ORPG] He's more myself than I am...

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Het waren vooral zaken van missies die afgemaakt moesten worden. Niet alleen missieplannen, maar ook bijeenkomsten die georganiseerd dienden te worden. Hier had hij komende week nog een afspraak over met zijn vader, het moest namelijk gewoon soepel en goed verlopen. Iedereen moest ingelicht worden over de bijeenkomsten van de missies, iedereen kreeg een trainingsschema en een aparte taak. Er kwam weer een grote missie aan over enkele maanden, dus de voorbereidingen hiervoor moesten langzaam beginnen.
Terwijl hij aan het werken was, had hij zo nu en dan een slok genomen van zijn kop thee. Zijn woede was langzamerhand wat minder geworden, puur omdat Fynn zichzelf af wist te leiden met de missie. Wanneer hij werkte, werkte hij geconcentreerd en doelmatig. Zo merkte hij verder niet veel van de geluiden in de keuken, waaruit wel te blijken viel dat het samenwonen ook niet zó erg was. De geur die in het huis begon te verspreiden was juist echt behoorlijk lekker. Het rook goed.
Terwijl hij nog bezig was met de laatste details van de missie, kwam Noralie aan met een bord. Fynn had opgekeken van zijn laptop. Ze mompelde wat. Misschien had hij iets aardiger mogen zijn naar haar toe, zeker nu ze gekookt had. Fynn had op zijn onderlip gebeten, maar voor hij nog had kunnen reageren, was ze weggegaan. Hij kon haar niet echt iets kwalijk nemen. Hij had haar niet zo netjes behandeld net. Wel bleek het duidelijk te zijn; Noralie had hem met rust gelaten terwijl hij werkte. Dit was goed. Dit was positief. Misschien was het wel goed geweest. Nee, Fynn wist dat het niet zo netjes van hem was. 
Fynn had zijn laptop uitgezet, had de beveiliging erop gezet en had deze vervolgens opgeborgen in zijn kluis. Zo had hij diep ademgehaald, had hij kort gekeken naar zijn bord en naar de eettafel. Dit was ook niet echt direct de bedoeling. Misschien was het beter om de eerste avond samen te eten. Bedenkelijk krabde hij door zijn haren, waarna een zucht zijn mond verliet. Hij maakte de lamp boven de eettafel aan, pakte twee placemats en hij legde bestek neer. Hierna pakte hij twee wijnglazen en een fles rode wijn. Zijn eigen bord met lasagne zette hij op een van de placemats.
Nadat hij diep ademgehaald had, was hij naar Noralies kamer gelopen. Hier was ze ingegaan. Hij had even op de deur geklopt, maar voordat Noralie ook kon reageren, had hij de deur open gemaakt. Noralie zat op de grond tegen de muur aan, ze was begonnen met eten. ,,I've set the table" mompelde hij voorzichtig. Het feit dat hij haar kwam halen, zorgde wel voor een klein deukje in zijn ego. Hij was koppig en eigenwijs, maar het leek hem op dit moment misschien toch beter om samen aan een gedekte tafel te eten. Misschien moest hij toch wat gaan opofferen om het te laten werken. 

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Noralie trok haar wenkbrauw op en had haar lippen op elkaar geperst, terwijl ze haarzelf werkelijk inhield om niet tegen hem in te gaan. Het was verrassend haast hoe erg hij om kon slaan, hoewel ze zichzelf er ook wel weer in kon herkennen. Weliswaar dat ze daarom wist dat het beter was om er niet tegenin te gaan en hier een kernbom af te laten gaan, dat zou niet bepaald de beste start zijn. Toch? Met een inwendige zucht had ze zich dan ook omgedraaid en de snijplank weer naar haar terug geschoven zodat ze het eten zelf maar onder handen kon nemen.
