ORPG] He's more myself than I am...

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Sinds hij zijn rijbewijs had gehaald, had hij erg veel gereden. Inmiddels had hij zodanig veel ervaring, dat het rijden gewoon als vanzelf ging. Natuurlijk was het nu heel anders dan wanneer hij haast had of voor een missie snelheid moest hebben. Op zulke momenten moest hij geconcentreerd zijn, maar wist hij het eigenlijk altijd veilig te houden. Fynn wist welke manoeuvres hij kon maken wanneer er plotseling een kind op de straat kwam rennen of wanneer er een bendelid achter hem aankwam. Dit was een van de vele dingen waar zijn vader op had gehamerd tijdens zijn opvoeding. Fynn wist hoe hij iemand af moest schudden, vaart moest maken en kon ontsnappen, maar hij kon ook gerust als een 'gewone burger' op een manier rijden waarop hij niet opviel. Goed, hij reed dan wel zo nu en dan wat te snel, maar dit gebeurde allemaal op een veilige manier. Op een of andere manier vond hij het autorijden altijd wel ontspannend.
Inmiddels klonken de gitaartonen van The Arctic Monkeys, Muse en The Smiths. Wat Noralie als antwoord gaf, kon hij wel begrijpen. Zolang de tekst maar een beetje logisch was. Toch vond Fynn bepaalde muziek niets. Hij hield echt niet van de 'zwijmelliedjes' of liedjes waarbij er zo veel autotune gebruikt was, dat de originele stem niet eens meer te herkennen viel. Puur, daar hield hij meer van.
Hoewel hij deze doelloze gesprekjes totaal niet gewend was, vond hij het niet vervelend dat Noralie best veel praatte. Fynn was wat dat betreft ook een echte luisteraar: Hij mocht dan wel niet echt de indruk geven alsof hij heel geïnteresseerd was, maar hij luisterde oprecht. Nu hij met Noralie zou gaan wonen, trouwen en leven, vond hij dat het-het minste was om haar een kans te geven, hoe lastig dat ook was. Ondertussen was hij gewoon op de snelweg beland en ging hij gewoon direct naar de linkerbaan. Een klein beetje snelheid kon geen kwaad.
Er was een zwakke glimlach op zijn gezicht had hij geluisterd naar alles wat Noralie uitkraamde. Sporten, gezond eten om de alcohol op avondjes uit te compenseren, puppy's en zoete dingen. Dit wilde hij onthouden.
Was het de bedoeling dat hij nu wat over zichzelf zou gaan vertellen? Erg veel viel er niet te vertellen, of eigenlijk wilde hij niet echt veel vertellen. Noralie had nergens om gevraagd, dus besloot hij door te vragen op de puppy's. Hij vond honden ook altijd leuk. Eigenlijk kwam hij vooral in aanraking met waakhonden en jachthonden door de bende en bij missies, maar hij vond het altijd fascinerend hoe ze altijd opgevoed konden worden. Nu was het natuurlijk niet de bedoeling om deze honden daadwerkelijk te gaan aaien of met ze te gaan spelen. Een echte dierenvriend kon hij zichzelf dus echt niet noemen. ,,So, what dog breeds do you like then?" vroeg hij door op haar woorden. ,,Don't tell me it's some kind of chihuahua" grijnsde hij hier nog even kort achteraan. Fynn haatte chihuahua's. Goed, haten was een groot woord, maar hij zag zichzelf niet snel met zo'n klein miezerig hondje – ratje – lopen.
,,And no, I wouldn't exactly describe myself as a sweet guy" mompelde hij, terwijl hij meetikte met de muziek op het stuur. Hij was waarschijnlijk een van de laatste personen die 'lief' genoemd kon worden. Fynn vond dit geen probleem, hij kon er wel mee leven. Hij was opgevoed door zijn vader met het idee om en harde instelling te krijgen, naar zijn idee was dit wel gelukt. Hij moest wel.

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Noralie rolde zichtbaar even met haar ogen. Niet omdat ze het vervelend vond, maar omdat dat gewoonweg haar reactie was op zijn aansporing. Ze was niet iemand die tien lagen mascara en een fles foundation nodig had om naar buiten te kunnen. Nog sterker, ze gebruikte amper make-up. Het was alleen maar vervelend om eraf te halen en 's ochtends nam het veel te veel tijd in beslag voor je eindelijk weg kon. Of 's avonds als je je speciaal opmaakte voor een avond uit natuurlijk. Nee, Nora zocht het meer in de kleren.
In de slaapkamer had ze haar koffer het bed op gehesen en deze open geritst zodat ze er iets uit kon halen. Het werd een donkerblauwe jeansbroek met een witte, wijde koltrui erboven die net boven haar broekrand ophield. Zwarte laarsjes eronder en ze kon zich wel vertonen in de supermarkt dacht ze zo. Haar wilde knot liet ze maar hangen, want om haar bos haren nu te gaan temmen?
