ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Hij had niet meteen haar glas willen mollen, dat was dan ook iets onbenulligs waar hij zich tóch schuldig om voelde. Hoewel hij alles er redelijk makkelijk uit had gegooid, had hij haar het fijne bij lange na nog niet verteld. Hoewel de littekens ook wel voor zich zouden spreken, sommige niet helemaal mooi genezen en nog redelijk nieuw. Maar hij stond nog overeind, dus wat stelde een paar littekens dan voor, zou je denken? Het liet hem in elk geval dag in en dag uit denken aan hetgeen wat hij op zijn netvlies gebrand had staan. Josiah had flauwtjes geglimlacht om haar reactie. ''Niet doen.'' gebood hij haar. ''We moeten dankbaar zijn dat ik er nog ben, nu kan ik in elk geval de families van de anderen een beetje geruststelling geven.'' was hij meteen begonnen alsof dat zijn belangrijkste taak van nu was. Hij vond het zijn verantwoording om de families in elk geval een soort van brief of belletje te geven, waarin hij nader kon verklaren wat er was gebeurd en dat hun zonen, en dochters, eervol waren gestorven. Dat het niets voor niets was geweest, want het stadje waar hij gestationeerd was geweest was tezamen met zijn bevrijding ook bevrijd. Hoewel het later was dan gepland, het was wel gebeurd. Het was niet voor niets geweest. 
Josiah had de theedoek maar los gelaten toen Rosemary het ding overnam en weggooide, waarop hij zelf ook overeind kwam. ''Ik ben oké...'' mompelde hij toen ze zijn handen controleerde, waarop hij even naar hun handen gekeken, voor zijn blauwe ogen afdwaalden naar het fijne gezicht van zijn (hopelijk nog) verloofde en hij even de tijd nam om de contouren van haar gezicht weer tot zich te nemen. Haar volle lippen. Haar blauwe ogen. Alles. Hij had het allemaal gemist. ''Ik beloof dat ik je erover zal vertellen, maar niet nu.'' bevestigde hij haar waarop hij zijn armen voor een tweede maal rond haar liet glijden. Haar middel deze keer om haar stevig tegen zich aan te trekken en zijn gezicht weer in haar hals te verbergen, tussen haar lange lokken. Hij had de geur zelfs gemist. Hij wou nu niet praten over dat soort dingen, hoewel hij het haar verschuldig was - vond hij, maar gewoon genieten van het feit dat hij thuis was en dat Rosemary er nog steeds was. 
Even waren ze zo blijven staan, in alle stilte en dat had hij prettig gevonden, voor hij haar iets losliet en zijn hand naar haar gezicht verplaatste. God, wat hield hij veel van haar. Nog steeds, het was nooit minder geworden in al die tijd en hij hoopte oprecht dat het voor haar gold. En zo niet, dan hoopte dat ze het weer konden opbouwen. ''Je bent geen spat verandert.'' glimlachte hij flauwtjes terwijl hij haar gezicht nog een keer had bekeken. Hoewel het misschien wat raar was na iets meer dan twee jaar, had hij de enorme drank om haar lippen weer op de zijne te voelen. Deze te proeven. Dat was ook precies wat hij deed toen hij iets naar haar toe boog, om haar volle lippen te kussen. 

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Dankbaar dat hij nog in leven was, dat was ze zeker. Zijn onverwachte komst begon langzaam tot haar te bezinken. Het idee dat het een droom was, dat had ze zelfs niet meer. Onderhand had ze door dat het de realiteit was en dat het niet een droom was die nooit zou uitkomen. Rosemary vond het oprecht fijn om hem in leven te zien. De man van wie ze zoveel heeft gehouden – en van wie ze nog steeds hield – was gewoon weer terug. Echter betwijfelde of hij nog helemaal dezelfde was als eerst. Wat hij allemaal had meegemaakt, zou wel een impact op hem hebben gemaakt. Hij had behoorlijk heftige dingen meegemaakt en het kon niet anders dan dat het hem had betast. Hij had zonet gewoon een glas kapot geknepen. Zoiets had ze hem ook niet eerder zien doen en ze nam aan dat het kwam omdat ze het hadden over wat er was gebeurd en dat het iets met hem deed. Het was een gevoelig onderwerp en hoewel ze er meer over wilde weten, om ook hem te begrijpen, moest ze rekening houden met hem. Het was voor hem duidelijk moeilijk om erover te praten. Ze moest het gewoon tijd geven. Hij was net terug en het was beter om het onderwerp een andere keer bespreekbaar te maken, wanneer hij er wellicht meer klaar voor was.
