(O) What's meant to be, will always find a way

Re: (O) What's meant to be, will always find a way

Vreselijk hoe ze sinds gistermiddag dat fladderende onderbuikgevoel had dat ze weigerde te bestempelen als vlinders. Het waren geen kriebelende insecten in haar maag. Ze was gewoon een beetje nerveus. Dat was het. Echt.
Nadat ze gisteren naar huis was gegaan, was het gevoel steeds erger geworden. Het had zich opgestapeld en opgestapeld en ze moest er inmiddels elk moment van de dag aan denken, maar een uur voor de afgesproken tijd was ze ineens gevaarlijk kalm geworden. Even was ze bang dat haar zenuwen door overbelasting afgestorven waren, maar dat bleek gelukkig (of tot haar spijt) niet zo te zijn. Zodra de bel ging, plofte de steen in haar maag met alle geweld weer terug in het plekje waar hij zich genesteld had en ging het gevoel van nerveusheid bijna over in misselijkheid. Als ze maar niet ging overgeven. Gevaarlijk stil schoof ze haar boeken in haar tas en wilde opstaan, maar Lisa leek haar vreemde gedrag (dat ze al de hele dag volgehouden had) eindelijk zat te zijn en duwde haar terug in haar stoel. "Hoor eens," zei ze op een toon die evengoed grappend als serieus kon zijn. "Nou is het klaar met die stemmingswisselingen. Je lijkt wel in de overgang te zitten, zeg. Wees blij dat je één-op-één tijd hebt met een potentieel leuk meisje, weet je hoeveel mensen daar een moord voor zouden doen?" Lisa liet haar los en sjorde haar tas over haar schouder, terwijl Frederique even beduusd bleef zitten. Ze had gelijk. Maar toch. Die dingen leken altijd positiever als het een ander gebeurde. Lisa was niet degene met een steen in haar maag. Toch besloot ze haar advies te onthouden en stond op van haar stoel om richting de bibliotheek te lopen. Lisa wenste haar succes en liep de trap af, terwijl Frederique zichzelf de treden naar de tweede verdieping op forceerde. Bij elke stap sprak ze zich een woord toe en herhaalde dat steeds, als een soort mantra. Dit – wordt – leuk, steeds weer die drie woorden. Als ze het maar vaak genoeg herhaalde, zou ze het geloven.
Rond deze tijd was het niet druk in de bibliotheek. Hier en daar wat mensen die liever hier studeerden dan thuis (god mocht weten waarom) en een van de medewerkers die met een karretje vol boeken tussen de kasten liep. Het was niet moeilijk om Karolina te spotten, met haar tengere schouders en haar donkerrode haar. Frederique liep naar haar toe en schoof een stoel naar achteren om naast haar te komen zitten. "Hé," begroette ze haar met een lachje. "Druk bezig met..." ze wierp een blik op het boek dat voor haar open lag. "Natuurkunde?" Gokte ze willekeurig zodra ze een formule op de linkerbladzijde zag staan.

Wil je me lijmen als ik breek?

