ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

Re: ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

Waar de rest al lijkt te slapen door de stilte die in het huis heerst, kan ik de slaap niet vatten. Voor enkele minuten heb ik met mijn ogen gesloten op bed gelegen, maar al gauw heb ik een lamp aan geklikt om een boek te kunnen lezen. Enkele aantekeningen maak ik hierbij, aangezien het leren met betrekking tot bovennatuurlijke wezens niet op zal houden. De afgelopen weken zijn er geen klachten meer geweest over de wolven, maar ik heb hier ook aanzienlijk minder tijd aan besteed. Dean en Sam Winchester zijn hier nog altijd, wat er voor zorgt dat ik met mijn gedachten daar bij ben. Ik word echter uit mijn concentratie gehaald door een deur die open en dicht gaat, gevolgd door voetstappen. Voor enkele secondes wil ik overeind komen, maar besluit dan te blijven zitten. Waarom zou ik überhaupt moeite doen? Net als ik weer wil gaan lezen, hoor ik een auto naderen. Gelijk duw ik mezelf overeind, waarna ik een blik uit mijn raam werp. Mijn ogen knijp ik samen, wat er voor zorgt dat ik de inzittenden beter kan zien. Een man en een vrouw, zo te zien gewapend. Ik trek mijn schoenen dan ook aan, vloek zacht en grijp mijn geweer, gevolgd door een van mijn messen. In het voorbij gaan ram ik op de deur van Alexis, in de hoop dat dat haar wakker maakt. Kort frons ik, zodra ik zie dat het licht beneden brandt en er een brief op tafel ligt en de deur op een kier staat, laad ik mijn wapen door en breng deze naar mijn schouder. De deur open ik voorzichtig, waarna ik Dean buiten zie lopen. "Dean get back here! We've got company!' roep ik dan ook, maar voor hij ook maar kan antwoorden, wordt ik verdoofd door het geluid van een kogelregen. Snel verschuil ik me achter een van de dikke pilaren, waarna ik zelf ook begin te schieten. "Dean, come on!' schreeuw ik hem dan ook toe, waarna de man uit de auto stapt. Ik trek Dean dan ook naar me toe, achter de pilaar en voel zelfs zijn hart tekeer gaan. "Fucking hell. How the fuck did they find us." vervloek ik dan ook, maar geef hem dan mijn pistool. Zelf beweeg ik me achter de pilaar vandaan, rennend naar een andere. In het voorbij gaan schiet ik enkele keren, maar voor ik het weet zie ik hoe de vrouw achter Dean opdoemt. Voor ik ook maar iets kan zeggen gooi ik mijn wapen neer, sprint op Dean af en duw hem naar binnen, maar voel dan een intense pijn door mijn lichaam trekken. Een pijnlijke kreun rolt dan ook over mijn lippen heen, maar weet nog naar binnen te komen. "Close the door! CLOSE IT!' zeg ik dan ook, het laatste met stemverheffing. Ietwat duizelig laat ik me dan tegen de muur aanzakken, proberend mezelf te herpakken.

Re: ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

ts, ongeveer twee weken later
--------------------

Dean.
Wanneer ik midden in de nacht wakker word, kom ik rustig overeind en wrijf even in mijn ogen. Ik voel me opeens heel erg fit, alsof ik de wereld aan kan. Ik besluit dan ook om rustig op de staan, trek mijn kleren aan en loop naar beneden. Iedereen is aan het slapen, dus dit is eigenlijk een perfect moment om te gaan. Ik zou geen last meer zijn voor de meiden en Sam kon hier prima verder herstellen, ik zou hem wel zeggen waar ik ongeveer ben. Beneden ga ik op zoek naar een pen en wat papier en wanneer ik dat eenmaal heb gevonden, begin ik met schrijven.
"Sammy, please don't look for me untill you're fully recovered. You're safe her, you'll get all the help you need, so please.. stay." Schrijf ik. Ik zucht en pers mijn lippen even op elkaar. Wat moet ik nou nog meer in zo'n brief zetten? "I'll put the location on the bottom of this letter. I won't come back, but you can come to me when you're ready. Thank the girls for me, they're still asleep.." Schrijf ik, maar besluit dan om dat laatste door te strepen. Ik zet mijn locatie nog even onderaan de brief, vouw die dan dicht en leg die op de tafel, zodat het zichtbaar is. Dan trek ik mijn jas aan, zorg ervoor dat ik alles bij me heb en open zo rustig mogelijk de deur, waarna ik de eerste stappen naar buiten zet. De deur doe ik weer zo zacht mogelijk dicht en begin dan te lopen. Ik wist vanaf hier niet precies waar ik naartoe moest, maar ik zou mijn weg uiteindelijk wel vinden en ik hoop echt dat dat bij Sam straks wat soepeler gaat. Ik zou die meiden waarschijnlijk nooit meer zien en dat was misschien maar beter ook, zo konden zij zich ook focussen op hun werk.

