ORPG | That odd feeling, a dizzying attraction.

Re: ORPG | That odd feeling, a dizzying attraction.

Zijn jas lenen, waarom klinkt dat zo verleidelijk? Cassandra is een typisch meisje, met een behoorlijk volle kledingkast met kledingstukken die voldoen aan standaard meisjeskleding. Van jurkjes tot rokjes tot bloesjes en ga zo maar door. En ze is helemaal niet van de jongenskleding, maar zijn jas lenen klinkt toch verleidelijk. Ze moet toegeven dat zijn jas lekker heeft gezeten, maar uit beleefdheid heeft ze hem net uitgetrokken, zodat hij hem zelf weer kan aandoen. "Je jas zit wel echt lekker." zegt ze, gevolgd door een klein knikje. "Ik vind dit weer alleen lekker als ik binnen zit met een dekentje om mijn lichaam heen geslagen." zegt ze, want dat is de waarheid. Hij weet eentje die open is en zij weet er geen, dus moeten ze naar diegene waarvan hij zeker weet dat hij open is op dit tijdstip. "Laten we daar dan heen gaan." stelt ze voor. Als dat geen optie is, kunnen ze nog online opzoeken naar cafés die in de buurt open zijn. Het zullen er niet veel zijn, aangezien het vroeg is en van de cafés waar zij komt, weet ze bijvoorbeeld dat ze pas in de middaguren opengaan, omdat dan de meeste klanten komen.
De nette manier waarop hij haar vraagt om hem te achtervolgen, past totaal niet bij hem. Ze ziet hem niet aan als een nette jongeman. Eerder iemand die een attitude heeft en zich nergens of van niemand zich wat aantrekt. Ze kent hem eigenlijk pas net, maar hij heeft in zo'n korte tijd haar interesse weten te wekken. "Rennen is prima. Ik heb wel een beetje conditie, jij ook?" vraagt ze en moet erom lachen. Zelf jogt ze regelmatig, dus een stukje rennen kan ze wel aan. Aan zijn zijde loopt ze met hem mee, het campusterrein af. Haar blik wisselt af van hem naar de grond en weer naar hem. Ze kijkt naar de grond om te voorkomen dat de regen recht in haar gezicht terecht komt. "Het is iets speciaals, maar ik kan begrijpen waarom mensen een hekel hebben aan de regen." antwoordt ze. "Het is tenslotte niet fijn om natgeregend te worden." vervolgt Cassandra haar woorden. Even loopt ze in de stilte, genietend van het geluid van de regen, want daar luistert ze graag naar.
Plotseling wordt haar hand beetgenomen en trekt Chris haar mee naar binnen. Zijn bezorgde woorden spreken haar aan. Hij is bang dat ze ziek zal worden, door de regen. Het is lief dat hij daaraan denkt. "Is geen probleem." Ze glimlacht met rode wangetjes naar hem. Pas op het moment dat hij haar hand loslaat, valt het haar op hoe fijn ze zijn hand in de hare heeft gevonden. Ze achtervolgt hem naar een plekje in de hoek. "Je zit wel erg graag in hoekjes he." plaagt ze hem, omdat hij in het lokaal ook in de hoek heeft gezeten. Haar handtas zet ze op de grond neer en ze trekt haar jas uit en neemt het voorbeeld van Chris over. Netjes hangt ze hem over de verwarming heen, naast de jas van Chris. Ze ploft tevreden neer op de stoel. Binnen hangt een warme lucht, waardoor ze denkt dat ze snel genoeg zal opwarmen. "Hetzelfde. Alleen wel met slagroom, alstublieft." geeft ze door. Wanneer de ober weg is, blijft haar blik op Chris gericht. "Dus, waar kom je eigenlijk vandaan? En hoe ben je op deze studie terecht gekomen?" vraagt ze om een beetje te vissen naar zijn verleden.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG | That odd feeling, a dizzying attraction.

