ORPG] He's more myself than I am...

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Norah was vrijwel de enige persoon die hem leek te accepteren zoals hij was. Zo wist de dame maar al te goed dat hij niet van de uitgebreide nutteloze gesprekjes was en wist ze dat hij liever direct tot he point kwam. Het was voor haar geen verrassing wanneer ze eens gebeld werd met de vraag of ze toevallig zin had in een sekspartijtje, want zo eerlijk was Fynn ook: er was iets aan Norah dat aantrekkelijk was. Misschien wel het feit dat ze geen kilo's aan make-up op had, of niet de aller dikste borsten had... Toch zou het tweetal nooit een relatie krijgen, iets dat voor beiden algemeen bekend was. Seks was top. De vriendschappelijke gesprekken waren top. Hier bleef het dan ook bij. Zo was Norah nog vol aan het daten, in de hoop ooit nog de ideale en perfecte vent te vinden, maar had hij dit zelf ergens simpelweg opgegeven. Hij geloofde niet zo in relaties, hij was er gewoon niet echt de persoon voor. Dit was iets dat zijn ouders blijkbaar niet konden respecteren. Verschrikkelijk. Goed, Norah was dan wel iemand die wist hoe zijn ouders waren. Met al zijn andere scharrels had hij geen persoonlijke band en ging het echt puur om de seks, met soms wat oppervlakkige dingen tussendoor. Norah was ook een lid van de bende van zijn ouders, hoorde thuis binnen het 'Operations' team, waar ze een van de analisten was die het dataverkeer van andere bendes in de gaten hield. Zonder twijfel werd de Flores familie ook in de gaten gehouden. Dit huwelijk was ook gewoon niet iets wat ongewoon was in de onderwereld. Het was niet gek. Het was zelfs vrij vanzelfsprekend. En toch, omdat hij het ditmaal zélf was, kwam het aan als een gigantische shock. Hij was het zélf nu. Fynn wilde niet trouwen, met wie dan ook. Hij had niet als doel in zijn leven om een perfect huwelijk te hebben of om überhaupt een lopend huwelijk te hebben. Het single leven beviel hem perfect. Hij vond de scharrels heerlijk en was onafhankelijk van welke vrouw dan ook.
Terwijl hij nog wat had nagedacht tijdens het lopen naar de club, was hij vervolgens tot de conclusie gekomen dat hij het maar beter kon gaan vergeten. Het nadenken had geen zin. Zo was Fynn langs de security gelopen en hadden zijn ogen door de club gegleden om Norah te vinden. Hij liep richting het vaste gedeelte waar ze normaal gesproken zaten en zo spotte Fynn haar toevallig bij het hoekje van de bar. Moeiteloos baande hij zich een weg tussen alle mensen en kwam hij zo zonder al te veel problemen aan bij Norah. Zijn armen legde hij rondom haar middel en Fynn drukte een snelle kus rondom haar wang. ,,Hey Nor" glimlachte hij kleintjes. Norah reageerde direct enthousiast, gaf hem een korte knuffel en gebaarde hierna dat hij op de kruk naast haar kon zitten. Aan de ogen van de jongedame te zien, was duidelijk af te halen dat ze al wat drankjes op had. Aangeschoten zag ze er dan wel niet direct uit. Fynn wenkte de barman en deze knikte direct: Ze kenden elkaar inmiddels en zo wist de barman dat hij iedere avond begon met een dubbele whiskey met enkele ijsklontjes.
,,Didn't you have that parent-diner-thing?" vroeg Norah vrijwel direct. Fynn knikte. ,,Hmm-hmm. I had" reageerde hij met weinig woorden. Hierna tikte hij zijn glas tegen het hare aan en hier vervolgens een behoorlijk grote slok van nam. ,,It turns out I'm engaged" sprak hij hoofdschuddend uit, terwijl hij zijn hoofd gewoon wat dichter bij het hare had gebracht. De grote ogen van Norah hielden in dat ze hem verstaan had. Vol ongeloof schudde ze haar hoofd. ,,No way... It's to the Flores girl family, isn't it?" vroeg Norah, direct wetend om wat voor samenwerking het zou gaan in de toekomst en hoe dit dan uit zou pakken. Fynn knikte en nam hierna nog een grote slok van zijn whiskey. De sterke drank vulde zijn keel en zo genoot hij van de warme vloeistof die door zijn slokdarm ging. ,,That's fucked up..." sprak Norah wat voorzichtig uit. ,,How is she? What's her name?" vroeg Norah hierop door. Een zucht verliet Fynn zijn mond, voordat hij begon met het een en ander vertellen. ,,Her name is Noralie. She's quite good-looking, but that's all I really know about her. She also hates the fact that she's engaged and we both aren't into each other. You know how good I am with relationships" grinnikte hij als laatste. Hij had al deze dingen gewoon in haar oor gezegd. Hij had geen zin om te schreeuwen en om vervolgens allemaal meeluisteraars te hebben.

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Natuurlijk wist ze dat ze 's nachts niet weg kon sluipen zodra de handtekeningen gezet waren, want daar ging het uiteindelijk allemaal om: een handtekening. Een verzegeling van de afspraak en daarmee het samenkomen van de familie, en reken maar dat er verwacht werd dat ze de bloedlijnen voort zouden zetten. Alleen het idee al gaf haar rillingen die langs haar ruggengraat kropen. Het enige wat ze kon doen, was hopen dat het zo lang mogelijk zou duren tot de dag daar was want ze zag het écht niét zitten om met een ring om te lopen die haar praktisch het bezit van Fynn maakte. Een liefdeloos huwelijk, nee.. dat was iets om naar uit te kijken. Een zucht volgde dan ook. Wetend dat ze, zodra de krabbel gezet was, gebonden zat aan hem en er geen mogelijkheid meer zou zijn om Gaby mee naar huis te nemen, of naar Mike toe te gaan en in het laatste geval Julian. Daar had ze ondanks meer een vriendschappelijke band mee, daar waar de eerste twee toch meer haar 'scharrels' te noemen waren. Haar leven zou over zijn, al mocht ze zich prijzen dat er dan wel andere manieren waren om in elk geval geen dekens met Fynn te hoeven te delen. Zolang ze maar samen waren toch? Er werd niet voorgeschreven dat ze persé in zijn bed moest slapen, dus de bank zou voldoen. Dan zorgde hij maar dat hij een bank kreeg die hij uit kon klappen, als hij die al niet had. 
