruikt, ik wil dat hij snel herstelt.

Alexis.
Ik kijk weer voorzichtig op als hij in mijn hand knijpt en luister aandachtig naar hem. 'I understand it's weird to hear her name then.' Mompel ik. De tranen stonden in mijn ogen, maar hij wist toch een glimlach op mijn gezicht te toveren. 'Not being able to protect someone is actually heartbreaking.' Mompel ik, denkend aan de persoon waar ik zo veel van heb gehouden. Hij was bijna een kopie van de jongeman die nu naast me zit, het was bijna eng. 'I know I can't protect everyone, but I don't want to give up, I want to try. I didn't lose hope yet, I don't think I will ever lose hope.. I think hope is one of the most important things in life.' Zeg ik. Het zou me niets verbazen als Sam en ik op een lijn zouden zitten. Hij denkt waarschijnlijk net als ik, dat is ook waarom hij zo op valt, vind ik dan.
Ik kijk Sam even aan, laat mijn ogen naar zijn lippen glijden en glimlach zwakjes. 'Forgive me.' Fluister ik, waarna ik mijn lippen op de zijne druk. Ik sluit mijn ogen even en lik over mijn onderlip. Ik wil meer van hem weten, meer van hem proeven, hij maakt me nieuwsgierig. Ik open voorzichtig mijn ogen en kijk meteen weg, omdat ik bang ben voor zijn reactie. Iemand zomaar zoenen is niet iets wat je zo doet, maar ik kon me even niet meer inhouden. Bobby zou me vast voor gek verklaren als ze dit zou zien, maar ik zou haar waarschijnlijk ook niet uit kunnen leggen waarom ik dit doe.

Re: ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

Zachtjes lach ik om Dean, maar kijk dan op als hij me bedankt terwijl ik net zijn kamer wilde verlaten. Mijn ogen glijden naar zijn ruwe hand die de mijne heeft vastgenomen, maar op de een of andere manier weet ik de neiging om mijn hand weg te trekken te weerstaan. "You're welcome, Dean." zeg ik zacht, waarna hij over zijn broertje begint. "Sure, I will." zeg ik dan rustig, voordat ik de lamp uit doe en de deur achter me dicht trek. Op dit moment heb ik niet eens meer zin om naar beneden te lopen, wat er in resulteert dat ik de kamer naast die van Dean in loop. Mijn eigen kamer. Zelf kleed ik me dan om in een trainingsbroek en een hemdje, met daarover een dikke trui. Maar slapen lukt me op dit moment toch niet. Waar ik normaal gesproken al een verknipt slaapritme heb, is het nog erger wanneer er vreemden in huis zijn. Ik besluit dan ook het kantoor in te lopen om nog een glas whisky voor mezelf in te schenken en neer te ploffen op de bank. Mijn laptop open ik dan ook, waardoor hetgeen er voor komt wat ik niet heb afgesloten. Een krantenartikel over een stad hier twee uren vandaan, er zijn de afgelopen dagen mysterieuze doden gevallen, maar allemaal door kogels. Het klinkt bijna alsof er niets bovennatuurlijks aan de hand is, maar het zit me niet lekker. Ik besluit het dan echter van me af te zetten en tik de naam Winchester in op de site. Veel kan ik niet vinden, maar al gauw kom ik een Mary Winchester tegen, een overlijdensadvertentie. Levend verbrand bij een huisbrand? Zacht bijt ik op mijn lip, maar toch klik ik op de advertentie, om er achter te komen of Dean en Sam hun namen er bij staan. Als ik die al gauw zie verschijnen, evenals John Winchester, besluit ik mijn notitieboekje te pakken en dingen op te schrijven. Het kan geen kwaad om wat onderzoek te doen naar degenen die je onderdak biedt, toch?