Begrijpelijk knikte ze bevestigend op zijn mededeling over dat hij haar beloofde erover te vertellen, maar niet nu. Haar lichaam werd stevig tegen het zijne aangetrokken. Ze legde haar hoofd opnieuw op zijn borstkas. Hij rook gek genoeg een beetje naar hoe hij altijd heeft geroken, maar hij rook wel minder sterk naar zichzelf als tevoren. Haar oogleden gleden dicht. Genietend bleef ze tegen hem aan staan. Het was stil tussen de twee, maar het was geen ongemakkelijke stilte. Het was een aangename stilte waarin ze aan niets anders dacht dan Josiah en hoe blij ze eigenlijk wel niet was met zijn thuiskomst en al zijn lichaamsdelen nog had, want het was ook mogelijk geweest dat hij een arm, been of een ander lichaamsdeel mistte. Niet dat ze minder van hem zou zijn gaan houden, maar het was toch fijn dat alles nog intact was en dat hij eruitzag zoals ze van hem gewend was. Hij was nog even knap als altijd. Ze was gevallen voor zijn uiterlijk en al helemaal voor zijn innerlijk.
Op een gegeven moment voelde ze zijn handen weg glijden en verplaatsen op haar gezicht. Zachtjes grinnikte ze. Nee, in twee jaar tijd was ze niet echt veranderd. "Jij anders ook niet." merkte ze, even droog als hij, op. Het volgende moment voelde ze zijn lippen op de hare. Dat was nog eens een lange tijd geleden. Al was twee jaar geleden niet de laatste keer dat ze iemands lippen op de hare had gehad. Ze legde haar hand in zijn nek en zoende hem innig en passievol. Hij zoende beter dan menig ander wiens lippen ze op de hare had gevoeld, al waren dat er maar een stuk of vier, waarvan ze één mans lippen vaker op de hare had gevoeld. Haar hand ging van zijn nek, door haar naar zijn haar waar ze door heen ging.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Natuurlijk was het een soort van shock dat hij ineens weer op de stoep stond terwijl ze gewoon had willen uitrusten van haar weekend. Hij kende haar goed genoeg om te weten dat ze de voorgaande avond uit was geweest en nu op de bank had gelezen met de fles water die nu naast de bank stond. Het idee dat hij nog steeds wist hoe ze in elkaar stak, verbaasde hemzelf ook een beetje. Normaal zou je verwachten dat je zulke dingen vergat, als je in een 'isolatie' zat maar het was voor Josiah juist een houvast geweest. De gedachten aan Rosemary, zijn verloofde. Zo vrij als ze altijd was geweest en vooral geen blad voor haar mond had gehad. Maar ze had een enorm goed hart en dat was hetgeen waar hij pas écht voor gevallen was toen der tijd. Daarnaast hield hij van haar zachte, volle lippen, haar blonde lokken en blauwe ogen. Alles aan haar was perfect in zijn ogen. Dit waren allemaal van die simpele dingen die hem altijd al op de been hadden gehouden, ondanks dat hij ook wel momenten had gehad dat hij had gewenst dat ze iets meer haar best had gedaan om hem tegen te houden. En toch was hij trots op wat hij had gedaan voor alle ellende, dat hij zijn land had gedient en zijn terugkeer had verdiend. Want zo zag hij het maar, dat hij dit had verdiend. Om wat voor reden dan ook, ware het maar om Rosemary haar gebroken hart weer te helen? Als ze dat zelf al niet gedaan had. 
Josiah genoot van het feit dat hij haar weer in zijn armen kon houden en dat ze het ook toeliet. Dat betekende immers dat er nog steeds iets tussen hen was, toch?  Hij besloot die twijfels maar weg te drukken, anders werd hij helemaal gek en dat was het laatste wat hij nu kon gebruiken. Een soft scoff  (weet het nederlandse woord niet verdorie haha) ontglipte hem toen ze zei dat hij ook niet veranderd was. ''True.'' had hij geantwoord voor hij haar lippen op had gezocht. Omdat hij het niet kon laten en hoewel het een beetje gek was om dat weer te doen, iets wat hij zovaak had gedaan; voor het slapen, bij het wakker worden, voor ze gingen werken en gewoon spontaan wanneer het hen uit kwam, voelde het vertrouwd. Het voelde als thuis komen en dat had hij op dit moment nodig gehad. De bevestiging dat dit echt was. Dat hij thuis was. 