Haar luchte denkwijze zorgde er dan ook voor dat ze inderdaad niet helemaal realistisch naar de situatie keek. Nóg niet. Dat kwam nog wel, na deze avond en grote kans dat ze dan alleen maar vuriger zou worden. Nog geïrriteerder dan ze al was na deze avond, ze was dan ook nog lang niet klaar met haar vader en had zo nog wel honderd dingen te zeggen tegen die man! Honderd redenen waarom ze niet met Fynn wou trouwen. Misschien moest ze met iemand op de vlucht slaan, naar de andere kant van de wereld of zo. Groot bedrag opnemen en vertrekken, dat zou pas hét avontuur van haar leven zijn. Met die gedachte was ze in de auto gestapt en had ze motor gestart, om vervolgens het erg af te rijden. Terwijl had ze een SMS'je naar Gaby gestuurd, waarop ze hem eerst ging ophalen en ze samen de nacht in zouden gaan in de club waar ze altijd te vinden waren. Ze had haar eigen hoekje, dat was dan weer het voordeel van het feit dat ze de dochter 'van' was. Kort rolde ze even met haar ogen, want status leek er opeens niet meer zoveel toe te doen nu ze haar leven kwijt was. Dat was het enige waar ze naar verlangde, haar leven en haar eigen keuzes. Dus ook de keuze met wie ze haar leven wou delen. 
Zodoende had ze de jongeman opgepikt, voor ze richting haar favoriete club was gegaan. Haar auto had ze daar weg laten zetten, want die ging ze niet meer nodig hebben deze avond, omdat ze waarschijnlijk nog niet eens op een fiets kon stappen. Niet dat ze wist hoe ze moest fietsen, omdat ze altijd motorische voertuigen had gehad vanaf de leeftijd dat het mocht. Daarvoor was ze altijd rondgereden door één van de mannetjes van haar vader. Haar hakken weerklonken op de tegels, terwijl ze naar binnen liep en daarmee wat mensen begroette, Gaby achter haar aan. Toen ze binnen waren, verscheen er ondanks toch een glimlachje op haar gezicht toen ze één van haar vriendinnen zag, Laura. Ze drukte de dame een kus op haar wang. ''Hey.'' volgde haar stem. ''Let's get something to drink, because I'm gonna cry if I can't forget this night.'' knikte ze vast besloten vooral ze haarzelf richting de bar bewoog en daar een Mojito bestelde om mee te beginnen, een ander drankje voor haar vriendin en gewoonweg iets sterkers voor de jongeman die ze mee gesleurd had naar deze club. Echter vielen haar bruine ogen al snel op de persoon die ze juist niét wou zien. Met een zucht gooide ze alles maar achterover, vooral ze haar glas uitstak om hervuld te worden. Hoe eerder ze aangeschoten of zelfs dronken was, hoe beter. 

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Jezus... Hoe zijn leven opeens zó'n grote wending kon krijgen, was echt absurd. Natuurlijk waren er situaties waarin hij plotseling een keuze moest maken, of in één keer een belangrijke beslissing op zich af kreeg. In dit soort situaties had hij zijn eigen lot dan in zijn eigen handen. Nu was dit niet zo. Hij had niets in eigen handen. Zijn ouders verwachtten van hem dat hij met deze dame, Noralie, ging trouwen en dit moest dan ook echt gebeurde. Het leek bijna op het vroegmiddeleeuwse uithuwelijken waarin hij was beland, maar Fynn wist dat dit van belang was voor zijn eigen toekomst. Natuurlijk was hij het er niet volledig mee eens, zeg maar gerust totaal niet, maar hij wist dat dit niet zomaar besloten was. Uiteindelijk stond je met twee personen sterker dan alleen, dit wist Fynn.
Dat Fynn over drie bedden was begonnen, was puur geweest om de situatie kort te schetsen. Noralie leek het hier niet over eens te zijn. Natuurlijk wilde Fynn liever in een aparte kamer slapen en al helemaal in een ander bed, maar wanneer hij verstandig na ging denken, was het echt veel ingewikkelder dan er nu over gedaan werd door hen. Natuurlijk moesten ze samen gezien worden in het openbaar en hier close zijn, maar in de onderwereld wist je nooit zeker wíe opeens in je huis kon staan. Fynn wist stiekem dat het openbaar niet genoeg was. Wanneer er plotseling 's nachts een bendelid in hun huis, appartement of wát dan ook zou staan en zou zien dat het tweetal allebei met iemand anders in bed lag, dan zouden ze zonder pardon afgemaakt worden. Dit was iets voor lange termijn. Het was een zorg voor later. Dit was dan ook de rede waarom Fynn er niets meer op gezegd had. De situatie moest afgewacht worden. Misschien duurde het nog wel een paar jaren totdat er een daadwerkelijke bruiloft plaats zou vinden. Hier hoopte Fynn maar op. Hij had niet meer op Noralie gereageerd, had simpelweg nagedacht over de situatie. Noralie was dommer dan hij dacht. Dacht ze werkelijk, dat ze het een maandje zou overleven wanneer uit zou lekken dat er élke week een andere dame en heer naar hun huis kwamen? Het klonk nog enigszins rooskleurig ja, dit moest Fynn toegeven. Ze zagen de getrouwde situatie allebei niet zitten en hadden allebei zo hun eigen scharrels waar ze naartoe bleven gaan, maar Fynn wist dat dit té rooskleurig was. Mochten ze deze manier van leven gaan handhaven, dan zouden ze waarschijnlijk niet lang meer in leven zijn... Het was een zorg voor later, maar wel iets waar hij over nadacht. Noralie bekeek de situatie nu nog vrij optimistisch, maar wanneer Fynn er realistisch naar ging kijken wist hij dat het hoe dan ook erg gevaarlijk ging worden.