''More like ten minutes.'', merkte ze op toen ze de slaapkamer weer uit kwam. ''If you start being a drama-husband now, I'm not sure if this works.'', glimlachte ze wederom vermaakt. Ze waren amper verloofd in haar beleving. Normaal deed je dat op een knie, in een leuke setting wat vertrouwd voelde en omdat je het wou. Oké, ze moest echt stoppen met nadenken erover want het ging toch niet veranderen.
Samen waren ze naar beneden gegaan, waarop ze hem braaf had gevolgd door de garage heen naar zijn auto. Haar glimlach groeide ook weer toen hij besloot de deur voor haar open te houden zodat ze in kon stappen en ze samen op weg konden om die verdomde boodschappen te doen en de rest van de dag te vervullen. Het was niet dat ze het leuk vond om boodschappen te doen, maar het was een noodzakelijk kwaad op dit moment wat geen pijn deed. Tijd spenderen was goed voor beide.
Nora had het haarzelf gemakkelijk gemaakt in de bijrijder stoel en keek bedenkelijk op toen hij haar naar haar muzieksmaak vroeg. ''I guess I kinda like everything as long as the lyrics make sense.'', gaf ze na een korte stilte toe. ''But I have the feeling you can better ask what I like to do; the answer is that I also sport, I eat healthy to compensate with the alcohol of a good night out and I love my friends.'', knikte ze. Het was niet waar hij om gevraagd had, maar op die manier gaf ze meteen een stuk van haarzelf bloot.
''Oh! And I love fluffy puppies and sweet things, but that's not very healthy.'', flapte ze er nog uit waarna een onschuldig lachje haar ontsnapte. ''And are you more the though kinda guy, or is there also a sweet side huh?'' vroeg ze op haar beurt. De manier waarop ze het vroeg, was hopelijk een manier om hem iets te laten openen naar haar toe.

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Hoewel het idee van Noralie allesbehalve was wat Fynn normaal op een 'vrije' dag zou doen, leek het hem wel het beste om ermee in te stemmen. Ze moesten tijd spenderen met elkaar én ze moesten nu eenmaal in het openbaar als 'officieel' stelletje getoond worden. Het zou vast allemaal meevallen, maar Fynn moest er gewoon nog even aan wennen. ,,Okay" knikte hij, terwijl hij de afwas in de afwasmachine deed.
Noralie gaf aan dat ze zich nog even moest omkleden voor alles van deze avond, dus knikte hij. Dat bewees het stereotype van dames wel: omkleden, zichzelf klaarmaken. ,,Well hurry up then" plaagde hij even, toch wel met een klein grijnsje op zijn gezicht. Fynn droeg zelf gewoon een eenvoudige zwarte jeans, samen met een grijze sweater. Hierbij zou hij dadelijk wel leren jasje bij pakken ofzo. Erg veel gaf hij niet om kleding. Hij had een paar basic goede kledingstukken, vooral in het zwart, donkerblauw en grijs. Zolang de kwaliteit maar goed was.
Zo had hij zijn leren jack aangetrokken, om vervolgens naar het kastje te lopen om zijn autosleutels te pakken. Of beter gezegd: Een van de sleutels van één van zijn auto's. Voor nu leuk zijn Audi A8 hem wel geschikt. Eenvoudig, zwart, snel, prima voor een korte afstand. Fynn liep naar het kastje, legde zijn vinger op het scherm, toetste de code in en legde vervolgens zijn pink op het scherm. Yes, zijn hele huis was behoorlijk uitgebreid beveiligd, dus ook de autosleutels. Uiteindelijk pakte hij de goede sleutel en sloot hij het kastje weer. ,,I've been waiting for an hour" zei hij richting de slaapkamerdeur, toen hij in de hal stond. Normaal gesproken was hij altijd gewend om een afspraak te hebben, om zich te haasten, om ergens op een bepaalde tijd te zijn. Nu niet. Ze hadden alle tijd, hij kon op een veilige snelheid op zijn gemak gaan rijden, eenvoudig met een muziekje op... Het was allemaal echt wennen.
Het had niet lang geduurd tot Noralie klaar was om te gaan. Fynn had het extra alarmsysteem op het appartement gezet en zo hadden ze vervolgens de lift genomen naar de garage. Binnen no-time waren ze aangekomen in zijn hoek van de garage, die zeker 1/3 van de totale oppervlakte in beslag nam. Zo stonden zijn 3 motoren en 5 auto's klaar. Fynn drukte op zijn sleutel en zo gaf de auto al snel een signaal dat hij aangezet was. Als een echte 'man' had hij de deur voor Noralie geopend aan haar kant. Waarom hij dit deed? Fynn wilde laten zien dat hij wel een béétje moeite kon doen.
