ORPG] He's more myself than I am...

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Er was nog een kleine grijns op zijn gezicht gekomen door de zoetsappige glimlach en woorden van Noralie. Op een moment deat hij het niet zou verwachten. Hmm. ,,We'll see about that" sprak hij er nog als laatste over uit. Dit speculeren en praten over koetjes en kalfjes was echt niets voor hem. Natuurlijk praatte hij wel eens met een dame over zaken die hem eigenlijk vrij weinig interesseerden, mar nu, bij dit gesprekje, vond hij het ook wel amuserend. Voor nu gaf Fynn de alcohol maar even de schuld.
Dat hij Noralie's idee niet gek vond, had hij wel direct laten blijken, ja. Het feit dat hij het niet direct afkeurde en dat hij er niet direct tegenin ging, was al enigszins positief. Hij had er kort over nagedacht, voor hoever dit kon uiteraard, want er zat wat drank in het spel. Toch had hij naar zijn idee nog goed over het plan nagedacht. Hij begreep het hoor. Noralie wilde de macht van hun vaders meer richting hunzelf toe zetten, zeker wanneer ze hun als middel gebruikten om meer macht te ontvangen... Wat haar doel en plan was, was dus eigenlijk glashelder. Het respect, dáár zat Fynn meer mee in. Het was respectloos om nu al zo over hun vaders te praten. Noralie was er dan mee begonnen: Hijzelf had nog geen enkel negatief woord over zijn vader uitgesproken. Dit zou hij ook nooit doen. Denken mocht, maar hardop uitspreken was veel te riskant. Zijn eerste woorden waren dan ook waarschuwend. Fynn kende Noralie nog niet goed genoeg om te weten hoe haar persoonlijkheid in elkaar stak. Dat ze met dit plan kwam, kon twee kanten hebben. Voor nu moest hij dan ook voorzichtig zijn en had hij besloten haar direct te waarschuwen. Deze waarschuwing kwam blijkbaar niet onverwachts. Sterker zelfs, er verscheen een glimlach op het gezicht van de dame naast hem. Stil keek hij toe hoe Noralie wat meer in zijn richting kwam en zo luisterde hij naar haar fluisterende woorden. Zijn ogen stonden strak in de hare. Fynn had wel wat mensenkennis. Dit was heel belangrijk in het bendeleven. Mensen leren lezen. Hij kon in één oogopslag zien of iemand iets met een manipulatieve manier bedoelde, of juist op een relatief onschuldig toontje. Fynn leek door haar woorden al iets nieuws over de dame te ontdekken. Ze wilde er zelf voordeel uit halen. Wellicht wilde ze zelf een deel uitmaken van het hele wereldje, wilde ze haar vader laten zien dat ze geen object was. Fynn knikte. ,,Hmm-hmm" knikte hij daarom ook. ,,We'll talk about it later" mompelde hij hierna. Het had geen zin om het er nu al over te hebben.
,,Pop's is a diner. It's open 24 hours a day and it's like a meeting point for locals. You can enjoy a milkshake or some French Fries and it's... very American, I guess" begon hij. ,,It's the perfect place for youth to just hang out... The cellar is the place where, hmm, the magic happened" vervolgde hij hierna zijn woorden. Hier kon Noralie zelf wel uit concluderen wat hier gebeurde.
Fynn had na zijn korte uitleg een hand door zijn haren gehaald, had zijn blik kort door de ruimte laten glijden en was vervolgens weer naar Noralie gaan kijken. Precies op het moment dat ze moest geeuwen. ,,Am I that boring to you, Noralie Flores?" sprak hij wat plagend uit, er stond een grijnsje op zijn gezicht. ,,What a shame! We aren't even married yet and I'm too dull for you" vervolgde hij hoofdschuddend, dit iets meer in haar richting op een zachtere toon.

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

''I will.'' sprak Noralie nog even zeker. ''On a moment you don't expect it.'' glimlachte ze zoetsappig maar zeker wel vermaakt. De enige reden waarom ze zo los was, was wegens het feit dat ze genoeg alcohol had gehad en haar irritaties richting haar vader. Die waren groter dan haar irritaties richting Fynn. En uiteindelijk zouden ze toch door één deur moeten, voor de wereld een gelukkig stel ogen en laten zien dat ze kunnen samenwerken. Ze zouden niemand anders hebben dan elkaar en dat was op zich al een trieste gedachte, vooral omdat je zou denken dat je in de hedendaagse wereld vrij genoeg was om te trouwen met wie je wou. Of het bed te delen met wie je wou. En als je niet meer verliefd was, vroeg je een scheiding aan en kon je verder met iemand anders. Hun niet. Ze waren op elkaar aangewezen, maakte niet uit of ze elkaar niet leuk vonden of niet. Het kon hun vaders niet eens schelen of ze elkaar met de tijd wél gingen waarderen of juist niet. Macht was alles. 
Een kleine glimlach sierde Noralie toen Fynn toe gaf ook niet van kaas te houden. ''Same.'' mompelde ze. Het was haast gek te noemen dat ze iets 'normaals' gemeen leken te hebben. Behalve een gestoorde mafia-familie met twee gestoorde vaders. Dat was niet iets om trots op te zijn naar haar mening. Haar glimlach verdween dan ook al gauw weer met die gedachte en ze richtte haar bruine ogen maar weer voor zich, voor een moment dan toch. 