Noralie gaf aan dat ze wegging, en ja, Fynn kon niets anders dan ook bedenken dat het beter was wanneer hij zou gaan. Hij had geen spullen meer van hem ín het huis liggen en het leek hem een prima idee om wat weg te vluchten van de situatie. Wat alcohol zou het misschien zelfs mogelijk om de gedachte aan 'het huwelijk' te kunnen verdragen. Ook Fynn liep het trappetje af en begon richting het centrum van de stad te lopen. Heel toevallig wist hij een leuke club die niet extreem ver van deze locatie aflag. Terwijl hij begon met het lopen, belde hij één van zijn beste vriendinnen al, Norah. Dit was niet enkel een scharrel waarmee hij regelmatig seks had, maar óók iemand die tot zekere hoogte op de hoogte was van zijn leven. Wellicht kon zij benoemd worden tot één van de enige personen in zijn leven die hij vertrouwde. ,,Hey? Can I pick you up?" vroeg Fynn dan ook direct zodra de jongedame had opgenomen. Uit haar antwoord bleek dat de jongedame zich al in een club bevond, de club waar hij net naartoe aan het lopen was. ,,Great. I'm on my way, I'll be there in 10 minutes" sprak hij uit. Het gezelschap van Norah leek hem niet erg voor deze avond: Hij zou waarschijnlijk alles rondom het huwelijk eruit kunnen gooien, de dame bevond zich namelijk óók in het criminele circuit van zijn vader, máár hij zou ook even lekker alles weg kunnen drinken, waar hij ook echt wel behoefte aan had.

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Noralie had Fynn onbeschaamd staan te bekijken terwijl ze op zijn antwoord had staan wachten, met haar armen gekruist voor haar borst. Wel, wat moest ze dan? Daar had ze ogen voor gekregen toch? Ze kon ze kleine oneffenheden, welke elk mens had, opmerken en kon ze ook peilen dat hij zeker een kop groter dan haar moest zijn als ze niet op hakken had gelopen. Ook viel het haar op dat enkele plukjes van zijn haar tegen de richting in gingen, daar waar hij het naar toe had gedwongen. Pas toen ze doorhad dat ze was gaan staren, had ze haar blik afgewend en keek ze maar richting het bos wat aan het erf grenste, waar het pad doorheen liep richting de poort. Je moest een stuk door dat bos heen om weer in de bewoonde wereld te komen, ergens gaf het altijd een groots gevoel. Alsof je heel belangrijk was. Maar dat 'belangrijk' gedeelte gold alleen voor een deel waar de normale mensen niet mee in aanraking kwamen. Of je moest natuurlijk een enorme schuld hebben bij één van de Mafia families. Dat gebeurde ook nog wel, zelden dat je daar levend vanaf kwam. Ze wist hoe het ging. 
''Then we have two things in comment.'' mompelde ze op het feit dat hij aangaf geen 'relatie persoon' te zijn. Zij ook niet. Tot nu toe dan, weliswaar moest ze nog gewoon dé persoon tegen komen die haar anders deed voelen over dat hele stempel drukken. Ze had in totaal drie jongemannen waar ze bij terecht kwam en waar ze ook geregeld bij liet slapen. Hoewel ze net zijn scharrels in een catogorie had gedrukt, was het niet meer dan normaal in hun wereld. Het was immers de middeleeuwen niet en ze hoefde geen maagd te zijn om te kunnen trouwen met iemand. Fynn in dit geval. Met een opgetrokken wenkbrauw had ze haar bruine ogen weer naar hem toe gericht. ''Three beds?'' merkte ze met een lach op. ''I don't know about you, but I am not gonna sleep in one room with you. Not even in another bed.'' merkte ze spottend op. ''You can keep your room ánd bed, I will stay with one of my guys.'' van dat idee ging hij haar niet afbrengen en anders sliep ze wel op de bank in zijn woonkamer. Maar ze ging niet in één kamer slapen met hem, nog niet eens in een slaapkamer op zich! 
''Oh.'' merkte ze. ''So have I heard.'' In principe kon je zeggen  dat zijzelf een soort 'kwartet verhouding' had met de drie jongemannen waar ze altijd naar toe ging. Maar verder kwam er ook niemand anders tussen haar benen. Ze gokte zo dat het voor mannen gewoonweg eenvoudiger was, je stak je zaakje er gewoon in zonder verder aan een goede naam of zo te denken. Wie ging immers hun grote mond open trekken tegenover de zoon van een Mafia-baas? Ze bedoelde maar. Haar status was iets kwetsbaarder dan dat en daarom was het slim om gewoon bij enkele personen te blijven. ''As I said, you can have you're house for yourself. For now I am still living here, after the whole wedding stuff - or maybe I should call it a meeting because we will only sign something - I will make sure most of my stuff will end up with Gaby or Mike.'' en met die woorden was ze in beweging gekomen, waarbij ze haar hand even op had gestoken. ''I'm out.'' merkte ze op terwijl ze het trappetje naar beneden had genomen en richting haar auto was gelopen. Ze had nu drank en een danspartner nodig om dit alles los te kunnen laten. 

