ORPG] My reality is just different than yours.
First Page | « | 1 | 2 | 3 | 4
[ Go to bottom | Go to latest post | Subscribe to this topic | Latest posts first ]
xMirima
Deleted user
Re: ORPG] My reality is just different than yours.
from xMirima on 01/19/2018 09:42 AMAlly wist niet of James gewoonweg naïf was of gewoon dom. Het irriteerde haar mateloos in elk geval en nu bevond ze zich wederom op de plek die ze nu had willen verlaten om dit te voorkomen. De kans dat één van hen gewond raakte was gewoon groot, en hoewel ze enorm snel genas zolang er niets vitaals werd geraakt en ze niet dood bloedde, maakte nog niet dat ze onverwoestbaar was. Ze kon genezen van een simpele kogelwond omdat die vaak sneller ergens doorheen gingen en daarmee minder schade deden dan een mes. Hoe stom dat ook mocht klinken. Ze stond stevig op haar plek, niet van plan een spier te verroeren voor wie dan ook. Haar lip omhoog en haar ogen schoten van de één naar de ander, klaar om die ook naar de grond te werken als het nodig was. Maar voor iemand wat kon doen, hoorde ze de stem van James en als het kon, had ze gefronst. Een wenkbrauw opgetrokken weliswaar. Maar dat kon nu niet en daarom liet ze haar lip zakken en hief ze enkel haar kop wat, tezamen met haar oren die naar voren draaide. Serieus? Huisvredebreuk? Het was maar goed dat ze nu niet kon praten, want ze had hem de wind van voren gegeven daarover.
De mannen leken het dan ook niet te bekopen en eentje gaf zelfs een duw terug vooral hij zijn wapen weer richtte. ''Denk je dat we gek zijn. Dat is geen wolfhybrid daar, die je als huisdier hebt.'', snauwde hij. Wolf hybrid, dat was voor het eerst dat ze dat hoorde want praktisch gezien was ze dat wel. En hoe zeer ze zich hier ook buiten wou houden, Ally had haar oren weer naar achteren gegooid en haar bovenlip weer omhoog getrokken terwijl ze waarschuwend gromde. Ze zou ze doden als het nodig was, zonder problemen en al helemaal niet met een schuld gevoel omdat ze een vrouw en kinderen konden hebben. Dan moesten ze maar een andere hobby zoeken, een andere baan om de kost te verdienen. Wat wel was, was dat het haar enorm veel moeite ging kosten om dit alles op te ruimen. Ally hoopte maar dat vuurwapens echt geen nut hadden in zijn buurt, want haar aandacht was naar de derde man, waarvan nummer één en twee nog voor James stonden, welke wat om hen heen was gecirckeld. Ze draaide haarzelf wat op haar poten en volgde hem nauwkeurig en het kapmes wat hij in zijn handen had. Wat waren haar kansen? Op hoop van zegen dan maar dat James zijn krachten zijn hachje zouden redden, had ze haarzelf afgezet op haar poten en was ze met best wat geluid naar voren gekomen om de man te pakken. Eentje die beter voorbereid was dan de man die ze van achteren gepakt had, dat was zeker. Simpele wonden zoals een diepe snee overleefde ze wel, de kunst was om met haar gigantische lichaam nu verder niet intern gewond te raken.
Pijn was een trigger, net als dat woede er eentje was om te turnen. Ally haar ''gevecht'' schoof dan ook naar achteren toe terwijl ze opving hoe er een kogel afgeschoten werd. Maar geen geschreeuw en hoewel ze daar ergens blij om was, beangstigde het haar ook omdat het net zo goed een fatale hit kon zijn. Even leek de tijd stil te staan voor ze door had dat haar tanden zich om de arm van de man bevonden, welke zijn mes over pakte en haar raakte. Ze was afgeleid geweest. Ally piepte van de pijn die door haar schouder trok vooral haar ogen op leken te vlammen en ze recht voor het gezicht van de besteman ging. Om haar kaken dusdanig op elkaar te klappen dat zijn hoofd open knapte. Ze kon het bloed op voelen komen zetten, waarop ze het lichaam snel los liet en kort toekeek hoe er een plasje bloed ontstond op de oude, eikenhouten vloer voor haar eigen pijn tot haar kwam. Dat was een trigger genoeg om terug te turnen en haarzelf beet te pakken aan het aanrecht met een opeengeklemde kreun. Ze kon het goedje van haar eigen lichaam langs haar huid voelen stromen terwijl ze het ding beet pakte en uit haar schouder trok. Dit deed pijn, heel erg pijn. Het brandde op precies te zijn. Verbane?