“Ahh.. een dag slecht beginnen is niet fijn nee. Je hele motivatie is dan inderdaad verdwenen.” Stem hij en lacht dan weer door haar opmerking. Hij was niet echt iemand die veel lachte maar dus dat kon Cassandra wel doen. “Je kunt altijd mijn jas lenen hoor, gebruik hem niet vaak.” Zei hij weer sarcastisch en haalde een hand door zijn natte grijs/donkerblauwe haren heen. Als ze hem vraagt of het sarcastisch was of hijhet weer heerlijk vond. Hij knikte. “Ik vind het weer echt heerlijk hoor.” Zei hij nog om het goed te keuren en lachte breed. Een cafeetje die openbwas? Hij doet zijn jas uiteindelijk dan toch weer aan en kijkt Cassandra aan. “Hmm, ik weet wel eentje, waar ik soms naartoe ga als ik vroeg uit school ga.” Mompelde hij naar haar toe en bekijkt haar glimlach die ze hem toonde. Wow, hoe kon iemand tien keer aantrekkelijker worden als ze dichtbij hem stond en glimlachte? De jongeman had dus echt interesse in de jongedame gekregen. Was hij echt niet gewend want eerder had hij een relatie gehad, 4 jaar terug. Het klikte tussen die twee niet dus was het na een lange 4 jaartjes afgelopen. Beter voor Chris ook. De girl was een cheater en aan zulke mensen had een hekel aan.
“Dus.. Mrs. Cassie volg mij alstublieft?” Zei hij op een nette toon en glimlachte naar haar toe. Misschien zou hij nadat hij in de cafee had gezeten naar huis gaan want hij moest dus echt wel zijn kleding veranderen want die waren echt doorweekt. “Ik zou je het wel aanraden om zometeen te gaan rennen want het regent echt hard.” De jongeman liep het terrein van de campus af en haalde diep adem toen ze uiteindelijk door de straten heen liepen. “Wat hebben mensen toch een hekel aan de regen.” Zei hij opeens toen hij een paar mensen met paraplu’s zag lopen. “Regen is toch heel speciaal? Vind je niet?” Vroeg hij terwijl hij zijn handen in zijn zakken stopte en opzij naar Cassandra keek. Het leek voor hem wel alsof hij haar allang kende. Want ze had een warme karakter, ze was gewoon te aardig vond hij.
Toen het cafeetje niet verderop was en hij de regen nog meer voelde pakte hij opeens Cassie’s hand beet en trok haar naar de cozy plaats naar binnen. “Sorry het regende eventjes teveel, zou niet willen dat je ziek zal worden.” Gaf hij schouderophalend aan en keek voor even naar hun handen toe en liet uiteindelijk haar hand los en keek om zich heen om niet awkward over te komen. Hij bekeek het cafeetje rond en zag dat het ongeveer een beetje leeg was. Nam uiteindelijk een plekje ergens in de hoek en trok meteen zijn jas uit en hing het op aan de verwarming. Zijn ogen keken naar Cassandra toe. Zo kon hij haar veel duidelijker zien... en wauw. Door haar ogen was hij dus echt in een trans geraakt. Haar ogen waren betoverend. Meteen gebaarde hij naar een ober toe die eraan kwam. “Ik wil graag een warme chocolade... en wat wilt Cassie?” Vroeg hij en keek haar kant op terwijl hij haar weer naar haar natgeregende kleding keek.

Re: ORPG | That odd feeling, a dizzying attraction.