Re: (O) What's meant to be, will always find a way

Gelukkig leek Frederique het niet erg te vinden om in de bibliotheek af te spreken. Gelukkig vroeg ze niet door waarom Karolina niet thuis af wilde spreken. Het was vaker gebeurd dat ze een groepsopdracht met iemand moest doen en diegene bij haar thuis af wilde spreken. Toen ze weigerde, bleef de ander maar vragen waarom dat niet kon. Ze kwam zelfs met hele theorieën dat ze iemand ontoverd hadden en die in de kelder verstopt zat. De grootste onzin natuurlijk, maar Karolina kon er niet goed tegen. Daarom was ze ook uitgevallen tegen het meisje, met als gevolg dat zij had gevraagd of ze de opdracht met iemand anders mocht doen. Dat was helemaal prima geweest voor Karolina. Toen had ze een partner gekregen die het niet erg vond om gewoon op school af te spreken en was het project tenminste ook goed te gaan.
Karolina knikte dan ook bevestigend toen Frederique opmerkte dat ze in de bibliotheek ook boeken hadden waar ze informatie uit konden halen. De meesten zouden waarschijnlijk al hun informatie van het internet afplukken, maar Karolina vond het altijd fijn om ook nog even in wat boeken te kijken. Dat was ontzettend veel werk, maar dan wist je meestal wel zeker dat je informatie klopte. Zij stond er ook wel een beetje om bekend dat ze meestal meer werk verichtte dan dat daadewerlijk nodig was. In ieder geval bij de docenten. Vaak kreeg ze dat ook terug als feedback, dat het allemaal hartstikke goed was, maar dat zoveel werk ook niet nodig was geweest. Natuurlijk wilden de docenten haar behoeden, maar dat was wat haar betreft niet nodig.
'Ik ben geloof ik een uur eerder klaar, maar dan wacht ik wel gewoon in de bieb. Kan ik alvast ander huiswerk maken', zei ze met een glimlach rond haar lippen tegen Frederique, die voorstelde om om kwart over drie af te spreken. Dat scheelde al een hele hoop, dan hoefde ze dat huiswerk thuis niet meer te maken en kon ze iets voor zichzelf gaan doen. Al had ze natuurlijk geen idee hoe lang ze met Frederique bezig zou zijn aan hun project. Ze zouden vast niet alles gaan doen morgen. Waarschijnlijk gewoon een hoofdvraag en wat deelvragen verzinnen en die dan weer verdelen. Dan konden ze er alsnog wel samen aan werken, zodat alle informatie dubben gecheckt werd.

Re: (O) What's meant to be, will always find a way

Frederiques ogen dwaalden af naar het plekje op haar arm waar Karolina zichzelf lichtjes krabde, voor ze naar haar gezicht opkeek. Haar houding straalde ineens een stuk meer onzekerheid en weifeling uit nadat Fred die vraag had gesteld, waardoor ze een beetje spijt had van haar vraag. Niet bij haar thuis dus, zoveel was al duidelijk. Zou ze er problemen mee hebben als ze bij haar thuis zou komen, of vond ze dat ongemakkelijk sinds ze elkaar nog niet echt kenden? Ze was al bezig om tientallen redenen te verzinnen waarom bij Karolina thuis geen optie was, toen het eigenlijke antwoord pas kwam. Nou ja, dan zag ze er in ieder geval niet zo teleurgesteld uit. Nu ze het antwoord al wist.
"Ja joh, de bibliotheek is prima! Daar hebben we ook meteen boeken waar we informatie uit kunnen halen," beargumenteerde ze instemmend. Het klonk onecht enthousiast in haar poging de teleurstelling er niet in door te laten schemeren, ze hoopte maar dat Karolina dat niet opmerkte of er in ieder geval niets van dacht. Vanuit strategisch oogpunt gezien was de bibliotheek ook echt beter, ze hadden boeken en databases waar ze in konden kijken, die alleen maar daar beschikbaar waren. Maar... bibliotheek betekende openbare ruimte. Niet dat ze het arme kind nou meteen wilde bespringen, maar in een slaapkamer was het iets makkelijker afdwalen van onderwerp en professionaliteit dan het in een bibliotheek was.
"Even kijken hoor, mijn laatste les is om kwart over drie afgelopen. Rond die tijd voor de bieb, dan maar?" Haar duimen stonden nog steeds gereed om te typen terwijl ze op een antwoord wachtte. Dit werd nog wat. Als ze zich bij elke vorm van afwijzing af ging vragen of Karolina haar überhaupt wel aardig vond, werd dit nog een heel, heel lang project. 'misschien kan je deze zin beter anders verwoorden' 'oh god ze haat me', ze zag het al voor zich. Maar dit lag anders dan bij anderen, bij Karolina wilde ze oprecht dat ze haar aardig vond. Normaal kon het haar vrij weinig schelen wat anderen van haar dachten, maar nu was ze zich bewust van elk woord dat ze sprak en elke beweging die ze maakte, zelfs als Karolina dat waarschijnlijk niet was. Dit zou nog vermoeiend worden.