Reply
Re: ORPG] My reality is just different than yours.
from CupCake on 01/21/2018 03:37 PMJames:
Ik hoorde de woorden van één van de mannen aan. Wolfhybrid? Dat was ze misschien wel, maar daar had ik verder niks mee te maken. Ik had hier ook niet voor gekozen. Koortsachtig dacht ik na wat het beste zou zijn. Hoe kon ik ze het beste een poets bakken zonder dat ik ook mezelf verraadde?
Vanuit mijn ooghoeken zag ik hoe Alserien in de aanval ging en dat leidde me genoeg af tot ik het geklik van een vuurwapen hoorde. Een kleine grijns kwam om mijn lippen. Tegelijkertijd viel het me op dat het geknetter van het haardvuur opgehouden was. Echter vlamde de onrust en de woede toch op. Ik begreep niet waarom mensen zo graag wilden vechten en met vuurwapens aan de gang gingen. Het was me duidelijk geworden dat de kogel voor Alserien bedoeld was. Dat was iets wat ik niet pikte. Ze had niks misdaan overigens! Wij, niet-mensen, hadden net zoveel recht om er te zijn dan anderen. Nog voordat ik had kunnen handelen zag ik vanuit opzij dat Ally terugveranderde naar haar menselijke lichaam en ze gewond was, hoewel ze haar tegenstander verslagen had. Eén minder te gaan.
Binnen kon ik met ijs weinig beginnen en ik merkte dat ik begon te koken van binnen. Sneeuwstormen en verbeeltenissen zouden niet meer helpen. Zachtjes wreef ik mijn duim en wijsvinger tegen elkaar en fluisterde ik de spreuk zo zacht dat het alleen voor mij of Alserien met haar goede gehoor te horen was. Langzaam begon de vloer onder de voeten van de mannen te verhitten en de eerste vlammen likten aan de laarzen die ze droegen. De mannen leken even van hun stuk gebracht door de onverwachte hitte en ik maakte dankbaar van dat moment gebruik door ze hardhandig het huis uit te werken met een beetje hulp van het vuur wat snel verder omhoog kroop langs de broekspijpen. Ik kon het hierbinnen niet teveel uit de hand laten lopen, gezien ik Alseriens wens wilde waarborgen dat het huis niet teveel aangetast zou worden. Ik werkte ook de tweede naar buiten die zelf al onderweg was door de hitte die hem plaagde. Wat krachtiger sprak ik een volgende spreuk uit die het vuur verder deed aanwakkeren en zich tegoed deed aan de twee mannen die ondanks de kou buiten geen verkoeling konden vinden. Het voelde goed om het vuur even zijn vrijheid te kunnen geven en zelf niet de gevolgen te voelen. Vertrouwend op de vlammen keerde ik me om, naar de jongedame toe. Ik kreeg nog net mee hoe ze het kapmes uit haar schouder trok. Ik had mijn jas eerder bij binnenkomst al uitgetrokken. Bij gebrek aan verdere kennis over de indeling van het huis trok ik mijn shirt uit en drukte ik dat tegen haar wond aan om het bloeden te stelpen. 'Alserien', sprak ik zacht terwijl ik de warmte van het vuur door mijn aderen voelde stromen. 'Ik kan een poging doen om je wond dicht te branden, als je dat wilt.', sprak ik zacht. 'Ik heb het echter nog nooit met grotere wonden en bij een ander dan mezelf gedaan', zei ik tegen haar. Dat ze geen kleding droeg negeerde ik. Het ging nu om overleven. De mannen hielden zichzelf wel bezig tot ze verkoold zouden zijn en ondertussen hadden wij wat tijd.