Waar ik af en toe hopeloos kan zijn, door iedereen te willen beschermen, komt Alexis over als een persoon die dit nog sterker voelt dan ik. Zodra ik haar wil vragen waarom ze om vergiffenis vraagt, voel ik al gauw haar lippen op de mijne. Gelijk voel ik een gevoel in mijn buik ontstaan wat ik tijden niet heb gehad, maar dit maakt plaats voor teleurstelling op het moment dat ik haar lippen niet meer tegen de mijne voel. Voorzichtig draai ik haar hoofd dan ook naar me toe, waarna ik zonder te aarzelen mijn lippen op de hare druk. Zacht kus ik haar dan ook, maar laat haar na een tijdje los. "I hope you don't do this to everyone that needs your help. Fixing them and then making their minds go crazy." zeg ik zacht, waarna ik me voorzichtig een beetje achterover laat zakken. Misschien zou ze hier morgenvroeg spijt van hebben, maar dat zouden we dan wel zien. Op dit moment doet het me alleen maar prettig voelen. Ik voel me veilig. De regen tikt zacht tegen de ramen, de openhaard brandt en ik heb Bobby nog niet horen schreeuwen dat Dean een klootzak is, dus tot nu toe gaat alles prima. "If you want to go to bed, I understand Lexi. I figure Dean and Bobby went to bed already aswell." zeg ik dan rustig, maar kan het niet laten om haar hand zacht te strelen. Normaal gesproken zou ik niet weten wat ik in zo'n situatie zou moeten doen, maar in de afgelopen jaren heb ik flink wat ervaring opgedaan in de omgang met vrouwen. Waar ik vroeger waarschijnlijk weg zou zijn gevlucht uit deze situatie, of een ongepaste opmerking had gemaakt, doe ik dat nu niet.

Re: ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

ts, ongeveer twee weken later
--------------------

Dean.
Wanneer ik midden in de nacht wakker word, kom ik rustig overeind en wrijf even in mijn ogen. Ik voel me opeens heel erg fit, alsof ik de wereld aan kan. Ik besluit dan ook om rustig op de staan, trek mijn kleren aan en loop naar beneden. Iedereen is aan het slapen, dus dit is eigenlijk een perfect moment om te gaan. Ik zou geen last meer zijn voor de meiden en Sam kon hier prima verder herstellen, ik zou hem wel zeggen waar ik ongeveer ben. Beneden ga ik op zoek naar een pen en wat papier en wanneer ik dat eenmaal heb gevonden, begin ik met schrijven.
"Sammy, please don't look for me untill you're fully recovered. You're safe her, you'll get all the help you need, so please.. stay." Schrijf ik. Ik zucht en pers mijn lippen even op elkaar. Wat moet ik nou nog meer in zo'n brief zetten? "I'll put the location on the bottom of this letter. I won't come back, but you can come to me when you're ready. Thank the girls for me, they're still asleep.." Schrijf ik, maar besluit dan om dat laatste door te strepen. Ik zet mijn locatie nog even onderaan de brief, vouw die dan dicht en leg die op de tafel, zodat het zichtbaar is. Dan trek ik mijn jas aan, zorg ervoor dat ik alles bij me heb en open zo rustig mogelijk de deur, waarna ik de eerste stappen naar buiten zet. De deur doe ik weer zo zacht mogelijk dicht en begin dan te lopen. Ik wist vanaf hier niet precies waar ik naartoe moest, maar ik zou mijn weg uiteindelijk wel vinden en ik hoop echt dat dat bij Sam straks wat soepeler gaat. Ik zou die meiden waarschijnlijk nooit meer zien en dat was misschien maar beter ook, zo konden zij zich ook focussen op hun werk.

Alexis.
Sam ligt heerlijk rustig naast me te slapen en ondanks ik zelf ook best moe ben, kan ik het niet laten om mijn ogen open te houden en naar hem te staren. Hij is zo mooi, zo puur, zo.. ik kijk op uit mijn gedachten als ik een deur hoor en frons. Dat was vast Dean, ik merkte dat hij wel vaker midden in de nacht wakker werd, dan had hij waarschijnlijk gewoon even dorst of zo. Mijn ogen glijden weer naar Sam en ik glimlach zwakjes als ik hem rustig hoor ademen. Wanneer ik dan de voordeur hoor, kijk ik weer op en frons. Is Dean nou zojuist weggegaan? Ik kom rustig overeind, loop naar beneden en zie een briefje op de tafel liggen. Ik pak het briefje, open die en lees alles snel door, maar vouw het dan weer op en leg het terug. Voelde hij zich te goed om ons op een andere manier gedag te zeggen en te bedanken? Moest hij echt juist nu weg? Ik slik, loop dan maar weer naar boven en kruip het bed weer in. Hij moet het zelf maar weten, ik ga echt niet achter hem aan. Ik kruip tegen Sam aan, leg mijn hoofd op zijn borst en sluit dan mijn ogen. Dit voelt echt zo fijn, ik val bijna meteen in slaap. 

