ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Een glimlach rustte op het gezicht van Rosemary bij het horen dat hij beter dan normaal had geslapen. Ze wist zelf ook wel dat hij niet elke nacht de volledige rust zou hebben die hij nodig had en dat het nog maanden of jaren kon duren voordat hij die volledige rust wel kreeg. Hij had immers een heleboel meegemaakt dat hem waarschijnlijk 's nachts wakker hield. Ze hoopte alleen dat hij genoeg rust kreeg en niet elke dag uitgeput zou zijn, omdat hij geen slaap kreeg. Leven in constante vermoeidheid was tenslotte nog uitputtender.
Grinnikend schudde ze even haar hoofd. "Nou ik zou zeggen, bewaar wat je wil bewaren en doe de rest weg. Ik denk dat het sowieso handig is om op kledinggebied nieuw spul te kopen." raadde ze hem aan. Tussen de kleding in de dozen zou vast naast kledingstukken waarin hij zichzelf niet meer zag lopen, ook kledingstukken zitten die niet meer pasten. Het leek haar gewoon een goed idee dat hij een van deze dagen de stad in trok om wat kledingstukken in te slaan of gewoon een hele nieuwe kledingkast. Als hij dat wilde doen, dan zou ze met liefde mee de stad in gaan, hoewel de kans dan groot was dat ze zelf ook kleding zou inslaan – haar kennende. Ze had onderhand al een heleboel kleding, maar naar haar mening zou ze nooit genoeg hebben. Ze spotte elke keer wel wat leuks in de winkels. Gelukkig ontruimde ze eens in de zoveel tijd wel haar kast, aangezien die anders zou uitpuilen.
En of ze nog koffie kon maken. Na zijn vertrek was ze steeds meer koffie gaan drinken. Zeker de eerste weken en maanden, omdat de cafeïne haar de dag had door laten komen aangezien ze elke nacht weer weinig slaap op had opgedaan. Elke nacht had ze wakker gelegen en naar de lege plek naast haar gestaard; naar de plek waar eerder het warme lichaam van Josiah had gelegen. Nu was die plek gelukkig weer in bezet, door hem, zoals ze het gewend was. "Ja, ik kan koffie inmiddels zelfs betere koffie maken." antwoordde ze, licht grijnzend. De glimlach op haar gezicht verbreedde. Het was zoals vanouds. Wafels met extra stroop, zoals hij ze altijd had gegeten. Ondertussen schoof ze een mok onder het koffiezetapparaat, dat ze aanzette. Zacht porde ze hem in zijn arm. "Misschien is het dan maar tijd dat je het gaat leren. Zo moeilijk is het namelijk niet." zei ze tegen hem. Ze pakte de middelen en ingrediënten erbij en zette het voor hem klaar. "Het is heel simpel. Je leest wat er op de verpakking staat. Je hoeft bij deze alleen water toe te voegen en te mixen. Dat lukt je toch wel?" vroeg ze hem, natuurlijk plagend, want hij was niet dom. Dat moest hem zeker lukken. De koffie haalde ze onder het apparaat vandaan en schoof ze naar hem toe. "Proef het maar en vertel me of ik erop vooruit ben gegaan met het maken van koffie." zei ze, benieuwd naar het antwoord. "Als jij nou het beslag maakt, ga ik hier zitten en je bewonderen." stelde ze voor en drukte een snelle kus op zijn mondhoek. Vervolgens ging ze op het aanrecht zitten met haar blauwe ogen gericht op haar prachtige vriend.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Hij gooide nog wat shirts op de 'was stapel', anderen weer bij de stapel die weg kon en nog wat hebbedingetjes die hij wel wou houden, vooral hij opkeek door Rose die de kamer in kwam gelopen in haar ochtendjas. Een kleine glimlach sierde hem bij dat aanzicht. Hij kon zeggen wat hij wou, te klagen had hij niet over Rosé. Letterlijk en figuurlijk. Vroeger zou hij gezegd hebben op blondines te vallen ondanks, maar hij zou haar bruine voor geen goud willen inruilen, tezamen met haar blauwe ogen.