Alexis.
Sam ligt heerlijk rustig naast me te slapen en ondanks ik zelf ook best moe ben, kan ik het niet laten om mijn ogen open te houden en naar hem te staren. Hij is zo mooi, zo puur, zo.. ik kijk op uit mijn gedachten als ik een deur hoor en frons. Dat was vast Dean, ik merkte dat hij wel vaker midden in de nacht wakker werd, dan had hij waarschijnlijk gewoon even dorst of zo. Mijn ogen glijden weer naar Sam en ik glimlach zwakjes als ik hem rustig hoor ademen. Wanneer ik dan de voordeur hoor, kijk ik weer op en frons. Is Dean nou zojuist weggegaan? Ik kom rustig overeind, loop naar beneden en zie een briefje op de tafel liggen. Ik pak het briefje, open die en lees alles snel door, maar vouw het dan weer op en leg het terug. Voelde hij zich te goed om ons op een andere manier gedag te zeggen en te bedanken? Moest hij echt juist nu weg? Ik slik, loop dan maar weer naar boven en kruip het bed weer in. Hij moet het zelf maar weten, ik ga echt niet achter hem aan. Ik kruip tegen Sam aan, leg mijn hoofd op zijn borst en sluit dan mijn ogen. Dit voelt echt zo fijn, ik val bijna meteen in slaap. 

Re: ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

Zachtjes lach ik om Dean, maar kijk dan op als hij me bedankt terwijl ik net zijn kamer wilde verlaten. Mijn ogen glijden naar zijn ruwe hand die de mijne heeft vastgenomen, maar op de een of andere manier weet ik de neiging om mijn hand weg te trekken te weerstaan. "You're welcome, Dean." zeg ik zacht, waarna hij over zijn broertje begint. "Sure, I will." zeg ik dan rustig, voordat ik de lamp uit doe en de deur achter me dicht trek. Op dit moment heb ik niet eens meer zin om naar beneden te lopen, wat er in resulteert dat ik de kamer naast die van Dean in loop. Mijn eigen kamer. Zelf kleed ik me dan om in een trainingsbroek en een hemdje, met daarover een dikke trui. Maar slapen lukt me op dit moment toch niet. Waar ik normaal gesproken al een verknipt slaapritme heb, is het nog erger wanneer er vreemden in huis zijn. Ik besluit dan ook het kantoor in te lopen om nog een glas whisky voor mezelf in te schenken en neer te ploffen op de bank. Mijn laptop open ik dan ook, waardoor hetgeen er voor komt wat ik niet heb afgesloten. Een krantenartikel over een stad hier twee uren vandaan, er zijn de afgelopen dagen mysterieuze doden gevallen, maar allemaal door kogels. Het klinkt bijna alsof er niets bovennatuurlijks aan de hand is, maar het zit me niet lekker. Ik besluit het dan echter van me af te zetten en tik de naam Winchester in op de site. Veel kan ik niet vinden, maar al gauw kom ik een Mary Winchester tegen, een overlijdensadvertentie. Levend verbrand bij een huisbrand? Zacht bijt ik op mijn lip, maar toch klik ik op de advertentie, om er achter te komen of Dean en Sam hun namen er bij staan. Als ik die al gauw zie verschijnen, evenals John Winchester, besluit ik mijn notitieboekje te pakken en dingen op te schrijven. Het kan geen kwaad om wat onderzoek te doen naar degenen die je onderdak biedt, toch?

Waar ik af en toe hopeloos kan zijn, door iedereen te willen beschermen, komt Alexis over als een persoon die dit nog sterker voelt dan ik. Zodra ik haar wil vragen waarom ze om vergiffenis vraagt, voel ik al gauw haar lippen op de mijne. Gelijk voel ik een gevoel in mijn buik ontstaan wat ik tijden niet heb gehad, maar dit maakt plaats voor teleurstelling op het moment dat ik haar lippen niet meer tegen de mijne voel. Voorzichtig draai ik haar hoofd dan ook naar me toe, waarna ik zonder te aarzelen mijn lippen op de hare druk. Zacht kus ik haar dan ook, maar laat haar na een tijdje los. "I hope you don't do this to everyone that needs your help. Fixing them and then making their minds go crazy." zeg ik zacht, waarna ik me voorzichtig een beetje achterover laat zakken. Misschien zou ze hier morgenvroeg spijt van hebben, maar dat zouden we dan wel zien. Op dit moment doet het me alleen maar prettig voelen. Ik voel me veilig. De regen tikt zacht tegen de ramen, de openhaard brandt en ik heb Bobby nog niet horen schreeuwen dat Dean een klootzak is, dus tot nu toe gaat alles prima. "If you want to go to bed, I understand Lexi. I figure Dean and Bobby went to bed already aswell." zeg ik dan rustig, maar kan het niet laten om haar hand zacht te strelen. Normaal gesproken zou ik niet weten wat ik in zo'n situatie zou moeten doen, maar in de afgelopen jaren heb ik flink wat ervaring opgedaan in de omgang met vrouwen. Waar ik vroeger waarschijnlijk weg zou zijn gevlucht uit deze situatie, of een ongepaste opmerking had gemaakt, doe ik dat nu niet.

