ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Hem zo gekwetst zien, deed haar pijn. Vooral omdat zij degene was die hem zo had gekwetst. Zij was de boosdoener in dit geval, omdat ze verder was gegaan met haar leven en een andere man in haar leven had toegelaten. Hoewel ze zelf maar al te goed besefte dat hij het haar niet kwalijk kon nemen, voelde ze zich toch schuldig tegenover hem. Het was gewoon de hele situatie waardoor ze zich schuldig voelde. Het was een rot situatie. Eentje waarin ze niet wist wat ze moest doen, hoe ze zich moest voelen en wat ze moest zeggen. Ze was dolblij met zijn terugkomst en dat hij in leven bleek te zijn en al haar gevoelens voor hem kwamen naar boven, want hij was haar ware liefde. Maar tegelijkertijd gaf ze ook om Chris, maar moest ze zijn hart breken, omdat ze eerlijk gezegd toch liever terug wilde naar Josiah. Haar hart leidde haar naar hem. Hij hoorde bij haar en zij hoorde bij hem. Zo was het gewoon. Ze hoopte vooral dat Chris het goed zou opvatten, want dan zou ze zich minder schuldig voelen.
Een klein knikje volgde op zijn woorden. Het was uiteindelijk toch iets wat hij alleen moest doen. Rosemary had alleen aangeboden om mee te gaan voor steun, had hij dat gewild. "Dat is ook zo." zei ze, instemmend. Hij stelde voor dat terwijl hij zijn dingen zou regelen, zij het hare zou regelen. Of ze er klaar voor was of niet, moest ze het vandaag maar meteen doen. Ze kon Chris beter nu onder ogen komen en met hem praten dan dat ze het zou uitstellen. Ze moest dit doen voor zowel hem als Josiah. En eigenlijk ook wel voor haarzelf. "Is goed." zei ze kort, omdat ze niet wist wat ze er anders op moest zeggen. "Je hoeft niet nerveus te zijn. Vandaag zal je eindelijk weer je leven terugkrijgen." probeerde ze hem gerust te stellen. "Tot vanmiddag." knikte ze nog en volgde met haar ogen zijn bewegingen, tot hij uit zicht verdween. Normaal gesproken zouden ze minstens een kus hebben gegeven als een van de twee het huis verliet. Het was iets waar ze nu ook naar snakte, maar helaas. De situatie stond er niet naar. Misschien vanavond. Dan zou ze voor Josiah hebben gekozen. Ze wist dat ze voor hem ging kiezen, maar wist natuurlijk niet hoe het gesprek met Chris zou verlopen.
Haar voetstappen brachten haar terug naar haar slaapkamer, waar ze meteen haar telefoon pakte en een bericht stuurde naar Chris met de vraag waar hij was en dat ze ergens moesten praten. Ze schreef erbij dat het belangrijk was en dat het niet uit te stellen was. Haar telefoon liet ze op bed vallen, waarna ze zich wendde tot haar kledingkast en een outfit bij elkaar raapte. Gewoon een simpele zwarte skinny jeans met voor daarboven een topje. Het klaarmaken had haar dit keer maar weinig tijd gekost. Ze trok de voordeur achter haar dicht en liep naar haar fiets toe, die ze van het slot afhaalde voordat ze opstapte en weg fietste. Op weg naar het appartement van Chris, dat zich midden in de stad bevond.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Josh rolde ongezien even met zijn ogen bij de mompeling die hij van haar kant kreeg. Wat had ze dan verwacht na gisteravond? Het voelde net alsof ze een peuk had uitgedrukt, maar dan was het zijn hart, welke je even goed over de grond moest schrapen met je voet. Al rookten ze beide niet, maar goed ook want hij vond het spul stinken. En behoorlijk ook. Hij had er echter niets op gezegd en had met zijn armband gespeeld terwijl hij op een antwoord van haar kant gewacht, hoewel hij lichtelijk verbaasd was door de vraag of ze met hem mee moest. Al gauw schudde hij zijn hoofd dan ook.