xMirima
Deleted user
Re: ORPG] My reality is just different than yours.
from xMirima on 01/28/2018 09:04 PMAlly haar schouder leek op te branden, alsof het in vuur en vlam stond. Ze moest haar kaken dan ook op elkaar houden om het niet uit te schreeuwen van de pijn, wat er voor zorgde dat ze haar nagels in de houten vloer onder haar had gezet, waardoor het direct versplinterde. Ze kreeg niet eens meer mee hoe James de laatste twee mannen naar buiten werkte en ze daarna eigenlijk liet opbranden alsof ze twee stapeltjes hout waren. Hoewel ze het geschreeuw mee kreeg, had ze de interesse niet om op te kijken tot James ineens bij haar kwam zitten en zijn shirt tegen haar schouder aan drukte. Verbaasd had ze omhoog gekeken en waren haar groene ogen kort blijven hangen op een deel waar ze eigenlijk niet naar moest staren, voor ze haar ogen omhoog dwong en James' vraag toen pas tot haar doordrong. Hoewel ze hem het liefste weg wou duwen, had ze hem juist bij zijn bouwen arm gepakt met haar vrije hand, omdat ze anders sowieso ging omvallen. ''Uitbranden.'' verbeterde ze hem. ''Je moet het uitbranden tot diep in de wond, anders heeft het nog geen nut.'' verklaarde ze maar terwijl ze haarzelf op haar knieën liet zakken en even zuchtte. ''Het mes was ingesmeerd met verbane, als je de wond dichtbrand verspreid het zich alsnog.'' was ze er maar iets op in gegaan zonder verdere details tegeven, want er was nog een andere manier om het uit te branden. Maar gezien de man verder niets bij zich leek te hebben, was die kans verkeken. Ze wist niet wat voor type het was van de kruid, maar het deed pijn.
Hoe James van plan was het uit te branden was, wist ze niet, ze wist namelijk niet of hij het vuur kon sturen of dat ze hem moest dwingen om haar wond verder te openen zodat hij het kon doen. Als dat was wat het nam, dan was dat maar zo. Uiteindelijk zou ze wel genezen als de verbane was verdwenen en daar ging het nu om. Ze was allang blij, gek genoeg en tot haar eigen verbazing, dat James niets had opgelopen en hoewel ze het haarzelf enorm kwalijk nam dat ze was terug gekeerd om haarzelf nu in deze positie te vinden, maakte het nog niet dat haar instinct had gezegd terug te gaan. Waarom wist ze nog niet en dat was iets om uit te zoeken, beginnende met James. Vissen of hij iets meer wist, want ze had gelezen over hoe weerwolven, were-beings op zich, een band konden opbouwen met iemand die magie bezat. Uiteindelijk startte hun hele wereld met de mensen die magie bezaten, anders hadden ze nu niet bestaan. De eerste weerwolf, de eerste vampier, de eerste wat dan ook; alles startte met magiërs, of heksen zoals ze in de middeleeuwen genoemd werden.
Re: ORPG] My reality is just different than yours.
from CupCake on 01/29/2018 08:28 PMJames:
Ik luisterde naar Alserien en merkte dat het even duurde voor ze antwoord gegeven had. Uitbranden. Niet dichtbranden, maar ik moest het uitbranden. Mijn lippen vormden een kort vloekwoord zonder geluid waarna ik naar de wond keek. Uitbranden had ik niet eerder geprobeerd en daar wist ik de spreuk ook niet van. Dat zou improviseren worden. Iets wat niet altijd goed was uitgepakt.