Cassandra volgt met haar ogen zijn bewegingen, terwijl hij een paar stapjes voortzette in de regen. Zelf blijft ze mooi in de deuropening staan. Ze is al een keer natgeregend en heeft niet de behoefte om nu weer in de regen te gaan staan om weer kou te vatten. Niet nu ze net weer opgewarmd is. Hij draait zich om en doet er even over om haar vraag te beantwoorden. Hij zit eraan te denken om een cafeetje in te trekken, dat klinkt zelfs op dit vroege tijdstip als een goed plan. Zachtjes moet ze lachen om zijn vraag. Het is duidelijk dat ze geen zin meer heeft in de lessen, anders zou ze hier niet staan. De volgende les is namelijk alweer begonnen. "Nee, ik ben de dag verkeerd begonnen en daardoor kan ik de motivatie echt niet vinden om te gaan." zegt ze met een kleine grijns op haar gezicht. Normaliter is ze niet de persoon die bewust, zonder goede reden, niet naar de lessen gaat, maar voor deze ene keer wel. Een keertje kan toch geen kwaad. Als ze lessen mistte, is dat normaal omdat ze daar goede redenen voor heeft. Bijvoorbeeld omdat ze een afspraak heeft of dergelijke. Gelukkig heeft ze geen moeite met de studie. Tot nu toe lijkt bijna alles haar gemakkelijk af te gaan, op twee vakken na. Alleen bij twee vakken heeft ze moeite om de informatie tot haar te nemen en het toe te passen in verslagen en tentamens. In die twee vakken stopt ze wel meer moeite, omdat ze wel de stof onder de knie wil kunnen krijgen.
Chris is een aantrekkelijke jongeman. Waarom is hij haar niet eerder opgevallen? Iemand met een aantrekkelijk uiterlijk valt haar meestal wel op. Zo blijkt het maar dat ze niet veel interesse toont in haar medestudenten. Hij nodigt haar uit om mee te gaan. Het klinkt veel beter dan naar de lessen gaan en zelfs beter dan naar huis gaan. Gezelschap is goed. Zo kan ze hem beter leren kennen. "Graag." antwoordt ze. Cassandra zet haar handtas neer en trekt zijn jas uit en verwisselt hem voor haar eigen jas. Haar handtas pakt ze weer op en met haar capuchon op loopt ze naar hem toe. "Hier, bedankt voor het lenen." bedankt ze hem, nogmaals. "Vind je dit weer echt heerlijk of is dat sarcastisch?" vraagt ze, omdat het ergens wel gemeend klinkt. "En naar welk café denk je te willen gaan? Eentje in gedachten die zo vroeg open is?" stelt ze hem vervolgens twee achtereenvolgende vragen. Glimlachend kijkt ze naar zijn aantrekkelijke gezicht.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG | That odd feeling, a dizzying attraction.

Het was gewoon geweldig dat hij nu alle koude druppels tegen zijn wat gespierde lichaam voelde. Dit regen maakte hem wat wakker en dat had hij nou juist nodig. Want anders ging hij de heledag slapen en dat wilde hij dus niet. Misschien ging hij in de avond weer met zijn vrienden afspreken en gingen ze gezellige dingen doen, maar die dudes waren dus getrouwd en konden ook niet altijd uit huis gaan. Het liet hem even glimlachen als hij aan deze dingen dacht, niet echt een redenen waarom hij nou glimlachte midden in de regen. De jongeman zet een paar steppen vooruit, kleine stapjes. Puur om van de druppels te genieten.
Totdat hij zijn naam hoort en zijn blik naar die kant keert, waar hij Cassandra zag staan, in de deuropening. Een kleine grijns verscheen er op zijn mondhoeken als ze vraagt wat hij nu zal doen. Voor even denkt hij na en haalt zijn schouders op. “Ik dacht om naar een cafétje te gaan.” Zei de jongeman en bekeek de jongedame van top tot teen, nu hij haar zo zag. Ze had een lange en slanke figuur, niet langer als hem maar hij wist wel zeker dat ze ongeveer zo lang als hem zou worden als ze hoge hakken aan deed. Ze had goede lichaam proporties wat hem nu opviel. En met zijn jas aan zag ze er aantrekkelijk uit. De jongeman droolde gewoon een beetje maar schraapte zijn keel uiteindelijk en keek in haar ogen weer. “Ik neem aan dat je geen zin in de lessen hebt?” Vroeg hij glimlachend en keek omhoog naar de lucht toe, zijn ogen knepen automatisch wat samen omdat de druppels in zijn ogen kwamen. “Als je wilt mag je wel meekomen?” Vroeg hij uiteindelijk daarna en maakte een gebaar naar haar toe dat ze moest komen. Waarom zag ze er toch zo aantrekkelijk uit. En nu al helemaal met zijn jas. Al had ze een skinnybroek aan, ze zag er heel elegant uit wat Chris allemaal andere dingen liet denken. Hij wist niet wat hem allemaal bezielde, maar de jongedame was wel interessant. Blauwe ogen, blonde lokken, een bronzige huidskleur. Echt het tegenovergestelde van hem. Normaal had hij bruine haren, bruine ogen. Zijn huidskleur was bleek. Toch had ze best wel wat trekkingskracht. “Wat een prachtig weer zeg.” Zei hij lachend.

Re: ORPG | That odd feeling, a dizzying attraction.