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Het was nog niet eens dat hij zo een karaktereigenschap wist te noemen aan Noralie die hem niet aanstond, nee, helemaal niet zelfs. Ja, ze leek behoorlijk opvliegend, maar dit zat over het algemeen vaak ik het karakter van Mexicaanse meisjes. De jongedame voor zich zag er bovendien ook absoluut niet slecht uit, had een prachtig lichaam en een mooi gezichtje. En toch, ondanks het gevoel dat hij geen directe vorm van afkeer voelde, wantrouwde hij haar. Of het puur kwam omdat Fynn mensen niet snel vertrouwde, of omdat hij wíst dat het de dochter van haar vader was, wist hij niet. Misschien was het ook wel het continue geplaag dat ervoor zorgde dat hij Noralie niet zag zitten. Hij vond het niet fijn dat de dame niet leek te waarderen dat hij gewoon niet van onbenullige gesprekjes hield. De verplichte vragen, het praten over koetjes en kalfjes... En dat, terwijl ze allebei wisten hoeveel bloed hun familie aan hun handen had. Met alle respect, Fynn vond het regelrechte onzin om doodleuk over muziek, films of welke 'jeugdige zaak' dan ook te gaan praten. Zéker wanneer dit van hem werd verwacht.
Het leek even te duren voordat Noralie de opmerking gepeild had. Waarschijnlijk wist ze niet zeker of dit wel een grappende opmerking was. De mierzoete glimlach op haar gezicht, gevolgd door de mierzoete opmerking liet hem met opgetrokken wenkbrauwen liet reageren. ,,Oh, what a sweet little talk. And we aren't even married yet" mompelde hij lichtelijk sarcastisch. ,,But you're right. I know I'm not made for a good marriage. I am not a relationship person" vervolgde hij zijn woorden. Deze woorden bedoelde hij serieus. Fynn was er zich helemaal van bewust dat relaties niets voor hem waren en was hier ook open over. Aangezien Noralie er toch een opmerking over maakte, wilde hij dit wel even bevestigen. Deze opmerking mocht dan wel lichtelijk aanvallend bedoeld zijn, maar ze had gelijk. Fynn zag het nut van ontkennen niet in. De dame had het dus goed ingeschat. Over de grootte van zijn zaakje, maar óók over het feit dat dit niet tot een goede relatie hoefde te leiden.
Fynn had zijn blik afgewend naar de straat, had een hijs genomen van zijn sigaret en had weer naar Noralie opgekeken toen ze met een deal kwam. Aandachtig luisterde hij naar haar woorden. Hij keek haar wat onderzoekend aan. Het idee klonk oké. Zij kreeg wat zíj wilde, hij kreeg wat híj wilde. Zodoende knikte Fynn. ,,Okay" begon hij. ,,It seems like a fine deal, but there are some things... I also have my own ways to get out of rooms with or without being seen and I certainly have people I can stay with. With all due respect, I don't want to have sex in 'our bed', I am not going to change the covers every day. We should have three beds" Merkte hij een aantal dingen op. ,,And above that, little sluts? I am not that easy, I'm quite picky to be honest. I'm not into fake" Bij deze laatste woorden was een klein grijnsje op zijn gezicht komen te staan. Er kwamen vaak genoeg de zogenoemde sletjes naar hem toe om een poging te wagen, maar Fynn prefereerde het natuurlijke. Een grote voorgevel of achtergevel was natuurlijk heerlijk, maar wanneer hij zo'n dikke lagen make-up zag zitten, vond hij het altijd niets. Nu hij hierover nadacht had hij ook echt genoeg scharrels die alles behalve grote borsten hadden, maar juist op een eigen manier aantrekkelijk waren. Een logica had hij hier nog niet echt achter gevonden. Misschien zou hij er nog achterkomen wat zijn daadwerkelijke 'type' was. 

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Noralie fronste toen ze Fynn tegen kwam en had hem even aangetuurd voor haar aandacht naar de eetkamer ging, waar ook een stel hevige stemmen vandaan kwamen. Wat hadden ze dan verwacht? Dat ze klakkeloos zou accepteren, gewoonweg omdat Fynn er goed uit zag? Er was meer voor nodig om een relatie, een huwelijk, te onderhouden dan twee knappe gezichtjes. Als ze dachten dat dit hun families stabiel zouden houden, zouden ze nog een keer goed moeten nadenken. Maar natuurlijk ging dit om het samenvoegen van de families. Twee machtige families welke veel invloed hadden en tezamen nog meer, zelfs als dat betekende dat ze hun eigen kinderen ervoor zouden moeten opofferen. Zoals hun moeders ooit opgeofferd waren op die manier. En hoewel haar moeder van haar vader had leren houden, zag Noralie het nog niet echt gebeuren richting Fynn. Die gedachten zorgde ervoor dat het even duurde tot zijn opmerking tot hem doordrong en haar bruine ogen weer richting hem rolde. Priemend keek ze hem even aan, om te peilen of hij een grapje maakte of niet. 
''Probaly the only thing.'' merkte ze op. ''Well, except from the fact I share the opinion of you having a pretty face and probaly a big dick. But that doesn't take you anywhere in a good marriage.'' glimlachte ze zoetjes. Ze had het niet kunnen laten om op te merken, want ze voelde zich totaal niet tot hem aangetrokken en ze zag het ook niet gauw gebeuren. Ondanks dat de laatste jaren hem wel degelijk goed hadden gedaan, sinds de laatste keer dat ze hem gezien had. Ware het onder normale omstandigheden geweest, had ze misschien nog wel een gokje gewaagt om samen een club te verlaten voor een plezierige nacht. Maar dat was het ook wel. Niet dat ze één of ander hoertje was, maar het was een feit dat Noralie zichzelf ook niet vestigde op een vaste relatie maar gewoonweg op enkele vaste personen waar ze naar terug leek te keren wanneer zij er zin in had. Zelfs dat was over, tenzij... Noralie haar ogen schoten weer naar Fynn wie ze even onderzoekend aankeek. Bekeek. Hoewel het haar kop kon kosten, zou ze maar een gokje wagen. 