Nadat hij ook zat, had hij de auto gestart, was hij weggereden en had hij zijn favoriete afspeellijst aangezet. Rijden met muziek deed hij absoluut niet wanneer hij haast had voor een missie, maar voor een eenvoudige afspraak of meeting vond hij het altijd wel fijn. Zo hoefde hij ook geen navigatie meer aan te zetten, hij wist de route wel naar een grote supermarkt in de buurt. ,,So, what kind of music do you like?" vroeg hij Noralie. Fynn wist dat hij moeite moest gaan doen om er het beste van te maken. Normaal gesproken maakte het hem niks uit wat de muzieksmaak van wie dan ook was, maar als ze zo samen zouden gaan leven, zouden ze wel elkaars kleine eigenschappen en voorkeuren moeten leren kennen. Fynn was het totaal niet gewend, was het niet gewend om zo op zijn gemak ergens heen te rijden, maar wilde wel zijn best doen om Noralie beter te leren kennen. Het moest wel.

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Noralie kauwde op haar broodje ei en tikte wat met haar vork tegen het bord aan terwijl ze naar Fynn luisterde en haar bruine ogen op hem gericht had. Hij had gelijk. Ze moesten gaan, of ze wouden of niet. Was het maar om geen negatieve aandacht te krijgen, want dat was het laatste wat ze nu konden gebruiken en dat maakte dat ze ook even zuchtte. Een instemmend zuchtje eigenlijk, omdat ze er niets op toe te voegen had. Maar dat betekende niet dat ze wat afstand van haar ouders kon nemen na dit alles. Ze legde haar mes en vork neer zodra ze haar eten op had en zette haar elleboog op tafel, zodat ze haar hoofd kon ondersteunen met haar hand en ze haar aandacht op Fynn gericht kon houden.
De ietwat verwarde blik op zijn gezicht, liet haar zoetjes glimlachen. Dit vermaakte haar ergens nog wel. ''I don't care what you used to do. If we want to make this work, we need to spend time together like I said, I think the supermarket is a fine start to begin with, don't you?'' grinnikte ze zachtjes. ''Unless you want to go to a fancy restaurant for a romantic diner? Because I am not sure if I have a dress fit for that.'', pestte ze hem wat. Dat verwachtte ze helemaal niet van hem ook, dat ze zoiets samen gingen doen. Gedwongen misschien ja, maar niet vrijwillig.
Hoewel dit allemaal wat onwennig leek te gaan, kon ze het niet helpen dat ze toch even nadacht over wat er in de club was gebeurt. Ze wist niet geheel meer waarom, misschien omdat hij haar tóch interesseerde. Maar dan op een andere manier, waar ze haar vinger nog niet geheel op kon leggen.
''Neither am I.'', gaf ze maar toe. Ze had heus vriendjes gehad, een lange relatie zelfs. Maar nooit zó serieus dat ze na had gedacht over huisje, boompje en het beestje. En nu zat ze hier ineens en ze was niet eens samen met hem. Wel, eigenlijk wel. Maar niet uit eigen beweging. Dit alles was zo verschrikkelijk verwarrend voor haar hoofd ook nog eens. Een nieuwe zucht ontging haar vooral ze overeind kom en ze haar bord en mok ook maar in de vaatwasser zette.
''Let's do the groceries first and eat some delicious Nora-made lasagna. And then we can go to a movie and visit a nice spot near the beach?'' stelde ze instemmend voor. Elkaar leren kennen op andere levels was belangrijk, ze kenden elkaar levens wel. De personen was een heel ander iets. ''However I need to change for all that.'', mompelde ze waarna ze ook maar haar koffer op ging zoeken zodat ze iets fatsoenlijks aan kon trekken.

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Wat Noralie zei klopte; ze konden op z'n minst proberen om een soort van vrienden te worden. Uiteindelijk klemde Fynn zijn kaken op elkaar en knikte hij dan ook. ,,True" Sprak hij alleen uit. ,,I'm just not used to it" gaf hij uiteindelijk maar toe. Normaal gesproken keek hij eens of hij überhaupt honger had en bestelde hij waar hij op dát moment zin in had, dan zou het er binnen een half uurtje zijn. Soms kookte hij zelf wat. De basisrecepten lukten hem nog wel, maar hij hield er niet van om uren in de keuken te staan. Een eenvoudige pasta lukte hem nog wel, maar koken was niet iets wat hij voor zijn plezier deed.
Het eitje was net klaar, dus legde hij deze gewoon op het bord en broodje van Noralie. Het eitje wat hij nu maakte zou hij wel voor hemzelf pakken. Zo pakte hij twee eitjes en klutste hij deze vervolgens in de pan. De eierschalen gooide hij in de prullenbak.
Weer benoemde Noralie het feit dat hun ouders het waarschijnlijk toch alleen maar voor hun eigen voordeel deden. Fynn knikte, maar had niet echt veel behoefte om in deze eindeloze spiraal te belanden. Ze dachten er allebei duidelijk hetzelfde over. Hun ouders gebruikten hen, voor hun eigen voordeel. Of ze er ooit echt over hadden nagedacht wat ze hun kinderen hadden aangedaan? Nee, waarschijnlijk niet. Fynn had geen zin om hier nog de hele tijd over na te denken. ,,It doesn't matter if we want to or not, we have to go to Sunday's lunch" mompelde hij nog, terwijl hij het eitje op zijn eigen brood deed. De pan spoelde hij even kort af en zette hij vervolgens in de vaatwasser. Officieel mocht dit niet met pannen, maar wanneer ze niet meer zouden werken, kocht hij wel nieuwe. Fynn vond het onzin om dingen met de hand af te gaan wassen.