''Het is slechts een verklaring afleggen en wat handtekeningen zetten. Niet veel bijzonders.'', antwoordde hij. ''En ik denk dat het iets is wat ik zelf moet doen.'', bekende hij maar met de hoop dat hij deze keer niet op haar tenen stond. Uiteindelijk was het niet gelogen, dit was iets wat hij zelf moest doen. Hij moest wéér zijn verhaal doen, dingen regelen en zorgen dat hij weer zijn leven kon oppakken. Hoewel hij nog niet zeker hoe hij dat ging doen na de informatie die hij gister had ontvangen, over Rose en Chris. Hij wist dan ook nog steeds niet wat hij ermee moest en of hij er iets mee moest doen. Misschien moest hij het maar laten en accepteren dat het zo was, hij nam het haar nog steeds niet kwalijk namelijk en als ze haar leven met een ander wou leiden, dan moest hij dat accepteren. Hij zou gek zijn als hij verwacht had dat ze twee jaar op hem gewacht zou hebben. Hoewel het ook verwarring schepte omdat ze behoorlijk verhit de bank hadden gedeeld gisteravond en hun gevoelens letterlijk en figuurlijk met elkaar gedeeld hadden. Met een kleine zucht haalde Josh zijn hand door zijn warrige lokken terwijl hij naar haar opkeek.
''Begrijpelijk.. Daarom stel ik voor dat ik mijn dingen ga regelen en jij de jouwe. Als we vanmiddag dan weer thuis komen, kijken we hoe we verder gaan.'', stelde hij voor. Als ze niet met hem verder wou, als ze dat besloot, dan zou hij in elk geval een slaapplek geregeld hebben. Maar gezien ze dat onzin leek te vinden, zei hij daar maar niets meer over. Met dat voorstel was hij overeind gekomen, nadat hij naar de tijd op zijn horloge had gekeken. Voor even schudde hij zijn hoofd dan ook.
''Ik heb niet echt honger, dank je wel. Ik ben best nerveus voor de rechtbank om eerlijk te zijn.'', gaf hij maar toe. Hij pakte zijn rugtas van de stoel naast hem en schoof deze stoelen ook weer aan terwijl hij het ding rond zijn schouder hees. ''Ik moet daarbij met een half uur daar zijn, mijn bus gaat zo.'', knikte hij. ''Ik heb mijn telefoon bij me als je me nodig hebt, ik zie je vanmiddag oké.'', glimlachte hij kleintjes. Hij wou het liefst naar haar toe lopen en een kus geven om gedag te zeggen, maar hij moest zichzelf nu dwingen om, om te draaien en naar de voordeur te lopen. Daar stapte hij in zijn schoenen en was hij door de voordeur naar de bushalte vertrokken...

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Voor het eerst in maanden had Rosemary een slechte nacht gehad. Ze had alleen maar lopen draaien en denken. Haar hoofd was zo druk en actief geweest dat ze maar niet in slaap was gezakt. Na misschien wel dik twee uur te hebben gedraaid en gedaan, was ze dan uiteindelijk in slaap weggezakt, maar een lange nachtrust had ze niet opgedaan, aangezien ze deze morgen redelijk vroeg wakker was geworden door het daglicht dat tussen de gleuven van de gordijnen heen was geglipt. Ze had nog een poging gedaan om zich om te draaien en verder te slapen, maar zonder succes. Met zo weinig slaap te hebben opgedaan, zou dit een lange dag worden. Wellicht dat ze vanavond dan te moe was om nog na te denken en meteen in slaap zou vallen. Daar hoopte ze dan maar op, want ze was toch iemand die haar slaap nodig had. Er waren mensen die op weinig slaap konden leven, maar zij was niet zo'n persoon. Ze had gewoon minstens zeven uur slaap nodig om de volgende dag genoeg energie te hebben.