Noralie kantelde haar hoofd iets en had Fynn wat onderzoekend aangekeken. Hij leek te begrijpen waar ze het over had, maar ze kon ook zonder woorden bedenken wat hem tegen hield in zijn reactie in eerste instantie. Ze had haar woorden ook zorgvuldig uitgekozen en expres zachter uitgesproken zodat het alleen voor Fynn bedoeld was geweest. Respect, dat zat met alles in de weg. Beide vaders waren enorm gerespecteerd, niet alleen door de leden die aangesloten waren bij de familie, ook door de familie zelf. En dat respect kon je maar beter hebben om je hoofd op je romp te kunnen behouden. Beide vaders zouden er niet om schromen om hun kind een kogel te gunnen als het hun naam redde, want macht was alles. Ze zouden over een ravijn springen als dat betekende dat ze het konden behouden. Een nieuwe glimlach sierde Noralie toen hij op haar in ging en haar zelfs waarschuwde op een manier die ze niet anders verwacht had. Iets schuivelde ze naar voren op haar barkruk, zodat ze wat naar hem toe kon buigen en fluisteren mogelijk was met haar bruine ogen strak op die van hem gericht. ''Why would I do something that will get me killed, hm?'' vroeg ze zich af. ''In the end I have profit of it, if you get more power - all power - since I will be your lovely wife in a very short time. And I hate one thing more than everything else that I hate; seeing others getting profit of something that needs to be mine. Ours.'' liet ze hem weten. 
Noralie ging weer recht zitten - gedeeltelijk dan, want ze leunde nog steeds op haar handen welke ze op het randje van de kruk had gezet tussen haar benen - en bekeek zijn gezicht nog even voor ze opnieuw glimlachte. ''Pop's sounds cute. What kind of place is it?'' vroeg ze zich af. Ze was er nog nooit geweest en was nogal benieuwd nu. Maar ze merkte ook dat ze moe begon te worden, maar naar huis wou ze niet. Daarom legde ze ook gauw haar hand voor haar mond toen ze moest geeuwen. Ze zou één van de kamers hierboven gaan inpikken, dat was één ding wat zeker was. ''Although I suggest we do this marriage and moving in first, after that we can discuss further plans, don't you agree?'' vroeg ze zich af. ''We wouldn't like that people where thinking we want to take over so that we can stop this marriage, because that will cost us our heads anyway.'' knikte ze.

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Aandachtig luisterde hij naar Noralie's woorden. Dat hij misschien iets te veel gedronken had en behoorlijk aangeschoten was, betekende niet dat hij deze gesprekken niet wilde onthouden of dat hij hier geen moeite in wilde steken. Ze hadden allebei het een en ander gedronken, maar het was vaak gebleken dat mensen die iets gedronken hadden eerder de neiging hadden om de waarheid te vertellen. De woorden van Noralie deden haar wel goed. De leiding zou ze dus nooit gaan nemen, enkel al om de rede dat haar vader haar zou vermoorden, zo gezegd dan. Fynn had hierdoor dus maar even geknikt en had fronsend geluisterd naar de zinnen die volgden. ,,Okay then" mompelde hij. Dat was dan weer duidelijk. Fynn had stiekem al geweten dat het aandeel van vrouwen in bendes altijd minimaal was, zeker wanneer het ging om onderhandelingen en dergelijke, maar toch kende hij een aantal dames die wél actief waren binnen de bendes. Norah, om hier maar een eenvoudig voorbeeld van te geven. Ze werkte dan wel voornamelijk achter de schermen met analisten aan de missies, maar dit vond Fynn beter dan iemand die er niets mee wilde. Aan de andere kant viel het ook wel te begrijpen. Dit was iets van hun ouders. Noralie had er al het recht toe om te zeggen dat ze er niets mee te maken wilde hebben, maar alsnog was dit niet iets wat Fynn kon. Het was hem al vanaf jongs af aan toegesproken, hij was opgegroeid met het hele idee en wist dat zijn normen en waarden verdraaid waren door zijn ouders. Hij zou alles over gaan nemen. Succesvol. Misschien zelfs succesvoller dan zijn vader.
Hij schudde zijn hoofd, terwijl er toch een klein grijnsje op zijn gezicht stond. ,,You'll find a way? No way" grijnsde hij breed. ,,Rise to the challenge" daagde hij haar dan ook uit. Het zou haar nooit lukken, echt niet. Dit geplaag kon Fynn op z'n tijd wel waarderen, zeker wanneer hij het een en ander gedronken had. Nuchter zou hij deze gesprekjes 'koetjes en kalfjes' gesprekjes noemen, maar diep van binnen wist hij dat hij hier stiekem wel van kon genieten.
Gek genoeg reageerde Noralie dat ze goede pasta carbonara kon maken. Ze gooide een Spaans woord ertussen, waar Fynn uit haalde dat ze zogenoemde spekjes vlees bedoelde. Fynn had eenvoudig geknikt. Lichtelijk verbaasd had hij opgekeken toen Noralie zei dat ze niet van pizza hield, omdat ze niet van kaas hield. Deze verbazing was niet omdat hij het gek vond dat ze geen kaas lustte, nee, sterker nog: Hij vond kaas zelf ook niet lekker. Een verbaasde blik was het ook niet écht te noemen: Zijn mond was strak gebleven en hij had één wenkbrauw opgetrokken. ,,I also don't like cheese" mompelde hij ter reactie. ,,I can handle melted cheese, so pizzas are fine if it's not too much. I hate people who order pasta Bolognese and add cheese on top of it" Ook dit was echt onnodige informatie, maar voor nu gaf hij de alcohol maar de schuld.