Hoewel hij nog eeuwig door kon gaan op dit moment en hij zijn vrije arm ook stevig rond haar middel had geklemd, omdat hij haar zo dicht mogelijk tegen zich aan had gewild, moest hij toch naar adem happen en daarmee de zoen onderbreken. Hij legde zijn voorhoofd tegen die van haar aan en hield nog even zijn ogen gesloten. Tevreden weliswaar. ''Ik verwacht niets.'' was hij zachtjes gesproken. ''Maar ik zou het fijn vinden als we weer kunnen opbouwen wat we voorheen hadden.'' Haar vragen om verder te gaan waar ze gebleven waren, was oneerlijk. Ze moest het zelf ook willen, ze moest hem nog wel willen en hij wist op dit moment niet zeker of hij nog wel de Josiah was die hij eens was. Hoewel zijn droge humor en verlangen naar haar niet leek te zijn verdwenen.

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Het was een veel te lange tijd geleden dat ze zijn lippen op de hare had gevoeld. Zelfs na al die tijd ontstond dat warme gevoel in haar onderbuik, dat ze vrijwel altijd in zijn buurt kreeg. Het duidde erop dat ze nog steeds gevoelens voor hem had en hem nog steeds leuk vond. Wat ook werkelijk zo was. Hij was de eerste persoon voor wie ze echte gevoelens had. Gevoelens die ze nooit voor een ander had gehad. Hij was ook de man met wie ze haarzelf oud zag worden en met wie ze mogelijk kinderen zou willen, mocht hij dat ook willen. Zelf had ze een kinderwens. Ze zou dolgraag kleintjes van haar geliefde en haar rond zien rennen. Maar ze was pas drieëntwintig jaar oud. Ze had nog alle tijd om kinderen te krijgen. Ondanks haar jonge leeftijd had ze altijd tegen haarzelf gezegd dat ze als ze zwanger zou raken, ook op jonge leeftijd, dat ze het kind zou houden. Dan zou het voorbestemd zijn. Ze zou het niet eens zo erg vinden om jong kinderen te krijgen, maar het was niet alsof ze er echt voor aan het proberen was. Ze zat op een leeftijd dat ze nog aan het genieten was van het jong zijn. Wekelijks ging ze uit en doordeweeks sprak ze vaak af met haar vrienden. Natuurlijk had ze ook haar verplichtingen, maar naast die verplichtingen probeerde ze zoveel mogelijk uit het leven te halen en de dingen te doen die ze juist met deze leeftijd kon doen.
De zoen werd onderbroken, wat hoog tijd werd aangezien ze buiten adem begon te raken. Rosemary haalde diep adem. Ook zij hield haar ogen gesloten. Hij verwachtte niets, maar wilde wel weer opbouwen wat ze voorheen hadden. Natuurlijk wilde ze dolgraag terug naar wat ze voorheen hadden, maar ze had er een dubbel gevoel over. Ze had drie maanden geleden een man ontmoet waarmee ze langzaamaan steeds meer was gaan afspreken. Ze deden van alles met elkaar, maar het was nog niet officieel een relatie. Rosemary had ook nog geen echte gevoelens voor hem, maar wel het idee dat die aan het ontstaan waren. Ze wilde hem niet heel hard afwijzen, dat wilde ze hem echt niet aandoen. Hem vertellen dat haar verloofde van wie hij dacht ex-verloofde weer uit de dood was opgestaan, zou een beetje gek overkomen, maar tegelijkertijd ook lullig. Ze wist nog niet hoe ze dit moest aanpakken. Waar ze wel zeker van was, was dat ze Josiah hier nu nog niet over zou vertellen. Het zou zijn hart breken en ze was bang voor hoe hij er mogelijk op zou reageren.