Noralie had plaats genomen aan de eettafel, zelf zat hij daar vrijwel nooit aan. Zijn avondeten at hij meestal op de bank en zijn ontbijt of lunch at hij meestal aan het aanrecht. Hij vond het prima om staand te eten en zag er het nut niet echt van in om te zitten. Zo was hij begonnen met het eten van zijn brood, terwijl hij zo nu en dan een slokje koffie dronk.
De vraag van Noralie liet hem wat verbaasd opkijken. Naar de supermarkt gaan? Was dit nodig? Naar zijn idee had hij altijd voldoende in huis. Fynn bestelde elke week zijn boodschappen, die eigenlijk ook altijd bestonden uit dezelfde dingen. Gewoon wat pasta, bananen, brood, wat drank en het een en ander van groente. Natuurlijk bestelde hij sommige week wat dingen extra, maar meestal hoefde hij niet meer echt naar een supermarkt toe. Het hele idee van een supermarkt vond hij tijdverspilling; eerst zoeken naar alles wat je nodig had, soms liepen er mensen in de weg, er stond vrijwel altijd een rij – zelfs bij de zelfscanners -. Nee, het online bestellen was veel efficiënter. ,,If you want to" mompelde hij maar, voordat hij een slokje koffie nam. ,,Usually, I just buy groceries online. I could order some extra things if you'd want some" sprak hij maar uit. Kort dacht Fynn na. Moesten hij en Noralie deze 'activiteiten' niet langzaam gaan doen, om elkaar samen wat meer in het openbaar te laten zien? Het moest langzaam bekend gaan worden in de onderwereld dat ze een 'relatie' hadden.
Wanneer Fynn nadacht over activiteiten die hem 'leuk' leken, kon hij niet echt aan veel dingen denken. Normaal gesproken bestelde hij alles wat hij nodig had online. ,,We could go to the cinema tonight, or go for a walk... Or so..." stelde hij maar voor. ,,I'm not used to this" mompelde hij. Normaal gesproken deed Fynn gewoon wat hij zélf wilde, hoefde hij nergens rekening mee te houden en leefde hij zijn leven zoals hij dit wilde. Nu moest hij opeens rekening gaan houden met Noralie, maar óók ervoor zorgen dat 'de wereld' zou gaan weten dat ze een 'relatie' hadden. Daten was niets voor hem, laat staan het hebben van een relatie. 

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Noralie kantelde haar hoofd iets bij het korte antwoord wat ze kreeg van Fynn. In eerste instantie zei ze dan ook niets omdat de waterkoker uitsprong en ze zich om moest draaien om haar mok met heet water te vullen en het theezakje erin te hangen. Uiteindelijk snapte ze het antwoord ook wel, omdat dit niet iets was wat ze beide wouden, maar om het te laten werken zouden ze misschien allebei gewoon hun best moeten doen om in elk geval een soort van vriendschap eruit te trekken. Ze dacht liever niet aan de kogel door haar of zijn brein, als één van hen het in het hoofd haalde om met een ander rond te scharrelen. Nee, dat was verleden tijd en het zou nog een lastige tijd worden ook was ze bang.
''It is just diner.'', antwoordde ze op zijn 'okay'. ''I think it would benefit us both if we at least try to be friends. Sort of.'', fronste ze iets bedenkelijk terwijl ze het theezakje weggooide en haar warme mok tussen haar handen nam. Het was heus niet zo dat ze het hém allemaal kwalijk nam, alles behalve trouwens. Hij zat er net zo ver tot zijn nek in als zij dat zat, hij had net zo weinig tegen zijn ouders in te brengen, hoewel hij al wel op zichzelf had gewoond en hij had het nog best goed voor elkaar, dat moest hij toegeven. En dan kwam zij even binnen walsen omdat ze geen keuze had.. nee, het was niet makkelijk. Voor beide.
Haar mondhoeken krulden lichtelijk omhoog. ''Yes, thank you.'', antwoordde ze maar. Ze kon wel wat eten gebruiken en daarom schoof ze ook een tweede bord met een broodje zijn kant op. Ze ging niet alleen een ei eten immers. Noralie zuchtte echter al snel toen Fynn over hun ouders begon.
''I know, I know.'', gaf ze maar toe. ''But I'm not sure if they 'like' us to marry, it benefits them. Securing the family names and everything that tags along with those names.'', mompelde ze. Nee, het was heus niet omdat hun ouders hen een goed huwelijk gunde om vervolgens lang en gelukkig te leven. ''But you're right, even if it is for show.'', stemde ze maar toe. Met zware tegenzin, daarom hoefde ook niemand te verwachten dat ze schaapachtig ging zitten glimlachen alsof ze hartstikke veel plezier had met een zondaglunch.