Wil je me lijmen als ik breek?

Re: (O) What's meant to be, will always find a way

Karolina knikte bevestigend toen Frederique opmerkte dat het anders twee projecten werden die niet bij elkaar hoorden. Omdat er van haar verwacht werd dat ze hoge punten haalde, moest ze ook van de groepsprojecten het beste maken. Ze had geen invloed op wat de ander deed, maar ze zou zeker wel alles nakijken voordat ze het in zou leveren. Dat was gewoon voor de zekerheid, niet omdat ze de ander niet vertrouwde. Ze zou er namelijk enorm van balen als achteraf bleek dat het gewoon een flut project was, iets wat ze veel beter had kunnen doen.
Frederique stelde al vrijwel direct voor om morgen na school af te spreken. Karolina dacht even na, ze wist wel dat ze geen plannen had, maar het voorstel om bij haar thuis af te spreken.. Daar was ze niet zo zeker van. Misschien dat haar ouders niet thuis waren, maar die kans was klein. Haar ouders hadden er geen problemen mee als ze iemand mee naar huis zo nemen om te studeren. Zelf had ze daar wel een probleem mee, omdat haar ouders nogal uitgesproken waren over God. Het liefst zouden ze iedereen overhalen om naar de kerk te gaan. Om ook gelovig te worden. Daar wilde ze haar klasgenoten gewoon niet mee lastig vallen. De enige die ze af en toe mee naar huis nam was Michael, omdat hij wist hoe haar ouders in elkaar staken.
Met haar vingers krabde ze even over de huid van haar arm. 'Vind je het erg om gewoon op school af te spreken? Dat heb ik liever..' Stelde ze dan voor aan Frederique. 'We kunnen gewoon in de bibliotheek gaan zitten, daar is het meestal wel rustig.' Of de bibliothecaresse er wel blij mee was dat er twee meiden kwamen studeren, was nog maar de vraag. Zolang ze rustig zouden doen, zou er vast geen probleem zijn. Ze moesten niet uitgebreid gaan lachen en hard praten, want dan werden ze er vanzelf uitgezet. Nou ja, Karolina ging er vanuit dat Frederique ook gewoon serieus aan het werk wilde. Ze waren ook niet echt bevriend met elkaar, dus ze had ook geen idee waar ze over zouden moeten praten buiten de opdracht om. Ze was het sowieso niet echt gewend om contact te hebben met mensen die ze niet goed kende. Al kon dat natuurlijk met zo een project best veranderen, dan leerde je iemand vast wel beter kennen. Ze wist natuurlijk ook wel dat het niet alleen maar serieus werken zou worden, vooral niet als ze er een paar uur mee bezig waren. Dan zou de concentratie vanzelf verdwijnen.