''Goedemorgen.'', hij had nog wat schor van het slapen gesproken. ''Beter dan normaal.'', was zijn antwoord. Hij ging niet zeggen grotendeels wakker te hebben gelegen, want hij wou niet dat ze zich zorgen ging maken. Het was een leugentje om bestwil, hij rustte wel uit als hij gewoon lag en zolang er geen nachtmerries van te pas kwamen, zag hij het probleem niet. Mocht hij echt het gevoel te hebben te moeten slapen, ging hij wel op de bank liggen of zo. Daarbij was het voor hem ook weer even wennen om überhaupt een matras onder zich te hebben, zacht te slapen en ook gewoon een kussen beet te pakken als hij dat graag wou. Het leek wel alsof hij er allemaal opnieuw aan moest wennen nu hij er weer gebruik van kon maken. Het was in elk geval beter dan een stoffige vloer dan ook, dus klagen deed hij ondanks niet.
''Mhh.'', mompelde Josh. ''Ik denk het, er is veel spul wat ik niet meer aan zou trekken en het is niet te begrijpen dat ik zoveel spullen heb.'', verzuchtte hij dan toch. Er stond nog één doos in de kleder, met waardevolle spullen, maar die had hij heel even gelaten voor wat het was. ''Verder vooral dingetjes die ik heb verzameld of van jou heb gekregen.'', mompelde hij zachtjes. Onder andere brieven en dergelijke die hij dus had geschreven. Alles had netjes in een doos gezeten tezamen met wat foto's of beeldjes die hij had verzameld. Hij ging ze niet eens lezen, was hij bang.
''Kun je nog steeds koffie maken?'' vroeg hij onschuldig. Hij kon wel een mok gebruiken nu.
''En wafels.'', opperde hij meteen. ''Met extra stroop.'', voegde hij daar nog aan toe terwijl hij overeind kwam en een hand door zijn haren haalde toen het warrig voor zijn voorhoofd hing. Het stond alle kanten op eigenlijk, dus het was een onbegonnen actie geweest. Hij stapte ondertussen over de spullen heen, om ook richting de keuken te lopen en het kastje open te trekken waarvan hij wist dat de wafelijzer daar altijd had gestaan. Deze zette hij dan ook op het aanrecht neer. Josh wou helpen.
''Ik heb alleen geen idee hoe je het beslag maakt.'', glimlachte hij onschuldig waarna hij hoopvol naar Rose had gekeken.

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Het was een avond geweest waarop haar gedachten op nul hadden gestaan. Door hun bezigheden in bed, had ze geen tijd gehad om na te denken en tegen de tijd dat ze – na meerdere keren de liefde te hebben bedreven – doodop waren, was Rosemary gemakkelijk in slaap gevallen. Ze was zodanig moe geweest, op een goede manier, dat haar ogen uiteindelijk waren dicht gezakt, terwijl ze in de armen van haar geliefde in slaap was gevallen. Het was een avond vol genot geweest. Een avond zoals vroeger. Het had haar goed gedaan en dat ze zo makkelijk in slaap had kunnen vallen ook. De nacht hiervoor had ze immers alleen maar lopen draaien en denken waardoor ze een goede nachtrust nodig had.
De bewegingen van Josiah en het matras dat indeukte en weer terugveerde, ontwaakte haar uit haar diepe slaap. Met haar ogen gesloten, luisterde ze naar zijn voetstappen totdat hij uit de kamer was. Haar lichaam draaide ze nog even om en haar hand legde ze onder het kussen. Ze wilde nog minstens vijf minuten liggen. Ze was er nog niet klaar voor om haar ogen te openen en het felle daglicht te begroeten. Voor vandaag stonden er geen dingen op de planning, maar ze kon zich wel enkele dingen bedenken die ze met Josiah kon doen. Zo zou ze kunnen voorstellen om vandaag of een van deze dagen naar haar ouders te gaan met hem. Maar alleen als hij daar bereid toe was, ze zou hem uiteraard niet dwingen. Haar ouders hadden hem altijd gemogen. En ze had hun nog niets verteld, maar dat zou ze wel moeten doen. Zij zouden het waarschijnlijk ook niet geloven dat hij in leven was. Zeker niet nadat ze haar na zijn 'dood' hadden gesteund. Zij hadden haar samen met haar vrienden opgevangen toen ze zowat in elkaar was gestort. Voor iedereen die hem kende, zouden ze eerst een beetje schrikken van het nieuws, daarna was er pas ruimte voor acceptatie.