Zonder iets te zeggen keek Fynn toe, zodra Noralie weer wat uit begon te spreken. Wat ze zei klopte: Zijn vader kennende, zou het niet lang duren voordat de bruiloft eraan kwam. Erg veel reageerde hij er niet op. Het had geen zin om er nog meer woorden aan vuil te maken. Hoewel zijn gemompel, zijn aardige gemompel, hemzelf ook nog wat verbaasde, leek dit Noralie ook wat te verbazen. Ze was niet de enige hoor. Fynn had geen idee waar deze aardigheid vandaan kwam, maar wist dat dit voor zijn doen écht een aardig woordje was. Deze verbaasde blik veranderde in een andere blik, een blik die hij niet echt kon plaatsen. Er stond dan wel een zachte glimlach op haar gezicht, maar haar ogen stonden juist uitdagend. ,,Payback..." sprak Fynn bedenkelijk uit. Eigenlijk zou hij zijn vader juist moeten respecteren, iets dat hij uiteraard ook deed, maar dit hele 'trouwgebeuren' had zijn hele inzicht wel wat veranderd. Voornamelijk de laatste zin die Noralie uitsprak, klopte in zijn ogen. Het zou absurd zijn wanneer hun vaders al meer macht kregen van hun huwelijk. Deze macht hoorde naar ze zelf te gaan. Fynn knikte uiteindelijk, nadat hij enkele secondes nagedacht had. ,,Good idea, Flores" knikte hij haar toe. ,,But no one can hear about this. No one. Íf this is some sort of shitty way to prove my disrespect towards my father, it will cost you your head" waarschuwde hij haar hierna op. Hoewel hij niet dacht dat dit het geval was, wilde hij duidelijk maken dat hij alles behalve naïef was. ,,We have to take over Pop's and The Twilight Drive-in at first place. I know a lot of people over there, I get there quite often and it won't be too suspicious" mompelde hij hardop.

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Noralie haar wenkbrauwen gingen weer omhoog bij het horen van Fynn's 'termen'. Toch luisterde ze en ergens was het jammer dat ze niet dronken genoeg was, aangeschoten weliswaar, maar niet dronken genoeg om dit gesprek te vergeten. Even kneep ze met haar ogen, voor ze toch haar elleboog weer op de bar zette en haar hoofd ondersteunde met haar hand. ''Trust me. My father will have me murdered if I take the lead. But loose from that fact.. I don't even care for having the authority over our little family, that we will form.'' liet ze hem maar weten. ''Do as you please, as long as I can keep my head in all this; I am happy.'' verzuchtte ze. Ze hoefde hem niet te vertellen dat ze na dit alles alleen elkaar als gezelschap zouden hebben en ze konden maar beter zorgen dat ze in elk geval door één deur konden. Toch? Als dat al een probleem werd, werd het een eenzaam bestaan voor hen beide. Zodoende kon zij niet tot haar 'scharrels' wenden en hij niet tot de zijne. Simpel. Iets anders kon ze er niet van maken en dat hadden ze maar te accepteren, omdat het risico te groot was dat ze in de gaten gehouden werden of dat er iemand binnen kwam stormen met zogenaamde 'belangrijke dingen die niet konden wachten'. Stel je voor dat Noralie dan met iemand anders haar tijd verdeed, of Fynn. Het zou bloed laten vloeien en ze had liever niet dat het haar bloed was. Of die van hem, dat gunde ze hem dan ook wel weer niet omdat hij hier net zo min op had zitten wachten. 
''I'll find a way.'' besloot ze. ''One way or another, even if it is just to please myself with the sight of you laying on the ground.'' glimlachte ze tevreden. Het was een soort klein doel wat ze voor haarzelf zette, ware het maar om haarzelf te plezieren en hem weliswaar wat dwars te bomen. Dan wel niet op een zeer vervelende manier, ze wou het haarzelf niet ondraagelijker maken met hem. Maar dergelijke onschuldige dingen kon hij vast wel tolereren, toch? Anders was hij nog stijver dan ze gedacht had, maar die gedachte liet ze maar gauw gaan. ''I can make a good pasta carbonara.'' liet ze hem dan ook weten. ''With little tocino's and such. Bacon, right?'' vroeg ze ook meteen. Soms was het makkelijker om Spaans te praten dan Engels eigenlijk, omdat ze thuis niets anders deed en het klonk in vele opzichten beter. Tocino en bacon waren twee woorden die dezelfde betekennis hadden, maar de toon maakte het al heel anders. ''Pizza, I dislike. I don't like cheese.'' mompelde ze. Onnodige informatie, maar goed, het was er nu al uit. 
Met een opgetrokken wenkbrauw had Noralie Fynn aangekeken toen hij haar maar één slokje gunde. Eentje. Het was toch niet te geloven. Ietwat beteuterd keek ze dan ook toe hoe hij de rest op dronk. ''But we are engaged, if you like it or not. That is pretty much like being married, because our fathers will arrange the rest very, very soon. I suppose I need to begin with packing things.'' verzuchtte ze. Nu had ze niet overdreven veel dingen, genoeg kleren dat wel. Maar niets overdreven waarvoor hij een extra inloopkast hoefde te bouwen of zo. 
De mompeling die op het gesprek volgde liet haar even verbaasd opkijken echter. Dat was het laatste wat ze verwacht had van hem te horen. ''Well.. I suppose we just need to make it work. And not for ourselves, but to make sure we get as soon as possible everything our fathers own. See it is an payback for destroying our lives.'' besloot ze vervolgens. Als ze konden zorgen dat ze met elkaar overweg konden, konden samenwerken en elkaar konden tolereren dus; was het veel makkelijker om hun vaders van hun 'troon' te stoten en die mach te vergaren die Fynn maar al te graag leek te hebben. ''Unless you have a better idea? Because I am not the person to stand on a sideline and watch how our fathers get more powerfull by our marriage. We better make sure we get what will compensate with everything we have to give up because of them.'' liet ze haar mening maar weten.

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Waarom hij opeens zo makkelijk werd? Hij had geen idee. Gedeeltelijk zou dit vast door de drank komen, maar misschien ook omdat alle zaken rondom 'het huwelijk' hem vrij weinig interesseerden. Wat kon het hem schelen of hij nu aan de rechterkant of aan de linkerkant van het bed sliep? Als hij maar in een fatsoenlijk en schoon bed sliep. Een of andere dame die alles prima en goed vond en die niet voor haarzelf opkwam vond hij ook saai. Fynn vond het belangrijk dat hij gezag en macht uitstraalde. Hij, zowel als man en als toekomstig bendeleider, vond het belangrijk om dit aanzien in stand te houden. Toch, vond hij het ook niet erg om Noralie's mening te horen over haar rol binnen het huwelijk. Fynn wilde zijn macht en aanzien behouden, maar dat betekende niet dat hij het niet ook leuk vond om wat tegengas te ontvangen. Niet alles hoefde vanzelf te gaan, dit was in de onderwereld nooit zo.