Al met al nam het misschien twintig minuten om alles voor te bereiden en hoefde de schaal maar dertig minuten in de oven. In die tijd had ze de spullen weer kunnen opruimen en had ze het maar met de hand afgewassen om tijd te dooien. Fynn leek veel te druk met zijn laptop, wat dat ook moge zijn en daarbij leek het erop dat hij een enorm gevoelige snaar was waar je niet op wou spelen. Bang dat het zou knappen en een oog zou raken bijvoorbeeld.
Met ovenwanten aan haar handen had ze de schaal uit de oven gevist en had ze de lasagna aangesneden zodat ze twee borden kon vullen. Ze had werkelijk geen idee hoeveel Fynn normaal gezien at, maar ze ging maar uit van haar kennis vanuit haar mannelijke vrienden. Hoeveel die aten.
''Bon appetit.'', mompelde ze terwijl ze het bord voor zijn neus schoof. ''Don't worry, I didn't poison it. It is safe to eat, hot tho.'', waarschuwde ze hem nog wel voor hij nog blaren in zijn mond had ook. Met die woorden liet ze het maar en was ze langs hem heen gestapt om maar elders te gaan eten, de slaapkamer dus, zodat ze hem in elk geval niet meer lastig viel. Schijnbaar werkte het niet om leuk te doen en te doen alsof er niets aan de hand was, al had dat eerder nog een prima aanpak geleken.
Met een nieuwe, deze keer hoorbare, zucht was ze uiteindelijk op de vloer van de slaapkamer gezakt en prikte ze met haar vork in haar lasagna om er kleinere hapjes van te maken, zodat ze haar mond niet zou verbranden. Uiteindelijk was dit niets nieuws, in haar eentje eten. In de slaapkamer en op de vloer, het was iets wat ze regelmatig had gedaan thuis. Veelal uit protest dan toch.

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Eenmaal thuis aangekomen had hij het alarmsysteem er weer op de juiste manier opgezet zodra ze binnen waren. Natuurlijk had hij de buitenkant van het hele appartementencomplex al behoorlijk aandachtig beveiligd, maar wat zijn appartement betreft was zijn motto 'better safe than sorry', zeker nu Noralie bij hem ingetrokken was. Zo had hij de boodschappen naar binnen gedragen en had hij deze in de keuken neergezet. Hierna had hij zijn jas uitgetrokken en had hij deze opgehangen aan de kapstok die zich in de hal bevond.
Rustig luisterde hij naar de woorden van Noralie, waardoor hij fronste. Verwachtte ze dat hij zou gaan helpen met koken? Dat was behoorlijk inefficiënt, zo met z'n tweeën in de keuken. Fynn kookte dan wel zo nu en dan, maar hij zag het nut er niet van in om samen te koken. Hij had betere dingen te doen. Natuurlijk was hij best bereid de eettafel te dekken of om met iets kleins te helpen, maar Noralie moest er niet vanuit gaan dat hij elke dag zo met haar zou helpen.
Zo liep hij de keuken in en schudde hij zijn hoofd. ,,Wel no, actually. That doesn't mean I'm gonna lay on the couch and do nothing. I have something important to finish" sprak hij duidelijk en emotieloos uit. Waarom hij plotseling zo kil was? Geen idee. Wellicht vond Fynn het wat te veel in een keer; om én samen boodschappen te doen, én om samen te koken, én dat Noralie ervanuit ging dat hij haar zo zou helpen. Wanneer ze niets had gezegd, was hij best bereid geweest om groenten te snijden. Hij wilde duidelijk maken dat hij gewoon verplichtingen had en níet zomaar wat op de band zou gaan hangen, wellicht was dit ook datgene wat ervoor zorgde dat hij een beetje pissig was.