Re: (O) What's meant to be, will always find a way

Vanaf dag één had Fred Karolina al knap gevonden. Ze zaten dit jaar pas voor het eerst bij elkaar in de klas en daarvoor had ze geen herinnering van het meisje, hoewel ze haar waarschijnlijk in de kantine en de aula sowieso eens gezien moest hebben. Maar toen ze haar eenmaal opgemerkt had, leek ze haar overal te zien. Op school, maar ook daarbuiten wel eens. Niet dat ze daadwerkelijk gedag zei tegen haar op die momenten, behalve als ze elkaar letterlijk passeerden. Ben je mal.
Fred speelde met een pen in haar handen die ze niet weggestopt had na de les en knikte. "Vind ik ook!" stemde ze enthousiast in. "Dat is veel beter dan dat het eigenlijk twee projecten zijn die net bij elkaar horen." En zo konden ze meer tijd met elkaar doorbrengen. Gelukkig. Anders zou dit project ook meteen weer al zijn charme verliezen. Niet dat ze dacht dat Karolina nou meteen zou realiseren hoe leuk Fred eigenlijk was en meer tijd met haar door wilde brengen en erachter zou komen dat Fred wel héél leuk was en dat ze dan schoorvoetend aan elkaar toe zouden geven dat ze beide eigenlijk wel meer dan alleen vrienden wilden zijn – al hoopte ze daar heel stiekem wel een beetje op. Het zou al heel wat zijn als ze het tijdens het maken van dit project gewoon leuk zouden hebben.
"Ja, da's goed," antwoordde ze. "Ik heb, eh..." snel griste ze haar mobiel uit haar zak om haar agenda erbij te pakken. "morgen wel tijd? Misschien kan ik dan na school even bij je langskomen, dan kunnen we op ons gemak verzinnen hoe en wat. Is dat een idee?" Ze streek een pluk haar achter haar oor en hield haar duimen al klaar om het in de agenda neer te zetten. Bij een van hen thuis was wel een goed idee, dacht ze. Dan hadden ze weinig afleiding van buitenaf en konden ze daadwerkelijk ook wat werk gedaan krijgen. Als Fred gewoon haar laptop meenam, konden ze beide al aan de slag. Want hoewel ze dit als een buitenkansje zag om met Karolina te zijn, wilde ze ook gewoon het project goed doen. En Karolina ook, daar twijfelde ze niet over. Ze had heus wel gemerkt hoe ijverig die was als het school betrof.

Wil je me lijmen als ik breek?

Re: (O) What's meant to be, will always find a way

Michael begon te jammeren omdat hij met iemand samen moest werken die hij niet mocht. Een grijns vormde zich op haar gezicht. Karolina had wat dat betreft toch best veel geluk. 'Nou, het lijkt erop dat jij alles zelf mag gaan doen', zei ze om de jongen te plagen. 'Ja, daar lijkt het wel op', zuchtte hij. Ze wist dat de jongen behoorlijk ijverig was, dus hij zou er niet eens zoveel problemen mee hebben om alles zelf te doen. Iets wat zij ook wel kon begrijpen. Ze deed liever alles zelf goed, dan dat ze half werk van haar partner kreeg. Gelukkig had ze zelf een partner gekregen die ook wel bereid was om er werk in te stekel. Althans, die indruk had ze altijd wel van Frederique. Ze kende haar niet echt goed, maar ze had wel het gevoel dat het iemand was die school serieus nam.
De docent begon wat meer uitleg te geven over de opdracht en Karolina maakte hiervoor wat notities. Deze konden altijd te pas komen tijdens het werken aan de opdracht. Veel mensen vergaten dit altijd op te schrijven, of daar hadden ze geen zin in, waardoor ze naderhand geen idee meer hadden wat ze moesten doen. Zij zou zichzelf niet in haar vingers snijden. Ze wilde het gewoon graag goed doen, niet alleen voor haar ouders, maar ook voor zichzelf. Op het moment dat ze wilde gaan studeren, wilde ze kunnen bewijzen dat ze van te voren goede cijfers had gehaald.
Voordat Karolina er erg in had, was de les afgelopen en schrok ze op van de bel. Ze laadde haar spullen in haar rugzak en stond samen met Michael op. Ze stond al op het punt om te vertrekken toen ze de stem van Frederique hoorde. Ze draaide zich glimlachend om naar haar. Het was inderdaad verstandig om alvast te gaan bespreken hoe ze dit project aan zouden gaan pakken. Ze had wel het gevoel dat het goed zou komen, ondanks dat ze elkaar nog nooit gesproken hadden. Ze gebaarde naar Michael dat hij alvast door mocht lopen, dan kon hij alvast een plekje voor haar bezet houden. 'Het lijkt me wel een goed idee om daadwerkelijk samen te werken, dan sluit het vaak ook beter op elkaar aan', antwoordde ze op de vraag die haar gesteld was. 'We kunnen wel deze week afspreken om alvast een onderzoeksvraag en dergelijke te verzinnen', stelde ze voor. In principe had ze na school genoeg tijd om aan de opdracht te werken. In haar vrije tijd ging ze wel eens hardlopen om in vorm te blijven. Ze speelde ook piano, maar daarvoor hoefde ze niet per se elke dag te oefenen. Van haar ouders mocht ze eigenlijk ook niet zoveel. Ze had strikte tijden waarop ze thuis moest zijn en vaak moest ze van te voren ook zeggen wat ze aan het doen was. Eigenlijk vond ze dat verschrikkelijk, maar ze was er inmiddels ook aan gewend. Ze ging er ook niet meer tegenin omdat het toch geen zin had en ruzie met haar ouders was niet haar meest favoriete bezigheid.