De woorden van Noralie waren eigenlijk een herhaling van de dingen die ze net ook al had uitgesproken. Met een fronsje luisterde hij naar deze woorden. ,,I'm okay with that" mompelde hij, nog niet echt wetend wáár hij nu exact akkoord mee ging. ,,I guess it's all about respect then. As long as you'll respect me and my choices, it'll work the same for you. I have to point out that I don't like endless arguing over nothing, that's useless" mompelde hij hierachteraan. Dit laatste vermeldde hij voor de zekerheid. Hij dacht namelijk dat hij en Noralie best hier en daar nutteloze discussies gingen hebben, die dan waarschijnlijk gestart zouden worden door haar. Fynn vond het prima wanneer ze niet de rol van het aardige huisvrouwtje zou gaan uithangen, maar het moest wel duidelijk zijn dat hij er niet van gediend was wanneer zíj alle touwtjes in handen zou gaan nemen. Noralie zou moeten accepteren dat Fynn altijd de broek zou dragen in het zogenaamde huwelijk.
Noralie bracht haar koude voeten in het gesprek, als methode om hem weg te werken. De glimlach die op haar gezicht was verschenen liet al zien hoe ze er al over dacht. Fynn kon niet ontkennen dat dit een vrij goede manier zou zijn, maar wist dat hij dan nog altijd geweld of juist spierkrachten kon gebruiken om toch weer terug in bed te komen. ,,Hmm, I guess we'll see... I won't like your cold feet, but they definitely won't be enough to force me out of the bed' grijnsde hij hoofdschuddend. Zo dacht hij nog even kort na en wierp hij vervolgens een blik op Noralie. ,,If you'd like to force me out of the bed, the one and only way to do it is pizza or pasta. I'm always in for a good Italian meal" sprak hij uit. ,,Although, there might be a chance that I'd just come back afterwards" Wáár het hele gesprek nu naartoe leidde wist hij niet, al was Fynn er zeker van dat alcohol er behoorlijk wat in meespeelde. Deze gesprekjes over koetjes en kalfjes waren echt helemaal niets voor hem.
Blijkbaar werd zijn opmerking over het bruinige goedje, één of andere soort van make-up, werd zo te horen wel gewaardeerd. Er klonk gegiechel uit Noralie's mond en Fynn kon niet veel anders dan hier stiekem ook van genieten. Hij had toegekeken hoe de drankjes onder hun neus geschoven werden en had met opgetrokken wenkbrauwen toegekeken hoe Noralie de glazen schaamteloos verwisselde. Ergens had hij een actie zoals deze wel kunnen verwachten, maar hij besloot om de jongedame maar één slok te laten drinken. Grote kans dat ze behoorlijk sterke drank uit het glas toch niet lekker vond. Fynn had één hand rondom haar pols gelegd en nam met de andere hand moeiteloos het glas uit haar handen. ,,I've had a lot, yeah" knikte hij. Ontkennen had geen zin. ,,But I didn't have too much, sweetheart, we're not married yet" sprak hij overdreven zoetsappig uit, al hing er wel een vrij sarcastisch toontje aan. Fynn zette het glas aan zijn lippen en sloeg de sterke vloeistof in één keer achterover. In een aantal slokken drong de vloeistof zijn slokdarm door en verwarmde deze hem van binnen even kort. Sterke drank in één ruk drinken was geen probleem voor hem. Wat dat betreft dronk hij het weg als water. Fynn zette het lege glas weer op de bar neer en keek naar Noralie.
,,This isn't even thát bad... I still hate the fact that we're going to marry and that we're forced to have a relationship, but it could've been someone worse" gaf Fynn maar eerlijk toe, dit half mompelend.

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Noralie trok kort haar wenkbrauw op toen Fynn nogal.. makkelijk op haar in ging. Onderzoekend keek ze hem even aan, alsof ze verwachtte dat hij ineens koorts had gekregen door op haar in te gaan alsof ze kennissen van elkaar waren. Ineens leek dat hele vijandige toontje in het spreken verdwenen en ze kon niet plaatsen of het kwam door de drank, het feit dat ze met dezelfde gevoelens het huwelijksbootje in zouden stappen of misschien een combinatie van beide. Ze wist wel dat ze aardig wat drank op had, dus weliswaar dat dat de hoofdreden was? Ze besloot dat het daarom verstandig was om met een droge mond te blijven zitten en niets nieuws te bestellen. Ze was nog helder genoeg om een dergelijke beslissing te maken gelukkig, anders zou ze haar huis nooit meer vinden ook. Hoewel het aantrekkelijker was om één van de kamers hierboven in beslag te nemen dan toch. Haar ouders zouden gewoon opnieuw beginnen zodra ze thuis kwam, over het huwelijk, over Fynn en zijn familie, hoeveel macht het beide families zou geven. Macht, dat was waar alles om draaide. Het maakte niet uit hoe zoon en dochter zich eronder voelde, als het maar macht op leverde. 
''I am everything but boring.'' liet ze hem weten. ''I will not be the nice, little housewife that will accept everything that comes along the way.'' mompelde ze. Kort fronste ze toch ze besefte dat ze in herhaling viel, maar dan in een andere context. Als haar ouders dachten dat ze er een kleinkind uit gingen krijgen ook, konden ze hoog en laag gaan springen op één been en het zou nog niet gebeuren. Geen haar op haar hoofd die eraan dacht om meer te delen dan slechts de lakens van het bed. Zonder lakens kon ze niet slapen namelijk, een rare tik die ze had. Zelfs als het midden in de zomer was moest ze iets over haar  heen hebben liggen omdat het anders gewoon 'kaal' voelde. 