''I'd like to close a deal. No doubt we will share the same room and bed soon because everyone likes to see it that way. I have my own sneaky ways to get out of rooms without being seen, and I also have people I can stay with. You will say no word, I will say no word in return about one of your little sluts you take home. For the rest we act properly when we are around other people, because I like my head on my body... So we will dance together on party's, sit next to eachother with diners and go home together. Besides that we use only phones, those ones you can throw away so we can't be tracked, to contact them so we can have the night we like it. Without eachother it is.'' Dat leek haar meer dan eerlijk en hoewel ze niet altijd gescheiden konden zijn, moesten ze daar maar mee dealen maar ze gokte zo dat hij net zoveel waarde hechtte aan zijn hoofd als zij aan de hare. Vragend keek ze hem dan ook aan, afwachtend op zijn antwoord. Uiteindelijk had ze dit onderhandelen niet van een vreemde, haar vader was net zo geniepig en daarom nam ze het haarzelf ook kwalijk dat ze dit niet gezien had. 
Weliswaar dat ze zometeen Gaby moest berichten om te zien of ze bij hem terecht kon, ze gokte zo van wel, maar de avond was nog maar amper begonnen en wat ze tot die tijd ging doen wist ze ook niet.

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Wat een absurd plan. Hij begreep zijn ouders oprecht niet. Oké, dit loog hij. Fynn zat inmiddels zo diep in de zaken van zijn vader dat hij wist dat dit van belang was voor de toekomst. Samenvoegingen zorgden ervoor dat kennis gedeeld werd, dat het vermogen groter werd en dat men sterker was. Hoewel dit iets was dat Fynn niet direct zou toegeven, was het in praktijk wel waar. Wat hij niet kon begrijpen van zijn ouders, was hoe ze het in hun hoofd haalden om hém te laten trouwen. Het was een algemeen gegeven dat relaties niets voor hem waren. Fynn woonde dan wel op zichzelf, maar hij wist met alle zekerheid te zeggen dat zijn ouders van alle one night stands wisten. Dit was ook niets waar hij zich voor schaamde of wat hij verborgen wilde houden. Het was zijn leven. Mensen hadden behoefte aan seks. Fynn wilde geen relatie vol met liefde. Enkel de seks was prima voor hem. Met name zijn moeder wist dat hij niets van dat kleffe gedoe moest hebben en de lieve praat. Realiteit, dát was belangrijker. Aan dat idealiseren had je niets. Bosjes bloemen, onbenullige bioscoopbezoekjes of het romantische gezeur, het was niets voor hem.
Ondanks het alles behalve bescheiden huis waarin de familie Flores woonde, was het niet goed geïsoleerd. Het was alles behalve goed geïsoleerd. Terwijl Fynn buiten, in de voortuin, bezig was met het oproken van een sigaretje, hoorde hij zonder hier echt moeite voor te doen het gesprek tussen moeder en dochter. Hij kon dan wel de goede jongen uit gaan hangen, hun privacy respecteren en doen alsof hij dit gesprek niet hoorde, maar hij hoorde het toch. Dan hadden ze maar ramen dicht moeten maken, niet zo hard moeten praten óf simpelweg hun huis beter moeten isoleren. De moeder die haar excuses aanbood, aangaf dat vrouwen nu eenmaal niet veel te zeggen hadden in dit wereldje... Terwijl hij nog een hijsje nam van zijn sigaret, luisterde hij met opgetrokken wenkbrauwen naar zijn 'toekomstige vrouw' Nooit meer met een andere vrouw dansen? Niemand anders kussen? Nooit meer seks met een van zijn scharrels? Fynn wist waar Noralie op doelde. Het zou gevaarlijk zijn, dat ongetwijfeld. Wanneer anderen erachter zouden komen zou men sowieso als een verrader gezien gaan worden en zou een kogelschot inderdaad een vrij vanzelfsprekend gevolg zijn. Toch zou dit hem niet gaan weerhouden. Fynn vond het nu eenmaal belachelijk en kon bést ongezien wat scharrelt uitnodigen in zijn appartementje. In de loop der jaren was hij er wel achter gekomen hoe hij zich het beste kon verdedigen.
De opvliegendheid van de Mexicaanse dame kwam al snel weer om de hoek komen. Er was duidelijk te horen dat de dame in kwestie pissig was. En gelijk had ze. De woorden die haar mond hierna verlieten, lieten hem wel even grinniken. Dit zou haar vader niet leuk gaan vinden, nee, alles behalve. Fynn kon ook niet zeggen dat hij hier blij mee was of dat hij het hiermee eens was, maar was inmiddels wel verstandig genoeg om nu nog niet in discussie moest gaan. Dit zou blauwe plekken opleveren. Thuis, dáár zou wel eens goed laten blijken dat hij het er niet mee eens was.
Het werd langzamerhand stiller en nog altijd liet Fynn de wolkjes rook uit zijn mond ontsnappen. Híj, verloofd, het was werkelijk belachelijk. Onvoorstelbaar. Ondanks alles, was het toch een meevaller dat Noralie dit óók niet zag zitten. Het zou dus ook niet éénzijdige afkeer tegen dit idee zijn. Perfect dus. Fynn keek op toen hij de voordeur open zag gaan. Ja hoor, daar verscheen Rosalie. Fynn had nét een nieuw trekje van zijn sigaret genomen, ademde nog even goed uit en keek de dame hierna aan. ,, Finally, something we both can agree on" mompelde hij, een poging om de hele rotte sfeer maar ietwat uit de weg te slaan. Was er in ieder geval nog één mening die ze deelden.