Met tegenzin opende Rosemary langzaam haar ogen. Het felle daglicht kwam meteen in contact met haar ogen. Geïrriteerd knipperde ze een paar keer. Maar ze sloeg algauw de dekens van haar af, slingerde haar benen van het bed af en kwam overeind. Om haar lichaam te bedekken, pakte ze haar badjas die ze aan trok en met het touwtje vastmaakte. Op haar weg naar beneden haalde ze een hand door haar warrige lokken heen. Ze had lekker geslapen, maar was nog slaperig omdat ze nog echt wakker moest worden. Het was geen verbazing dat ze Josiah aantrof in de woonkamer, al was het wel een verbazing waar hij mee bezig was. "Goedemorgen." begroette ze hem en drukte een kus op zijn mondhoek. "Heb je een beetje kunnen slapen?" vroeg ze als eerste aan hem en liep door naar de keuken toe. De waterkoker vulde ze met water en zette ze meteen aan. Ook zette ze alvast een mok klaar. "Lukt een beetje met uitzoeken?" – "Wil je al wat eten of drinken?" vroeg ze, achteromkijkend. De waterkoker sloeg uit, als teken dat het water al heet was. Ze schonk de mok vol met water en voegde een zakje groene thee aan toe, die ze na een paar seconden eruit haalde en weggooide. Ze trok de kasten open, opzoek naar wat ze als ontbijt kon maken. "Heb je toevallig zin in verse wafels of pannenkoeken?" stelde ze hem de vraag. Zelf had ze redelijk trek, wellicht doordat ze gisterenavond actief waren geweest.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Josh en Rose hadden van elkaar genoten en meerdere keren het bed met elkaar gedeeld. Tot ze beide eigenlijk zó op waren, dat slapen wel het enige was wat nog verstandig was om te doen. Hoewel er misschien niet veel gesproken was deze dag, hadden hun acties alle ontbrekende woorden van deze dag ingevuld. Het was goed zo en Josh voelde zich thuis, veilig en gewild. Dat was alles wat hij had gewild namelijk. En het was dan ook voor het eerst in tijden dat hij eigenlijk een beetje een normale nachtrust had gehad, hoewel hij wel regelmatig wakker was geworden, maar niet schreeuwend zoals soms wel het geval was. Hij had op zulke momenten gewoon naar Rose liggen kijken en de huid van haar bovenarm wat gestreeld, haar lange lokken uit haar gezicht geplukt of zichzelf gewoon dichter tegen haar aan genesteld wanneer ze met haar rug naar hem toe had gelegen. Zo lag hij dan ook toen het al ver in de ochtend was en een paar zonnestralen hem vervelend pestte door recht in zijn gezicht te schijnen. Iets geïrriteerd kreunde hij dan ook waarbij hij Rose wat beter tegen hem aan had getrokken met haar rug.
Zachtjes had Josh een paar kusjes op haar schouder gedrukt, puur omdat hij niet meer in slaap kon komen nu. Daarom had hij haar uiteindelijk los gelaten en had hij zichzelf van het bed af gewerkt. Het was fijn dat hij weer in zijn eigen bed had kunnen slapen, het zorgde er toch wel voor dat hij iets meer uitgerust was. Het scheelde dus dat een nachtmerrie hem niet wakker had gemaakt, maar dat het ergens toch een beetje onwennigheid was. Uiteindelijk was hij lang van huis geweest en had hij het in die tijd maar moeten doen met de grond. Het bed voelde ergens dan ook té zacht aan. Maar goed, dat zou wel weer wennen. Toch?
Met een hond door zijn haren strelend, was hij naar zijn tas gelopen om daar een sportbroek uit te halen, waarna hij die aan had getrokken en hij de kamer uit was geglipt. Een geeuw ontsnapte hem nog en om hemzelf maar bezig te houden en Rose de kans te geven om nog wat te slapen, had hij zich naar de kelder begeven. Om de dozen te zoeken waar Rose zijn spullen in had gedaan, zoals ze had gezegd. Lang zoeken hoefde hij dan ook niet, want zijn naam stond er in het groot op. Hij vouwde er eentje open en kwam tot de conclusie dat die vol zat met kleren en die daaronder ook. Hij tilde de bende in één keer op en was ermee naar boven gelopen, om het maar op de gang ener te zetten en de andere dozen ook te halen. Het waren er vier totaal. Misschien kon hij meteen dingen uitzoeken. In de woonkamer dan toch.