"We kunnen verder, maar niet waar we gebleven waren. We moeten het inderdaad weer opbouwen." zei ze, zachtjes. Ze wilde graag het weer opbouwen, maar ze moest ook uitvinden wat ze met de andere man wilde. Ze wilde hem niet in een opslag laten vallen enkel omdat Josiah terug was. Maar ze wilde haar daar nu niet zorgen over maken. "Heb je zin om vanavond buiten de deur te eten? Ik heb niet zo heel veel in huis." stelde ze voor. "Of als je liever binnen blijft, kunnen we wat bestellen." voegde ze eraan toe. Ze drukte een kus op zijn wang. "Als er iets is dat je wil of nodig hebt, moet je het maar zeggen hoor." liet ze hem weten. Zijn spullen zou ze uit de kelder kunnen halen zodat hij onder andere weer schone kleding zou hebben om aan te trekken. Al lagen die kleren wel al een tijdje in de kelder in dozen. Misschien dat die eerst maar de wasmachine in moesten.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Wat Josiah en Rosemary hadden gehad, nog steeds leken te hebben, was niet iets wat je zomaar uit de goot op pikte. En hoewel het hem niet zou verbazen als ze na een tijdje verder was gegaan, mensen had ontmoet, dingen had opgebouwd, hoopte hij dat het niet in de weg zou staan. Hoewel hij ook nog niet zeker was hoe hij zich bij dat idee moest voelen, laat staan als het echt zo was. Maar die mogelijkheid was er en het zou egoïstisch zijn om er geen rekening mee te houden. Maar ze was mondig en kundig genoeg om hem af te hebben gewezen, de zoen geweigerd te hebben als ze niets meer voor hem gevoeld had. Als ze écht door was gegaan. Dit vertelde hem dat ze dat niet had gedaan en dat er dus hoop was om ooit weer op het punt te komen waar ze waren. Dat was meteen de reden waarom hij niet over de verloving wou beginnen, maar dit moment gewoon wou koesteren. Hij had zijn ring nog steeds om en was niet van plan om die af te doen, zelfs als dat betekende dat zij die van haar niet meer droeg. Dit waren exact van die gedachten waar hij niet teveel over na wou denken, niet nu. 
Josiah knikte even om de bevestiging die ze gaf. ''Eerlijk genoeg.'' verzuchtte hij. Hij was uiteindelijk ook een ander man, ongetwijfeld dat Rosemary zich ook verder voort had gezet. Zonder hem natuurlijk. Mensen zouden gek zijn als ze haar zouden laten staan, dat was één ding wat zeker was. Hoewel het zorgde voor een steek en een zekere zin van jalozie bij alleen die gedachte al, was het egoïstisch om te denken dat iemand anderhalf jaar ging wachten op iemand waarvan ze dacht dat hij dood was. Voor wie ze een kist had beschreven, met een steen er bovenop die 'Josiah Durnan' zou zeggen. 'Beloved son and fiancé.' hoewel hij geen ouders meer had omdat die in zijn jeugd al waren overleden, maar toch. Dat was normaal gezien toch de standaart tekst die erop kwam en gek genoeg was hij er nieuwsgierig naar? Officieel was hij nog dood, maar daar zou deze week verandering in gebracht worden door de rechtbank. 
''Mhh.'' mompelde Josiah. ''What about ordering something when we feel like it, and not just because it is the time normal people would eat?'' stelde hij op zijn beurt voor. Hoewel ze wel zouden moeten eten vanavond, had hij nu nog geen trek en wou hij later iets van een pizza bestellen. Gek genoeg was dat het enige waar hij nu zin in had, gewoon een dikke pizza met extra veel salami en kaas erop. Het idee alleen al zorgde ervoor dat hij even glimlachte. Even dacht hij na, maar ergens zou het oneerlijk zijn tegen zichzelf om te gaan staan liegen om het feit dat hij haar gemist had en naar haar verlangde? ''Just say it if you don't want it.'' gebood hij haar (god ik typ automatisch engels haha) omdat hij het niet kon laten om haar opnieuw te kussen, omdat hij geen genoeg kreeg van het gevoel wat daarbij voort kwam. Zijn hand gleed weer rond haar middel, al was deze nu tussen de stof van haar badjas door geglipt. Haar huid voelde zacht en hoewel het pijnlijk was dat hij dit alles had moeten missen, dat hij Rose had moeten missen, kon hij er ook van genieten. 

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Ondanks dat Rosemary momenteel met een dubbelgevoel zat vanwege de man die ze drie maanden geleden had ontmoet, wilde ze wel echt weer opbouwen wat ze met Josiah voorheen heeft gehad, want ze hield nog steeds van hem. Ze wilde er niet meteen inspringen waar ze waren gebleven, want dat zou hem voor haar niet worden. Ze kon niet gewoon oppakken waar ze waren gebleven. Niet nadat ze maanden met verdriet had gezeten omdat ze een lege kist de grond in had zien gaan en hem twee jaar lang niet had gezien. Daarnaast moest ze ook uitzoeken wat ze met de andere man in haar leven wilde. De laatste drie maanden had Chris een groot deel uitgemaakt van haar leven. Haar vriendinnen wisten zelfs over hem. Ze kon het ook niet lang verzwijgen voor Josiah, omdat ze eerlijk tegenover hem wilde zijn. Ten alle tijden. Het liefst vertelde ze het hem nu al, maar ze hield het wijselijk voor zich. Het was beter als ze het niet nu meteen vertelde. Hij was nog geen halfuur in huis en had aangegeven op te willen bouwen wat ze eerst hadden, voor zijn vertrek. Zeker na alles wat hij had meegemaakt, zou het hard en zwaar zijn voor hem om aan te horen dat ze met een andere man bezig was en niet precies wist hoe het met hem zat. Een ding was zeker; haar gevoelens voor Josiah waren sterk, ondanks dat ze een tijdje diep weggestopt hebben gezeten. Ze waren nu weer naar boven aan het komen. Ze hoopte dat ze konden ondervinden dat er niets veranderd was tussen de twee. Hij was nog steeds degene met wie ze haar het liefst oud zag worden. Ze kon het zich ook niet voorstellen om zoveel van een ander te houden zoals ze van hem hield. Geen enkele man kon aan hem tippen.