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Noralie merkte dat haar hart tekeer ging en ze legde haar hand dan ook tegen haar borst aan. Ze moest haarzelf enorm inhouden om niet weer naar beneden te stormen om er nog een bedreiging uit te gooien ook. Keep breathing, Noralie. Even haalde ze diep adem voor ze deze weer liet ontsnappen tussen haar lippen door. Haar rood gestickte lippen. Alsof het haar beter ging laten voelen, had ze een doekje gepakt en poetste ze haar lippen schoon, weg met het felle kleurtje waarmee ze een goede indruk had willen maken alleen maar om in het positieve daglicht van anderen te blijven staan. Het meest erge hieraan was nog wel dat ze wist dat dit gezin zeker een nachtje zou blijven... In twee van de logeerkamers die ze hadden. Ze konden Fynn moeilijk bij zijn ouders laten slapen immers, dat zou gewoonweg raar zijn. Met een zucht zakte ze neer op het voeteneinde van haar bed terwijl ze een hand door haar haren haalde, zodra ze het uit de belachelijk opgestoken manier had gehaald. Dat voelde veel beter en dat zorgde ervoor dat ze eindelijk iets weet te kalmeren. Wat ze nu ging doen, wist ze nog niet maar eerst wou ze haarzelf van haar schoenen en jurk ontdoen. Om deze in te wisselen voor een simpele top en een jeans. Schoenen eronder en ze was klaar om te gaan. Dat ze uit een machtige familie kwam, betekende natuurlijk niet dat ze altijd in jurken rondliep. 
Het huis was groot en daarom erg gehorig. Ze kon de stemmen vanuit de dinerkamer dan ook horen, eerst haar moeder wie haar oprechte excuses aanbood, gevolgd door haar vader die ook 'niet snapte waar zijn dochter last van had' en vervolgens Fynn. Wel, dat was één ding wat ze deelden, dat ze het hier niet mee eens waren. Wetend dat dit betekende dat ze meteen geen vrijheid meer had. Stelde je voor dat je met iemand danste, of ook maar naar iemand keek, als je verloofd was! Zeker in haar wereld, hún wereld, kon je dat de kop kosten. Even snoof ze, meer omdat ze dit moment wat romantischer had voorgesteld. Iets met rozen, balonnen, blije gezichten en een ring. Dat laatste had ze niet eens, maar ze wist dat de ouders van beide kanten daar wel aan gedacht hadden. Ze zouden het ding aan haar vast moeten lijmen, dat was zeker. Wetend dat haar leven nu voorbij was keek ze haar kamer even rond, zoekend naar houvast in deze situatie. Hoewel ze wist dat haar moeder hier ook weinig zeggen in had gehad, nam ze het haar vader ook zeker meer kwalijk en zou dit zijn band met zijn dochter kosten. Dat was één ding wat zeker was. Haar moeder was net zo goed een pion in dit hele wereldje als Noralie dat was... het was triest nu ze erover na dacht, maar ze had meer verwacht van haar vader. Meer respect, liefde weliswaar want ze betwijfelde of hij daar ooit aan had gedacht met deze beslissing. 
Noralie had opgekeken toen er een klopje weerklonk op haar witte deur, waarop haar moeder om het hoekje spiekte en gauw de deur weer achter zich sloot. ''I'm sorry honey.'' was ze meteen begonnen. Noralie keek haar alleen aan terwijl ze dichterbij kwam en uiteindelijk naast haar dochter ging zitten om diens hand beet te pakken met haar eigen handen. ''You know that we women  have no voice in this life. Ever.'' ging ze verder waarop Noralie wederom een wenkbrauw op kon trekken. ''And..'' - ''And what?'' vloog ze uit de bocht waarop ze haar hand trok. ''I need to agree with everything, just because the heads of the Flores and Haymill family decide to to wed their daufhter and son?'' luidde haar vraag waarop ze haar hoofd schudde en overeind kwam. ''My life is over. Fynn's life is over. Never dancing with another person anymore, kiss someone, sleep with someone when you feel like it, not even looking without risking a bullit in the head. And believe me, father would murder his own daughter or even the son of his best friend if that means he keeps his power.'' ging ze verder en ze merkte dat haar stem alweer de hoogte in schoot. Eigenlijk vond ze dat niet eens erg, want ze hoopte dat iedereen het hoorde. Ongetwijfeld, want het huis was gehorig en ze had haar balkondeuren wagewijd open staan. 
''This whole 'Nuestra Familia' my ass. Family isn't the most important thing in this family and I am ashamed of it.'' bromde ze. ''Do you hear that father?!'' schreeuwde ze nog even door de deur heen. ''I am ashamed to be a part of this family!'' liet ze hem even goed weten. Wetend dat hij nog in de eetzaal stond om waarschijnlijk de Haymill-koppel gerust te stellen. Nors had ze haar moeder nog even aangekeken, voor ze haar tas had gepakt en de kamer uit was gebeend. Ze had nu rust nodig en dat ging ze hier niet krijgen. Afleiding was een beter woord ondanks... Met een zucht struikelde ze nog net niet over de laatste trede van de trap vooral ze recht doorliep richting de voordeur. Ondanks wist ze niet waar ze heen zou moeten. Wat haar dan ook stil liet staan met haar hand op de klink van de voordeur. Uit weliswaar? Maar dit nieuws was waarschijnlijk deze middag al bij iedereen beland die ze kenden, dus weliswaar moest ze naar het bos? Maar daar waren beren. Nu kon ze niet eens een beslissing maken.

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Langzamerhand begon hij zich steeds meer af te vragen waarom dit éne dinertje nu zo belangrijk was. De twee families zagen elkaar zeker jaarlijks, eigenlijk al vanaf jongs af aan. Zelfs toen Fynn nog een idee had van het bestaan van de onderwereld, werd er al afgesproken met deze familie. Men zou denken dat er in de loop van de jaren ook een vorm van vertrouwen ontwikkeld was tussen de twee families. Bij Fynn was dit niet het geval. Niemand viel te vertrouwen. Hoe onschuldig iemand nu ook kon glimlachen, hoe sympathiek iemand ook mocht overkomen en hoe iemand ook op het leven van een dierbare zou kunnen zweren, niemand in hun wereldje viel te vertrouwen... Dit was dan ook de rede waarom Fynn vrijwel altijd een pistool op zak had, enkel om al een teken van macht uit te kunnen oefenen. Je wist nooit of iemand hen op het oog had of hen achtervolgde. Uiteraard waren alle telefoonlijnen niet traceerbaar en waren er dubbele identiteiten die ze aan konden nemen, maar nog altijd vertrouwde Fynn niemand. Zijn ouders ja, díe vertrouwde hij, in zekere mate.