Een zacht zuchtje ontsnapte hem toen hij zichzelf op de vloer neer had gezet en spullen uit de dozen begon te halen, en deze sorteerde op twee stapels. Een stapel wat hij wou houden, en een stapel wat weg kon. Er moest sowieso gewassen worden, want het rook wat muffig door de tijd in de kelder, maar hij wist niet bepaald hoe de wasmachine werkte (een mannenkwaaltje, geloof me), dus zou hij sowieso op Rose moeten wachten. Het duurde dan ook niet lang tot hij eigenlijk tussen de rommel in zat.

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Hoewel Rosemary ervoor gekozen had om haar leven met Josiah op te pakken, betekende dat uiteraard niet dat alles meteen goed zat. De aankomende tijd zou naar haar idee niet makkelijk worden. Ze moesten twee jaar overbruggen. Twee lange jaren. Ze konden er niet zomaar inspringen alsof de afgelopen twee jaar niet waren gebeurd. Bovendien had hij een heleboel meegemaakt. Dingen die hij vast nog niet verwerkt had. Hij had een hoop doorstaan. Een hoop nare en slechte dingen. Hij moest aan zichzelf werken, maar ze moesten ook beide aan hun relatie werken, wilden ze het weer laten slagen. Wat er ook op hun pad zou komen, zouden ze samen moeten doorstaan. Rosemary zou het niet opgeven. Ze zou nooit opgeven als het op Josiah aankwam. Ze had alles voor hem over.
Op dit exacte moment was alles even goed, voor nu. De dingen die op langer termijn op hun pad zouden komen, waren voor nu nog geen zorgen. Daarom wilde ze ook extra genieten van dit moment. Ze wilde van zijn aanwezigheid en van zijn lichaam genieten. Het was goed dat ze lichamelijk contact hadden en dat ze op dat gebied niet vervreemd waren geworden van elkaar. De seksuele aantrekking was er nog steeds tussen ze.
Wanneer hij eenmaal bij haar jeans aankwam om hem uit te trekken, hielp ze hem een handje door mee te bewegen tot hij uit was. Even moest ze glimlachen tegen zijn lippen aan. Genietend van zijn vingertoppen over haar rug, sloot ze haar ogen. Ze voelde hoe hij de sluiting van haar beha vond, hem open maakte en hoe de bandjes automatisch van haar schouders afgleden. Gauw pakte ze de beha beet en gooide ze hem ergens heen, waar dan ook. Waarschijnlijk kwam hij ergens rondom het bed op de grond terecht. Zijn hand omvatte een van haar borsten en begon deze te masseren. Een aangename handeling. Zachtjes drukte haar tanden in haar onderlip. Eerder een heerlijke handeling. Ze liet het een tijdje toe, voordat ze volgende stappen ondernam. Voorspel was belangrijk, maar tegelijkertijd was ze bij hem altijd zo ongeduldig. Haar lippen lieten kusjes achter. Van zijn schouderbladen, over zijn borstkas heen steeds iets meer naar beneden toe. Echter stopte ze toen het litteken in zicht kwam. Heel even had ze er niet meer bij stilgestaan, tot ze het nu weer zag. Na een paar seconden ging ze verder met het plaatsen van kusjes, maar voorzichtiger. Ze wilde hem geen pijn doen. Op geen enkele manier. Haar vingers gleden glipten onder de rand van zijn boxer. Met haar andere hand gleed ze over de stof heen, teasend. Uiteindelijk duwde ze de boxer naar beneden om een goed uitzicht tevoorschijn te laten komen. De boxer trok ze helemaal uit voor hem en slingerde ze opzij. Grijnzend keek ze naar zijn gezicht, voordat haar hand naar zijn geslachtsdeel reikte. Ze begon met handwerk. Tussendoor keek ze even omhoog, naar dat mooie gezicht van Josiah.