Ieder persoon heeft wel iets aan zijn of haar lichaam dat hij of zij wil veranderen, iets wat meestal een ander wel heeft. Cassandra heeft het met haar de vorm van haar ogen. Al is ze niet helemaal ontevreden. Ze kan zeggen dat ze tevreden is met haarzelf. Ondanks dat ze tevreden is met hoe ze eruitziet en hoe ze is als persoon, heeft ze ook een onzekere kant. Ze is weleens onzeker over haar uiterlijk, maar ook over haar innerlijk; of mensen haar wel aantrekkelijk vinden, of ze haar wel mogen? Is ze wel een leuk persoon door de ogen van een ander? Ze kan arrogant overkomen en heel zelfverzekerd, maar er zit in haar ook een onzeker meisje dat bang is voor de denkwijze over haar van andere mensen.
Ze kan hem haarzelf voorstellen met bruine ogen, maar blauwe ogen staan hem ook goed. "Ik ben benieuwd of ik je ooit eens zonder contactlenzen zal zien." zegt ze. Het kan zijn dat haar verbeelding niet goed is en dat hij er met bruine ogen anders uitziet dan ze denkt. Ze neemt zijn jas over en trekt hem aan. Zijn jas is net iets te groot voor haar, maar niet zo groot dat ze er helemaal in verzuipt. "Dankjewel." bedankt ze hem nu alvast. Het is maar wat hij leegjes noemt. Ze vindt het al genoeg lessen voor een dag, maar het kan natuurlijk erger. Ze hebben ook langere dagen dan deze. "Ja, dat begrijp ik." murmelt ze. Wat zou ze graag ook naar huis gaan en lekker op de bank kruipen, maar ze weet dat het verstandiger is om gewoon te blijven en de informatie aan te horen. Ze wil tenslotte al haar tentamens gewoon met goede voldoendes halen.
De tijd zit erop. Ze grist haar handtas van de vloer en schuift haar boeken in haar handtas, gevolgd door de pen die ze er los in liet vallen. Met haar telefoon in haar hand schuift ze de stoel naar achteren. "Aangenaam kennis te maken, Chris." knikt ze hem toe. Zijn jas mag blijven? Heeft hij hem niet nodig? Het is zo koud buiten. Ze wil hem nog zijn jas teruggeven, maar hij loopt al weg. Haar eigen jas laat ze over haar arm heen hangen. Toch besloot ze om achter hem aan te gaan. Ze kan hem beter zijn jas teruggeven, want anders wordt hij door haar ziek. Met snelle passen loopt ze over de gangen heen, in de hoop dat ze hem buiten nog tegen kan houden. In de deuropening ziet ze hem staan, in de regen. Hij lijkt wel te genieten van de regen, die in aanraking komt met zijn lichaam. "Chris." noemt ze zijn naam op. Hij ziet er al een interessante jongeman uit, waar ze misschien haar interesse wel in wil tonen. "Wat ga je nu doen?" vraagt ze. Misschien kunnen ze samen wat gaan doen, want heel eerlijk heeft ze nu geen zin om terug naar binnen te gaan en nog een aantal uur naar professoren te moeten luisteren. Nee, daar heeft ze geen zin in en geen energie voor.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG | That odd feeling, a dizzying attraction.