Re: ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

Dean.
Ik zou nu wel tegen haar in kunnen gaan, maar ik denk dat dat helemaal geen goed idee is, dus knik ik maar naar haar. Wanneer ze mijn glas voor een tweede keer vult, sla ik die nog een keer achterover, pak haar hand vast en kreun weer even bij het overeind komen. 'Hey, I'm aware of the fact I sound like an old person, don't harass me.' Zeg ik met een zacht lachje. Ondanks ik Bobby eerst niet echt leek te mogen, mag ik haar nu steeds meer.
Ik laat me op het bed zakken en glimlach zwakjes. 'It's okay, I can handle it.' Zeg ik, als ze zegt dat het nogal koud is. Met een extra deken moest het goed komen, ik had het tenslotte bijna nooit echt koud. Ik knik als ze zegt dat ik haar moet roepen als er iets is en slik. 'Wait.' Zeg ik, als ze weg wilt lopen en ik pak snel haar hand vast, zodat ze stopt en naar me kijkt. 'Thank you.' Zeg ik zacht. Niet te geloven dat ik dacht dat het zo moeilijk voor me zou zijn om dit over mijn lippen te krijgen. 'For everything.' Zeg ik er dan zacht achteraan en ik laat haar hand weer los. Ik weet dat ze zei dat ik mezelf niet hoefde te bewijzen, maar ik wil dat ze weet dat ik wel degelijk dankbaar ben. 'Tell Sam to rest too, he could use a good night sleep.' Zeg ik met een zwakke glimlach, waarna ik de deken nog wat beter over me heen trek. Ik weet dat Sam uren lang zou kunnen praten, als je eenmaal met hem begon over een goed bespreekbaar onderwerp, maar ik wil niet dat hij al zijn energie nu gebruikt, ik wil dat hij snel herstelt.

Alexis.
Ik kijk weer voorzichtig op als hij in mijn hand knijpt en luister aandachtig naar hem. 'I understand it's weird to hear her name then.' Mompel ik. De tranen stonden in mijn ogen, maar hij wist toch een glimlach op mijn gezicht te toveren. 'Not being able to protect someone is actually heartbreaking.' Mompel ik, denkend aan de persoon waar ik zo veel van heb gehouden. Hij was bijna een kopie van de jongeman die nu naast me zit, het was bijna eng. 'I know I can't protect everyone, but I don't want to give up, I want to try. I didn't lose hope yet, I don't think I will ever lose hope.. I think hope is one of the most important things in life.' Zeg ik. Het zou me niets verbazen als Sam en ik op een lijn zouden zitten. Hij denkt waarschijnlijk net als ik, dat is ook waarom hij zo op valt, vind ik dan.
Ik kijk Sam even aan, laat mijn ogen naar zijn lippen glijden en glimlach zwakjes. 'Forgive me.' Fluister ik, waarna ik mijn lippen op de zijne druk. Ik sluit mijn ogen even en lik over mijn onderlip. Ik wil meer van hem weten, meer van hem proeven, hij maakt me nieuwsgierig. Ik open voorzichtig mijn ogen en kijk meteen weg, omdat ik bang ben voor zijn reactie. Iemand zomaar zoenen is niet iets wat je zo doet, maar ik kon me even niet meer inhouden. Bobby zou me vast voor gek verklaren als ze dit zou zien, maar ik zou haar waarschijnlijk ook niet uit kunnen leggen waarom ik dit doe.

Re: ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

"You should learn that your own life has value too. Yes, sure. I'd take a bullet for Alexis in a heartbeat, but no way in hell that I'm going down without a fight." zeg ik dan zacht, nadat hij is uitgesproken. Op het moment zelf zou ik er waarschijnlijk niet eens over nadenken en het gewoon doen. Tot Alexis haar frustratie en verdriet. Maar ik zou haar nooit wat laten overkomen, niet als ik het kan voorkomen. Ik moet toegeven dat ik dit niet van hem verwacht had, maar juist dat is iets waar ik altijd dingen van leer. Veel mensen kan je goed inschatten, maar sommige glippen altijd tussen je sensoren door. "Stop saying sorry, okay? We're only human. People react the way they react, sure. It's not always rainbows and sunshine, but that's who you are at heart. How you react in these kind of situations." zeg ik dan, waarna ik grinnik. "Well, you do sound like one. And it's your own shield against the world, Dean Winchester. You've got nothing to prove to anyone, ever. As long as you can live with yourself and what you have done, it's fine by me."
Na die woorden te hebben gesproken, besluit ik voor mezelf en voor Dean een glas drank in te schenken. Ik sla zelf het bodempje gelijk achterover, waarna ik met de rug van mijn hand, mijn mond afveeg. "You should drink that one up and go to sleep. Your body needs to heal." zeg ik dan, waarna ik hem mijn hand aanreik om hem overeind te helpen. Ik kijk toe hoe hij zijn glas leeg drinkt en kreunend overeind komt. "Man, you sound like my grandfather when he was twice your age.' lach ik dan zacht, maar loop met hem mee naar de slaapkamer. "It's kind of cold, I know. But the only heater we've got is in the living room." zeg ik dan, waarna ik hem op het bed laat zakken. Zelf pak ik dan een dikke trui uit de kast, waarna ik een extra deken over het dekbed heen gooi. "If there's anything.. Just call my name. I never sleep, that deeply at least."