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Oké, misschien was het wel weer een beetje hals over en kop, en had iedere ander idioot gewoon voor een uur staan knuffelen. Josh niet en Rose ook niet, zo te merken. Daarom was het makkelijker om gewoon niét na te denken over wat hij precies deed op dit moment. Het enige wat hij zich meer besefte dan de rest van alle situaties op zich; was hoe erg hij haar gemist had en dat hij snakte naar hoe hij zijn leven met haar wou oppakken. Met alle nodige plannen van dien toch, op langer termijn want hoewel hij altijd een gezin met Rose had gewild, was dat op dit moment niet echt een onderwerp waar hij helder over na kunnen denken en of dat de komende weken, misschien wel maanden, ging beteren, wist hij nog niet. Er was zoveel om aan te werken, niet eens alleen aan zichzelf, ook aan zijn relatie met Rose. Ze hadden niet alleen lichamelijk dingen in te halen, wat niet meer dan normaal was dan toch, ze hadden ook op een hoop andere vlakken dingen in te halen. Er mistte twee jaar samen in hun leven en die twee jaar was een enorm groot gat. Een gigantische overbrugging, maar ze hadden de eerste stap genomen om die te overwinnen. Dat was al een hele prestatie op zich, toch? Hij kon het positieve er gek genoeg wel van in zien, want Josh zag niet veel dingen meer positief en hij was veelal al aan het doemdenken voor er ook nog maar geademd was. Bij wijze van.
Er leek wat aangewakkerd te zijn en dat was voor Josh reden genoeg om niet meer te antwoorden, maar henzelf gewoon in een zoen te verwikkelen. Een passievol, liefdevol en lustvol spel. Ergens misschien ook wel teder omdat hij nog altijd even voorzichtig met haar om wou gaan zoals hij altijd al had gedaan. Ze was het meest waardevolle 'bezit' wat hij in zijn leven had. De persoon die er altijd voor hem was geweest, die hem door dik en dun had gesteund en zijn zonnetje was geweest op de dagen dat er een donkere bui boven zijn hoofd had gehangen. Hij wou dat alles weer terug hebben. Soms was het fijn om even niets te zeggen en gewoon te handelen naar wat goed voelde op dat moment...
Kans om haar shirt uit te trekken kreeg hij echter niet, want dat had Rose al zelf gedaan toen ze zijn shirt ietwat onhandig over zijn hoofd heen had weten te trekken. Het verdween ergens de kamer in. De kamer waar ze ontzettend veel tijd gespendeerd hadden wanneer hij thuis was. Nu ging hij sowieso nergens meer heen, die tijd was voorbij. Voorlopig zou hij thuis zijn en zou hij er voor de verandering juist voor haar kunnen zijn. Er waren namelijk al dingen opgevallen die hij wou aanpakken. Oké, het was niet echt tijd om na te denken over die dingen. Hij drong het dan ook weg terwijl hij Rose een handje had geholpen met zijn broek dan toch, voor hij op zijn rug werd gerold. Zijn blauwe ogen hadden haar even aangekeken, bewonderd haast. ''We zijn op weg.'', had hij ietwat schor gesproken met een flauwe smirk op zijn gezicht. Hij kon niet sneller dan snel helaas, het ging hem ergens ook te langzaam, maar het was goed niets te overhaasten.
Op zijn beurt had Josh de knoop en rits van Rose haar jeans los gemaakt en wist hij het met enigszins wat moeite naar beneden te duwen, over haar heupen heen en uit. Richting de rest van de kleding wat nu ergens verspreid over de vloer lag. Hij beantwoordde haar zoektocht naar zijn lippen wederom en had zijn vingertoppen langs haar zachte huid gestuurd, naar haar rug toe, waar hij de sluiting van haar beha op had gezocht en die los had gemaakt. De bandjes gleden daarbij meteen al van haar schouders af en voor Josh kwam er heel veel moois vrij; een hand was dan ook afgedwaald naar haar boezem waar hij één van haar borsten omvat had met zijn hand en deze iets gemasseerd had.