Noralie had op een stoel aan de eettafel plaats genomen en haar thee op tafel neer gezet, zodat ze haar armen over elkaar kon vouwen, op tafel kon leggen en kon gebruiken als steun voor haar hoofd. ''Can we just think about going to the supermarket today? I think that is more fun than a forced lunch...'', bromde ze wat.

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Zolang Noralie hem maar zijn eigen ding zou laten doen, dan zou hij een tevreden man blijven. Goed, hij wist dat dit maar in bepaalde mate mogelijk was. Fynn zou niet volledig zijn eigen ding kunnen doen. Nu ze zo goed als verloofd waren, was het niet meer mogelijk om zijn eigen ding te blijven doen. Hij kon niet zomaar dames uitnodigen, hij zou niet zomaar wat vrienden of vriendinnen kunnen uitnodigen. Hij was in zekere mate zijn vrijheid kwijt, iets dat Fynn erger vond dan hij had gedacht. Hij hield van zijn vrijheid, van het vrijgezelle leven zonder de verplichtingen. Natuurlijk werd deze relatie dan ook opgebouwd door twee vrije mensen. Noralie hechtte waarschijnlijk ook nog waarde aan haar vrijheid, net zoals hij waarde hechtte aan zijn vrijheid. Zolang ze hem maar gewoon zijn gang liet gaan binnen het huis. Fynn wilde eten wanneer hij trek had, hij wilde een eitje bakken als hij daar zin in had of hij wilde gewoon een sigaretje roken als hij dat wilde. Fynn wilde ongestoord blijven sporten en zijn gedachtes ongestoord op een rijtje hebben staan. Hij wilde zo lang of kort douchen als hij wilde en had geen behoefte aan gezeur, of gezeik om helemaal niets. Fynn wilde niet zeggen dat hij direct erg neerbuigend was tegenover Noralie, maar over het algemeen konden vrouwen behoorlijk goed zeuren. Of dit nu ging over een sigaretje meer of minder, of over een of andere maaltijd. Fynn was echt niet de moeilijkste, maar Noralie moest hem zo nu en dan ook even met rust laten en zijn gang laten gaan. Tot hoever dit netjes was dan.
Terwijl Noralie terug in bed was gekropen, had hij zelf wat uurtjes gespendeerd in zijn 'sportkamer'. Er stonden enkele fitnessapparaten en behoorlijk wat gewichten. Hij had de ruimte laten inrichten door een goede vriend van hem, die tevens een fitnesstrainer was. Fynn vond het fijn om te sporten en aan zijn lichaam te blijven werken. Het sporten werkte rustgevend voor hem. Gedachten op nul en alles geven. De perfecte manier om alles een beetje te vergeten, of om zichzelf juist rustig te krijgen. Zo stond Fynn enkele uren later gedoucht en wel weer terug in de keuken, gewoon met een glas water. Hij was zichzelf een eitje aan het bakken. Niet echt iets bijzonders, maar wel altijd lekker na het sporten. Fynn had net het eitje in de pan geklutst, toen Noralie binnen kwam lopen. Ze droeg een hele grote trui, die toch nog ver over haar bovenbenen viel. Ze zag er eigenlijk wel leuk uit zo: die grote trui, de rommelige knot op haar hoofd, hij vond het wel een leuk plaatje.
Fynn had al twee sneetjes brood op een bord gelegd om hier het eitje op te leggen. Terwijl Noralie thee zette, stelde ze voor om lasagne te maken. Fynn slikte even, maar knikte vervolgens. Hij was het niet echt gewend om samen te eten, of om rekening te houden met iemand wat eten betreft. Natuurlijk vond hij lasagne ontzettend lekker, maar het was niet zo dat hij zo vroeg plande wat hij die avond zou eten. ,,Okay" sprak hij maar uit, niet zo goed wetend wat hij er wel niet van vond. Verwachtte ze dat hij haar hielp? Moest hij haar helpen? Hoe laat wilde ze überhaupt eten? Fynn zou het vanzelf wel zien. Hij besloot het maar gewoon te laten, dus wierp hij zijn blik even richting het eitje in de pan. ,,Would you like a fried egg?" vroeg Fynn Noralie, terwijl hij maar even opkeek. Dit was al een bijzonder aardige opmerking van hemzelf: Hij vroeg haar of ze een eitje wilde! Dat was al een teken dat hij enigszins aardig probeerde te zijn. Het was amper moeite om een nieuw eitje in de pan te doen zo, maar Fynn vond het wel al knap van hemzelf dat hij dit aanbood.