Glimlachend had hij haar de jongedame aangekeken terwijl ze niks op zijn opmerking zei over haar bijnaam. Hij zal haar maar dan ook bij die naam noemen, achja hij zal wel zien ofzo. Meteen knikte hij op haar vraagje over de contact lenzen. “Dat klopt, maar het meest de blauwe, omdat het mij een andere persoon maakt.” Zei hij knikkend en keek naar zijn handen toe. “Ik heb bruine ogen dus kan ik alle kleuren we gebruiken.” Merkte hij op en maakte weer notities. “Hmhm...” zei hij zachtjes weer terug op haar opmerking en hield de jas naar haar toe toen ze zijn aanbod aannam. “Altijd.” Zei hij met een knikje en keek naar haar jas die ze zelf over de verwarming had laten hangen. “Vandaag is het ongeveer leegjes, hierna twee lessen Ekonomie daarna nog 3 andere lessen, maar heb geen idee wat ze waren. Ben het namelijk vergeten.” Zei de jongeman lipbijtend en zuchtte diep. “Maar ik ga na deze les naar huis toe denk ik, heb niet echt zin om de lessen te volgen.” Had Chris vertelt.
Zijn schrift en pen stopte hij in zijn tas toen hij de bel hoorde en kwam overeind. Hij trok zijn kleding recht en wreef met zijn handen over zijn armen heen terwijl hij de rugzak van de stoel pakte en het over zijn schouders sloeg. Daarna keek hij naar buiten toe en zag dat het regenen al wat minder was, natuurlijk was het wel weer veel, maar niet zoals in de morgen. Toch zag het allemaal weer heel gaaf uit vond de jongeman. Zo leunde hij ook tegen het raam aan terwijl zijn ogen de druppels volgden. Zonder te weten was hij in een korte trans geweest maar schudde zijn hoofd wakker. “Dus, aangenaam kennis te maken, Cassie.” Zei de jongeman met haar bijnaam onderdrukkend en stak zijn hand weer naar de blondine toe terwijl hij haar ogen bestuurde. “Mijn jas mag wel blijven.” Zei hij nog snel knikkend terwijl hij al zachtjes zijn voetstappen naar de deur van het lokaal verzette. Hij wilde de regen voelen dus zonder jas voelde hij zich alles beter. En ziek werd hij wel, maar dat vond Chris wel oké.
Nadat de jongeman bij de deur van het lokaal kwam, stopte hij voor eventjes en keerde zich om, terwijl hij in de drukte Cassandra nog even aankeek. Haar ogen waren zo diep, en hij vond ze écht prachtig. Tja. Vaak zag hij dat niet. De jongeman glimlachte nog naar Cassandra toe voordat hij het lokaal verliet en zo doorliep naar de uitgang. Vandaag ging hij de andere lessen skippen, want hij wilde slapen omdat hij nog een beetje in de hangover vast zat. De jongeman stond voor de ingang van de Universiteit, buiten. Zo zette hij zachtjes zijn stappen op de tegels en voelde de koude regen druppels over zijn nek en armen heen stromen. Wat een geweldig gevoel.

Re: ORPG | That odd feeling, a dizzying attraction.

Het is gebruikelijk dat iedereen haar bij haar afkorting, of eerder bijnaam, benoemt. Zelfs haar ouders noemen haar Cassie, tenzij ze boos zijn op haar, want dan gebruiken ze wel haar volledige naam en zelfs soms haar tweede naam, maar dat ligt er maar net aan hoe boos ze zijn op haar om iets wat ze heeft gedaan en hoe serieus het bedoeld is. Sinds ze haar kan herinneren hebben haar ouders haar Cassie genoemd. Mensen noemen haar van kleins af aan al zo. Alleen haar opa en oma gebruiken ten alle tijden haar volledige voornaam. Ze vinden het maar niets dat iedereen haar Cassie noemt, terwijl ze Cassandra heet. Hen vinden dat haar ouders haar niets voor niets Cassandra hebben genoemd en niet Cassie. Echter heeft het ook mede te maken doordat ze vernoemd is naar een van de dochters die haar opa en oma in hen jongere jaren hebben verloren, toen haar vader een jongetje van tien was. Zijn zusje heette Cassandra, maar zij is ter overlijden gekomen op haar vierde door een ziekte. Het is een tragische gebeurtenis en daarom vinden haar opa en oma van haar vaders kant het fijn dat ze Cassandra heet, vernoemd naar hen overleden dochtertje.
Kort rolt ze met haar ogen, vanwege zijn sarcastische opmerking. Ze zegt het niet voor niets. Even kijkt ze naar de man vooraan en luistert wat voorn onderwerp hij aan het behandelen is. Iets waar ze wel wat van af weet, dus is het geen probleem als ze niet volledige interesse toont. Ze is een geluksvogel, volgens hem. Al had ze zelf graag liever bruine of groene ogen gehad. Het lijkt haar leuk om een van die twee oogkleuren te hebben, maar ze neemt het genoegen met haar eigen oogkleur. "Gebruik je vaker contactlenzen en in andere kleuren?" vraagt ze erover door. Tussendoor maakt ze ook wat aantekeningen, aangezien die van pas kunnen komen bij het volgende tentamen. "Dat kan ik begrijpen." grinnikt ze. Met een paar heeft ze goed contact, maar de rest interesseert haar echt niet. Gelukkig hoeft ze niet met iedereen contact te hebben. Het voorstel om zijn jas te gebruiken, vindt ze een genereus aanbod. Het is koud in het lokaal en uit haarzelf wordt ze echt niet zo snel warm. "Als het mag, graag." antwoordt ze en draait zich om. Ze pakt haar jas beet en hangt hem over de hete verwarming heen. Vervolgens draait ze zich weer om en valt haar blik op Chris. "Weet je toevallig wat we hierna hebben?" vraagt Cassandra. Ze heeft niet eens de tijd genomen om te kijken wat haar rooster voor vandaag is. Ze wist zonet alleen dat ze dit vak nu heeft, omdat ze deze boeken gisteren wel heeft klaar gelegd.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG | That odd feeling, a dizzying attraction.