De groot gedekte tafel was niet iets nieuws. De sfeer die er hing wel. Zijn vader had hem al duidelijk gemaakt dat dit niet zomaar over een dinertje ging. Fynn had geen idee wat hier verder bedoeld mee zou kunnen worden. Wellicht kwam er een samenwerkingsverband rondom de grenzen van de landen, of zouden ze een gemeenschappelijke vijand aannemen. Wát het ook zou zijn, hij wachtte op een mededeling. Het was wel mooi geweest met alle onschuldige praatjes. Tijd om tot de daadwerkelijke doelen van dit dinertje te komen.
Naar zijn mening was hij al hartstikke aardig geweest. Hij had antwoord gegeven op de vraag van de jongedame naast hem, een vrij uitgebreid antwoord zelfs. Hij had haar ook kunnen negeren. Het mierzoete glimlachje op haar gezicht, de hak die hij tegen zijn schoen voelde én het gesis sprak echter boekdelen. Zij leek niet tevreden te zijn met zíjn manier van handelen. Fynn trok een wenkbrauw op, nam een slokje van de wijn en hief zo zijn glas was omhoog, als sarcastisch 'proost' teken. Ze moest blij zijn dat hij überhaupt gereageerd had. Deze dame was zijn moeder niet. Als ze dacht dat ze dingen te zeggen had over zijn gedrag, dan had ze het behoorlijk mis. Hoe leuk ze dan ook indruk wilde maken met de scherpe hak, op Fynn maakte dit geen indruk. Hij was van mening dat hij al behoorlijk aardig en respectvol geweest was. Het verloop van de avond, veranderde hij zijn gedrag dan ook niet. Zodra hij gemengd werd binnen het gesprek van de twee mannen gaf hij zijn mening ook wel over een bepaalde zaak, én hij gaf antwoord op een willekeurige vraag die de jongedame stelde. Dit was dan ook zijn deelname aan tafel geweest. Wat hem betreft mocht de daadwerkelijke rede dat ze bij elkaar gekomen waren wel eens op tafel verschijnen.
Het leek alsof zijn gedachten gehoord waren. De familievader stond op en zo ging Fynn gewoon wat naar achteren zitten en keek hij naar de man. Zorgvuldig en aandachtig luisterde hij naar de woorden die de man uitsprak. Vaak waren details belangrijk. Heel belangrijk. Dit was zonder twijfel vooraf bedacht en ingestudeerd. Tijdens zulke korte speeches was het belangrijk een boodschap over te brengen. Een goede boodschap. Het zou niet de eerste keer zijn dat er doden zouden vallen door een eenvoudige miscommunicatie. Fynn merkte dat er een frons op zijn gezicht stond. Waar ging dit toe lijden? Vol ongeloof keek hij naar de man, die nog altijd aan de tafel stond. Wat?! Híj, trouwen met Noralie? Überhaupt een relatie met Noralie? Direct schudde hij zijn hoofd. Zijn gezichtsuitdrukking was van redelijk neutraal, naar een extreme boze en gefrustreerde gezichtsuitdrukking gegaan. Fynn klemde uit inwendige woede zijn kaken op elkaar en wierp een kille blik naar zijn ouders. Zij wisten dat relaties niets voor hem waren. Relaties waren niets voor hem, laat staan een huwelijk of alleen al een bruiloft! Fynn kwam zéker wekelijks thuis met one night stands, had scharrels die hij altijd kon bellen. Dit kwam dan altijd neer op seks. Hij had, in zijn jeugdjaren, een vrij lange relatie gehad. Hierbij was hij nog jong geweest. Nu, in zijn huidige leven zou dit never nooit werken. Hoe hadden zijn ouders dit ooit kunnen bedenken of kunnen toestemmen?! ,,What the fuck" kwamen dan ook de zeer intelligente woorden als eerste uit zijn mond. Hij richtte zich op zijn ouders. ,,Are you being serious? I hopte this is some sort of silly joke" mompelde hij hoofdschuddend. Het was geen geheim dat dit binnen het bedrijfsleven zeer regelmatig voorkwam, maar binnen zíjn gezin?! Hij vond dit echt een vreselijke mededeling. Hij was niet van de liefde. Seks, daar kon hij zich in vinden. Handje vasthouden, elkaar lieve kusjes geven en wat onzin uitkramen, het was simpelweg niet voor hem weggelegd. Het verbaasde hem echt heel erg dat zijn ouders hiermee akkoord waren gegaan.
Toch, kreeg de hele situatie met Noralie een betere wending. Aan haar gezichtsuitdrukking te zien, deelden ze dezelfde mening. Dit was complete onzin. Onzin, onzin, onzin. De donkerbruine kijkers van de jongedame toonden de chaos en het ongeloof. Een golf aan Spaanse woorden vloog eruit. Fynn vermoedde dat deze woorden alles behalve positief waren en dat er ongetwijfeld wast vloekwoorden tussen zaten. Lichtelijk geamuseerd keek hij dan ook toe. Misschien was dat ook wel het enige positieve sprankeltje aan deze avond: Hij was niet de enige die niet stond te springen om dit idee. Toen Noralie de kamer uit gemanoeuvreerd was, boden haar ouders hier direct hun excuses voor aan. De moeder reageerde alsof ze erg verbaasd was, alsof ze had verwacht dat haar dochter zonder problemen ja en amen zou zeggen. Fynn kon het niet laten kort te gniffelen. ,,Did you really expect us to be happy about it?" stelde hij dan ook de retorische vraag. Fynn schudde vol ongeloof zijn hoofd en stond ook op van de tafel.
Tijd om een sigaretje te roken. Van alle mededelingen die deze avond plaats konden nemen, had hij dit absoluut niet verwacht. Het was absurd. Een relatie, trouwen, pfff. Verschrikkelijk.