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Vanbinnen voelde Rosemary zich helemaal warm. Warm van geluk. Dit gevoel van geluk had ze gemist. Alles viel op dit moment weer op z'n plaats. Zo moest het zijn. Zij moesten bij elkaar zijn, dat was het totale plaatje. Dan klopte het. Zijn aanwezigheid en liefde zou haar hart weer helen. Haar hart dat al die tijd gebroken was geweest. Nooit, maar ook nooit had ze gedacht dat haar hart weer zou helen. En dat ze ooit weer zo gelukkig zou worden als ze ooit was geweest. Maar die kans was er nu weer. Ze zou weer gelukkig kunnen worden. Ze zou haar oude zelf weer terug kunnen vinden. Het meisje dat overal plezier in zag en open was. Niet het meisje dat ze was geworden na zijn dood.
Bij haar bovenarm werd ze naar hem toegetrokken. Zijn lippen vonden de hare en genietend sloot ze haar ogen. Voorzichtig sloeg ze haar armen om zijn nek heen. Een lange kus was het niet, want Josiah onderbrak het al. "Wow." murmelde ze, omdat ze onverwachts werd opgetild en haar benen niet meer op de grond voelde. Ze hoefde niet eens te vragen waar hij van plan was om haar mee naar toe te nemen. Dat wist ze maar al te goed. Ze gingen naar de slaapkamer. Zijn lange benen brachten hun beide snel naar boven. Als ze op haar eigen benen had gestaan, had ze hem mooi niet bijgehouden. Hij hoefde met zijn lange benen minder stappen te zetten. Zij moest daarentegen met haar korte benen veel stappen zetten om naar boven te gaan. Een lange vriend hebben, was in zoveel opzichten makkelijk. Hij kon haar met gemak tillen, maar kon ook bij de bovenste kastjes waar zij moeite voor moest doen, wilde ze erbij kunnen. Daarnaast was het knuffelen ook erg fijn.
Het matras voelde ze onder haar rug. "Ik heb ook tijd met jou in te halen." lachte ze, want het kwam van beide kanten af. Zij had ook tijd met hem in te halen. Zo hadden ze ook een heleboel seks in te halen. Alle seks die ze hebben gemist in de tijd dat ze niet bij elkaar waren. Gewillig liet ze hem haar dwingen tot een zoen. Passievol, liefdevol en vol lust zoende ze hem. Haar handen gleden door zijn haren, maar zakten over zijn rug heen naar beneden. Aan het uiteinde van zijn shirt stopte ze om zijn shirt uit te doen, waardoor ze de zoen even moest onderbreken. Zelf trok ze meteen haar eigen topje uit, die ze aan de kant gooide. Haar lippen zochten de zijne weer op en haar handen zochten naar zijn broek. Grijnzend tegen zijn lippen begon ze de knoop en rits los te maken. "Ik wil je zo graag." fluisterde ze, nadat ze haar lippen terug had getrokken en bezig was met het uittrekken van zijn broek. Eenmaal toen zijn broek uit was, legde ze haar handen op zijn bovenarmen en gaf ze hem een klein duwtje zodat hij op het bed terugkwam en ze bovenop hem kon klimmen. Ze ging schrijlings op hem zitten en leunde naar voren om zijn lippen weer op te zoeken.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Een zuinige glimlach sierde Josh toen ze hem welkom heette in het leven. ''Zoiets, ja.'', antwoordde hij. Hij kon het zelf nog niet zo goed geloven en het was best vermoeiend geweest dat hij alles weer op had moeten rakelen. Dat hij zijn verhaal wéér had moeten doen, tot diep in de details, moeten verklaren wat er precies was gebeurd en waarom. Hij zuchtte dan ook even en woelde even met zijn hand door zijn haren voor hij zijn handen langs zijn gezicht wreef. Hij had inderdaad best trek gekregen en kon niet wachten tot hij een hapje kon eten, Rose haar soep om precies te zijn. Als ze hem nog wou hebben dan toch, anders ging hij bij David wel een pizza bestellen. Hij fronste dan ook even bedenkelijk en had wat op de binnenkant van zijn wang gebeten. Josh had heus nog hoop, dat had hij altijd al gehad. Ze was immers zijn rots in de branding geweest en zelfs nu was ze dat nog steeds. Ze was de reden geweest waarom hij thuis was gekomen, iets anders dan haar en dit huis had hij immers niet.