"Sure. Anything you tell me to do, I will." zeg ik met een glimlachje, maar luister dan naar haar. Voor een kort moment frons ik, hoe kan ze zich nu verantwoordelijk voelen? Zij kan er niets aan veranderen dat we in deze situatie zijn belandt, ja. Ze had Dean en mij in het bos kunnen laten liggen, wetende dat we gepakt zouden worden door de wolven. "You're right." zeg ik dan zacht zodra ze aangeeft dat ze denkt dat ik iemand ben die mensen beschermt, en niet alleen de mensen die ik lief heb.
Op het moment dat ze mijn naam zacht noemt staat mijn hart voor een moment stil, maar al gauw kijk ik haar dan aan. Het verdriet is in haar ogen te zien, waardoor ik gelijk medelijden met Alexis krijg. Het liefste zou ik haar in mijn armen nemen en vertellen dat alles goed komt, maar we weten beide dat dat in deze wereld niet kan. Niet veel later stelt ze me een vraag, waardoor ik mijn blik voor een kort moment afwendt. "Yes. Actually. A few times." zeg ik dan, waarna ik zacht in haar hand knijp. "You're no such thing Lexi. I have lost people that were important to me. People that I couldn't protect, people that have been there for me all my life, or at least a part of it." zeg ik en besluit om naast haar te gaan zitten op de bank. "My mother got killed, my girlfriend died the exact same way that my mom did. And then I lost a man I considered to be my father. That's why I repeated Bobby Jo her name earlier. His name was Bobby." zeg ik met een glimlachje, terugdenkend aan de norse, oudere man. "I've always wanted to protect people, especially my brother, who's got a habit of getting into trouble every second you leave him alone.' grinnik ik zachtjes en haal mijn schouders op. "It's hard to accept sometimes, but you can't protect everyone."

Re: ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

Dean.
Wanneer ze naar een andere ruimte loopt, volg ik haar zwijgend en neem plaats op de bank die er staat. Ik kijk even om me heen, maar kijk dan op als ze een glas whisky voor me inschenkt. 'Hmm, I'm starting to like you.' Zeg ik met een grijns, waarna ik het glas aan neem en die achterover gooi. Ik trek even een vies gezicht, maar zet het glas dan neer op de salontafel en kijk op naar Bobby. 'Look, I know we had a bad start and I also know that's completely my fault and not yours.' Zeg ik. Normaal gesproken was ik nu gaan staan om naar haar toe te lopen, maar aangezien ik me daar te zwak voor voel, besluit ik om gewoon te blijven zitten. 'I know it looks like I don't care and I don't appreciate your help, but I do.' Mompel ik. 'This isn't the first time I need someones help. A lot of people used my pain, broke my trust.. that's why it feels weird for me. I uh..' Ik kijk even omlaag en zucht diep. 'When you brought me here, all I wanted was my brother.' Zeg ik en ik kijk weer op naar haar. 'I wanted to make sure he was safe, I wanted to know if he was okay, if he was alive. You see.. there's no point of living if he's dead. I deserve death, I'm supposed to be dead, but Sam?.. he never deserved any of this and the least thing I can do is make sure he's comfortable, even if we're living a nightmare.' Zeg ik. 'The least thing I could do is keep him alive and kill our demons. I would do anything for him.'
Deze keer sta ik wel op, waarna ik naar haar bureau toe loop en mijn beide handen erop zet, zodat ik een beetje houvast heb. 'I feel like you would react the same way if this was about Alexis.' Mompel ik. 'I'm sorry if I made you feel like your help wasn't appreciated. I'm sorry if I gave you all the negatives vibes, I just.. I freak out when I feel like this. I thought I was going to die and the least thing I needed to see was the face of a stranger.' Zeg ik. Oke, dat kwam er niet helemaal uit zoals ik bedoelde. 'Okay, that came out completely wrong. I sound like a dick, I know I do. I didn't mean it that way.' Maak ik haar duidelijk. 'I just want to prove you wrong. I want to prove that I'm not a cold hearted dick, because honestly, I'm not.' Zeg ik.

