ORPG] He's more myself than I am...

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Wanneer het aan hem lag, had hij deze avond compleet anders ingedeeld. Fynn zou getraind hebben, hij zou afgesproken hebben met wat 'vrienden' of hij zou simpelweg genoten hebben van wat sterke drank in een club. Misschien had hij zijn collectie aan pistolen wat kunnen uitbreiden en was hij naar een dealer gegaan, of had hij juist wat extra krachttraining gedaan in de sportschool. Allemaal activiteiten waarmee hij zijn avonden, zeg maar beter leven, vulde. Fynn Haymill. De beruchte Haymill familie, mits je bekend was in het wereldje uiteraard. Met hoeveel trots hij zijn achternaam ook met zich meedroeg, deze verplichtingen vond hij niets – al was dat nog een understatement.
Hij hield niet van verplichtingen binnen het leven. Om maar een voorbeeld te nemen bij school. Het was een verplichting, dus hield hij er niet van. Verplicht stilzitten, verplicht op tijd komen, verplicht aanwezig zijn... Het was inmiddels al een dik aantal jaar geleden, maar hij wist dat hij vanaf jongs af aan al een hekel had aan de opleggingen. Zijn jeugd had hij al gespendeerd vol roekeloos gedrag. Het gegooi van stenen tegen ruitjes had zich uitgegroeid tot fietsen stelen, iets dat zich weer had uitgegroeid tot het genadeloos vermoorden van mensen. Fynn droeg zijn achternaam met veel trots met zich mee, maar als het aan hem lag zou hij deze onbenullige dinertjes niet in zijn leven plannen. Plannen. Dit was een begrip dat sowieso niet in zijn woordenboek stond. Hij leefde liever van dag tot dag, niet nadenkend over wanneer hij welke afspraak dan wel niet had. Roekeloos en spontaan, dit was een betere beschrijving van zijn leven. Hij hield niet van de verplichte gesprekken om contacten of relaties te onderhouden. Het gepraat over koetjes en kalfjes vond hij niets en hij vond het niets om doodleuk, onschuldig, aan een dinertje te zitten. Ieder lid aan tafel had hoogstwaarschijnlijk het bloed van velen aan zijn of haar handen zitten. Mooie praatjes, een dure wijn of een goede uitstraling zou dit niet veranderen. Fynn had een hekel aan het schijnheilige, onschuldige en chique gedoe. Wanneer het aan hem lag hadden zijn ouders hem ook niet meegenomen. Allebei zijn ouders wisten dat hij niet van deze verplichte afspraken hield en dat hij zijn tijd liever anders besteedde. Zo machtig zijn vader dan ook weer was, had de man duidelijk gemaakt dat dit een belangrijke afspraak was. Hoe erg ze als vader en zoon dan ook konden botsen, Fynn had op sommige momenten ook een zekere vorm van respect voor de man. Hij had besloten om tóch mee te gaan, al zou het voor zijn ouders hoogstwaarschijnlijk geen verrassing zijn dat dit met een vorm van tegenzin gebeurde. Ze wisten simpelweg hoe Fynn in elkaar stak. 
In tegenstelling tot zijn ouders droeg hij wat hij iedere dag zou kunnen dragen. Een eenvoudige zwarte jeans, één of ander shirt en zijn leren jack. Niets bijzonders dus. Fynn vond het onzin dat zijn moeder een of andere nieuwe jurk uit de kast had getrokken en haar duurste horloge droeg. Hij zou nooit ontkennen dat zijn moeder er op dit moment knap uitzag, maar hij vond het allemaal gewoon erg onnodig. Hij kwam zelf liever 'to the point', zónder al de onbenullige praatjes en 'goede indrukken'.