'Je moet weten dat ook dat nieuw voor me is. Spreuken zullen vast bestaan, maar heb ik niet bij de hand.', zei ik tegen haar. 'Geef alsjeblieft je grenzen duidelijk en op tijd aan', zei ik op een strenge toon. Het was niet mijn bedoeling om haar meer pijn te doen dan nodig was. Kort bedacht ik de route die ik het beste kon volgen. Vuur kon ik oproepen en enigszins sturen met mijn handen. Ik zou kunnen proberen om mijn vingers de randen van de wond op haar schouder te volgen terwijl ik een poging zou doen om de wond uit te branden. In mijn achterhoofd schoot ook de gedachte dat ze meer kon hebben dan enig ander. Weerwolven konden hun energie kwijt in de spirituele wereld, de wereld waar zij vandaan kwamen. Ik achtte de kans klein dat Alserien daarover kennis bezat, maar mocht het niet anders gaan, konden we een goede poging wagen.
'Laten we de verbane eruit branden', kondigde ik mijn poging aan voor ik opnieuw vlammen opriep die op de toppen van mijn vingers dansten. Synchroon legde ik de vingers van beide handen aan de rand van de wond neer en blies ik de vlammen zacht de wond in terwijl ik mijn best deed om ze te begeleiden met nauwlijks uit te spreken woorden om heviger te worden en tot diep in de wond alles schoon te branden.
xMirima
Deleted user
Re: ORPG] My reality is just different than yours.
from xMirima on 02/02/2018 02:28 PMEen schamper lachje ontsnapte Ally. ''Newbie.'' wierp ze hem vermaakter toe dan ze wou, maar het vermaakte haar dat hij niet zo kundig was als ze van hem verwacht had. Dat dit alles voor hem een nieuwe ervaring was. Hoewel zij ook vele vragen had, leek ze meer te weten en dat deed haar nadenken over het feit dat ze hem misschien moest toelaten tot bepaalde stukken uit de archiefkast van haar familie, zodat hij meer op de hoogte zou zijn van de algehele geschiedenis en dergelijk. Maar dat was nu niet iets om over na tedenken, maar iets om later te beslissen. Ze hadden andere dingen aan hun hoofd, want dit kon haar dood werden en dat zou hen beide niet goed doen had ze het idee.
Ally knikte even toen hij aankondigde dat ze haar grenzen aan te geven. Hoewel ze knikte, wist ze dat het niet erger kon zijn dan verbane. Toch? Haar groene ogen keken hem strak aan terwijl ze onbewust toch nauwkeurig zijn handelingen volgde en even fronste bij zijn verkondiging dat ze het verbane eruit gingen proberen te branden. Ze hoopte dat het werkte, anders was haar verblijf hier niet lang.
Met haar kaken op elkaar had ze hem dan ook strak aan gekeken terwijl ze zijn gefluister maar al te goed kon horen, ze besloot echter om niet te kijken en haarzelf te focussen op iets wat haar kon afleiden van alles. Al kon ze er niets aan doen dat haar ogen oplichtte en haar tanden aan de binnenkant van haar lip prikten toen ze de pijn probeerde te verbijten. Ze kon er dan ook niets aan doen toen ze hem iets te hard in zijn bovenarm kneep, zonder hem fijn te knijpen weliswaar. Daar had ze nog wel genoeg zelfoncotrole voor. Maar fijn was het niet en het liefst zou ze het ook uit schreeuwen, maar dat kon niet. Anderen zouden hen kunnen horen dan. Ze moest haar mond houden, koste wat het kost. Hoewel er toch een laag gegrom uit haar keel voort kwam.
Re: ORPG] My reality is just different than yours.
from CupCake on 02/03/2018 05:13 PMJames:
Ik keek naar Alserien en voelde hoe de uitspraak en zeker de manier waarop deze gebracht werd als een vuist in mijn gezicht sloeg. Mijn wenkbrauwen trokken naar beneden en ik merkte hoe mijn innerlijk vuur aangewakkerd werd. De emotie, kwaadheid, woede, die het teweeg bracht had zo ook zijn invloed op de vlammen die in grote getalen in hitte en grootte toenamen in de wond. Ik had mijn kaken op elkaar geklemd om geen weerwoord te bieden en me zoveel mogelijk te concentreren op het uitbranden van de wond om te voorkomen dat de verbane zich verder door het lichaam van Alserien zou verspreiden en haar kwaad kon doen. Ik had nu eenmaal gezegd dat ik het zou proberen en dan houd ik me ook daaraan. Of deze methode zou werken, was nog maar de vraag. Een vraag waar we waarschijnlijk snel genoeg antwoord op zouden hebben.