Re: ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

Waar de rest al lijkt te slapen door de stilte die in het huis heerst, kan ik de slaap niet vatten. Voor enkele minuten heb ik met mijn ogen gesloten op bed gelegen, maar al gauw heb ik een lamp aan geklikt om een boek te kunnen lezen. Enkele aantekeningen maak ik hierbij, aangezien het leren met betrekking tot bovennatuurlijke wezens niet op zal houden. De afgelopen weken zijn er geen klachten meer geweest over de wolven, maar ik heb hier ook aanzienlijk minder tijd aan besteed. Dean en Sam Winchester zijn hier nog altijd, wat er voor zorgt dat ik met mijn gedachten daar bij ben. Ik word echter uit mijn concentratie gehaald door een deur die open en dicht gaat, gevolgd door voetstappen. Voor enkele secondes wil ik overeind komen, maar besluit dan te blijven zitten. Waarom zou ik überhaupt moeite doen? Net als ik weer wil gaan lezen, hoor ik een auto naderen. Gelijk duw ik mezelf overeind, waarna ik een blik uit mijn raam werp. Mijn ogen knijp ik samen, wat er voor zorgt dat ik de inzittenden beter kan zien. Een man en een vrouw, zo te zien gewapend. Ik trek mijn schoenen dan ook aan, vloek zacht en grijp mijn geweer, gevolgd door een van mijn messen. In het voorbij gaan ram ik op de deur van Alexis, in de hoop dat dat haar wakker maakt. Kort frons ik, zodra ik zie dat het licht beneden brandt en er een brief op tafel ligt en de deur op een kier staat, laad ik mijn wapen door en breng deze naar mijn schouder. De deur open ik voorzichtig, waarna ik Dean buiten zie lopen. "Dean get back here! We've got company!' roep ik dan ook, maar voor hij ook maar kan antwoorden, wordt ik verdoofd door het geluid van een kogelregen. Snel verschuil ik me achter een van de dikke pilaren, waarna ik zelf ook begin te schieten. "Dean, come on!' schreeuw ik hem dan ook toe, waarna de man uit de auto stapt. Ik trek Dean dan ook naar me toe, achter de pilaar en voel zelfs zijn hart tekeer gaan. "Fucking hell. How the fuck did they find us." vervloek ik dan ook, maar geef hem dan mijn pistool. Zelf beweeg ik me achter de pilaar vandaan, rennend naar een andere. In het voorbij gaan schiet ik enkele keren, maar voor ik het weet zie ik hoe de vrouw achter Dean opdoemt. Voor ik ook maar iets kan zeggen gooi ik mijn wapen neer, sprint op Dean af en duw hem naar binnen, maar voel dan een intense pijn door mijn lichaam trekken. Een pijnlijke kreun rolt dan ook over mijn lippen heen, maar weet nog naar binnen te komen. "Close the door! CLOSE IT!' zeg ik dan ook, het laatste met stemverheffing. Ietwat duizelig laat ik me dan tegen de muur aanzakken, proberend mezelf te herpakken.

Re: ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

Dean.
Wanneer ik de deur open hoor gaan, wil ik niet eens weten wie me heeft gehoord, maar zodra ik de stem van Bobby hoor, draai ik me gelijk om. 'What d-' Voordat ik mijn zin helemaal uit kan spreken, heb ik door wat er gebeurd en weet van schrik even niet meer wat ik moet doen. Wanneer Bobby me naar zich toe trekt, ben ik nog steeds verbaasd, maar als ze me dan een wapen geeft, merk ik dat ik iets moet doen, nu. Haastig richt ik mijn wapen op de man, maar voordat ik kan vuren, duwt Bobby me naar binnen. Ik heb geen idee wat er precies aan de hand is en ik weet niet wie deze mensen zijn, maar ik weet wel dat we deze mensen moeten stoppen. Zodra Bobby roept dat de deur dicht moet, doe ik dat ook meteen en loop dan naar haar toe, waarna ik probeer haar overeind te houden. 'Hey, listen to me.. try to focus on my voice, okay?' Mompel ik. Ik pak haar gezicht vast en kijk haar aan. 'Who are they? What do they want from you?' Vraag ik. Misschien was het wel verstandig om te weten waarvoor ze hier waren en wie dit zijn, vaak helpt dat bij het uitschakelen van je tegenstander.