De jongeman had in de gaten dat de jongedame naast hem ook een beetje de ‘idgaf’ mode aan had, misschien omdat ze natgeregend was, niet elke meid vond het fijn om nat te worden door de regen. Voor even moet hij dan toch lachen, maar zachtjes als hij de sarcastische opmerking er meteen daarna hoort. Nadat hun handen elkaar schudden keek hij haar aan als ze haar zelf voorstelt. “Cassandra, dus wil je ook dat ik je Cassie noem?” Vroeg hij op een sarcastische toon terwijl hij zijn jas weer van de verwarming haalde en hem weer aantrok.
Zijn jas was lekker warm geworden dus voelde zijn hele lichaam de warmte aan wat hem eventjes afleidde. Als ze antwoord op zijn vraag kijkt hij weer in haar ogen, puur omdat ze het nu over ogen hadden. “Oh, dan ben je wel een geluksvogel moet ik aangeven.” Zei hij met een knikje en haalde diep adem, “Nope, mijn ogen zijn contactlenzen, ik wilde vandaag een andere kleur gebruiken.” Gaf hij toe en keerde weer zijn blik naar de Professor toe terwijl hij een aantal notities maakte. De volgende opmerking van Cassandra van dat hij haar nog niet eerder was opgevallen liet hem weer opkijken. “Oh? Ik had je wel een paar keer gezien. Maar zelf schenk ik niet echt aandacht aan de personen hier.” Zei hij en noteerde nog een paar dingen op in zijn schrift en liet de pen op het schrift rusten. “Je kunt mijn jas gebruiken zodat jou jas op de verwarming droogt?” Fluisterde hij haar kant op terwijl zijn hoofd naar haar kant op keek, maar niet direct naar haar gezicht. Zo trok hij alvast zijn jas uit voor áls ze hem zou aaannemen, iniedergeval maakte het hem niet uit of ze hem aannam of niet. Hij deed gewoon de dingen die hem vertelt waren, door de stemmen in zijn hoofd. Namelijk zat hij nooit met een jongedame naast elkaar, of alleen, of een jongeman die tevergeefs niet met hem praatte, nu hij haar zo nat geregend zag wilde hij wel een goedje doen. Als ze het accepteerde of mniet, hij vond het namelijk niet netjes vanzichzelf als hij de idgaf mode door liet gaan. Natuurlijk was die mode wel altijd aan, het meeste bij jongens.

Re: ORPG | That odd feeling, a dizzying attraction.