Zonder nog iets te zeggen zette hij de waterkoker aan, pakte hij een mok en een zakje gembercitroenthee. Strak staarde hij voor zich uit, hij hield verder zijn mond. Noralie moest leren dat ze hem niet moest commanderen en dat hij zijn eigen leven leidde, hij hield er niet van dat ze de baas speelde. Zo had hij zijn kop thee gepakt om vervolgens naar de lange tafel te lopen in de woonkamer. Hier zette hij zijn kop thee op tafel neer, waarna hij zijn laptop en beveiligingskastje uit de kluis haalde. Goed, misschien kon datgene dat hij nu zou gaan doen ook morgen, maar dit wist Noralie niet. Hij had geen zin in gevoelens, in zoetsappige gesprekjes en in dromerig gedoe. Hij wilde dit niet, had geen zin in iemand in zijn huis en vond het vervelend dat ze hem nu al zo wist te commanderen. Vanmorgen was hij er nog enigszins optimistisch ingegaan, maar inmiddels was dit compleet veranderd.
Fynn had Noralie best wel vanuit zichzelf willen helpen, maar niet wanneer ze hem zou gaan forceren.

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Noralie had haar doosje bonbons bij de boodschappen gelegd en geduldig gewacht tot ze aan de beurt waren. Uiteindelijk was ze misschien wat vaker dan Fynn in een supermarkt geweest, maar voor haar was het ook geen dagelijkse kost geweest gezien de stand waarmee ze opgegroeid was. Ze was gewend dat als ze aan tafel schoof, er iemand aan kwam huppelen met een dure biefstuk en dergelijke. Nog beter, het werd naar haar kamer gebracht en dan at ze daar omdat ze geen zin had in verplicht aan tafel zitten. De supermarkt was zo... simpel dat het haast verfrissend was om te komen.
Zodra ze de boodschappen hadden betaald, waren ze naar buiten gestapt en haalde ze even diep adem. Omdat de drukte haar toch wel een beetje had benauwd eigenlijk en hoewel het in het begin aandoenlijk was geweest, had ze zich uiteindelijk dood geïrriteerd aan het feit dat hun voorganger zo nodig elke cent na had moeten tellen. Ze was het niet gewend.
''Not really, since you have no choice but to spend time with me.'', glimlachte ze onschuldig. ''You will even wake up next to me from tomorrow morning on.'', merkte ze nog vermaakt op. Eerlijk gezegd vond ze het allemaal wel prima, zolang hij maar wist aan welke kant van het bed hij behoorde en haar ongestoord liet slapen. Uitgaan zat er vast niet meer elke avond in, en anders waren ze alsnog verplicht bij elkaar om te hangen.
Ergens zou je je afvragen hoe dit niet gedoemd was te mislukken, maar tegelijk was er ook zoveel dat ze waarschijnlijk bij elkaar zou houden. Onder andere dat ze elkaars verantwoording waren.
Terug aangekomen bij het appartement was Noralie uit de auto gekomen, al had ze Fynn zeker wel de boodschappen laten sjouwen. Was zij even blij dat er een lift was en ze niet naar boven hoefde te klimmen via de trap. Hoewel dat meteen een work-out zou zijn, liever niet. Ze was van de simpele fitness, zoals hardlopen en van tijd tot tijd papte ze wel wat aan met gewichten. Extreem sporten was niets voor haar.
''Alright,'', merkte ze op zodra ze binnen waren en de tas op het kookeiland was beland. Noralie was al begonnen met het uitpakken van de tas zelf. ''I only need a baking dish for in the oven and a frying pan. And don't even think you can hang on the sofa and chill untill diner is ready. If you want this to work, you're going to help me.'', glimlachte ze terwijl ze alle ingrediënten klaar had gezet.
''Cooking helps with the bond, you know.'', grinnikte ze rollend met haar ogen. Ze meende er niets van, maar toch. Als ze dan al samen zouden leven, wou ze ook echt dingen samen doen en niet langs elkaar heen leven. Uiteindelijk zou het prettig zijn als er daadwerkelijk een soort van band zou ontstaan, iets meer dan wat er nu was eigenlijk. Anders was het een eenzaam leven.