Alexis.
Net op het moment dat ik eindelijk lig te slapen, word er op de deur geramd en ik zit dan ook meteen recht op in mijn bed. 'Bobby?!' Roep ik uit. Ik zie dat Sam ook net een beetje ontwaakt en leg mijn hand op zijn arm. 'Stay here, I'll be right back.' Zeg ik. Ik kom dan overeind, trek snel mijn kleren aan en snel naar beneden. Op dat moment hoor ik iemand schieten en kijk verbaasd op als Dean binnen komt gestormd. Niet veel later komt Bobby gelukkig ook binnen en zorgt Dean ervoor dat de deur dicht zit. 'What's going on?' Vraag ik verbaasd. Ik loop naar de twee en als ik merk dat degene die buiten zit ons niet zomaar met rust gaat laten, pak ik een wapen. 'What are you doing? It's dangerous out there.' Zegt Dean. 'I know.' Mompel ik. Ik loop weer terug naar boven, pak een ander wapen en wil me klaar maken voor een aanval, maar als ik beter kijk, zie ik dat de twee nog iemand hebben meegenomen. Ze kijken nu recht mijn kant op en als ik zie wie ze vast hebben, laat ik mijn wapen zakken. Mijn oude liefde, mijn eerste liefde.. maar hoe? Hij was dood. Hij is dood. Ik blijf verstijfd staan en probeer de brok in mijn keel door te slikken. 'That's impossible.' Fluister ik, maar ik kan het niet laten om te blijven staan en te blijven kijken. 'How?' Mompel ik dan, terwijl mijn ogen zich vullen met tranen.

Re: ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

Met mijn hand grijp ik naar mijn buik, waar ik al gauw vocht voel. Bloed. Mijn ogen richt ik op Dean, waarna ik mijn hoofd schud. "I don't know. I've never seen them before." zeg ik dan met moeite, maar richt mijn blik dan op Alexis die na enkele woorden te hebben gesproken alweer naar boven verdwijnt. "I don't know how they found us, but they need to leave." zeg ik dan ook, waarna ik de adrenaline in voel treden. Ik laat mezelf op mijn knieën op de grond zakken, maar scheur dan het kleed aan de kant. Ik open het luik, waar ik al gauw een iets beter ontwikkeld geweer uit pak. Ik klik het magazijn er in, maar merk dan aan mezelf dat het bloeden niet stopt. Ik scheur een stuk van mijn shirt af, bind dat op mijn middel heen en kijk naar Dean. "Anybody that shoots me ain't a friend of mine, I can tell you that much." grom ik dan ook, waarna ik zelf een raam open. Het geweer laat ik op het kozijn rusten terwijl ik begin met schieten, maar heb al gauw de vrouw te pakken. Gillend stort ze neer, waarna ik een glimlach rond mijn lippen voel rusten. "Stop shooting! Or he'll die!' hoor ik dan de man roepen, waarna ik mijn vizier op hem richt. Mijn vinger die al die tijd op de trigger heeft gelegen begint te trillen, zodra ik zie wie het is. "That can't be." mompel ik dan ook zacht, waarna ik het wat beter scherp stel. "Dean, don't shoot the younger one. Okay? Listen to me." zeg ik dan zacht, waarna ik zelf het raam sluit. "Just don't. I'll explain later." Er is geen mogelijkheid waarop hij nog steeds kan leven, toch? Maar hoe verklaar ik dit dan? Mijn bebloede hand laat ik over mijn wang glijden, waarna ik steun zoek bij de kast.