Regendruppels druppelen van haar jas en haar blonde lokken af, naar de grond toe. Van huis uit heeft ze een klein stukje door de regen moeten rennen, maar ondanks dat het maar een klein stukje is wat niet bedekt is, is ze helemaal natgeregend. Met tegenzin – omdat ze het koud heeft – wurmt ze haar armen uit de mouwen en hangt ze de jas over de stoel heen, in de hoop dat hij enigszins zal drogen in de tijd dat ze hier zit. Haar handen wrijft ze over elkaar heen. Ze kijkt naar buiten, naar de regendruppels die met vele tegelijkertijd uit de lucht komen vallen. De lucht is zelfs grauw en het ziet ernaar uit dat het de hele dag zou kunnen regenen. De regen vindt ze wel wat hebben, tenzij ze de deur uit moet. Zo'n dag met regen vindt ze alleen fijn als ze een dagje vrij is en lekker warm onder de dekens kan liggen.
Het schrift van de jongeman wordt haar toegeschoven. Snel laat ze haar ogen over het schrift glijden en knikt klein. Ze heeft niets bijzonders gemist of in elk geval niet iets gemist wat ze niet kan missen. Haar pen klikt ze in en ze begint het over te nemen in haar eigen schrift. Al lijkt het haar niet zo veel belangrijks, wil ze het toch in haar schrift hebben staan. De pen laat ze vallen op haar schrift. Vooraan staat de man te praten, maar ze kan haar aandacht er niet zo goed bijhouden. Cassandra is er gewoon nog niet aan toe om informatie tot haar te nemen. De stem van de jongeman klinkt, opnieuw. Hij wijst haar erop dat ze lekker nat is geworden door de regen. Het is in haar ogen een onnodige opmerking. Ze heeft zelf ook wel door dat ze natgeregend is. "Ja." – "Het is weer eens lekker weer buiten." zegt ze, sarcastisch natuurlijk. Zijn naam is Chris, zoals hij zich voorstelt. Beleefd neemt ze zijn hand aan. Voor een paar seconden houdt ze hem vast en schudt ze hem. "Cassandra, maar iedereen noemt me Cassie." stelt ze zichzelf voor. Uiteindelijk laat ze zijn hand maar weer los. De volgende vraag die hij haar stelt, komt heel onverwachts. Of haar blauwe ogen haar originele oogkleur zijn? Ze heeft vaak complimenten gehad over haar oogkleur en haar ogen, maar nooit eerder is haar de vraag gesteld of dat haar echte kleur is, wat wel het geval is. Ze is geboren met blauwe ogen en blonde lokken. Het valt haar op dat hij ook blauwe ogen heeft, maar iets zegt haar dat het niet zijn echte oogkleur is. Mede door zijn afkomst, maar ook door de vraag. "Ja, ik heb van mijzelf blauwe ogen." antwoordt ze. "Jij niet dan?" vraagt ze meteen erna, omdat ze nu wel het antwoord wil weten. Ze strijkt een blonde, natte, lok naar achteren, die haar begint te irriteren door voor haar gezicht te hangen. "Je bent me eigenlijk nooit eerder opgevallen in de klas.." zegt Cassandra. Ieder ander gezicht lijkt ze wel eens eerder te hebben gezien, maar zijn gezicht is voor haar op een of andere manier onbekend.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG | That odd feeling, a dizzying attraction.

Puur uit concentratie keek de jongeman met een zijblik naar buiten toe, de regendruppels die heel hard aan het stormen waren. Hij vond het een geweldige uitzicht hebben. En wist daarom ook waarom regen nou zijn favoriete weer was. Het was gewoon perfect, oh en hij verlangde er zo erg naar om nu in die regen te lopen.
De jongeman hoorde de deur van het lokaal opengaan maar was er niet zo geïnteresseerd in vanwege de scenery die hij nu zag. Hij kon dat weer gewoon niet vermijden. Pas nadat een zachte stem zijn gedachte afhaalde van het weer. Zo keerde hij zijn ogen naar de persoon die waarschijnlijk naast hem was komen zitten. Een blondine met blauwe ogen. Hij wist niet of hij eerder de jongedame had gezien maar kon het eventjes niet laten om haar ogen te bestuderen. “Alleen dit..” fluisterde hij zachtjes naar haar terug en schoof met een hand zijn schrift naar de jongedame toe en likte over zijn lippen heen. Maar nu hij naast deze jongedame zat kon hij het niet laten om haar te bestuderen, maar wilde niet doordringend overkomen dus schakelde hij zijn ‘idgaf’ mode in. Zijn eigen ogen draaide hij naar de professor toe en keek daarna meteen weer naar buiten toe terwijl hij dit keer zijn rug tegen de stoel aanduwde en zo een beetje liggend zat, zijn klassieke zit stand.
Iets in zich gaf toe dat hij haar naam wilde weten. En zonder na te denken kwam hij weer recht zitten en keerde zijn hoofd naar haar kant toe. “Het ziet eruit dat jij lekker nat bent geworden daar.” Zei hij wijzend met een vinger naar achteren, naar het raam toe. Hij wilde niet soft aankomen dus deed hij best veel moeite om een kleine grijns te laten zien. “Ik ben by the way Chris.” Zei hij op een zachte en diepe toon terwijl hij zijn hand naar haar uitstak en haar gezicht bekeek. Nu hij het pas zag, had hij in de gaten dat ze best dichtbij elkaar zaten omdat hij direct in haar ogen kon kijken. Hij gebruikte blauwe contactlenzen en deze jongedame had gewoon blauw als haar échte kleur. Natuurlijk was hij er niet zeker van dat haar ogen haar originele kleur was, maar door haar haarkleur was het wel een beetje duideijk. Toch wilde hij erachter komen en besloot om het te vragen. “Ik vroeg me af of je oogkleur origineel was.” Zei hij terwijl hij in haar ogen keek. Nee, geen softe kant tonen please.