Rechtstreeks uit bed was ze naar beneden gegaan, waar ze inmiddels aan de eettafel zat met ontbijt. Voor haarzelf had ze een eitje gebakken met twee getoaste sneetjes brood en een glas melk. Met een van haar benen opgetrokken, prikte ze met de vork in een stukje brood, dat ze zonet al had gesneden. Voetstappen lieten haar opkijken van haar bord. "Ook een goedemorgen." mompelde ze, aangezien hij dat niet zei. Op ochtenden zoals deze, wanneer ze de nacht te weinig had geslapen, had ze in zekere zin last van een ochtendhumeur. De vrolijkste was ze zeker niet op dit moment. "Wil je dat ik met je mee ga of ga je liever alleen alles regelen?" vroeg ze, aangezien ze het niet erg zou vinden om met hem mee te gaan. Echter moest hij het zelf willen, want als hij liever alleen op pad ging om alles te regelen, dan zou ze gewoon thuisblijven en lekker lui zijn. Ze zou alleen de moeite nemen om zich aan te kleden als hij wilde dat ze meeging. De vork legde ze neer en haar hand reikte naar het glas melk, wat ze naar haar lippen bracht voor een paar kleine slokjes. Het glas zette ze terug, waarna ze naar Josiah keek. Moest dit nu besproken worden? Op de vroege ochtend? Het was nou niet een onderwerp waar ze het nu over wilde hebben, zeker niet omdat ze er nog niet helemaal over uit was wat ze nou moest en ging doen. "Je hoeft geen andere slaapplek te zoeken." begon ze eerst. Ze vond het onzin dat hij een andere slaapplek zou moeten zoeken. Hij kon prima hier slapen. "Ik wil dolgraag ons leven oppakken. Je bent de liefde van mijn leven. Mijn gevoelens voor jou zijn nog altijd zo sterk als eerst. Maar je moet begrijpen dat ik je nog geen definitief antwoord kan geven. Ik ben het tegenover Chris verschuldigd om op het minst eerst met hem te praten voordat ik een definitieve keuze maak." vertelde ze, in de hoop dat hij nog even geduld had. Zelf was ze nog niet over haar keuze uit. Een deel van haar wilde dolgraag het leven met Josiah oppakken, maar ze moest met Chris praten. Hem misschien toch de situatie uitleggen, met misschien wel de hoop dat hij haar losliet, omdat hij wist hoeveel Josiah voor haar betekende. Ze had het tenslotte over hem gehad met hem.
"Wil je trouwens wat te eten? Ei? Of gewoon brood?" vroeg ze hem en nam de laatste hap van haar eigen ontbijt. Ze kwam overeind en bracht het gebruikte servies naar de keuken om het in de vaatwasser te stoppen. Vervolgens draaide ze zich om en keek ze naar Josiah. Naar hem kijkend, ontstond een glimlachje op haar gezicht. Ze vond het fijn om hem te zien. Hier, in hun huis en vooral fijn; in leven.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Josiah had amper geslapen die nacht, zeg maar gerust helemaal niet. Hij had een boek gelezen en zo zijn gedachten iets kunnen verzetten, hoewel hij niet veel van de bladzijden, die hij gelezen had, mee had gekregen. Onbewust dwaalde hij toch overal en nergens naar af met zijn gedachten en frustreerde hij zichzelf enorm. Maar het was nog altijd niet Rose haar schuld, alles behalve. Iedereen was verder gegaan, zijn vrienden ook. Hij zou David vandaag proberen op te zoeken, zijn beste vriend. Grote kans dat het voor die man ook een schok zou zijn, maar misschien kon hij wat advies krijgen van hem? Hij zou dat wel doen nadat hij bij de plek was geweest waar hij zichzelf weer on-dood moest laten verklaren. Dat klonk nog steeds raar in zijn hoofd dan toch. Rond een uurtje of acht in de ochtend was hij dan ook eindelijk van zijn bed afgekomen en had hij gebruik gemaakt van de kleine badkamer die bij de logeerkamer hoorde. Hij had zichzelf gedoucht en wat opgeknapt. Hij had een lichtblauwe jeans aangetrokken met een simpel wit shirt erboven. Hij fatsoeneerde zijn haren nog iets, voor hij het licht van de badkamer uit had gedrukt en die ook had verlaten. Daarna viste hij wat spullen bij elkaar die hij nodig ging hebben, welke hij in een rugzak propte en over zijn schouder gooide. Josiah controleerde alles nog een keer, voor hij de kamer had verlaten en naar beneden liep. Zoals verwacht was Rose ook al van bed. Dat maakte dat hij even diep adem haalde.