''I will have my cold feet to help me with that.'' wierp ze hem op haar beurt weer tegen. Ze zou het zonder problemen doen, haar koude voeten tegen zijn rug aan plaatsen om hem te laten schrikken en dan precies op dat moment dat zetje geven wat hem uit bed zou laten vallen. Alleen het idee al zorgde voor een glimlach op haar gezicht, omdat ze het al helemaal voor haar kon zien. Stoeiend hem het bed uit werken? Nee, dat ging haar inderdaad niet lukken. Hij was groter en had zodoende meer kracht in zijn lichaam zitten. Daarbij was het een feit dat mannen sterker waren dan vrouwen, het zat gewoon in de genen. Weliswaar dat daar het hele idee weg kwam dat vrouwen in de keuken thuis hoorde en mannen hoorde te werken. Hoewel ze in dit geval beide niet hoefde te werken, behalve over hun schouder kijken dan bij elk stap die ze maakte. Dat was een werk op zich, want voor je het wist kon je in de good belanden om wat voor reden dan ook. Dood. 
Haar bruine ogen begonnen te twinkelen bij de opmerking die hij maakte, wat haar gek genoeg liet giechelen. Dit was gewoon te vermakelijk. ''Believe me, you're pillows will not have my face on them when I use them.'' beloofde ze hem gek genoeg. Oké, weliswaar dat ze inderdaad veel te veel op had, want waarom ze hem die belofte deed wist ze niet. Ze vond haar wenkbrauwen epileren en wat mascara meer dan genoeg. Soms deed ze wel wat lipstick op of zo, maar dan moest het wel heel officieel zijn zoals afgelopen avond. Eerlijk gezegd had ze een hekel aan lipstift, vooral omdat de matte enkel goed bleef zitten en dat zorgde er weer voor dat je lippen heel droog werden. Gebarsten lippen wou niemand zoenen. Met die gedachte had ze even verbaasd gekeken naar het water wat onder haar neus geschoven werd, waarop ze kort met haar ogen kneep. Zonder een verder woord draaide ze hun glazen om. ''You also had too much.'' besloot ze waarop ze zijn glas aan haar lippen zette. Jep, ze zou een kamer boven dit pand betreden vannacht en daar haar roes uitslapen. 

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Ergens had Norah wel gelijk geluk gehad. Hij was niet de enige die het totaal niet zag zitten, nee, Noralie zag het ook helemaal niet zitten. Godzijdank. Misschien moest hij er wel gewoon blij mee zijn. Het zou erger geweest zijn wanneer er een dame zou zijn die een of ander huwelijk, nota bene met hem, wél zag zitten... Dit was dan ook echt de enige positieve gedachte aan het hele huwelijk, inclusief de toekomst van de bendes dan. Verder was er weinig goeds over te zeggen. Fynn had een hekel aan het hele idee. Niet alleen aan Noralie zelf, maar de gedachte al aan een heel huwelijk vond hij niets. Het beperkte hem in zijn opties en keuzes... Het beperkte hem in zijn leven, zoals hij het juist graag wilde indelen. Hij wilde geen huwelijk of trouwerij. Vrijheid, dat was de enige norm in zijn leven waar hij echt waarde aan hechtte. En dát, het enige waar hij echt naar streefde in zijn leven, was afgenomen door zijn ouders. Natuurlijk nam Fynn het zijn ouders kwalijk. Hij had dan ook nog een hartig woordje met het tweetal te spreken, zou het écht niet laten bij het kleine discussietje aan tafel. Wanneer zijn ouders dachten dat hij zomaar 'ja' en 'amen' zou zeggen door Noralie's schoonheid of uiterlijk, of omdat hem een of ander appartement of penthouse beloofd werd. Geld boeide hem niets. Noralie's uiterlijk was absoluut niet onprettig, maar zijn ouders konden hem niet forceren om met deze dame te trouwen.
Fynn zijn ogen stonden nog altijd op Noralie. Net zoals hijzelf, had de dame zo te zien echt het een en ander van drankjes benuttigd. In eerste instantie weigerde zijn, ja eigenlijk toch wel bevel. Hier deed Fynn niets tegen. Als zij niet wilde zitten, ging hij hier niets tegen doen. Ze waren immers nog niet getrouwd en hij vond dat Noralie oud genoeg was om zichzelf te redden. Haar koppigheid kwam direct naar boven. Fynn had haar proberen te helpen. Missie mislukt. So what. Eigenlijk had hij dan ook verwacht dat de behoorlijk aangeschoten dame wat wankelend verder zou gaan wandelen, maar dit gebeurde niet. Fynn keek eenvoudig toe hoe Noralie wat door de mensen had gekeken en vervolgens toch op de kruk naast hem ging zitten, dit ging uiteraard gepaard met een diepe zucht. Hier kon hij zich niet druk over maken, ze bleef zelf diegene die ging zitten.
Met zijn drankje in zijn handen, nam hij hier vervolgens een slokje van en wierp hij vervolgens weer een blik op Noralie, zodra ze uit het niets begon te praten. Terwijl ze praatte had ze haar blik naar voren en naar boven, leunde ze half tegen de bar. Met opgetrokken wenkbrauwen luisterde hij naar haar woorden en keek hij haar aan. Ze was duidelijk niet helemaal helder meer, iets wat ergens best fijn was: hijzelf was ook alles behalve nuchter. Aan haar woorden te horen was ze duidelijk tegen hem aan het praten. ,,I figured" sprak hij eenvoudig uit. Hier was hij al achter. Haar Spaanse opvliegendheid en koppigheid waren karaktereigenschappen die hij al had ontdekt. Waarschijnlijk wilde Noralie hem waarschuwen of iets dergelijks, maar gek genoeg kon hij er niet echt mee zitten. Sterker zelfs, hij vond het een tikkeltje amuserend. Niets irritanter dan een dame die op alles 'ja' zei. ,,And I don't really mind. Makes the whole thing less boring, hmm" mompelde hij hier nog maar achteraan, waarna hij nog een grote slok nam van zijn drankje.