,,And about this morning's topic... We have to meet with our parents. They would like us to marry in the first place, I'm very sure they've got plenty of requirements. Above that, it's quite important to show 'the world' our 'good' connection with our parents. However I'd also prefer cleaning above a lunch with our parents, we can't ignore them" mompelde hij. Tijdens het sporten had hij er nog wat over nagedacht, maar Fynn wist dat ze er niet onderuit konden komen. De criminele onderwereld moest zien dat deze bruiloft onder goede omstandigheden tot stand gekomen was. Ze moesten laten zien wat voor goede connectie ze nog hadden met hun ouders. Dit was iets waar Noralie en Fynn simpelweg niet vanaf konden ontsnappen. Rustig nam hij even een slok van zijn glaasje water, maar dacht hij verder nog even over de tijd tot aan zondag. Hij had zeker verschillende werkgerelateerde dingen te doen, maar wist dat Noralie en Fynn eigenlijk ook dagelijks samen in het openbaar gezien moesten worden. Op zich was dit geen probleem, want zelfs met boodschappen doen hadden ze zichzelf al in het openbaar vertoond. Het 'probleem' was meer dat het geloofwaardig moest zijn dat ze een relatie hadden. Dit zou zonder twijfel raar zijn. Het bleef een groot toneelstuk waarin ze terechtgekomen waren.

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Noralie zou heus oprecht haar best doen om dit alles te laten werken. Weliswaar ging het niet helemaal hoe het moest gaan; elkaar tegen komen, elkaar leuk vinden, daten, iets opbouwen én dán pás de beslissing maken om samen te wonen, te verloven en te trouwen. Ze had niet eens een ring, hoe hilarisch was dat, terwijl ze toch echt aan hem vast zat en andersom. Niet dat ze dat verwachtte dan toch, waarom zou ze? Beide stonden ze elkaar niet om te springen. Ze mochten elkaar dan vroeger, toen ze nog echt kind waren geweest, gekend hebben maar de personen die ze nu waren, die kenden ze alles behalve. Zij kende Fynn niet; ze wist niet eens wat hij leuk vond, wat hij graag deed in zijn vrije tijd naast uitgaan, of van welke kleine gebaren hij een glimlach op zijn gezicht kreeg. Net zo min als Fynn enig benul had van welke shampoo zij gebruikte, van welk eten ze hield of simpelweg welke films ze leuk vond om te kijken. Allemaal van die kleine dingen, kleine dingen die er toe deden om elkaar toe te laten in elkaars leven. Dingen die je normaal gaandeweg zou leren kennen, zou ontdekken. Een zachte zucht ontsnapte haar dan ook bij die gedachte. Ze hadden samen nog een héle lange weg te bewandelen, hoewel er goed de mogelijkheid was dat ze voor de rest van hun leven de schijn op moesten houden.
''Yeah.. Well.. I don't want to be the one raising eyebrows when someone comes barging into this place. It would be weird to not share at least the bed. It is only sleeping and I have my own blankets, and you yours.'', was haar antwoord geweest. ''They expect us to be the perfect couple, so we better make sure we are as far as people know.'', knikte ze. Dat was het plan, doen alsof alles oké was. Alsof ze elkaar hadden geaccepteerd, of eigenlijk de situatie hadden geaccepteerd, want die kus van gisteravond zei hele andere dingen over 'elkaar accepteren'. Als ze elkaar écht niét geaccepteerd hadden, was dat nooit gebeurd. Hoewel ze ook niet wist wat het dan wél was geweest en wat het idee er achter was geweest. Een moeilijke frons vormde dan ook even op haar voorhoofd terwijl ze haar broek uit had gedaan en onder de dekens was geklommen. Haar trui was zo groot dat het net een jurk was en ze moest moeite doen om het ding op beide schouders te houden, sinds het constant van haar rechterschouder af zakte.
''She sure does. However I prefer cleaning above a lunch with our parents. Maybe we should go shopping too, because I at least need a dress when I am walking towards that altar. Don't you think? The wedding is in a couple of months, two or three I believe. So we have enough to do and it gives perfect reasons to not meet with our parents.'', haalde ze haar schouders op.
''Alright, well. I'm going to take some hours, otherwise I will be more cranky that a drugaddict that doesn't have the money to sponsor his addiction.'', geeuwde ze nog voor ze om was gedraaid en haar ogen had gesloten.
Ts.
Een uur of drie later, rond één uur in de middag dus, was Noralie echter alweer ontwaakt uit haar slaap en had ze haar bruine ogen even gericht op de muur die aan de overzijde van de kamer te vinden was. Ze kon in elk geval niet ontkennen dat het bed lekker lag en dat ze het niet erg vond om erin te slapen dan toch. Heel even was ze blijven liggen, puur om na te denken, voor ze toch overeind was gekomen en ze een lok van haar knot uit haar gezicht blies, welke slordig aan de linkerkant van haar hoofd hing nu. Stilletjes was ze het gigantische bed uit geklommen en had ze haar haren iets beter samen gebonden op haar hoofd, dat terwijl ze op haar blote voeten de kamer uit schuifelde.