''Ik moet naar de rechtbank.'', deelde hij maar mee. ''Om mijn grafsteen te laten verwijderen en weer een identiteit te krijgen.'', verklaarde hij maar simpel. Op dit moment was hij niemand, geen paspoort... niets. Zijn overlijdensakte moest dan ook nietig verklaard worden en het werd daarmee dus een dag met handtekeningen zetten en gewoon simpelweg verklaren waar hij uitgehangen had en wat er gebeurd was. Niet iets waar hij echt naar uit keek eigenlijk, maar goed... het moest toch gebeuren, anders kon hij zijn leven nooit oppakken. Hoewel er dus nog wel iets anders was wat ook opgelost moest worden, zodat ze beide wisten waar ze aan toe waren. Maar hij wist niet echt of dat nu bepaald een goed onderwerp was op de ochtend. Maar uiteindelijk was hij niet degene die een keuze moest maken. Maar als hij vanmiddag langs David wou, dan was het misschien beter om nu te doen in plaats van in de avond? Dan hadden ze misschien weer een slechte nacht, want Rose zag er ook niet bepaald goed uit. Daarmee had hij dus een stoel achteruit getrokken en was hij aan de eettafel gaan zitten. ''Wat wil jij?'' besloot hij het maar bij haar neer leggen. ''Ik neem het je niet kwalijk dat je verder bent gegaan, maar ik denk dat het goed is om een beslissing te maken. Ik wil mijn leven weer oppakken en het liefst doe ik dat samen met jou, maar als jij je keuze bij de ander neer legt, dan zorg ik dat ik vandaag nog elders een slaapplek heb.'', was hij er iets verder op door gegaan zonder haar eigenlijk aan te kijken. Maar zij was degene die een keuze moest maken, niet hij. Was ze van plan om nog door te gaan als zijn verloofde, of was haar hart daadwerkelijk naar een ander overgelopen? Maar hij was niet van plan om dagen, weken, misschien wel maanden in onzekerheid te hangen.

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Ditmaal was het geen aangename stilte. Niet zoals vroeger. Als er vroeger weleens een stilte moment tussen de twee viel, dan was dat niet onaangenaam. Maar dit keer was dat het wel. Het was een ijskoude stilte, alsof ze elkaar beide uitsloten van hun gedachten. Wat ze ook deden. Rosemary was in haar eigen gedachten en hij ook, want hij deelde niet veel mee over wat hij ervan vond en hoe hij ertegenover stond en wat hij te zeggen had. Misschien dat het nog zou komen. Misschien niet nu. Ook niet vanavond, maar morgen of over een paar dagen. Of toch helemaal niet. Ze had liever dat hij losliet wat hij erover dacht en wat er nu in hem omging, dan dat ze helemaal niets wist en geen idee of hij nou boos was of heel erg gekwetst. Gekwetst was hij sowieso wel, maar ze wist niet in hoeverre hij gekwetst was. Was hij gekwetst en daardoor boos? Of kon hij het begrijpen dat zijn verloofde verder was gegaan met haar leven? Het frustreerde haar en het bleef maar door haar hoofd malen.