Na een reis die in zijn ogen veel te lang geduurd had, waren ze aangekomen. Fynn herinnerde dat hij hier al eens eerder geweest was. Familie Flores. Mexicaanse afkomst, wanneer hij het niet verkeerd had. Hij vertrouwde deze familie niet. De families hadden dan wel een bepaalde relatie, band, maar Fynn vertrouwde de mensen voor geen meter. Zijn pistool bevond zich dan ook veilig op handafstand, geladen en wel. Hij was ten alle tijden voorbereid op onverwachtheden. Inmiddels zat Fynn dan ook aan de vreselijk uitgebreid gedekte tafel. Hij zat wat onderuitgezakt aan een eenvoudig glas rode wijn. Blijkbaar was hij niet de enige die absoluut geen zin leek te hebben in dit 'gezellige' dinertje. De dochter van de Flores ouders, Noralie, was nog niet aanwezig. Fynn kon dit niet erg vinden. Sterker zelfs, hij begreep het helemaal. Terwijl de moeder wat praatten over één of ander broekmerk waren zijn vader en de Mexicaanse man bezig over de wasserij. Ze maakten duidelijk plannen over uitbreidingen die in Detroit plaats konden vinden. Fynn luisterde dan wel mee met dit gesprek, maar mengde zich er minimaal in. Het was algemeen bekend dat hij niet een man van veel woorden was. Hij vond het onzin om ergens omheen te draaien. Hij zei liever waar iets direct op stond.
Noralie, de jongedame, kwam na zo'n twintig minuutjes binnen lopen. Fynn keek toe hoe de vader direct op een indringende manier liet blijken dat hij het er niet mee eens was dat zijn dochter zo te laat was. Haar excuus was zwak, maar blijkbaar leek het neppe glimlachje dat ze toonde genoeg om de vader te overtuigen van haar onschuld. Haar begroeting naar hem toe was niet uitbundig, groots, iets waar Fynn totaal geen moeite mee had. Net zoals haar ouders, vertrouwde hij de jongedame simpelweg niet. Zodra de verschijning – want ja, hij kon niet ontkennen dat de dame er niet verkeerd uitzag – was gaan zitten, had hij zijn blik al snel weer strak naar één willekeurig punt gevestigd. Hij luisterde mee met het gepraat van de mannen, diep van binnen wetend dat hij in de toekomst alles zou gaan overnemen. Fynn nam nog een slokje van de wijn en balanceerde het glas wat in zijn hand. Met een opgetrokken wenkbrauw keek hij op toen hem wat gevraagd werd, nota bene door de jongedame naast hem. Tijdens dinertjes die ze in het verleden hadden gehad, waren er wat standaard en onbenullige gesprekjes tussen het tweetal ontstaan. Het verbaasde hem nog altijd dat ze toch probeerde een gesprek te starten. Het moest toch eens duidelijk worden dat hij geen behoefte had aan onbenullige gesprekjes. Naar zijn mening was zijn voorkeur richting een auto of motor volkomen onbelangrijk. 
,,Both. It depends on where I'm going and the weathercircumstances" sprak hij eenvoudig uit. Wanneer het relatief goed weer was, pakte hij liever zijn motor en wanneer hij een langere afstand moest afleggen of wanneer het slecht weer was, pakte hij liever zijn auto. Het had allebei zijn charmes. In sommige gevallen was een auto veiliger, in andere gevallen was een motor veiliger. Of hij de moeite deed om het gesprek te onderhouden of om interesse te tonen in háár voorkeur? Nee. Het was hem al duidelijk geworden dat ze motor reed. Voldoende informatie naar zijn idee. In plaats van een vraag aan háár stellen, at hij nog een verdwaald tomaatje uit de salade van zijn bord af. Als hem één ding duidelijk was, was het wel dat er geen gebrek aan eten was tijdens dit dinertje. 