Iets vragend had hij haar aangekeken toen ze naar hem toe was gestapt en hij zichzelf iets had gedraaid zodat hij haar fatsoenlijk kon aankijken. Nu kwam het... Ze ging hem afwijzen, zeggen dat ze de oude dingen niet meer kon oprakelen en dat ze gisteren gewoon overrompeld was geweest. Maar het woord waar hij op wachtte kwam niet en daarom had hij heel even nodig om te beseffen wat ze precies had gezegd. Zijn blauwe ogen staarden haar dan ook zowaar aan, zelfs toen ze hem kuste. Al was het automatisme om zijn lippen iets te tuiten en haar kus te beantwoorden.
''Ik ook van jou.'', had hij iets schor gesproken. Hoewel hij hoop had gehouden dat dit zou gebeuren, kwam het toch ergens onverwachts. Vooral omdat hij het ook duidelijk had gemaakt dat hij het wél had gesnapt als ze zonder hem verder had gewild. Maar ze wou met hem verder, ze sprak zelfs over kinderen, oud worden, trouwen dus. Ze wou nog steeds met hem trouwen en dat maakte dat hij een warmte door zijn lichaam voelde spreidde en hij zijn hart daadwerkelijk weer voelde aanwakkeren. Hij was ademloos op dit moment, maar niet achterlijk en hij was nog genoeg bij zinnen om haar naar zich toe te trekken aan haar bovenarm en deze keer vanuit zijn kant haar lippen op te zoeken.
Misschien was het wat stom, maar hij zou zichzelf niet zijn als hij zijn gevoel niet gewoon volgde. Josh was van de kruk gekomen en had daarmee ook de kus afgebroken. Vanuit zijn ooghoeken had hij gezien dat het vuur niet meer aanstond en soep wachtte immers wel. Simpelweg had hij haar opgetild en was hij naar boven gelopen, hij was een goede 1 meter 86 dus het nam voor hem minder tijd om boven te komen dan voor haar. Pas bij het bed had hij haar weer los gelaten, met haar rug op het matras.
''Vergeef me, maar ik heb tijd in te halen.'', had hij iets schor gesproken. ''Tijd welke ik met de liefde van mijn leven heb moeten missen.'', verzuchtte hij. Josh had zichzelf over Rose heen gebogen om haar weer te kussen en deze keer haar lippen iets van elkaar te dwingen voor een zoen.

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Het was een lang en intens gesprek geweest. Gezamenlijk hadden ze het over de hele situatie gehad en waren ze overeengekomen dat ze hun wegen zouden scheiden. Chris had het, net zoals zijzelf, jammer gevonden dat ze niet verder hadden uitgezocht wat er tussen ze was, maar hij had begrip getoond. Hij had begrip dat ze terug wilde naar haar ex-verloofde. Hij had zelfs uitgelegd waarom hij het begreep. Chris had verteld dat hij het begreep, omdat ze in eerste instantie met Josiah een leven voor zich had gezien. Ze zou met hem trouwen, dat is niet niets. En hij vertelde haar ook om terug naar hem te gaan. Het was een tweede kans met Josiah en dat ze stom zou zijn als ze die voorbij zou laten gaan. Het was een goed gesprek geweest. Nu voelde ze zich ook een stuk kalmer vanbinnen. Ze had geen onzekerheid meer wat ze moest doen, want ze was erover uit. Tevens had ze ook geen schuldgevoel meer, omdat Chris min of meer achter haar keuze stond. Het was fijn om wat rustiger te zijn. Ze kon eindelijk genieten va het feit dat Josiah terug was. Hij was terug en ze wilde verder met hem. Haar leven met hem oppakken en uiteindelijk trouwen, zoals ze dat van plan waren. Ze wilde nog steeds niets liever dan trouwen met hem, kinderen krijgen en vervolgens samen oud worden met hem. Vanaf nu zou ze hem ook zeker niet meer uit haar leven laten glippen. Nee, ze wilde hem niet nog een keer kwijtraken.