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Natuurlijk was het diner groots uitgepakt. Haar vader wond er geen doekjes omheen, om te laten zien wat hij neer kon zetten. Hoe groot zijn fortuin en vrijgevig heid. Zielig gedoe als je het Noralie vroeg, maar goed, zij bekeek het allemaal maar van een afstandje en het enige waar zij zich druk om moest maken was dat zij uiteindelijk het mooie gezichtje werd van het nieuwe hoofd van haar familie. Ze rolde dan ook even met haar ogen toen ze haar vader hoorde opscheppen over één van de bedrijven die ze uit wouden breiden, samen. Van samenwerken kwam probelemen in haar ogen, maar goed, wie was zij om haar mening op tafel te gooien? Niemand. Dat was correct. Ze nam nog een slok van haar rode wijn en had na de elleboog van haar moeder, maar gewoon iets in de lucht gegooid. Zoals de gesprekken tussen haar en Fynn wel vaker zo 'smooth' waren verlopen, al was dat al wat tijd terug. Anderhalf, misschien zelfs wel twee jaar. Zoiets. Tussendoor had ze hem niet meer gezien, enkel over gehoord omdat hun vaders dus samen werkte maar daar hadden ze beide weinig mee te maken. Zeker Noralie. Wederom, omdat ze gewoon een vrouw was en zich niet diende te bemoeien met dat soort dingen. Als ze er zo over nadacht, mocht ze helemaal niets. Ze had een triest en geïsoleerd leven en als haar ouders dachten dat geld alles goed maakte, hadden ze het fout. Ze was daarbij nu eenentwintig. Dus om het nu nog allemaal in te halen, dat ouderschap, was een beetje laat. 
Het antwoord wat ze verkreeg van Fynn deed haar een zoete, maar gemaakte glimlach opzetten. Ware het maar om het masker op te houden. Ze kon het echter niet laten om haar hak even op zijn voet te zetten terwijl ze hem strak aankeek, nadat haar moeder weer weder was gegaan in het gesprek over de laatste mode. ''I dislike you as much as you dislike me, but for godsake, think about our mothers if they would know that we dislike eachother we wouls break some hearts.'' perste ze tussen haar tanden door. Het was niet de eerste keer dat ze hem op zijn voet trapte, ze had het vroeger heel veel gedaan. Toen was hij nog meer een pestjong geweest dan hij nu was. De pubertijd had zijn uiterlijk echter niet teniet gedaan, dus dat was dan weer een pluspunt. Het deed haar meteen afvragen hoeveel dames hij al in zijn bed had gehad, of how much of a flirt he was. Gewoon van die simpele vragen die je heel veel konden vertellen over iemands ego in dit wereldje. Maar ze stelde die vragen niet. Ze haalde haar hak weer van zijn voet af en sloeg haar ene been over de andere terwijl ze nog een slokje wijn nam en vervolgens een tomaatje in haar mond stopte. Daarbij kon hij denken wat hij wou, ze deed tenminste nog een poging om vriendelijk te doen. Soort van. 
Nadermate het diner vorderde, hoe saaier de gesprekken ook werden. Tot haar vader zijn keel leek te schrapen en zij haar wenkbrauwen vragend optrok. Er verdween nog een olijf in haar mond, waar ze langzaam op kauwde terwijl iedereen stil leek te vallen. Gingen ze een begravenis houden? Want dan was zij weg. ''As you all know, even my dear Noralie and Fynn no doubt, our families worked alongside for a very long time. With good results. We made eachother wealthy and not only by working together.'' was haar vader begonnen waarop hij overeind was gekomen en zijn glas omhoog hield. Het was dat Noralie haar wenkbrauwen niet hoger konden, anders waren ze weggevlogen. Ze snapte het niet en daarom keek ze ook even naar haar moeder die haar haast een overbezorgde glimlach toewierp en haar hand even op de hare legde. ''I'd be happy to pronounce that you two will be engaged and wed.'' luidde de woorden en het had heel even nodig voor de woorden pas echt tot Noralie doordrongen. Haar wereld leek onder haar voeten weg te zakken en zij... zij stortte in een eindeloos gat. Ze verslikte zich dan ook in de slok wijn die ze had willen nemen voor de woorden nog maar gesproken waren en legde het servetje tegen haar lippen aan terwijl ze met grote ogen van de één naar de ander keek. Ze wist dat het zo werkte omdat het eerder op een verkoopcontract leek dan een echt huwelijk, laat staan dat het allemaal met rozeblaadjes en kaarslicht ging. Maar Fynn?? Waarom kon ze in godsnaam niet gewoon in een alledaags gezin gebaard zijn? Gewoon normaal, compleet normaal. Hardwerekend en zonder deze nonsens! Waar ze de kans had gehad om haar eigen leven te bepalen. 
Noralie schoot overeind waarop haar stoel overeind viel en met haar beide handen op de tafel geplaatst had ze kort naar Fynn gekeken met haar bruine ogen, voor deze naar haar vader schoten. ''Es una broma. Estás completamente loco, padre? Si crees que estoy de acuerdo con esto, has caído lejos de tu testigo y ¡me conoces incluso menos de lo que pensaba!'' gooide ze er een hele rits aan vloekwoorden uit eigenlijk. ''I'm not a cow you can sell on the market! Not in a million years that I let ... Him between my legs!'' tierde ze nog even verder waarop haar moeder haast een hartaanval leek te krijgen om het vulgaire praat van haar dochter. Noralie draaide zich echter om voor haar moeder, of vader, ook maar iets konden zeggen om haar op haar plek te houden. Ze stampte weg op haar hakken en wist niet hoe snel ze de trap op moest komen om de deur zo hard achter haar dicht te slaan, dat ze dat in de wijnkelder nog konden horen. Een scoff volgde toen ze haar kamer even rondliep. Huwen, zij? Ze mocht blij zijn als Fynn wegrende voor hij ging wennen aan haar Spaanse opvliegendheid. Ze had geen blad voor haar mond en was ook niet van plan om dat ooit te krijgen.