''Well, come on. You can cut the vegetables.'', spoorde ze hem aan terwijl ze de snijplank, het zakje met groenten en een mes zijn kant op schoof. Ze mocht het graag fijn hebben, anders kon ze net zo goed de groenten zo op eten. 

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Hij grijnsde even kort door de opmerking door Noralie. Een foto van haar in zijn portemonnee? Dat was echt iets typisch dat ouders vaak van hun kinderen deden, zodat ze altijd bij hun zouden zijn, no matter what. Fynn vond het altijd een beetje overdreven, maar kon zich ook niet voorstellen dat hij ooit zo veel om iemand zou gaan geven. Hij had nu in ieder geval nog geen enkele foto van een dierbare in zijn portemonnee, maar nu speelde het uiteraard ook mee dat hij niet zo veel dierbaren had in zijn leven. ,,Would love that" reageerde hij wat plagend verder, ze wisten allebei maar al te goed dat dit waarschijnlijk nooit zou gaan gebeuren, maar wat geplaag kon nooit kwaad.
Zijn ogen gleden even door de mensen die nu aan het afrekenen waren. Vrijwel allemaal onschuldige, 'normale', oudere en een aantal degelijke mensen. Fynn keek naar een ouder stel, die rustig op hun gemak op zoek waren naar hun portemonnee. Ergens kon hij dit wel waarderen, het stel liet zich niet opjagen en deed gewoon rustig op hun gemak boodschappen zonder zich ook maar ergens druk om te maken. Aan de andere kant vond hij dit gewacht wel zonde van tijd, efficiënt was dit niet. Hij keek toe hoe de oudere mevrouw haar portemonnee had gepakt en zorgvuldig haar pinpas pakte, dit gebeurde allemaal op haar gemak. Fynn liet zijn blik gewoon willekeurig door de winkel glijden. Geen van deze mensen zou enig idee hebben wiens bloed hij al op zijn handen had of wat hij zowel deed. Niemand zou doorhebben dat Fynn en Noralie een 'neprelatie' hadden, alleen maar omdat hun ouders hier profijt van hadden.
Niet veel later was Noralie terug met een doosje bonbons, waarvan hij even naar het etiket en de merknaam keek. Groen doosje, hazelnootsmaak, pralinévulling, aha, dat zou hij onthouden. Toen Noralie zei dat ze niets meer pakte, knikte hij even. Het was wel goed dat ze blijkbaar gewoon bewust at om haar lichaam in (de prachtige) vorm te houden, maar Fynn kon het wel waarderen dat ze wel nog gewoon bonbons at. Hij zou het vreselijk vinden om continue samen te wonen met iemand die continue aanwees wat ongezond en wat dan wel niet gezond was. Hij at zelf ook erg graag gezond om zijn lichaam in vorm te houden en hij was niet echt iemand van de zoete dingen, maar van een vette hap kon hij om de zoveel tijd ook wel eens genieten.
Fynn had betaald, de tas boodschappen gepakt en niet veel later zaten ze al in de auto. Noralie had nog een opmerking gemaakt over de sleutels. Fynn klemde zijn kaken op elkaar en haalde zijn schouders op. ,,I still have to figure that out" mompelde hij, terwijl hij de auto startte en weer richting huis reed. Ja, dit moest hij echt nog uitvogelen. Noralie werd zijn verantwoordelijkheid. Dit klonk wel direct erg heftig, alsof ze direct toezicht nodig had, maar je wist gewoon nooit of een andere bende toevallig een missie gepland had staan. Fynn was degene die ervoor moest zorgen dat ze niet gewond werd, dat ze veilig was en dat er voor haar gezorgd werd. Dit was gewoon een ongeschreven regel die gold, zeker tegenover de ouders van Noralie.
Terwijl hij reed, zei hij verder niet echt meer iets. Hij luisterde gewoon even naar de muziek en dacht kort na. Op zich was dit samen boodschappen doen niet eens zo erg geweest. Natuurlijk prefereerde hij het online boodschappen doen, maar hij kon de plagerige opmerkingen zo tussendoor wel waarderen. Toch bleef het wennen, het hebben van een 'relatie'.