Terwijl ik mijn blik afwendde van Alserien ging ik verder en moedigde ik de vlammen aan om de wond schoon te likken met hun vonken. Doordat het nog licht was, was er maar een licht schijnsel te zien wat tussen mijn handen uit de wond vandaan kwam van de vlammen. De gemengde geur van gebraden en verbrand vlees verspreidde zich langzaam door de ruimte. Ik voelde hoe Alserien mijn bovenarm gegrepen had en erin kneep. Het trok mijn aandacht, waardoor ik merkte dat haar ogen opgelicht waren en ze haar pijn zoveel mogelijk leek te verbijten. Naast ving ik een laag gegrom op. 'Houd nog even vol totdat je voelt dat de verbane eruit is of zijn werking niet meer doet', probeerde ik haar aan te moedigen.
xMirima
Deleted user
Re: ORPG] My reality is just different than yours.
from xMirima on 02/04/2018 08:23 PMAlly kon de vertrekking in zijn gezicht opmerken en zuchte even om haar eigen opmerking van eerder. ''Zo bedoelde ik het niet.'' bracht ze schuldig uit. Ze had het plagend bedoeld, maar het was schijnbaar de tijd en situatie niet geweest om het op te merken. Uiteindelijk moest Ally toegeven dat ze nog niet eens in aanraking was geweest met iemand die magie kon beoefenen, hoewel ze veel had gelezen over dingen en na dit alles zeker nog nieuwsgieriger was geworden. Ze wou weten wat er nog meer was, waarom ze de drang had om bij hem in de buurt te blijven en te zorgen dat hij in leven bleef. Het was opzich al een wonder dat Ally James in haar buurt tolereerde, want normaal was ze meer de 'lone wolf'. Ze hield niet van gezelschap en bouwde zeker geen band op met iemand. Dat alles leek teniet te zijn gedaan zodra ze James tegen was gekomen in het bos en daar was dit alles ook gestart. Hoewel ze hem niet de schuld ging geven.
Zijn woorden leken weinig uit te halen, want even volhouden leek ineens heel lastig te zijn. Op een bepaald punt had ze haar eigen transformatie dan ook niet meer onder controle kunnen houden en bevond ze zichzelf in een mum van knipperen met je ogen, bovenop de jongeman en had ze eerder iets laten horen wat op een brul leek. Dat ze veranderde betekende dat de verbane weg moest zijn, waarop ze de wond ook al samen voelde trekken. Het begon te helen, maar had zeker nog wel een paar uur nodig om volledig te sluiten. Gelukkig kon een infectie haar niet omleggen, dat was fijn. Ze liet haar bovenlip weer zakken en haalde haar poot van James zijn borst af. Dat besefte ze zich pas toen ze zich besefte dat hij met zijn rug op de vloer lag. Ze ging op haar kont zitten en draaide haar oren wat naar voren toe.
Onderzoekend had ze hem aangekeken, waarop ze besloot dat het het proberen waard was. Ze hadden beide gevoeld dat er wat was immers. ''De oude boeken beschrijven een spirtuele band.'' was ze begonnen en gek genoeg leek het nog te werken ook. De verbazing was dan ook in haar ogen af te lezen, maar al gauw schudde ze haar kop om niet teveel van dat te laten zien. ''Eentje die we beide blijkbaar niet voor het kiezen hebben. En ik heb het gevoel dat jij meer weet erover.'' besloot ze waarop ze hem afwachtend aankeek.