Alexis.
'Yes, Bobby Jo.' Mompel ik. Was het zo raar om haar naam te horen? Betekende die naam misschien iets voor hen? Ik kleine grijns verschijnt weer op mijn gezicht als hij zegt de hele nacht naar mij te kunnen luisteren. Wanneer ik zijn hand op de mijne voel, kijk ik op naar hem en frons. Hij weet het.. hij weet dat we jagers zijn. Ik laat hem maar uitpraten en kan het niet laten om ook even te grinniken als hij grinnikt. Shit, hij is cute. 'You probably figured it out, so what I'm going to say is not going to be a suprise. We are hunters, we knew about the wolves too, we've seen a lot of crazy shit.' Zeg ik. 'I would love to keep talking to you, but after that, you're going to take a nap, okay? I'm not accepting a no.' Zeg ik en ik grijns. 'You know.. Bobby told me I don't need to worry about you guys, but I can't help it.. I do feel a little responsible.' Mompel ik. Eigenlijk was het meer dan een beetje, dat was vast overduidelijk. 'You seem like the guy who would do the same thing for anyone else.. now, correct me if I'm wrong, but I think you're exactly like me. I bet you're doing this to protect people and not only the people you love.' Zeg ik.
'This whole hunting thing made me realize how short life can be.' Mompel ik. 'It made me realize I shouldn't take everything for granted.' Zeg ik zacht. Ik kijk even naar Sam zijn hand en het valt me nu pas op hoe groot het is. 'Sam.. I have a question.' Mompel ik en ik kijk hem aan. 'Have you ever lost someone close to you?' Vraag ik en ik slik. 'Have you ever felt that unbearable pain, where it's getting so bad you just want to rip out your heart?' Vraag ik. Ik ga dieper, want dat is wat ik doe, ik laat mensen nadenken over dingen waar ze waarschijnlijk niet eens aan willen denken. Ik krijg tranen in mijn ogen en pers mijn lippen op elkaar. 'I'm sorry, that's quite rude.' Zeg ik en ik kijk weg. 'I'm an idiot.' Fluister ik.

Re: ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

Na nog een blok op het vuur te hebben gegooid, besluit ik om terug te lopen naar de keuken. Ik ken Alexis nu lang genoeg om te beseffen dat ze zich zorgen maakt over de mannen, maar begrijpen doe ik het niet. Al vanaf het begin is het duidelijk dat we verschillen, waar Alexis juist heel gevoelig is, lijkt het soms alsof ik totaal geen emoties heb. Je zou kunnen zeggen dat ik al te veel heb meegemaakt in mijn leven om me nog te laten beïnvloeden door emoties. Zodra ik me verdrietig voel grijp ik meestal naar drank, hoe verkeerd dat ook is. Verdriet en woede zorgen er voor dat ik verkeerde beslissingen maak en heb gemaakt. Mijn lippen zet ik aan de hals van het flesje bier waarna ik een slok neem, voor een kort moment kijk ik dan naar het inmiddels lege flesje en wil een nieuwe openen, maar zet deze al gauw weer terug op tafel zodra Dean me nadert. Mijn ogen staan vragend, want zo straks wilde hij het liefste de deur weer uit lopen zodra hij zou kunnen staan. En nu staat hij en wil hij opeens met me praten? "Well, talk." zeg ik dan ook op een gedempte toon, maar trek een wenkbrauw op zodra hij vraagt of we onder vier ogen kunnen spreken. Voor een kort moment laat ik mijn ogen dan naar de woonkamer glijden, maar besluit dan dat Sam Alexis toch niets aan zal doen. "Sure." antwoord ik dan ook kort, waarna ik hem mee wenk en mee neem naar een kantoor. Of beter gezegd; een ruimte wat een kantoor had kunnen zijn. Er staat wel een bureau en stoel, maar ook een bank met een salontafel, waar mijn laptop op ligt. "Sit down, I don't want you passing out on me." zeg ik dan ook rustig, waarna ik zelf de bureaustoel aantrek en neer plof. Echter sta ik gelijk weer op, om een van de kastdeuren te openen. Een fles whisky haal ik daar vandaan, waarna ik voor Dean een glas inschenk. "Drink up. I know Lex believes that painkillers work, but liquor is the best way to numb pain." zeg ik dan ook, waarna ik hem het glas aangeef en weer plaats neem op de stoel. "And please, do tell me why you all of a sudden changed your mind and decided to play mister nice guy." zeg ik dan ook, waarna ik mijn armen over elkaar heen sla.