Mijn ogen open ik met moeite op het moment dat er op de deur geramd wordt, maar ik zie Alexis overeind schieten. "What's going on?' vraag ik dan ook nog halfslapend, maar voor ik het weet is de prachtige verschijning uit het bed verdwenen en ook uit de slaapkamer. Zacht zucht ik, maar laat me dan terug vallen op het matras. Waarom zou Bobby zo bruut op de deur rammen? Waar ik in eerste instantie luister naar Alexis, besluit ik dat na een tijdje niet meer te doen. Er zijn schoten gelost en er lijkt iets aan de hand te zijn. Ik duw mezelf dan omhoog, kleed me aan en kijk op zodra ik Alexis zie staan. "What's wrong, Lex?' vraag ik dan zacht zodra ik de tranen in haar ogen zie verschijnen en hoe ze schrikt op het moment dat de vrouw neer wordt geschoten. "Who are they?' vraag ik dan zacht, maar sla mijn armen om haar heen. "Talk to me." Op het moment dat ze dan aangeeft dat het haar ex is, stokt mijn adem. "I thought you said he died?' vraag ik dan verward. Niet wetend of ze gelogen heeft, of juist op dit moment net zo verbaasd is als ik dat ben. Zijn lichaam zou overgenomen kunnen zijn door een demon, of een kan hem als het ware gekopieërd hebben. "Lex, there's a possibility that it isn't him." zeg ik dan zacht, maar pak ondertussen zelf een pistool, die ik bij mijn broek insteek.

Re: ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

Dean.
Dit maakt me echt heel erg zenuwachtig en gefrustreerd. Waarom zouden die twee achter de dames achter zitten? Ik denk niet dat de dames mensen boos hebben gemaakt, ze lijken me niet echt types die iets uitlokken. Wanneer Bobby haar wapen weer pakt en begint te schieten, zorg ik ervoor dat ik dicht bij haar sta, zodat ik kan ingrijpen als er iets gebeurt. Als ze tegen me zegt dat ik de jonge jongen niet mag raken, knik ik, al heb ik genoeg vragen. Wie is die jongen, waarom hebben die mensen hem en waarom mocht ik niet schieten? Ik moest maar gewoon even naar Bobby luisteren, ik kan er nu ook even niks aan doen. Antwoorden zouden later wel komen. 'Let's just not shoot at all. Let me clean you up.' Zeg ik. Ik loop naar de keuken, pak een doek en maak die nat, waarna ik weer terug loop naar Bobby.
Ik maak voorzichtig haar wang schoon, maak dan ook de wond op haar buik zo goed mogelijk schoon en zucht diep. 'Where are Sammy and Lexi?' Vraag ik. Als ik me bedenk dat ze beide vast nog boven zijn, zucht ik diep en sluit mijn ogen even. 'Please don't do anything stupid.' Zeg ik zacht. Ik weet dat ik vaak degene ben met de impulsieve acties, maar ik weet dat Sam ook ver kan gaan als hij mensen wilt beschermen, dat heb ik ondertussen vaak genoeg mee gemaakt. 'How are you feeling?' Vraag ik zacht aan Bobby. Ik had sneller moeten handelen, dan was ze waarschijnlijk niet geraakt.

Alexis.
Ik kijk verschrikt op uit mijn gedachten als ik zie dat de vrouw neergeschoten word en begin wat moeilijker te ademen. 'I.. I don't know. But he..' Begin ik zacht en ik slik de brok in mijn keel door. 'He's my ex boyfriend.' Zeg ik zacht, wenkend naar de jongere man. Ik pers mijn lippen op elkaar en knik. 'I did, yes.. and he did.' Ik snap er helemaal niks meer van, hij was in mijn armen gestorven, ik was er zelf bij. Als Sam dan zegt dat er een kans is, dat dit hem niet is, breekt mijn hart weer, maar ik weet dat hij waarschijnlijk gelijk heeft. 'What, like a demon or something?' Vraag ik zacht en ik kijk hem met mijn betraande ogen aan. 'He must be, right?' Mompel ik en ik merk dat er dan een traan over mijn wang rolt, die ik snel weg veeg. 'They're trying to fuck with me, but I'm not going to let them take advantage of my emotions.' Zeg ik. Ik ben er honderd procent zeker van dat de jongen die toen in mijn armen stierf ook echt weg was. Hij was een jongen die kon vechten tot het einde en dat ook deed. Mijn verdriet verandert in woede en ik pak dan ook meteen weer het wapen goed vast, waarna ik op de man richt. 'I'm gonna warn you one more time!' Roept hij. 'Lexi, please don't do it!' Hoor ik hem schreeuwen. Ik sluit mijn ogen, maar open ze dan weer en schiet ze beide neer, waarna ik het wapen laat zakken en mijn kaken op elkaar klem. Ik blijf naar buiten staren en draai me niet om, zelfs niet als ze allang liggen. 'Sam.. go downstairs, make sure your brother and Bobby are okay.' Zeg ik zacht.