Met een glimlachje opende ze haar ogen en keek ze naar zijn aantrekkelijke gezicht. Haar hand reikte ze uit naar zijn wang waar ze haar vingers even overheen liet strelen. "Ik ben blij dat je nog leeft. Mijn hart is een lange tijd gebroken geweest." fluisterde ze. Ze sloot haar ogen en luisterde naar zijn ademhaling. Hij ademde en was nog gewoon in leven. Het laatste wat ze had verwacht, was dat hij voor de deur zou verschijnen. Normaal gesproken vond ze naar iemands ademhaling luisteren, frustrerend, maar ditmaal niet. Het was fijn. Het was een teken dat hij leefde. Haar ogen opende ze weer om hem aan te kijken. Instemmend knikte ze. "That's okay." zei ze. Het maakte haar niet zozeer uit wat ze gingen eten en hoe laat, dat kwam alter wel. Hij gebood haar te zeggen of ze het niet wilde, maar er kwam niets uit Rosemary. Hoewel ze niet te snel wilde gaan, kon ze het niet laten om in de kus mee te gaan. Zijn hand voelde ze plotseling tussen haar badjas glippen en tegen haar huid aan komen. Haar handen gleden naar zijn schouders en ze schoof zijn jas van zijn schouders af, terwijl ze ondertussen nog steeds haar lippen op de zijne hield gedrukt. Zijn jas viel met een doffe klap op de grond. "Bank of bed?" vroeg ze tussen het kussen door. Rosemary kon haarzelf niet in bedwang houden. Ze had hem gewoon gemist en ze was wel met Chris naar bed geweest, maar een paar keer en het was niet hetzelfde als met Josiah. Een van haar handen legde ze op zijn borstkas en de ander in zijn nek, die wat naar boven gleed om door zijn haar heen te gaan. Even glimlachte ze tegen zijn lippen aan.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Rosemary was hetgeen waar hij het meest naar verlangd had, al die tijd en op alle mogelijke manieren. Zoals deze. Maar ook had hij haar koken gemist, haar lach, haar blauwe ogen, haar blonde lokken, haar zachte huid onder zijn vingertoppen, het weerklinken van haar stem wanneer ze blij was of zelfs boos. Hij had het allemaal gemist en ergens stond hij erom te springen dat ze weer boos op hem werd omdat hij haar iets té veel had gepest op een avond, maar ook hoe ze lachte om zijn stomme grapjes. Zij was het enige wat hem op de been was gehouden en nu hij hier stond, moest hij haar proeven en aanraken. Hoewel hij had aangegeven dat ze het moest laten weten als ze iets niet wou of zo, omdat hij wist dat er dingen veranderd waren - ze hadden twee jaar met elkaar gemist, hoopte hij dat hem niet zou weigeren. Hij hoopte dat alles wat ze eens hadden qua gevoelens voor elkaar, er nog steeds zo sterk was als voorheen. De rest daaromheen was zorg voor later, dat bouwde ze wel weer op. Daar was hij van overtuigd, zolang ze beiden maar sterk genoeg wilden. 
Zijn mondhoekjen krulden lichtjes om toen ze liet weten dat ze nog blij was dat hij leefde. Dat haar hart was gebroken, dat stak hem wel. ''Ik zal mijn best doen om het te helen.'' had hij terug gefluisterd. Een belofte die hij hier en nu maakte. Hij wou haar hart weer helen en deze weer opvullen met de liefde die hij haar altijd gegunt had. Maar hij begreep waar ze vandaan kwam.. Ze had een lege kist moeten begraven, er stond een steen met zijn naam waar ze misschien wel elke week heen ging. Of vaker, minder, het maakte niet uit want het ging om het idee. Hij hoopte maar dat de uitnodiging voor de rechtbank snel genoeg zou komen, zodat ze het graf konden verwijderen en dat aan iemand konden gunnen die écht zijn rust had verdiend. Eén ding was zeker; hij hoefde niet meer terug want hij had een eervol ontslag gekregen op deze manier, maar weliswaar dat hij wel iets anders kon gaan doen om bezig te blijven en een beetje extra te verdienen om nog wat dingen te doen aan het huisje. Dingen waar ze nooit aan toe waren gekomen omdat hij uitgezonden was geweest. Iets wat maar een jaar had moeten zijn met tussendoor een kleine vakantie naar huis. Er was niets van gekomen en hij had haar op die manier in een verschrikkelijke periode laten zitten, waarin ze had moeten vergeten en verder moeten gaan. Terwijl dat niet nodig was geweest, al dat hartezeer. 