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Noralie fronste kort, voor haar glimlach breder werd. ''Shall I take a picture for you some time, so you can put that in your pocket?'' pestte ze wat verder. Dat zou ze niet werkelijk doen, maar ze vond het wel vermakelijk dat hij het niet onder banken en stoelen stopte dat hij haar uitgebreid van achteren had lopen bekijken. Het was een compliment eerlijk waar, Nora voelde zich er alleen maar beter door als mensen naar haar keken. Ze probeerde haar lichaam zo fit mogelijk te houden, tot een mate dat het nog vrouwelijk was en ze was best trots op hoe ze eruit zag. Ze schaamde zich niet voor haarzelf. Alles was goed zoals het was en in verhouding ook als ze het toe moest geven. Ze zou niets willen veranderen.
''Yes, this is everything we need to make some lasagne.'', knikte ze vast besloten maar dat besluit werd al snel vager toen hij dingen begon op te sommen, al ontsnapte een lach haar ook toen hij over tampons begon. Ja, hij was in elk geval iemand die gewoon recht voor z'n raap was en dat mocht ze wel. Was dit alles misschien toch niet zo erg, minder erg dan het had geleken dan toch en zo'n slecht gezelschap was hij uiteindelijk niet. Misschien lag het aan het feit dat ze er gewoon doorheen kon kijken en haarzelf daarop aanpaste, haar persoonlijkheid vulde de rest van de ruimte immers wel.
''Let me worry about the female-things, will you.'', grinnikte ze zachtjes. ''But no, I don't need that at the moment.'', gaf ze maar eerlijk toe. Het was onnodig om er raar over te doen, het hoorde bij het vrouw zijn. Maar haar zekerheid was weg toen hij over chocolade en dergelijke begon.
''Just wait here then.'', niet dat de rij nog in beweging kwam want het vrouwtje aan de kassa leek moeilijk te doen over haar wisselgeld en het hiel daar niet bij dat ze overduidelijk behoorlijk slechthorend was. Dat gaf haar tijd om haar favoriete bonbon's uit de rekken te plukken en daarmee terug te komen.
''This, but nothing more. I like my bodyshape as much as you do.'', knipoogde ze hem toe. Daarmee kwam de rij godzijdank ook weer in beweging en had ze de mand uit zijn handen geplukt, zodat ze het over kon geven aan de kassière. Fynn zou sowieso moeten betalen, los van het feit dat hij genoeg geld had, omdat hij de man des huizes was en haar vermogen werd zijn vermogen op kort termijn. Ergens haatte ze het idee dat ze op die manier afhankelijk werd, maar ze had gelukkig haar creditcards nog en die gingen ook automatisch van haar rekening af. Gelukkig maar, anders kon ze niets meer.
Nora was samen met Fynn na het betalen weer naar buiten gestapt. ''Sad, that means you will be stuck with me 24/7.'', haalde ze haar schouders op zonder verder op het onderwerp van de sleutels en dergelijke in te gaan. Als hij het zo wou, zat hij letterlijk dag en nacht aan haar vast. Ze kon er niet meer van maken dan dat.

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn

Horror, actie of een thriller vond Fynn prima. Hem kennende, zou hij toch niet echt helemaal met de film bezig zijn. Hij kreeg het altijd voor elkaar om zijn gedachten toch ergens anders naar uit te laten gaan, dit kon dan te maken hebben met een bepaalde missie, of iets dat hij nog moest regelen, maar hij keek gewoon nooit films. De laatste keer dat hij naar de bioscoop was gegaan, was eens met een 'afspraakje' met een meisje geweest. Hij was destijds 14 jaar geweest, schatte hij. Nadat hij gegaan was, had zijn vader hem ook direct duidelijk gemaakt dat dit absoluut niet de bedoeling was. Hij kon niets met een 'onschuldig' meisje beginnen, hij kon geen afspraakjes hebben of een serieuze relatie beginnen zonder hun toestemming. Sindsdien was hij eigenlijk ook nooit meer naar de bioscoop geweest. Zijn aandacht wist hij er toch nooit echt bij te houden en hij had sindsdien ook nooit meer met een dame afgesproken, goed, op wat etentjes en dates naar een kroeg na, maar die waren dan toch wat anders.