In de keuken nam de geur van de soep toe. Rosemary had geen zin om heel uitgebreid te koken, dus had ze besloten om soep te maken. Maar wel soep met verse ingrediënten en niet zo'n soepblik uit de supermarkt. Ze kon niet wachten tot Josiah terug zou keren. Dan kon ze hem eindelijk het goede nieuws vertellen. Ze roerde door de soep heen. Het was zo goed als klaar. De stem van Josiah liet haar achterom kijken. "Welkom terug in het leven." maakte ze als grapje, in de hoop dat het niet ongepast was. Ze draaide het vuur uit en liep op haar blote voeten naar hem toe. "Ik wil verder met jou, Josh. Ik wil nog altijd trouwen en kinderen krijgen en samen zo oud worden dat we niet meer kunnen lopen." – "Jij zal altijd mijn keuze zijn. Jij hebt mijn hart verovert." zei ze. Haar handen legde ze op zijn wangen en voorover leunend drukte ze haar lippen op die van hem. Na een paar seconden trok ze haar lippen terug. "Ik hou zoveel van jou." fluisterde ze, breeduit glimlachend. Met haar vingers streelde ze over zijn wang heen. Haar ogen weken niet van zijn gezicht af. "Je bent de meest prachtige man die op deze hele wereld rond loopt." kwam er zachtjes uit haar mond, terwijl ze hem nog altijd bekeek. Ze wist dat ze de juiste keuze had genomen om voor hem te kiezen.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Josh was die middag in zijn eentje de deur uit gegaan. Hij had de bus op het nippertje gehaald en het was twintig minuten rijden geweest, de halte stond voor de rechtbank dus hij was zo binnen geweest. Op tijd gelukkig. Hij had zijn verhaal opnieuw moeten doen, waarna hij heel wat papieren had moeten tekenen en ook nog dingen had moeten regelen in datzelfde gebouw om zijn graf te verwijderen. Daarna was hij door gegaan naar David, samen hadden ze afgesproken om wat te lunchen. Al had Josh maar weinig gegeten omdat zijn maag in een knoop op dit moment en hij had dan ook zeker David zijn advies nodig gehad. Al kwam daar ook eigenlijk niet meer uit dan 'dat hij moest afwachten. Dat als het zo hoorde te zijn, dat het wel weer bij elkaar terug kwam'. Hij geloofde er op dit moment niet zo heel erg in eigenlijk, maar dat waren weliswaar zijn eigen spoken die hij sowieso al een hele lange tijd in zijn hoofd had zitten. Zijn angsten, waanbeelden en gekmakende gedachten. Hij was misschien wel meer beschadigd dan hij zelf wou toegeven en dat werd hem wel duidelijk nu hij werkelijk op het randje stond om Rose kwijt te raken, afhankelijk van wat ze zou kiezen. Zijn hart hoopte dan ook met alle macht dat ze bij zou komen en dat ze hem goed nieuws zou vertellen. David had hem in elk geval verzekerde dat hij altijd bij hem op de bank mocht crashen.
De middag ging misschien wel wat sneller dan hij zelf wou, waardoor hij uiteindelijk toch de bus terug naar huis had moeten nemen om nog een beetje voor het eten weer thuis te komen. Josh zag de fiets van Rose staan, waardoor hij wist dat ze thuis was. Hij had de deur open geduwd en zijn schoenen en tas achter gelaten in de gang. Door de woonkamer heen was hij richting de keuken gelopen, waar ze te vinden was. Kokend nog wel. Misschien dat hij toch wel een beetje honger had nu hij de soep zo kon ruiken. Heel even sloot hij dan zijn ogen ook voor hij zijn schouder tegen de deurpost aanzette.
''Ik ben er ook weer.'', had hij medegedeeld zodat ze niet van hem zou schrikken. ''Ik heb weer een paspoort, mijn graf word verwijderd en ik ben officieel weer een identiteit.'', glimlachte hij zuinig. Hij wou deze keer niet zozeer van de wal in de sloot springen. Hij wou het ditmaal iets van haar af laten hangen, of ze daadwerkelijk met die Chris had gesproken en om haar definitieve antwoord te horen. Josh had immers duidelijk gemaakt dat hij hier niet wou blijven in onzekerheid en elders heen wou als de keuze niet bij hem lag. De eetkamer was hij in gelopen en had een kruk van de bar naar achteren getrokken, zodat hij daar op plaats kon nemen. Zijn telefoon en portemonnee had hij op het blad neer gelegd vooral hij zijn armen over elkaar vouwde en ook op het blad neer legde. Daardoor leunde hij wat naar voren terwijl een warm gevoel hem toch wel bekroop. Hij had niet kunnen denken dat hij haar weer kokend in de keuken zou zien.