Josiah had zijn armen iets bewogen om haar iets te helpen met de jas die hij nog aan had gehad, voor hij evengoed tegen haar lippen aan glimlachte. ''Bank.'' liet hij weten. ''En misschien de eettafel, het aanrecht, de douche als het even kan als we klaar zijn.'' somde hij ergens toch wel pleziert op. Het enige waar hij op hoopte was dat ze niet teveel af zou schrikken van de littekens die voornamelijk zijn rug sierden, waarvan één lange zijn zij/buik te pakken had. Het veranderde verder niets aan hem immers, dus hij hoopte dat ze gewoon haar fijne lippen op elkaar kon houden om haar stem gevangen te houden, om de vragen pas achteraf te stellen. Om achteraf verbaasd te zijn. ''Just don't stop at any time.'' gebood hij haar dan ook terwijl zijn vingers de knoop, van de twee uiteinden, van het touwtje van haar badjas hadden gezocht en deze open trokken. God, wat had hij haar gemist en dat maakte dat zijn verlangen naar haar enorm was. 
Zijn arm gleed weer rond haar middel, waarbij zijn hand haar billen had gevonden, zodat hij haar van de grond kon plukken en met enkele grote stappen terug naar de bank kon lopen. Het ding was groog genoeg naar zijn mening, het zou niet de eerste keer zijn dat ze op dit plekje belanden. Josiah besloot om die reden dan ook om alvast zijn shirt over zijn hoofd te trekken en zijn lippen deze keer in haar hals te plaatsen, om deze te verkennen alsof het de eerste keer was. Dit voor ze afdwaalden naar haar schouder en weer terug naar haar hals. Zijn hand zocht zijn weg via haar bovenbeen, langs het kant van  haar lingeri, richting haar zij. Ze voelde nog even teer aan als ze altijd had gedaan, maar hij moest haar gewoon aanraken. Zijn lippen zochten die van haar dan ook weer waarop hij deze keer zijn lippen iets van elkaar haalde en met zijn tong tegen die van aan haar getikt om haar uit te nodigen voor iets meer gepassioneerd dan een kus. 

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

De belofte die hij haar maakte om haar hart weer te halen, daar zou ze hem aanhouden. Ze wilde niets liever dan dat haar gebroken hart weer werd geheeld. Toen ze de brief over zijn dood gelezen had, had het aangevoeld alsof iemand haar hart uit haar borstkas had getrokken. Zonder hem en zijn liefde was haar hart, maar ook haar leven, niet compleet. Ze geloofde erin dat iedereen maar een echte ware liefde had. En haar ware liefde was Josiah, daar was ze heel zeker van. Ze had nog nooit zoveel van iemand gehouden als van hem. Ze dacht ook nooit meer zoveel te kunnen houden van iemand anders. Ondanks dat ze heel zeker wist dat Josiah haar grote liefde was, kon ze ook van anderen houden. Het zou alleen nooit hetzelfde zijn. Wat ze met Chris zou opbouwen, zou waarschijnlijk nooit hetzelfde zijn als wat ze met Josiah had. Als ze eerlijk was, wilde ze ook gewoon verder met haar verloofde. Maar tegelijkertijd wist ze dat ze het niet kon maken tegenover Chris en ze gaf wel daadwerkelijk om hem. Ze kon het hem niet aandoen om het te laten zitten voor wat het was. Niet voordat ze hadden uitgevonden wat er precies tussen ze gaande was.