Aandachtig luister ik naar de brunette, benieuwd naar het verhaal dat ze te vertellen heeft. "Bobby Jo?" herhaal ik dan ook zacht. Dit lijkt bijna wel een of andere zieke grap te zijn. Bobby is als een vader voor ons, heeft ons talloze keren geholpen als we weer problemen hadden en Jo? De dochter van Ellen? Laten we het er op houden dat dat een ingewikkelde relatie is. Een combinatie van namen die belangrijk voor ons zijn en die komen we nu weer tegen? "Please, stay. I could listen to you all night long. And the one thing I need, is for you to keep telling me stories. Because I know you two aren't ordinary women that just happened to stumble upon us in the woods." zeg ik zacht, waarna ik mijn hand voor een kort moment op de hare leg. Ik heb geen idee wat Dean op dit moment aan het uitspoken is, maar het enige wat ik wil is informatie verkrijgen. Hopelijk beseft Alexis zich dat ik wel door heb dat ze een jager is. Niet alleen door de situatie waar ze me uit heeft weten te redden, maar ook de manieren waarop ze heeft gehandeld. Iemand kunnen verzorgen is vrij normaal, maar niet verblikken of verblozen bij het zien van bloed is een heel ander verhaal. "I mean, I can honestly say that we weren't wandering the woods without a reason. We were here for the wolves, but underestimated the work and the number of wolves. Which doesn't happen to us that often, we've been hunting for a lot of years now." geef ik dan toe. Als zij niet degene is die als eerste iets wil zeggen, dan moet ik degene zijn die haar aan het praten krijgt. "And frankly enough, this isn't the worst I have looked after a trip gone bad." grinnik ik zacht.

Re: ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

Alexis.
Ik weet ook wel dat ze niet onze verantwoordelijkheid zijn, maar waarom voelde het dan zo? Misschien komt het omdat ik meer om andermans gevoelens geef dan mijn eigen. Ik geef meer om anderen dan om mezelf, al zijn het compleet onbekende mensen. Zo is het altijd al geweest en zo zou het ook altijd blijven. Na een diepe zucht knik ik en kijk naar de twee. 'Is it weird that I understand Dean his reaction though? I mean.. I just think he's insecure, but doesn't want us to see that. I'm sure he's appreciating our help.' Zeg ik met een zwakke glimlach. Nou ja, dat hoopte ik maar, want iemand die onze hulp niet kan waarderen, hoeft hier echt niet te blijven. Terwijl Bobby een slok neemt van haar bier, om vervolgens een kom te pakken en pasta naar Sam te brengen, blijf ik even in de keuken staan, maar loop uiteindelijk dan naar de twee toe en neem plaats op de bank.
Wanneer Sam me een vraag stelt, kijk ik op en slik. 'Well..' Begin ik, maar ik word even onderbroken door het geluid van de regen. Ik kijk even omlaag en strijk een pluk haar achter mijn oor, waarna ik Sam weer aan kijk. 'I'm sure you're not waiting for a completely detailed story, so I'm gonna keep it short and simple. This is our home. Bobby Jo saved me several times, I owe her so much, so that's why we're still together.. I go where she goes and she's the only one I realy need.' Mompel ik. Ik kon hem natuurlijk niet gewoon vertellen dat wij ook jagers zijn, dat was iets wat ze zelf maar uit moesten zoeken. 'Listen.. I don't wanna bore you and you need to rest. I'll stay right here, if that's what you want, you're safe here.' Zeg ik met een zwakke glimlach. 'And if you need anything.. just say it, allright?' Sam is leuk, het is lang geleden dat ik iemand zoals Sam tegen ben gekomen. Ik zou wel uren lang met hem willen praten, hij lijkt me enorm interessant. Ik denk dat Bobby hem maar saai zou vinden, dus in dat geval is Dean misschien wel geschikt voor haar. Bij de gedachte krijg ik een kleine grijns op mijn gezicht en kijk hoe Dean naar Bobby toe loopt.

Dean.
'So, your plan is to stay here?' Vraag ik zacht. Ik weet dat we te zwak zijn en dit is inderdaad niet het beste moment om deze plek te verlaten. Ik blijf stil als Bobby Sam een kom pasta geeft en volg haar bewegingen. Wanneer Sam begint over haar rug, bekijk ik die even en frons. Ik heb zo veel vragen voor deze vrouw, maar het zou onbeleefd zijn om daar gelijk vragen over te stellen. Daarbij zit ze er vast niet op te wachten en hebben we nou niet bepaald een goede start gehad. Misschien moet ik daar straks maar even iets aan doen. Ik zucht en kijk Sam aan als hij over Ellen en Jo begint. 'She actually reminds me of Jo a little bit, but I don't know why.' Mompel ik. Wanneer Sam dan een gesprek aan gaat met het andere meisje, kom ik voorzichtig overeind en kreun even, omdat ik best wel veel pijn heb. Dan loop ik rustig op de prachtige jonge vrouw af en glimlach zwakjes naar haar als ze me aan kijkt. 'Hey, listen.. I'd like to talk to you for a second.' Zeg ik. Deze keer moet ik het goed doen.
Als Sam en Alexis besluiten om wel een heel gesprek aan te gaan, dan zou het nog wel even duren voordat ze klaar zouden zijn. Daarbij heb ik nog wat goed te maken, dus ik kan de tijd goed gebruiken. 'Do you have a place where we could talk privately?' Vraag ik. Ik wou Sam en Alexis ook een beetje ruimte geven en hier blijven staan is niet een heel goed idee, aangezien ik het gevoel heb dat ik elk moment weg kan zakken.