Thee, en gezien het een gigantische woonkeuken was, had ze geen moeite om de keuken én de waterkoker te vinden. Welke ze dan ook vulde en aanzette. Het was even zoeken naar kopjes en theezakjes, maar het lukte wel. Noralie was niet het type om, om hulp te vragen. Ze zocht het liever zelf uit zodat ze het zou onthouden. Het was al erg genoeg dat ze met de meeste dingen al om zijn toestemming moest gaan vragen. Om problemen met anderen te voorkomen. Om geen vragen te krijgen, opgetrokken wenkbrauwen.
Ze had haar kont tegen het randje van het aanrecht aan gezet en haar handen er ook bovenop, dat terwijl ze even priemend naar Fynn had gekeken die gewoon zijn ding had gedaan dan toch. ''I suggest I make some lasagne today.'' Ja, dat was iets waar ze zin in had.

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Zo, daar gingen ze dan: Dit was het begin van het samenwonen. Nog altijd realiseerde Fynn zich nog niet echt dat dit huwelijk en deze 'relatie' hoogstwaarschijnlijk voor de rest van zijn leven zo zouden gaan. En dat, terwijl hij nog een heel lang leven voor zich had. Absurd, echt absurd was het. Een relatie die je normaal gesproken juist zou moeten opbouwen, was nu juist overhaast geregeld en alles behalve spontaan. Ach, zo zat de onderwereld nu eenmaal in elkaar. Voor hem was deze stap misschien nog minder groot dan dit voor Noralie moest zijn. Zij kwam in zíjn huis te wonen. Hij hechtte sowieso niet veel waarde aan relaties. Fynn hield van dames, hield van seks, maar was niet de juiste persoon om een relatie mee te hebben. Hij had nooit het perfecte plaatje van een bruiloft of kinderen in zijn hoofd gehad. Hij hoefde niet per sé aan het altaar te staan om de liefde 'wettelijk' vast te leggen. Liefde was geen begrip waar hij veel waarde aan gehecht had in het verleden, als je het aan hem vroeg was het onzin om dit nú opeens wel te gaan doen.
Zo had Fynn de koffers maar naar binnen getild en had hij deze gewoon in het hoekje van de gang neergezet. Fynn had nog even naar Mr. Flores geknikt en had hierna de deur op slot gedaan. Zo deed hij het dubbele slot weer op de deur en gebruikte hij de vingerafdruk van twee vingers, inclusief een gezichtsscan om te bevestigen dat de deur volledig beveiligd was. Inmiddels had Noralie zo te zien al even rondgekeken en was ze hierna naar zijn slaapkamer gelopen. Ook zij vond blijkbaar dat het te vroeg was. Hiermee was Fynn het wel eens: het was behoorlijk vroeg. Zijn slaapritme was dan wel all over the place: Over het algemeen werkte hij dan wel overdag, maar 's nachts vonden toch vele feestjes en afspraken vanuit de onderwereld plaats. Erg veel slaap had hij niet nodig. Met 4 á 5 uur slaap per nacht wist hij zijn leven perfect door te komen. Cafeïne kon hierbij natuurlijk ook niet ontbreken, iets waar hij momenteel ook wel behoefte aan had. Fynn had geen zin om terug zijn bed in te kruipen, er stonden taken op hem te wachten en hij zou alleen maar moe worden van nog een dutje.
Noralie had de weg naar zijn bed blijkbaar prima gevonden, dus stond Fynn even in de deuropening terwijl hij keek hoe ze in zijn bed ging liggen om waarschijnlijk nog even een dutje te doen. ,,I thought you didn't wanna sleep in my bed" grijnsde hij kort hoofdschuddend, toch even met opgetrokken wenkbrauwen. Hij sloeg zijn armen over elkaar. ,,If you say so. My cleaning lady comes each week, most of the time on Wednesdays but sometimes on Tuesday" mompelde hij terwijl hij zijn schouders ophaalde. ,,I'm not that messy, but she does the laundry and that sort of stuff" legde hij maar even uit. Wanneer Noralie zelf op zondag wilde schoonmaken en wassen, moest ze dat helemaal zelf weten, maar Fynn maakte in de loop van de week gewoon zelf schoon. Als hij het fornuis vies gemaakt had, maakte hij dit schoon, zo makkelijk was het.