De woorden die uit zijn mond kwamen, zorgden voor een grijns op haar gezicht. Hij wilde gebruik maken van de bank, eettafel en het aanrecht om te eindigen in de douche. Klonk als een goed plan. Voorlopig zouden ze zich vermaken. "Sounds good." stemde ze tussendoor even in. Het was niet alsof ze het nog nooit eerder op die plekken hadden gedaan. Toen ze hier net kwamen wonen, hadden ze het hele huis ondervonden en het overal gedaan waar het mogelijk was. Gewoon omdat het kon. Hij vertelde haar niet te stoppen, maar ze begreep even niet waarom hij dat tegen haar zei. Echter besteedde ze het niet al te veel aandacht, want ze merkte op dat hij de knoop uit het touwtje van haar badjas haalde, waarna haar badjas open sprong. Het was allesbehalve ongemakkelijk. Het was tenslotte niet de eerste keer dat hij haar in haar lingerie had gezien. Nee, hij had haar al zo vaak in lingerie gezien, maar ook nog vaker zonder lingerie. Ze voelde zijn hand afglijden naar haar middel en vervolgens naar haar billen. Hij tilde haar op en ze sloeg voor een kort moment haar benen om hem heen, om het gemakkelijker te maken voor hem. Haar rug kwam op de bank terecht. Haar groenblauwe ogen volgden zijn bewegingen. Hij trok zijn shirt uit. Het eerste wat haar op viel was een litteken bij zijn zij. Rosemary probeerde haar gezicht niet te laten vertrekken. Helemaal ongedeerd was hij niet teruggekomen. Dit was vast niet het enige litteken. Ze dacht er niet te veel over na en daar kreeg ze gelukkig ook niet de tijd voor. Haar oogleden zakten dicht bij het voelen van zijn lippen in haar hals. Haar boventanden drukten zachtjes in haar onderlip. Zijn hand voelde ze via haar bovenbeen naar haar zij glijden. Elke aanraking voelde goed. Het voelde als vanouds. Toen zijn lippen op de hare eindigden, ging ze erin mee. Haar handen dwaalden af naar zijn broek. Eerst opende ze de knoop en vervolgens trok ze de rits omlaag. Bij de rand van zijn broek duwde ze de broek omlaag, maar hij zou zijn schoenen en broek zelf uit moeten trekken, want zo ver kwam ze niet. Haar hand legde ze in zijn nek en haar vingertoppen streelden over zijn huid heen. De vingers van haar andere hand haakte in de rand van zijn boxer. Speels liet ze haar vingers in zijn boxer glijden. Ze moest toegeven dat ze dit ook had gemist.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Josiah zou zijn best doen om alle stukjes weer bij elkaar te lijmen, sámen om heel precies te zijn want het was niet alleen Rosemary die in zekere zin verlies had geleden. Ook hij en ze zouden samen hun best moeten doen om het weer op te bouwen. Hij was anders, zij was anders, ze hadden twee jaar met elkaar gemist. Dit was weliswaar een goede stap in de richting maar ze zou hem nog veel te vragen hebben, hij had nog veel uit te leggen, maar ook hij zou vragen hebben waar bij antwoord op zou willen hebben. Zo zou hij simpele dingen willen weten, zoals wat ze gedaan had in al die tijd. In twee jaar. Dat was iets om mee te beginnen in elk geval. En er waren diepere vragen die hij voor nu gewoon nog even wou inslikken. 
Hoewel hij met zekerheid zijn opties had opgenoemd, was hij niet van plan haar het hele huis door te trekken. Hij vond het prima om de bank in gebruik te nemen en daarna samen onder de douche te belanden, weliswaar dat hij haar daarna mee kon nemen naar het restaurantje waar ze altijd uit eten gingen. Dat leek hem een betere planning, maar dat betekende niet dat hij niet van haar wou genieten. Hij wou de tijd nemen om haar te verkennen zoals hij vroeger had gedaan, toen ze net een relatie hadden. Het idee alleen al zorgde ervoor dat er toch wel een warm gevoel in zijn buik verspreidde, omdat hij dat alles nog goed op zijn netvlies kon halen. Dat hele avondje. 