Re: ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

Terwijl ik alle ramen en deuren aan het dicht doen ben, doet dit me denken aan een van de eerste keren dat ik ging jagen. Terwijl ik onderweg was met mijn beste vriend, Noah, klapten plotseling alle deuren dicht en deze waren met geen mogelijkheid open te krijgen. We zaten beide opgesloten, maar allebei in een andere ruimte. We konden elkaar wel horen, wat er in resulteerde dat ik gek werd op het moment dat ik hem hoorde schreeuwen. Als een donderslag bij heldere hemel vlogen toen de deuren weer open, waarna ik hem met een noodgang uit het huis heb gesleurd. Gewond, maar niet in levensgevaar. Ik kan me nog steeds herinneren hoe zijn bloed over mijn handen liep, evenals de angst die ik voelde. Noah was degene die ouder was dan dat ik was en ook al langer dit beroep uitoefende. Veel heb ik van hem geleerd, maar na een tijdje heb ik besloten dat ik het in mijn eentje moest gaan doen. Heel raar in het begin, maar wat heeft me dat geholpen. De zelfverzekerdheid die ik voel is iets wat ik daar aan te danken heb. Soms moet je gewoon dingen in je eentje doen. Eenmaal klaar met het sluiten van alle ingangen, word ik uit mijn gedachten gehaald door Alexis. Mijn ogen laat ik naar Alexis gaan op het moment dat ze me mee de keuken in trekt, wetende dat de adrenaline hoogst waarschijnlijk nog in haar lichaam zit. "Everything is going to be just fine, Lex. We don't know who they are, but they're wounded. When they want to leave, let them leave. They're not our responsibility." Mijn blik laat ik dan ook naar Dean gaan, die op zijn knieën bij Sam zijn bed zit. "Dean is stubborn and will leave before he's properly healed. I think Sam, the one you just rescued, is a bit more reserved. Dean seems like the reckless type to me." verzucht ik dan, waarna ik een biertje van de tafel pak en deze open. Ik neem hier gulzig een slok van, waarna ik mijn mond schoon veeg met de rug van mijn hand.

Mijn ogen volgen de twee vrouwen die naar de keuken verdwijnen, waarna ik mijn blik richt op Dean. Serieus? Ik mag deze meiden op mijn knieën bedanken dat ze me gered hebben en Dean wil hier alweer vandaan? "I think it's wise to stay here for a bit longer. They rescued us Dean, while they could've left us for dead. I'm telling you, these two aren't some ordinary girls." zeg ik dan, terwijl ik mezelf een beetje omhoog duw. Het feit dat ze me uit het bos heeft gehaald terwijl ze net zo goed zelf slachtoffer had kunnen worden van de wolven, doet me vermoeden dat het een zorgzaam meisje is. De andere vrouw lijkt me iets harder, maar voordat ik daar iets over komt zeggen komt juist zij me een kom pasta brengen. Met moeite duw ik mezelf zo dat ik kan zitten en neem de kom van haar aan. "Thanks." zeg ik dan ook zacht, waarna ik voor enkele secondes wil wachten totdat het is afgekoeld. Echter trek ik me daar na een tijdje niets van aan en begin gewoon met eten. De honger wint. "Look at her back." fluister ik zacht tegen Dean op het moment dat ze neer knielt bij de houtkachel. Het begin van een lelijk litteken is te zien, wat er voor zorgt dat ik denk dat het zelf ook jagers zijn. "Ellen and Jo aren't the only female hunters out there you know." Zodra ik mijn kom met pasta leeg heb laat ik mezelf weer zakken, gevolgd door een pijnlijke kreun. "Lexi? What are you two doing here? I mean.. this isn't exactly the best place for two women to be at this hour of the day." vraag ik dan ook gewoon weg, waarna ik haar aankijk. Het valt me nu we binnen zijn pas op wat voor prachtige verschijning het is. Voordat ze antwoord kan geven hoor ik plotseling de regen tegen de ramen aan slaan, evenals harde windvlagen. Mijn ogen laat ik echter terug glijden naar de brunette, hopend op een antwoord.