Na deze woorden, leek Noralie opeens naar hem te kijken. Hij keek eenvoudig terug in haar ogen en kon het niet laten kort te grijnzen bij haar uitdagende blik. Oké, hij had dan wel al het een en ander op, maar Fynn kon absoluut niet ontkennen dat Noralie er ontzettend aantrekkelijk uitzag. ,,Left side is yours" sprak hij maar uit, terwijl hij zijn schouders ophaalde. Het boeide hem helemaal niets, dit waren zo'n zaken die hem gewoon niet interesseerden of uitmaakten. ,,But, there's no way you're gonna force me out of the bed" grijnsde hij er op zijn beurt wat uitdagend uit. Zeg nou eerlijk, Noralie zou vast wel wat kracht in haar lichaam hebben, maar om eerlijk te zijn kon niet ontkennen worden dat hij sterker was. Dat was nu eenmaal een feit. Hij sportte bijna dagelijks en had behoorlijk wat spieren. No way dat zij hem uit het bed zou krijgen wanneer hij in bed lag, laat staan wanneer hij lekker aan het slapen was.
Was dit een trekje van een aangeschoten Noralie? Nutteloze informatie opsommen en contact zoeken met mensen die ze normaliter niet kon verdragen? Fynn kon niet zeggen dat hij haar gezelschap vervelend of erg vond, hij had zelf namelijk ook het één en ander van alcohol geconsumeerd. Het verbaasde hem gewoon lichtelijk, dit gesprek. Natuurlijk daagden ze elkaar hier en daar wat uit, maar naar zijn mening ging dit gesprekje nog vrij soepel. ,,That's great" knikte hij goedkeurend. mompelde hij. Hierachteraan kwam een onbenullig feitje, waarvan hij niet eens echt wist waarom hij dit Noralie vertelde. ,,I don't know anything about make-up... But I hate the brown stuff, it once got stuck in my pillows" mompelde hij.
Fynn had de laatste slok van zijn likeur 43 opgedronken en had de barman gewenkt. Zo bestelde hij nog één keer de likeur 43 en wat water, voor Noralie. Hoewel hij waarschijnlijk ietwat te aangeschoten was om nog helemaal helder na te denken, vond hij wel dat hij even verstandig moest doen en water voor haar moest bestellen.

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Hoeveel drankjes Noralie op had, wist ze niet. Ze waren zoet geweest, maar ze wist absoluut niet wat ze allemaal in een glas gemixt had om vervolgens door haar keel te sturen. Sommige drankjes hadden wat gebrand, anderen hadden wat meer weg gehad van appelsap of een soort van enorm zoete limonade. Ze wist beter natuurlijk, ze had enorm veel alcohol in haar glazen gegooid en ze ging nooit meer veilig thuis komen op deze manier, als ze nog naar huis kon lopen want autorijden was helemaal not done nu. Daarvoor was ze nog wel helder genoeg, anders was ze misschien nog wel in haar auto gestapt ook. Hoewel een ongeluk niet heel verkeerd klonk op dit moment, maar dat gunde ze haarzelf ook niet. Zo makkelijk ging Fynn ook niet van haar afkomen, dat zeker niet! 
Hoewel ze de kruk van Fynn de schuld gaf, en daarmee indirect hem dus, was ze uiteraard over haar eigen voeten gestruikeld. Niet dat ze dat nu toe zou willen geven, want haar trots was nog nét iets te groot daarvoor. Om aan hem toe te geven. Noralie had nooit snel haar schulden, of onhandigheid in dit geval, toegegeven gewoonweg omdat haar mond groter was op dat moment. Ze zou dan ook nooit die brave jongedame worden die iedereen graag zou zien. Ja en nee knikken was niets van haar en dat was één ding wat hij ook niet van haar zou moeten verwachten. Ze zouden nog veel vaker botsingen krijgen, ruzies weliswaar en wie weet dat ze weliswaar een keer een wapen zouden trekken om een punt duidelijk te maken. Hij mocht dan weliswaar niet bang zijn om dat ding achterin zijn broek te gebruiken, haar Spaanse felheid zorgde ervoor dat zij er ook geen angst voor had. Misschien werden ze op een dag wel gevonden in hun appartement, of huis, wat dan ook. Penthouse waarschijnlijk, sinds er over een appartement was gesproken toen ze haar ouders had gehoord tezamen met die van hem. Het zou niet te vergelijken zijn met het landhuis van haar ouders, maar absoluut ook niet klein. Ze was benieuwd eerlijk gezegd, al was dat ook een dingetje wat ze niet toe zou geven. 
Noralie vernauwde haar bruine ogen iets toen Fynn zat te grijnzen op zijn kruk, meer omdat ze niet echt snapte wat er nou zo grappig was. ''I'm not.'' sprak ze enigzins koppig, waarop ze haar hoofd wat draaide en haar blik eens langs de mensen liet gaan. Gaby had één of andere blonde bimbo aan de haak en Sinha was verder gegaan met zijn dubbele taken. Met een diepe zucht kroop ze dan ook op de kruk naast hem en legde ze haar armen voor haar op de bar, met haar kin steunend op haar handen. Hoewel ze de drang had om een drankje te bestellen, deed ze het niet, omdat ze wist dat het dan helemaal niet goed ging komen. Niet alleen met lopen, ook op emotioneel vlak en daarbij zou ook een hoop woede los komen. Dat wou niemand in een club, niet met Noralie in elk geval. Om de misselijkheid wat weg te duwen, had ze kort haar ogen gesloten in hoop dat ze haarzelf wat van de herrie kon afsluiten. Hoewel de muziek afleidde van de vele stemmen die rond gingen, weliswaar stiekem ook van zíjn stem. Al moest ze toegeven dat het niet héél verschrikkelijk was om aan te horen. Maar dan nog... Met een zuchtje ging ze weer recht zitten en plaatste ze haar handen tegen de rand aan. 