Hoewel ze niets meer tegen elkaar zeiden, kon hij het waarderen, omdat hij nu geen zin had om te praten. Ondanks dat hij haar stem had gemist. Zijn vingertoppen verkenden elke centimeter van haar huid, wat op dit moment bloot lag in elk geval. Dit was precies zoals hij het zich herinnerde en het zorgde ervoor dat hij alles even los kon laten, dat gelukzalige gevoel weer boven kon halen. Josiah zijn mondhoeken krulenden omhoog toen ze een poging deed om zijn broek omlaag te duwen, iets wat niet geheel vlekkeloos leek te verlopen. Maar voor hij zijn mond kon openen om iets tegen haar lippen te fluisteren, had ze haar vingers alweer ergens anders heen gestuurd. Hij kon een gesmoord geluid dan ook niet onderdrukken bij het gevoel wat dát veroorzaakte en had zijn vingers maar naar de sluiting van haar beha gestuurd. Om deze open te schuiven en van haar lichaam te verwijderen met iets van haar hulp, voor hij overeind kwam en zichzelf van de kledingstukken ontdeed die ze eerder naar beneden had geduwd. Dat was voor hem een goed moment om bij haar ook het laatste stukje kleding te verwijderen, waar het ook heen mocht verdwijnen in de kamer, voor hij weer over haar heen boog en zijn lippen kort net boven haar buste in de buurt van haar sleutelbeen plaatste. Hij kon er geen genoeg van krijgen. ''Je bent precies zoals ik me herinner.'' had hij tegen haar huid gefluisterd voor hij zichzelf iets omhoog plaatste zodat hij haar aan kon kijken. Hij zocht eigenlijk meer een soort bevestiging...

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Twee jaar was niet niets. Twee jaar was eigenlijk best wel lang. In die jaren was Rosemary dan ook veranderd. Ze was niet hetzelfde als toen hij wegging. Haar uiterlijk kwam dan wel overeen, maar haar innerlijk was niet geheel meer zoals het was. Zo was ze onder andere niet meer zo vrolijk als voorheen. Wat ook logisch was, aangezien haar verloofde uitgezonden was en ze zich elke dag zorgen had gemaakt om zijn welzijn. En daarna het bericht wat al helemaal een verschrikking was. Echt vrolijk zoals voorheen was ze al een tijd niet meer. Ook niet in het bijzijn van haar vriendinnen of onder het gezelschap van Chris. Natuurlijk was ze regelmatig vrolijk, maar niet zoals eerst. Vroeger kon ze bijvoorbeeld om de kleine grapjes in een deuk liggen, terwijl ze dat tegenwoordig niet meer deed. En niet alleen haar vrolijkheid was veranderd. Ze was eveneens ook een stuk geslotener geworden. Waar ze voorheen openhartelijk over alles sprak, was dat nu niet meer. Het waren vooral onderwerpen die haar aan Josiah lieten denken. Het had haar te veel pijn gedaan om aan hem te moeten denken. Verder waren er nog meer veranderingen, waaronder haar meningen die over bepaalde dingen waren veranderd en dingen die ze nu wel leuk of juist niet meer leuk vond om te doen. Het waren geen drastische veranderingen die haar een ander persoon maakten. Ze was eigenlijk nog steeds dezelfde persoon. Alleen haar eigenschappen waren veranderd, maar die konden heel je leven door veranderen.
Ze genoot van zijn vingers die over haar huid heen gleden. Haar huid verkennend alsof het nieuw voor hem was. Het ging misschien wat snel. Hij was nog niet zo lang thuis en ze lagen nu alweer op de bank, elkaar betastend. Maar ze kon haarzelf er gewoon niet van weerhouden. Het enige wat ze nu wilde, was hem. Ze wilde hem voelen en aanraken. Dit had ze immers twee jaar niet kunnen doen. Het gesmoorde geluid dat uit zijn mond kwam, deed haar goed. Zijn handen voelde ze bij de sluiting van haar beha, waardoor ze zichzelf iets omhoog wist te houden, zodat hij meer toegang had tot de sluiting. Eenmaal toen de sluiting los was, bewoog ze mee om hem haar beha uit te laten doen. Haar rug liet ze weer op de bank rusten. Geamuseerd keek ze even toe naar hoe hij zich ontdeed van zijn kledingstukken. Vervolgens werd haar slipje uitgetrokken. Zijn kusjes lieten haar lichaam kronkelen. Ze verlangde naar hem. Haar groenblauwe ogen vestigde ze op zijn gezicht. Zijn mooie gezicht. Nu ze hem aankeek, besefte ze hoe gek het eigenlijk was dat hij hier opeens weer was. Het voelde goed, dat er niet van, maar het bleef een wonder. Ze liet haar handen even door zijn haar gaan, zoals ze dat voorheen ook altijd had gedaan. "Ik heb je echt gemist." kwam er plotseling uit haar mond. De aankomende dagen, misschien wel weken zou ze dat blijven zeggen. Ze had hem tenslotte gemist en was blij dat hij weer levend hier was. Met enigszins moeite wist ze in deze positie haar lippen op de zijne te drukken. Na een paar seconden trok ze haar lippen terug. "I want you." zei ze. Een van haar handen liet ze in zijn nek rusten en de ander gleed weer ondeugend naar zijn mannelijk geslachtsdeel.

Fifty shades of fucked-up