Re: (O) What's meant to be, will always find a way

Ze vond het onzin dat er amper zelf koppels of groepen gemaakt mochten worden. Ze wisten toch heus zelf wel met wie ze het beste samenwerkten? Bedoeld om hen voor te bereiden op het latere bedrijfsleven, ammehoela. Er was niks mis mee om ze nog even te laten genieten van de tijd die ze hadden, om te werken met mensen die ze daadwerkelijk mochten en waarvan ze wisten dat ze een goed koppel vormden. Fred zag het al helemaal voor zich, dat ze nu met de meest arrogante zak van de klas een geschiedenisproject moest gaan maken. Dan werkte ze nog liever in haar eentje. Dat deed ze sowieso, dan wist ze dat wat ze gemaakt had, goed was, en hing haar cijfer niet af van een ander.
Maar toen de leraar de namen oplas en een aantal vreselijke mensen al genoemd werd, leerde ze weer rustiger adem te halen. Lisa's naam werd genoemd, gevolgd door een naam die niet die van Fred was, zoals ze al hadden verwacht. Ze trokken een treurig gezicht naar elkaar. Maar toen Freds naam klonk, gevolgd door die van Karolina, probeerde ze juist Lisa's blik te vermijden en draaide zich een stukje om om Karolina een glimlachend knikje te geven. Toen draaide ze zich om en deed alsof ze de blik van haar vriendin nog steeds niet zag. Pas toen die haar in haar zij begon te porren, keek ze geïrriteerd om. Lisa had een grijns van oor tot oor op haar gezicht en keek haar veelbetekenend aan, veel te veelbetekenend om normaal te zijn in de klas. "Doe normaal," bitste Fred met rollende ogen. Ze hoefde niet eens iets te zeggen, ze wist al waar Lisa op doelde. Sinds begin dit jaar, toen Karolina en zij bij elkaar in de klas beland waren had Fred het er meer dan eens over gehad hoe knap ze het meisje vond. Daar was het bij gebleven, maar dat gevoel was nog niet weggegaan. Ze waren amper nog met elkaar in contact gekomen en dat was ook precies Freds reden om dat zo te laten. Om haar zonder reden te benaderen, zou raar zijn. Ze hadden geen gemeenschappelijke vrienden, geen bekende gemeenschappelijke hobby's, geen gemeenschappelijke niks. Maar dit zou een ideale manier zijn om haar wat beter te leren kennen.
Tijdens de uitleg van de opdracht en de verdere les, zei Fred belabberd weinig. Ze zat met haar gedachten heel ergens anders en de stem van hun leraar was heerlijk om bij weg te dommelen, waardoor de plotselinge schelle bel die het einde van de les aankondigde haar extra hard liet schrikken. Iedereen, inclusief zij, pakte hun spullen in en hees hun tas over hun schouders. Lisa draaide zich om toen Fred in het lokaal bleef staan, maar ze wuifde haar met een handje weg. "Ga maar vast, ik kom zo." Eerst even wat woorden wisselen met Karolina. Misschien konden ze alvast wat afspreken over hun project. Ze wachtte even tot merendeel van de klas al weg is, zodat ze zonder voor de voeten gelopen te worden naar Karolina toe kon lopen. Dit was altijd zo ongemakkelijk. Ineens contact moeten maken met iemand waar je eigenlijk nooit mee sprak, maar die ook geen volstrekt vreemde was. Dus besloot ze maar aan te sluiten toen Karolina al aanstalten maakte om de klas uit te lopen, zodat ze samen de deur uitgingen. "Hé maatje," grapte ze luchtig toen ze binnen gehoorafstand kwam. "Dus, hoe gaan we het doen? We kunnen gewoon zelf ons eigen deel maken en dat samenvoegen, maar misschien is het ook een goed idee om het daadwerkelijk samen te maken." Zeg alsjeblieft toe met dat laatste, zeg alsjeblieft toe met dat laatste. Het zou eeuwig zonde zijn als dit al hun communicatie zou zijn wat betrof dit project.