Re: ORPG] My reality is just different than yours.
from CupCake on 02/05/2018 10:24 AMJames:
Ik was geconcentreerd bezig om de wond uit te branden toen er een brul klonk, van Alserien afkomstig en voor ik het wist lag ik met mijn rug op de harde vloer met haar in wolf-vorm bovenop me. Ik was me rot geschrokken en daardoor was de controle over de vlammen uit mijn handen gegleden waardoor de vlammen, nu gevoed door angst, heviger brandden dan eerst. Mijn borstkas ging zwaar op en neer. Het was niet goed dat het vuur gevoed werd door angst, als er iets erger was dan woede dan was het angst om de controle te verliezen. Ik had met grote ogen naar haar opgekeken, niet in staat om ook maar iets te doen. Ze had het recht om me een poets te bakken, het brandden van een wond was geen prettige aangelegenheid. Dat had ik eerder ondervonden, maar om direct zo te reageren? Als ze zou willen zou ze me met haar tanden zo kunnen verscheuren of mijn nek breken, zoals ze eerder bij de jagers gedaan had.
Opgelucht haalde ik adem toen de haar bovenlip liet zakken en haar poot van mijn borstkas afhaalde. Ik zag hoe ze netjes ging zitten naast me, waardoor ik mijn hoofd kort schudde uit verwarring. Zag ik dat nou goed, ging ze braaf als een hond naast me zitten terwijl ze me eerder in het nauw gedreven had? Ik besloot haar het voordeel van de twijfel te geven en werd langzaam rustig, waardoor de vlammen begonnen te doven en enkel een rookpluimpje vanuit haar schouder de lucht in kringelde.
Tevreden knikte ik toen het was gelukt, ik zou vanzelf wel merken of het genoeg geweest was. Echter stond ik niet op nog een aanval van haar te wachten - zeker niet een waarbij ze door zou zetten. Mijn gezicht raakte uit plooi in een verwarde uitdrukking toen ik haar stem in mijn hoofd leek te horen. Ik kon soms net een open boek zijn waardoor alles van me af te lezen viel. Een wolf kon niet praten, toch? Hoe kon dat? Zoekend keek ik om me heen en kwam tot de conclusie dat het Alserien wel had moeten zijn. Het kon niet anders. Een spirituele band... Kort dacht ik na. Zou ze doelen op de band tussen vuurmagiërs en wolven? 'Ik weet niet hoe je in mijn hoofd kan komen, maar goed. Ik weet inderdaad iets over een spirituele band tussen vuurmagiërs en wolven met betrekking tot de spirituele wereld waaruit jullie afkomstig zijn.', begon ik te vertellen. 'Om zichzelf niet te branden en te vernietigen door de energie en warmte van het vuur heeft elke vuurmagiër bij complexe spreuken een catchfire nodig.', ging ik verder. 'Hoe sterker de catchfire of hoe meer catchfires, hoe krachtiger de bezwering kan worden. Een catchfire neemt een deel van de energie over waardoor de vuurmagiër zijn leven veilig stelt en zijn gang kan gaan. Dit kan heel gericht gebeuren door iemand uit te zoeken. Als iemand teveel energie krijgt verzwakt deze, nauwelijks in staat om iets te doen of als deze nog zwaarder belast wordt, is het onmogelijk om niet iets te doen waardoor de persoon bezwijkt door het vuur.', legde ik haar zacht het principe van catchfires uit. 'Jullie wolven zijn eerder gebruikt als catchfire door diverse vuurmagiërs. Het bijzondere daaraan was dat jouw soort de krachtigste vorm van catchfire is die bekend is in de geschriften en onder de magiërs. Het zou zo zijn dat jullie de energie door kunnen spelen naar de spirituele wereld, waardoor jullie een veel hogere belasting aan zouden kunnen.', legde ik uit voor ik zwijgend naar haar keek. Had ik dit wel zo vlug en uitgebreid uit de doeken moeten doen? Had ik haar niet eerst uit moeten horen om erachter te komen hoe veel zij wist van dit alles? Te laat daarvoor. Ik hoopte maar dat de informatie veilig bij haar was en ze goed zou reageren.