Fynn haalde zijn schouders op toen Noralie vroeg of hij niet moe was. Ach, niet echt ontzettend moe. Hij was gewend aan deze korte nachten. Voor hem was dit niet echt iets nieuws. ,,I'm used to it" zei hij. Fynn keek nog even naar de jongedame en dacht even na. Moest hij nog een rondleiding geven? Ach, ze had zelf de weg naar zijn slaapkamer gevonden, zó moeilijk was het niet om zelf op onderzoek uit te gaan. Hij had zijn werkkamer goed beveiligd (gezichtsherkenning, vingerafdruk en een cijfercode van 9 letters), dus daar zou ze ook niet in kunnen gaan. Fynn hoorde het vanzelf wel als ze wat nodig had. Zo draaide hij zich om en liep hij naar de keuken toe, waar hij een kop pakte en een dubbele espresso onder het apparaat zette. Met de kop koffie in zijn handen leunde hij tegen het aanrecht aan. Ook voor hem was dit samenwonen echt wennen. Hij had geen idee of ze bepaalde regels moesten maken, en wist ook niet zo goed hoe de normen en waarden van Noralie eruit zagen. Moesten ze afspraken maken over eten? Over een dagindeling? Voor nu besloot Fynn het maar te laten zitten. Mocht het nodig zijn, dan zou Noralie het vanzelf wel aangeven. Zolang hij zijn eigen gang maar gewoon kon gaan zonder gezeur. 

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Nog moe eigenlijk, had ze opgekeken toen de deur open ging en Fynn in de deuropening verscheen. Ze liet haar ogen even afdwalen en fronste even kort toen ze tot de conclusie kwam dat hij er niet veel beter uit zag dan zij in haar veel te grote trui op dit moment. Ze blies dan ook nog een losgekomen lok haar uit haar gezicht en stopte die uiteindelijk met haar vingers, die net uit de mouw van haar trui kwamen, weer achter haar oor. Dit was het dan... Ze zou straks naar binnen stappen en haar rug toekeren naar alles wat ze kende. Wat vertrouwd was. Hoewel deze wereld niet onbekend voor haar was, was het gek om te denken dat ze niet in haar eigen kamer zou slapen. Dat ze niet door haar ouderlijke huis heen zou lopen en ze zou zelfs de diners met haar ouders gaan missen.
Hoewel ze haar vader op dit moment wel kan schieten, want ze wist dat haar moeder even min inspraak had gehad in alles als Noralie dat vanaf nu zou hebben met Fynn. Er werd van haar verwacht dat ze zoet zou glimlachen, aan zijn zijde zou hangen en maar gewoon braaf zou zijn. Ze moest zich goed gedragen, zorgen dat hun imago niet geschaad werd. En als ze beide hogerop wouden klimmen, zou ze nog haar best doen om dat imago te behouden ook.
''Fynn.'', merkte ze zachtjes op nu ze elkaars namen opnoemde. Waarom wist ze niet zo goed. Beleefdheid misschien, maar dat kon haar gestolen worden op dit moment. Naast het feit dat ze haar vader niet vergaf, was ze ook gewoonweg te moe en haar hoofd draaide nog overuren van wat er tussen haar en Fynn was gebeurd de voorgaande avond/nacht. Alleen de gedachte zorgde er al voor dat ze op de binnenkant van haar lip beet en haar blik van hem los had getrokken.
''Thank you.'', sprak ze oprecht toen Fynn de koffers naar binnen tilde. Dat had ze zelf écht niét voor elkaar gekregen. Maar de stem van haar vader trok haar al snel, waarop ze fronste en haarzelf iets omdraaide om hem met een haast doodse blik aan te kijken.
''If we don't make other plans.'', was haar antwoord geweest. ''We have a wedding to plan, you remember?'', merkte ze scherp op. Daarop had haar vader slechts gezucht. Hij wist dat het niet verstandig was om nu tegen zijn dochter in te gaan en het daar ook maar bij te laten. Hij had zijn dochter dan ook een omhelzing willen geven, maar hij kreeg een kussen en deken tegen zich aangeduwd bij die poging. Daarom had hij slechts een blik naar Fynn geworpen die aan de ene kant wou zeggen 'pas goed op haar' maar ook 'houd haar in de gaten'. Daarmee had hij zich omgedraaid en was hij weer naar de lift toe gelopen, om die in te stappen en zijn vertrek te maken.
Noralie had haarzelf om gedraaid en was naar binnen gestapt, waarbij ze een klein moment nam om zijn woonkeuken vluchtig door te kijken, vooral ze de slaapkamer spotte. Wel, sinds ze hier ging wonen, twijfelde ze er geen moment over om haar benen in beweging te zetten en die kant ook op te lopen.
''It is too early.'', mompelde ze dan ook met een geeuw die volgde. ''I don't get why this couldn't be done later this day. It is inhumane after the party we had.'', vervolgde ze nog. Haar schoenen schopte ze dan ook uit, vooral ze de slaapkamer even rondkeek. Eén ding was zeker, iemand moest zijn was doen en ze kon wel raden wie dat ging zijn.
''Sunday will be clean- and washday.'', besloot ze toen. Dat ze uit een rijke omgeving kwam, betekende niet dat ze niet wist hoe een wasmachine werkte. ''And please tell me you're still sleepy too?'' vroeg ze nog terwijl ze over haar schouder had gekeken. Haar koffers kwamen later wel. Voor nu wou ze het liefst dat bed op kruipen, maar dat kon slechts als ze zijn dekens en kussens opzij duwde dan toch. En dat was ook precies wat ze deed, zodat ze haar eigen deken kon uitspreiden met de twee kussens.