Wil je me lijmen als ik breek?

Re: (O) What's meant to be, will always find a way

Haar blik was naar buiten gericht terwijl ze met haar hoofd op haar hand steunde. Haar schrift lag al open en een vulpen lag ernaast, maar de docent was nog niet aanwezig. Karolina vond geschiedenis best interessant, maar het was niet haar favoriete vak. Eigenlijk had ze geen enkel favoriet vak op school. Ze ging naar school omdat het moest, haalde goede cijfers omdat dat van haar verwacht werd, maar ze was van mening dat ze wel betere dingen te doen had. Eigenlijk vond ze het raar dat er van haar verwacht werd dat ze hoge cijfers zou halen, aangezien haar ouders niet van plan waren om haar te laten studeren. Haar ouders waren streng gelovig en waren van mening dat een vrouw moest trouwen en kinderen moest baren. De vrouw moest thuis blijven om voor kinderen te zorgen en het huishouden te doen. Iets wat Karolina zeker niet van plan was. Als het aan haar lag zou ze de wereld gaan ontdekken. Ze wilde ook wel studeren, maar de wereld ontdekken had nu haar prioriteit. Als ze niet bezig was met school, zat ze wel in de mediatheek op de computer om onderzoek te doen naar de verschillende landen die ze wilde bezoeken. Dit deed ze op school, omdat ze thuis eigenlijk niet op de computer mocht. Ze hadden er wel eentje, maar deze was enkel voor noodgevallen.
Karolina keek op toen er iemand naast haar kwam zitten. Michael. Het was een goede vriend van haar, iemand die ze kende van de kerk. Haar ouders zouden het liefste willen dat ze met hem zou trouwen, maar dat zag ze zelf niet zitten. 'Hey', zei ze met een glimlach rond haar lippen tegen hem. 'Ik ben nog niet te laat? Dat is verrassend', zei hij met een grijns op zijn gezicht tegen haar. 'Drukke ochtend gehad?' Vroeg ze. 'Oh man, mijn ouders waren weer eens aan het ruziën, het was echt verschrikkelijk. Ik ben er maar tussen gesprongen voordat het uit de hand zou lopen.' Ze knikte en op dat moment kwam de docent binnen gelopen. In plaats van dat hij de computer opstartte en zijn power point toonde, deelde hij wat blaadjes uit. Hierop stond een opdracht die ze moesten doen, in tweetallen die de docent zou maken. Een zucht rolde over haar lippen. Eigenlijk was ze altijd wel een buitenbeentje geweest. Ze had wel enkele vrienden op school, maar het was niet alsof ze geliefd was door iedereen. Daardoor voelde ze zich ook vaak ongemakkelijk als ze groepsopdrachten moest doen in een groepje die ze niet zelf mochten kiezen. De docent begon de tweetallen op te denderen. 'Frederique en Karolina', klonk er. Ze scande met haar blik om te zien waar Frederique zat en toen ze haar zag, glimlachte ze kort naar haar. Ze had het slechter kunnen treffen, dat was één ding dat zeker was.