Fynn was achter Noralie aangelopen en had gewoon alles gescand wat ze hem aangegeven had. Ondertussen keek hij gewoon wat rond, maar had hij ook even de tijd genomen om eens naar Noralie te kijken. Als hij hier nu toch was, kon hij ook gewoon gebruik maken van de gelegenheid, toch? Fynn keek liever naar haar dan de verschillende soorten paprika's, waar Noralie mee bezig was. Het was niet onopgemerkt gebleven dat hij gekeken had. De onschuldige glimlach op haar gezicht liet hem kort grijnzen. ,,I do" gaf hij doodserieus antwoord. Als hij zou ontkennen, zou hij liegen. Noralie was een mooie dame.
Noralie maakte duidelijk dat ze dacht dat ze alles had, dus liepen ze richting de zelfscannerskassa's, waar, óók een rij stond. Fynn liet een zucht over zijn lippen glijden, dit was de rede waarom hij online zijn boodschappen deed. Dit bleef allesbehalve efficiënt. Hij keek even in het mandje en fronste even. ,,Is this everything you need? What do you usually eat for breakfast? Don't you need tampons or something? I don't want you to hold back" zei hij. ,,You told me you liked sweet stuff, right? Go get your favorite chocolate or sweets" merkte hij op, terwijl hij haar aankeek. Fynn had genoeg geld en had geen idee wat Noralie qua eten verder nog graag in huis had. Hij had weliswaar een voorraadje, maar kocht ook niet wekelijks enorm veel omdat het dan toch ging verrotten.
De vraag van Noralie zorgde ervoor dat Fynn zijn hoofd schudde. ,,No" antwoordde hij simpel. Meer woorden wilde hij er nog niet aan vuil maken, hij wist dat Noralie het hier niet bij zou laten en waarschijnlijk niet snapte waarom ze nog geen huissleutel kreeg, maar dat was omdat hij er nog over na moest denken. Er zat een uitgebreid alarmsysteem op het huis waar alleen hij van wist hoe het werkte. Hij had zijn sleutels, zijn eigen vingerafdruk ingesteld als toegangsbenodigdheid en een 5letterige code. Daarnaast had hij nog een alarmsysteem dat reageerde op beweging en een systeem dat reageerde op temperatuur. Wanneer hij in huis was met iemand anders, kon hij dit instellen. Wanneer hij een feest had, zette hij het systeem uit en zette hij dit ook weer aan wanneer het feest afgebroken werd. Natuurlijk zou Noralie binnenkort een eigen toegangscode krijgen, maar hij wist eigenlijk kort gezegd niet hoe het zou gaan. Waarom zou ze apart van hem een sleutel nodig hebben? Omdat ze zelf een afspraak zou hebben. Een erg prettig idee vond Fynn dit niet. Als toekomstig man, wat hij nu eenmaal was, was híj degene die ervoor moest zorgen dat Noralie veilig was. Wanneer hij erbij was, vond hij dit geen grote opgave. Wanneer hij er niet bij was, werd het lastiger. Ze moesten het er binnenkort maar eens erover gaan hebben. Voor Noralie zou het ook geen verrassing moeten zijn dat er gevaarlijke types rondliepen.

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Noralie haalde haar schouders even op bij de blik die ze van Fynn kreeg. Ze wist dat ze de waarheid sprak, hij zou geen moeite doen als hij daadwerkelijk alleen maar hard was en er helemaal geen mogelijkheden waren voor meer dan alleen die muur. Heel even had ze hem dan ook nog aangekeken, voor ze uitstapte omdat de auto stilstond en ze bij de supermarkt gearriveerd waren.