''I will not be the sort of wife that will say yes and no. You will hear my opinion's, I will yell at you, fight you and challange you on levels you have yet to discover.'' sprak ze uit het niets terwijl ze haar hoofd in haar nek had gelegd en even omhoog had gekeken naar de lampen die aan het torenhoge plafon van dit gebouw hingen. Kort tuitte ze haar lippen, voor ze weer recht ging zitten en haarzelf iets draaide, zodat ze Fynn recht aan kon kijken. Met haar elleboog op de bar weliswaar en haar kin op de rug van haar hand. ''And I sleep on the left side of the bed. Otherwise I will force you out of bed.'' liet ze hem nog weten met een zoet, weliswaar wat uitdagend glimlachje. Weliswaar iets meer vermaakt dan ze had willen laten blijken. Ze wisten beiden dat ze gedoemd waren tot het delen van een huis, of ze het wouden of niet. Ze zouden niemand mee naar huis kunnen nemen, ze zouden met niemand mee naar huis kunnen gaan, ze zouden gezien moeten worden en een status hoog moeten houden wouden ze dit alles levend doorstaan. Eén fout en hij zou even dood in de goot belanden als zij. Een trieste gedachte, dat moest ze toegeven. Maar zo werkte het in hun wereld. De wereld waar iedereen een moord voor zou doen, ware het maar voor de roem en 'onstervelijkheid'. Noralie zou een moord doen om haar wereld te ontvluchten eigenlijk. ''And no worries, I don't have tons of make-up and clothes... So I will not take over your precious house.'' stelde ze hem maar gerust. Al was het meer bedoeld om een eventueel stigma van haar voorhoofd te halen. Mooie jurken tot daar aan toe, maar ze had voorkeur voor haar ripped-jeans, sweaters en gympen. Hoewel ze nu op hakken liep. Het was maar wat samen ging met de outfit op zich. Een rokje of jurkje hoefde opzich niet verkeerd te zijn.

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Een van de eigenschappen van Norah was dat ze optimistisch was. Nu hij hier over na ging denken, kon het ook iets zijn dat gewoon iets voor vrouwen was. Noralie had ook nog vrij optimistisch in het hele 'seks tijdens huwelijk' gedeelte gestaan, terwijl hij, hier even realistisch naar kijkend, duidelijk doorhad dat dit vrij lastig ging worden. Zo was Norah ook behoorlijk optimistisch, terwijl hij zelf vaker op een realistisch oogpunt naar zaken keek. Zo ook nu.
,,Maybe she's a nice girl! Who knows!" sprak Norah hem dan ook wat hoop in, maar de dame wist waarschijnlijk al dat hij alle hoop al opgegeven had. Fynn grijnsde en schudde hierna zijn hoofd. ,,A nice girl... Norah, I know a lot of nice girls... I don't want to marry a nice girl, I don't even want to marry anyone even if 'that very nice girl' is very sweet, beautiful or intelligent. I'm not into the whole 'marry' situation" had hij nog even duidelijk gezegd. Norah knikte. ,,Hmm, but who knows, Fynn! She's also forced into this and probably hates you even more than you hate her. Believe me, it'll work out in the end" sprak ze hem nogmaals gedeeltelijk tegen. Zo hief ze haar halflege glaasje wijn omhoog en proostte ze deze tegen zijn ruim gevulde glas whiskey aan. ,,Here, cheers, ad fundum!" grijnsde ze met een speelse oogopslag. Er verscheen nu ook een grijns op zijn gezicht en zo dronk hij zijn behoorlijk volle glas met pure whiskey in een paar slokken op. Als een shotje. Norah deed exact hetzelfde en zo belandden de twee lege glazen allebei op de bar. Hij had een hele hoop alcohol nodig om de hele situatie, misschien zelfs de hele avond, even goed te vergeten. Het scheelde dat hij inmiddels al een behoorlijke drempel had kunnen creëren. Fynn werd niet snel aangeschoten of dronken, hier was echt behoorlijk wat drank voor nodig. Dat hij net moeiteloos een dubbele pure whiskey weg had kunnen dronken, zei wat dat betreft eigenlijk al genoeg.
Zo was hij op het begin van de avond óók erachter gekomen dat Noralie hier óók aanwezig was. Wat onopvallend had Fynn de dame aangewezen aan Norah, maar verder had hij niet echt veel aandacht besteed aan zijn 'toekomstige echtgenote'. Écht niet! Ze waren nog niet getrouwd, dus communiceren was wat hem betreft absoluut niet nodig.
Zo was de avond vrij goed verlopen. Er waren behoorlijk wat drankjes door zijn keel gegaan, Norah had een hele hoop zoete drankjes gehad en ze waren allebei op de dansvloer beland. Fynn kon niet zeggen dat hij nog helemaal helder was, hij merkte aan zichzelf dat alles wat losser begon te worden en dat hij niet meer volledig nuchter was. Roekeloos, knaldronken of zelfs gigantisch aangeschoten was hij echter ook niet. Op een gegeven moment had hij in een hoek staan zoenen met een nog onbekende dame voor hem, maar hier had hij verder niet veel tijd meer mee besteed. De dame had er mooi uitgezien, maar zou vertrekken. Ze moest morgen werken, of iets dergelijks. Simeon was niet meer ingegaan op de uitnodiging om met haar mee te gaan naar haar huis. Daar vond hij het toen nog te vroeg voor.
Waar hij de avond begonnen was, zat hij nu ook weer. Norah bevond zich nog op de dansvloer met één of andere jongen die ze nog uit haar studententijd kende. Nou, prima. Fynn vond het ook wel prima. Hij vond het wel tijd worden voor een extra drankje. Zo zat hij met een mixdrankje van likeur 43 aan de bar, gewoon simpelweg wat rond te kijken totdat Norah terug zou komen, of niet. Hij zou zich hoe dan ook wel amuseren.