Re: (O) What's meant to be, will always find a way

Smoezend zaten ze op hun bijna-vaste plek in het klaslokaal, dicht bij het raam en niet helemaal achteraan, maar ook vooral niet te ver vooraan. Lisa zat kleine figuurtjes in haar schrift te tekenen en vertelde ondertussen op gefrustreerde fluistertoon over een jongen van school waar ze de afgelopen tijd nogal mee zat te appen. Frederique had haar voeten tegen Lisa's stoel gezet en kauwde in het niets starend op haar potlood terwijl ze naar het geklaag luisterde.
"Het is gewoon zo kut, Fred! Het ene moment zit hij erop te zinspelen dat hij wil dat ik langskom, en zodra ik daarop inspeel doet hij ineens alsof dat helemaal zijn bedoeling niet was. Maar dan kijk ik 's ochtends op mijn mobiel en dan staat daar een goedemorgen-appje van hem?!" Gefrustreerd trok ze een dikke streep op haar papier, maar Frederique bleef semi-geïnteresseerd in het niets staren toen ze antwoord gaf. "Ga dan gewoon eens als 'ie dat nog eens doet. Gewoon niet antwoorden en na tien minuten appen 'hoi, ik sta voor je stoep'. Dan heb je meteen je antwoord."
"Zie je me dat al doen!" Lisa gilde bijna toen ze antwoord gaf, maar net op dat moment kwam de leraar binnen en maande de klas met een gorgelende kuch en een boze blik tot stilte. Fred zette haar voeten op de grond en draaide zich naar voren, zich mentaal voorbereidend op vijftig minuten ononderbroken geneuzel over de Middeleeuwen. Nee, dat was overdreven. Ze hield van geschiedenis, bijna evenveel als van kunst. Het was alleen jammer dat hun leraar zo'n nasale en monotone stem had dat je bijna niet anders kon dan in slaap vallen tijdens de lessen, maar anders had ze op het puntje van haar stoel gezeten. Tot haar verbazing deed de leraar deze keer iets anders dan hij normaal deed. Elke les ging hij woordeloos voor de computer staan en staarde dan naar het scherm totdat het ding opgestart was (natuurlijk mocht er geen woord gezegd worden tijdens dit moment, absolute stilte was vereist), voor hij zijn benodigde PowerPoint opende en begon met opdreunen. Deze keer haalde hij een aantal vellen papier uit zijn tas en begon uit te delen. Zodra het eerste blad een tafel had aangeraakt klonk er geroezemoes en gekreun op uit de klas. Iedereen die nog niet wist wat erop stond, rekte zijn nek uit om het te zien tot er een vel op hun tafel belandde. Bijna als laatst deelde hun leraar twee vellen aan Fred en Lisa uit, die gretig de informatie scanden.
Op het vel stonden een aantal dingen. 1: het was een opdracht. 2: het was een opdracht waar een belangrijk punt aan verbonden was. 3: de opdracht moest in tweetallen (tot nu toe waren de twee meiden alleen maar enthousiaster geworden) en als laatste ding 4: de leraar bepaalde de tweetallen. Wat een domper. Het was alsof ze een cadeautje hadden gekregen, maar er na het openmaken pas achter kwamen dat alleen het pakpapier voor hen bedoeld was. Teleurgesteld zakte Fred in haar stoel en wachtte op verdere uitleg.

Wil je me lijmen als ik breek?

Re: (O) What's meant to be, will always find a way

Frederique van Doorn

Wil je me lijmen als ik breek?