''Was not expecting less than that.'', glimlachte ze onschuldig. ''Maybe we should go to a horror then, or something with good action in it. Nothing boring.'', knipoogde ze. Als hij geen zin had in een smeuïge film, dan zouden ze dat niet doen en zou ze zich aanpassen. Nora maakte zich niet druk om een genre, zolang de film maar goed in elkaar was gezet en ze niet met alles kon voorspellen wat er ging gebeuren. Ze moest er nog wel een beetje van genieten, als het even kon. Dat maakte zo'n avond immers leuk, gezellig. Tevreden liep ze richting de ingang van de supermarkt en had ze Fynn het mandje laten pakken terwijl zij de zelfscanner voor haar rekening nam omdat ze wist wat ze nodig had om lasagne te maken.
Ze gooide meteen een pak gehakt in het mandje, welke ze natuurlijk eerst gescand was. Daarna vervolgde ze haar weg naar de volgende ingrediënten zoals de bladen die ze nodig hadden, tomatenpuree, groenten, kaas, salami en dergelijke. Daarbij viste ze nog wat andere dingen uit de rekken, wat voornamelijk kruiden waren zodat ze het een eigen tint kon geven.
''Do you like the vieuw?'' merkte ze op toen ze hem had zien kijken. Ze kon het niet laten om er een opmerking over plaatsen. Nu ze alles hadden, was ze naast hem komen lopen en had ze een onschuldige glimlach getoond om te laten merken dat ze het niet serieus bedoelde.
Nora ging weer recht lopen en checkte even wat er op de scanner stond. ''Alright, we have everything. I saw you have wine and other stuff, so that's not needed.'', knikte ze tevreden. Hij zag er niet uit als een wijn-persoon, meer iemand die een goede scotch bij het eten kon waarderen. Nu was het een kwestie van betalen en naar huis toe, zodat ze aan het eten konden beginnen en ze nog iets aan de avond hadden qua een film kijken en wie wist wat nog meer daarna. Toch wel een beetje ongeduldig sloot ze dan ook aan in de rij die bij de zelfscanner stond, al was die bij lange na niet zo lang als bij de gewone kassa.
''So...'' was ze begonnen. ''Do I get a housekey and acces to the system too, so I don't set of the alarm if I'm home alone sometime?'' vroeg ze zich af. Ze zouden niet áltijd samen zijn, of tegelijk thuis en dan was het fijn als ze de politie niet alarmeerde eigenlijk.

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Heel toevallig wist hij dat de supermarkt waar hij nu heen reed vrij groot was. Er waren zelfscanners, dus hoefden ze ook niet in de rij te staan voor een kassa. Inmiddels had hij de afslag genomen, ze zouden er over enkele minuutjes zijn.
De reactie van Noralie liet hem kort grijnzen. Uit haar reactie bleek dat ze ook niet van chihuahua's hield, iets wat eigenlijk wel een opluchting was. Misschien was het ook wel een beetje een stereotypering, maar het had hem eigenlijk niet zo veel verbaasd wanneer het wel zo was. Over het algemeen vonden dames alle dieren 'schattig' en 'lief', zélfs kleine ratjes zoals chiahuahua's. Fynn luisterde naar Noralie, zijn ogen bleven gewoon gericht op de straat terwijl hij relaxed reed. Hij knikte kort toen ze vertelde wat voor rassen ze wel leuk vond. De dame liet al snel merken dat ze katten niet echt leuk vond. Hij begreep het wel. Honden konden erg actief zijn, terwijl katten veel sliepen of op kussens lagen. Hij vond het allebei wel iets hebben, maar dacht dat je uit honden als mens net wat meer plezier kon halen. Zo kon je een hond meenemen op wandelingen en meer actievere dingen doen, terwijl je met een kat vooral kon spelen en knuffelen op de bank. Een echte knuffelaar was hij niet, dus waarschijnlijk zou het tussen hem en een kat sowieso niet klikken. Hij reageerde verder niet echt meer op haar woorden, vooral omdat hij niet zo goed wat voor informatie hij nog moest delen. Hij had gegrijnsd en geknikt als reactie, dat leek hem wel voldoende.