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Noralie had net een rit op haar motor achter de rug. Ze had gewoon even van huis willen zijn, maar te zien aan de auto's op de oprit was de rust niet echt bepaald gewederkeerd na haar zoveelste ruzie met haar vader. Nu moest ze toegeven dat zij ook niet makkelijk was, maar ze had haar Spaanse opvliegende karakter niet van een vreemde. Er waren dan ook zeker wat service stukken gesneuveld, welke de arme butlers weer hadden mogen opruimen. Ze had haar lijfbewaking weten te ditchen door de motor te pakken nadat ze hem gevraagd op haar te wachten bij de auto en ze was blij dat ze het gedaan. Weliswaar ten koste van de baan van de arme man, maar toen ze hem zag staan kon ze het niet laten om toch even te glimlachen. Zonder haar helm van haar hoofd te halen, ware het maar omdat ze er gewoonweg geen zin in had, was ze door deur heen gestapt en had ze kort even via het scherm wat voor haar ogen had gezeten naar het gezelschap in de eetkamer gekeken. Ze herkende het gezin als de Haymill familie, maar daar hield het ook wel op. Ze hadden vaker diners met elkaar, al leek deze wel héél erg uitgepakt te zijn. Hoewel ze doorliep, had ze genoeg tijd gehad om de oudere man te bekijken, tezamen met zijn vrouw en haar bruine ogen waren ook kort naar de zoon van dit gezin gegaan. Kort rolde ze met haar ogen, al kon niemand dat toch zien, terwijl ze haar handschoenen uit trok en de trap naar boven nam om haarzelf om te gaan kleden. Iedereen zat al aan tafel, dus dat betekende dat ze laat was. Wel, dan wachtte ze maar even. 
Eenmaal op haar kamer, had ze haar help afgezet en die op één van de kasten gelegd. Noralie zag dat haar moeder al een rode jurk klaar had gelegd met bijpassende schoenen. Dusver 'plain'. Met een zuchtje trok ze haar jack uit, vooral haar schoenen volgde en uiteindelijk ook de rest. Ze liet haarzelf in de lichte rode stof glijden en trok alles even recht, zodat het fatsoenlijk zat. Een borstel door haar haren, een stel oorbellen en wat lippenstift zorgde ervoor dat alles weer goed zat. Ze deed niet veel verder, mascara was vaak het enige wat ze droeg en weliswaar een keer een kleurtje op haar lippen. Zoals nu. Kort bekeek ze haarzelf even in de spiegel. ''So far, so good.'' verzuchtte ze vooral ze wat spullen opruimde en een klopje op haar deur hoorde. ''I'm already coming.'' schreeuwde ze nog net niet door de deur heen. Ze had haar stem behoorlijk in toom moeten houden om het normaal te laten klinken. Fatsoenlijk. Niet hoorbaar voor anderen, stelde je voor dat de gasten een oordeel velgden over je dochter. De enigste dochter om precies te zijn. Degene die de familienaam verder moest dragen. 
Een nieuwe zucht volgde, vooral Noralie een fatsoenlijk gezicht opzette en haar weg naar beneden weer nam. Ze had nu al behoefte om in bed te kruipen en dat hele diner te skippen. Ze glimlachte dan ook even toen ze de eetzaal binnen kwam, maar voor ze haar excuus kon maken had haar vader zijn mond al open getrokken: ''Honey, you're late.'' wist hij zo vriendelijk mogelijk eruit te persen. ''We told you that we would have guests over for diner, right'' luidde zijn vraag. ''The traffic was stuck, even with the motorcycle.'' was haar excuus waarop een zo lief mogelijke glimlach toonde om niet geheel arrogant over te komen. Want tja, waarom zou je weg gaan als je weet dat er gasten komen? Juist daarom. Haar bruine ogen schoten al snel naar het oudere koppel, welke van de leeftijd van haar ouders waren. Halverwegen de veertig dus. Misschien zelfs begin vijftig met een beetje ongeluk, al moest ze dan toegeven dat ze er nog goed uitzagen. ''Mr. and Mrs. Haymill,'' begroette ze ze dan ook, waarop ze een kus op beide mensen hun wang had gedrukt. Dat kwam meer voort uit het feit dat ze die al wel langer kende en dat de man weliswaar een stuk beter gehumeurd was dan haar vader. En het was gewoon gewoonte omdat ze Mexicaans/Spaans was van afkomst. Dan deed je dit gewoon. Dit alles voor haar blik pas naar de zoon van het stel ging. Fynn, als ze het zich goed herinnerde. ''And son.'' plakte ze er daarom ook achteraan, om niet teveel van haar ongenoegen te verbergen want die ging ze echt niet begroeten op die manier. Ze had naast haar moeder plaats genomen, tegenover de jongeman. Welke ze onbeschaamd even had bekeken, voor haar blik af was gedaalt naar haar servetje welke ze uitklapte en op haar schoot legde zodat ze aan het diner konden beginnen. Welke zo uitgebreid was dat je er nog een weeshuis mee kon vinden. Vlug plaatste ze haar lippen dan ook aan haar glas wijn, zodra die gevuld was om verdere opmerkingen weg te drinken. 
Het eten ging dan ook moeizaam terwijl haar ouders behoorlijk druk in gesprek waren met het andere koppel. De mannen over zaken, bedrijven die uitgebreid konden worden en de vrouwen over onbelangrijkere dingen. Noralie? Noralie genoot van haar geglazuurde kalkoen op haar bord met verse sla. Je hoorde haar niet klagen, want ze was best een grote eter. Ze stopte haar vork nog een keer in haar mond om een hap aan sla in haar mond te stoppen en dit langzaam weg te kauwen. Ze voelde al gauw de elleboog van haar moeder in haar zij en kort keek ze haar even aan, wetend wat ze bedoelde. ''So... Fynn.'' was ze begonnen alsof ze hem net aansprak in een club of zo. ''Motorcycles or cars?'' ze ging het niet onder de kasten steken dat mooie kleding haar niet bepaald kon interesseren. Iets beters had ze niet kunnen verzinnen, anders had ze waarschijnlijk iets opgemerkt over zijn haar of zo. Niet dat daar iets over op te merken viel, want het hoefde ook niet onder banken gestoken te worden dat hij heus wel aanwezig mocht zijn. Alleen haar interesse was gewoon ver te zoeken. ''And why.'' vroeg ze ook nog naar een reden van zijn keuze waarna ze nog een blaadje sla van haar vork plukte met haar tanden.

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn Haymill

why do you hesitate?

ORPG] He's more myself than I am...