Zodra hij eenmaal zat, gleed zijn aandacht – net als veel andere mensen aan de bar – naar één specifieke dame... En of het zijn Mexicaanse verloofde wel niet was... Haar luide stem zorgde ervoor dat ze overduidelijk opviel en Fynn kon ook wel concluderen dat ze misschien iets te veel drankjes benuttigd had. Net zoals hemzelf. Fynn keek simpel toe hoe de dame wat brommend weg manoeuvreerde, maar leek half over haar eigen voeten te vallen bij zijn kruk. Met opgetrokken wenkbrauwen keek Fynn toe naar het hele tafereel rondom Noralie. Met alle respect, ze gedroeg zich niet echt subtiel of onopvallend. Niet echt zoals een toekomstige-echtgenote zich zou moeten gedragen.
De betweterige toon waarop de jongedame sprak, liet hem direct grijnzen. Haar dubbele toon en enkel al de logica waarmee de dame deze woorden formuleerde. Hij zat aan de bar. Hij zat niemand in de weg. Noralie was over haar eigen voeten gestruikeld. Dit zou ze waarschijnlijk niet toegeven. ,,Hmm, I'm not gonna sit somewhere else. You're gonna sit here" sprak hij hoofdschuddend, stiekem wel wat geamuseerd, uit. ,,Otherwise you'll break your neck"

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Gaby was één van de oudste vrienden, of scharrel, hoe je het ook wou noemen, die Noralie had. Ze was praktisch met hem opgegroeid, had in haar jeugd aardig wat kattenkwaad uitgehaald en hij was er meer voor haar geweest dan haar vader ooit was. Het was niet haar vader die haar uren lang een wapen uit elkaar en weer in elkaar had laten zetten, of haar de fijne details had geleerd van het motorrijden om maar iets te nemen wat ze enorm leuk vond om te doen. Hoewel ze genoeg mee kreeg van haar vader, waren het van die dingen die hij haar juist weer niet geleerd had. Maar ondanks dat dat haar wereld was, wapens en foute drugsdeals (om het maar kort door de bocht te gooien) had ze naast het feit dat hij het hoofd van de 'ohzo machtige' Flores familie ook nooit een vader aan hem gehad. Dus waarom hij nu ineens bedacht had de vader uit te hangen door haar simpelweg weg te geven op papier alsof ze één of andere goedkope koe was die geen melk kon geven; zou haar een raadsel blijven. Maar als ze praktisch ging denken, was het voor beide families de beste keuze. Haar vader wou iemand op zijn plek hebben waarvan hij wist dat hij de familie overeind kon houden, wist hoe hij deals moest sluiten en de naam nóg hogerop kon brengen. En bovenal niet bang was om dat wapen achter bij zijn broek te gebruiken. Het maakte niet uit of zijn dochter gelukkig was of niet, of dat ze ooit gelukkig zou zijn. Die gedachte alleen al zorgde weer voor een diepe zucht en in plaats van haar glas bij te laten vullen, was ze omgelopen en achter de bar gekropen. 
Noralie hielp wel vaker achter de bar, ware het maar om haarzelf gewoon te vermaken en Sinha - welke wat meer Japanse trekjes had, inclusief zijn naam - wat van zijn werk af te nemen. Er stonden naar haar mening te weinig mensen achter de bar en er waren teveel mensen in de club. Als haar vader dan een club draaiende wou houden, moest hij in elk geval zorgen dat hij de mensen optijd van hun drankjes kon voorzien. Nog zoiets waar ze het liefst iets aan wou doen, want dit was één van haar favoriete clubs, vooral wegens de mensen eigenlijk. Op één na momenteel. Hoewel ze hem een hoop kwalijk nam, wist ze dat het niet eerlijk was. Maar ze gokte zo dat het het makkelijkste was voor haar om Fynn meer te haten dan ze haar ouders op dit moment haatte, om het hem gewoon extra moeilijk te maken en niet in te geven in dit hele idiote plan van hun ouders. Ze meende wat ze had gezegd, ze had geen behoefte om handjes met hem beet te houden of een kus te geven. Nog niet eens op zijn wang. Alleen het idee al gaf haar rillingen die langs haar ruggengraat trokken, en toch... Als hij niet was geweest wie hij was, had ze nog de moeite genomen om hem een drankje aan te bieden. De looks waren er, de connectie tussen beide ontbrak en dat was het enigste waarvan ze gehoopt had waar haar vader rekening mee zou houden als hij dit ooit in zijn hoofd had gehaald. Een egoïstische gedachte, zo bleek. 
De avond leek op die manier prima te verlopen, uiteindelijk had ze Gaby voor niets mee gesleurd eigenlijk en die  had zich dan ook nog net niet vast geplakt aan één of andere blodne dame op de vloer waar gedanst werd. Hoofdschuddend had ze er even naar gekeken, omdat ze wist dat ze gescheiden naar huis zouden gaan. Maar gek genoeg kon het haar nu weinig boeien, omdat ze wist dat ze dood in de goot zou belanden als ze met Gaby mee ging. Een zucht volgde toen ze het zoveelste glas uit haar handen liet vallen. ''Maybe you should rest a bit in the back.'' volgde Sinha al snel. Noralie trok echter haar wenkbrauw op. ''I need a freaking neckshot with a bloody tank before I get any rest ever again!'' riep ze nét iets te hard uit. Haar ogen schoten dan ook nog net niet vuurspuwend naar de mensen die haar aankeken. ''Thank you very much.'' bromde ze vooral ze omdraaide en over het glas heen stapte en weg beende. Alsof dat niet alles was struikelde ze ook nog half over een poot van een kruk. Haar bruine ogen schoten direct naar de persoon die erop zat en alsof de goden ermee speelde... Daar was hij dan. Alweer. Even staarde ze hem aan voor ze haar rug rechtte en haar hand in haar zij zette, om haarzelf iets meer kracht te geven. ''Can't you sit anywhere else? People will break their neck this way.'' sprak ze een beetje dubbel. Het kwam weliswaar niet alleen van de veel te zoete drankjes, ook van alle irritatie die opgebouwd was in haar lichaam.