Fynn had zijn blik kort naar Noralie laten vallen en had kort gefronsd, meende ze dit nu? Fynn moest toegeven dat hij naar zijn idee al erg veel moeite deed om het wel te laten klikken, blijkbaar succesvol. Zijn ogen waren ook weer snel naar de weg geglipt. ,,I have to be nice if we want to make this work" mompelde hij, terwijl hij het parkeerterrein aankwam en zijn auto in een vak parkeerde. ,,And by the way, We're not going to a comedy or a romantic chickflick" zei hij erachteraan. Hij zette zijn handrem op de auto en zette de motor vervolgens uit.
Niet veel later waren Noralie en Fynn naar binnen gelopen en had hij een mandje en een scanapparaat gepakt. Ze konden nog altijd een karretje pakken wanneer dit nodig was. ,,Well, grab whatever you need, Paris Hilton" sprak hij uit, deze laatste twee woordjes toch wat plagend. Het hoefde natuurlijk niet allemaal al te serieus te zijn in een relatie, toch? Fynn zou gewoon achter Noralie aanlopen en nu hij hier eens even uitgebreid en ongezien naar keek, had ze alles behalve een verkeerd lichaam. Nee, in tegendeel zelfs... 

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Noralie wist dat ze veel kon praten, dat was op vele momenten een goede eigenschap maar niet iedereen kon het waarderen. Haar vader had haar regelmatig verteld dat ze gewoonweg beter haar woorden kon inslikken dan ze maar gewoon te uiten. Daar had ze zich nooit aan gehouden dan toch, en haar moeder had vaak niet eens door waar ze het werkelijk over had en daarom had ze ook geen moeite meer gedaan om veel met beide te praten eigenlijk. Los van het feit dat ze haar leven voor haar uit hadden gestippeld zonder haar medeweten, dat was nog de grootste reden waarom ze nu niet meer met ze wou praten en niet eens moeite had gedaan om haar vader gedag te zeggen.
''Who do you think I am, Paris Hillton?'', fronste ze quasi-serieus. ''No, just something like a big Bernese Mountain Dog or a Dobermann even. I like black and brown, I suppose.'', glimlachte ze onschuldig toen ze twee rassen op had genoemd die beide heel verschillend waren in uiterlijk en karakter maar beide bruin met zwart waren, en wat wit als het even mee zat.
''I suppose it is the feeling of something that needs you, and not the way around. I could say I'd like a cat, but a cat would wear the crown in the house. So that's no fun, nor that a cat would fetch a ball.'', fronste ze bedenkelijk. Nee, ze zou het echt op de honden houden en gezien Fynn waarschijnlijk ook wel veel van huis weg zou zijn, kon ze enkel hopen dat hij er voor open stond. Haar vader had er niet voor open gestaan, omdat haar moeder het onder geen enkele voorwaarde in haar huis wou hebben. Fynn leek toch iets meegaander gek genoeg. Ze zou de vraag nu op de eerste dag alleen nog niet stellen.
Nora haar bruine ogen gleden even naar de jongeman achter het stuur en ze had hem onbeschaamd even aangekeken – bekeken. ''You're kinda nice now, tagging along with me and wanting to watch a movie with me.'', mompelde ze zachtjes. Nee, ze zou hem niet bepaald als 'zachtaardig' bestempelen maar ze was er zeker van dat er meer onder dat harde masker zat en ze zag het haast als haar taak om het te ontdekken. Misschien niet nu of binnen enkele weken, maar toch wel met de tijd.