Re: ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

Dean.
Ik zucht diep als ze van alles zegt en ben ook totaal niet geïnteresseerd, tot ze over wolven begint. Zij en haar vriendin weten hier dus vanaf, ik vond het al zo raar dat ze op zo'n rare plek wonen. 'Believe it or not, I've done plenty of trusting in the past.' Zeg ik nogal humeurig. Mensen zijn nou eenmaal niet te vertrouwen, ik vertrouw zelfs mijn eigen spiegelbeeld niet. De enige persoon die ik vertrouw is Sam, maar ook hij is niet altijd zichzelf geweest, waardoor het gelijk een stuk moeilijker werd om hem te vertrouwen, op sommige momenten. Toch heeft ze wel gelijk nu, ik heb er ook niets aan als ik blijf weigeren. Met een klein beetje tegenzin begin ik dan toch maar te eten van de pasta. 'That's actually realy good.' Zeg ik zacht. Wanneer ik ongeveer halverwege ben. Natuurlijk was het lastig voor me om toe te geven dat ik dit eigenlijk hartstikke hard nodig heb, daarom probeerde ik kleine hints te droppen. Toegeven dat ik iets of iemand nodig heb is altijd een van de moeilijkste dingen ooit geweest voor mij.
Wanneer ze mijn verband verwisseld, laat ik haar maar rustig haar gang gaan. Er was geen reden om me te verzetten en als ik dat wel zou doen, dan zou ik mezelf alleen maar pijn doen. Het doet al pijn zonder dat ik tegen werk, dus ik wil niet eens weten hoe erg het word als ik me wel probeer te verzetten. 'Thank you.' Zeg ik zacht, zodat ik toch nog een beetje het gevoel heb dat ik aardig ben vandaag. Ik kon er nou eenmaal niet zo veel aan doen. Geloven in mensen is lastig, hulp aannemen is lastig en met al die pijn is het enorm lastig om een glimlach op mijn gezicht te houden. Zodra de telefoon opeens gaat, kijk ik op en probeer rustig mijn spullen te pakken, maar laat gelijk alles vallen als ik hoor dat het om Sam gaat.
'What are you doing?' Vraag ik verbaasd, als Bobby weg loopt. 'No, listen, you can't-' Nog voordat ik mijn zin af kan maken, kapt ze me al af en ik trek mijn wenkbrauwen verbaasd op. Nog nooit heeft een normaal iemand mij zo afgekapt en dit is al helemaal de eerste keer dat een vrouw dat doet. Goed, er zijn vrouwen die me de mond hebben gesnoerd, maar dat waren geen normale personen, dat waren demonen. 'Okay, but try not to hurt him.' Zeg ik snel.
Zodra ik het andere meisje binnen zie komen met Sam, trek ik mijn wenkbrauwen op en kniel bij hem neer. 'Hey, I'm here.' Zeg ik en ik pak zijn hand vast. 'I'm here, I'm safe.. I'm okay brother.' Ik glimlach zwakjes naar hem, maar wanneer hij zijn ogen sluit, kijk ik naar de meiden. 'Do something!' Roep ik uit. 'Well, you gotta move.' Zegt het meisje die Sam net naar binnen bracht. 'I can't help him if you're not going to move.' Zegt ze duidelijk tegen me. 'God.. fine, but you better fix him.' Zeg ik. Ik laat Sam zijn hand los, neem weer plaats op de bank en kijk toe hoe de meiden hun best doen om Sam op te lappen. 'You're going to be okay Sammy.' Zeg ik zacht, als hij de meiden bedankt. Ik kijk dan op van de klap en frons als de meiden opeens heel snel te werk gaan. Ik ga snel naar Sam toe en kniel weer bij hem neer. 'We gotta get out of here. All we need is some food, water en strength.. we'll be safe here for now, but I promise you we will find a better place.'

Alexis.
Zodra de jongeman me gek noemt, begin ik zacht te lachen. Ik weet dat ik gek ben, dat hoeft hij me echt niet te vertellen. Ik negeer hem maar gewoon en blijf mijn plan door zetten. Ik kan hem maar beter gelijk laten zien dat ik iemand ben die niet zo heel snel naar anderen luistert, dan weet hij meteen wie hij voor zich heeft staan.
Zodra we aan komen bij het huisje, loop ik snel naar binnen en leg Sam neer op het veldbedje dat Bobby klaar heeft gezet. We gaan beide gelijk aan het werk en wanneer ik klaar ben, zucht ik diep uit. Ik ben echt heel erg blij dat ze nu beide veilig zijn, maar aan de andere kant krijg ik ook een vreemd gevoel. Ik weet niet eens precies wie deze jongens zijn, kan ik dit wel vertrouwen? Zodra Sam mijn hand vast pakt, knijp ik er zachtjes in en glimlach zwakjes naar hem. 'You're welcome.. I would've done it for an-' Ik laat meteen Sam zijn hand los als ik een klap hoor en ga gelijk weer te werk. We moeten ervoor zorgen dat we hier beschermd worden, zorgen dat geen enkele kwaadaardige demon of geest of wat dan ook binnen kan komen. Ik ben er nog steeds niet aan gewend dat ons leven continu op het spel staat en ik moet ook steeds weer realiseren dat mijn leven nooit normaal kan zijn, hoe graag ik dat ook wil. 'I need to talk to you, right now.' Zeg ik tegen Bobby, terwijl we alles dicht zetten. Zodra we daar mee klaar zijn, trek ik Bobby mee naar de keuken en zucht. 'I don't realy want to admit it, but I'm kinda scared what will happen next. I don't realy know who they are.' Zeg ik en ik wenk naar de kamer, waar Sam en Dean zitten. 'I don't know if we're prepared for what will come and I'm not sure how we are going to take care of them, when I can't even take care of myself.' Mompel ik. Ja, op sommige momenten leek ik een sterke vrouw, maar ook ik ben weleens bang en onzeker. Ik ben heel blij dat ik Bobby op dat soort momenten bij me heb, want ik weet echt niet wat ik zonder haar moet.