Achterop de fiets sloeg ze deze keer niet haar armen om zijn lichaam heen. Ze had een van haar handen aan het zadel geklemd om daar de nodige steun te vinden. Eenmaal thuis sprong ze van de fiets af en opende ze met haar voordeursleutels de deur. Naderhand, nadat ze beide binnen waren, liet ze de deur dichtvallen. In de gang ontdeed ze zich van haar schoenen en hing ze haar jas op de kapstok. De huissleutels liet ze op het kastje liggen. Ze nam niet de moeite om hem in haar handtas te stoppen, zoals ze doorgaans deed omdat ze dan altijd wist waar hij was en ze hem niet snel kwijt kon raken. Ze voelde hem dichterbij komen en het volgende moment voelde ze zijn lippen tegen haar voorhoofd voor een kus. "Slaap lekker. Als je nog iets nodig hebt, dan geef je maar een gil." wenste ze hem een goede nachtrust toe. Zelf liep ze hem nog niet achterna naar boven. Ze liep de andere kant van de gang op, de woonkamer binnen en zo regelrecht door naar de keuken toe. Onderweg had ze verschillende lichten aangezet, zodat ze tenminste wat kon zien. Ze zette de waterkoker aan. Uit de kast haalde ze een mok en uit een lade een lepeltje. Ook zocht ze alvast een theezakje uit. De groene thee was zo voorbereid. Met de hete mok in haar hand geklemd, liep ze richting de trap. Op haar weg naar boven deed ze alle lichten uit, die ze zonet nog aan had gezet. Zachtjes liep ze over de overloop naar haar slaapkamer toe, waarvan ze de deur achter zich sloot. De thee plaatste ze op het nachtkastje, om zich vervolgens te verkleden in een simpel nachtjurkje. Met de thee en haar macbook kroop ze op bed. Ze was van plan om nog even een aflevering van een van haar favoriete series te kijken en daarna zou ze hopelijk zonder al te veel te draaien en denken in slaap vallen. Waarschijnlijk zou ze niet makkelijk in slaap vallen, aangezien ze nu een hoop had om over na te denken.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Het was heus niet zo dat Josiah het er niet over wou hebben, maar uiteindelijk was het wel lastig. Het was niet niets om aan te horen hoe je verloofde – sinds ze dat in zijn beleving nog steeds was – verder was gegaan zonder je. Hoe ze een ander had genoemd, dat er dingen tussen die twee waren gebeurd. Hij wou niet eens weten wat, vooral omdat hij wist dat het hem kwaad zou maken en dat zou niet eerlijk zijn. Het zou niet eerlijk zijn om Rose te verwijten dat ze haar leven had voort gezet en nu kwam hij weer binnen walsen alsof er nooit wat gebeurd was, terwijl dat wel zo was en dat nam hij zichzelf misschien nog wel erger kwalijk dan het feit dat er een ander was op dit moment. Hij nam het zichzelf kwalijk dat hij niet harder had gevochten om thuis te komen, misschien was hij dan eerder geweest en had hij dit nieuws niet hoeven aanhoren. Al had hij het maar voor elkaar gekregen om een bericht naar haar toe te krijgen. Het was niet te geloven en een zucht ontsnapte hem dan ook toen hij in beweging was gekomen om terug te lopen richting de fiets, waarmee ze toch naar huis moesten. De kipburger smaakte hem dan ook ineens niet meer en hij kon voelen hoe het omdraaide in zijn maag. Hij werd misselijk, dat was het gevoel wat hij had. Hij rechtte echter zijn rug en was in één stuk door gelopen richting de fiets, welke hij van slot haalde en wachtte tot Rose weer op de bagage drager zat zodat hij hen thuis kon brengen.
Thuis had hij de fiets weer netjes tegen de muur aan gezet en op slot gedaan, waarna hij het sleuteltje doorgaf aan Rose. Ze moest hem toch binnen laten, want sleutels had hij niet meer. Hoewel het hem verstandig leek om gewoon te gaan slapen en dit te laten bezinken. Morgen zou hij sowieso even weg moeten, want hij moest een verklaring afleggen voor hij weer 'tot leven werd gewekt' en hij dingen kon regelen om zijn grafsteen te verwijderen. Het was een lege kist.. dus veel waarde had het toch niet. Er lag niemand, niemand die gemist werd. Hoewel hij wel kon bedenken dat het iedereen misschien wat steun had gegeven in het idee dat hij dood was. Nu was hij er echter weer en hij kon dat ding niet snel genoeg weg hebben. Met die gedachte schopte hij zijn schoenen dan ook uit en was hij naar zijn tas toe gelopen, welke hij van de vloer plukte. Even keek hij richting de trap vooral hij zich tot Rose wendde. Het was niet haar schuld verder, maar hij wist gewoon even niet wat hij ermee moest. Hij hoopte dat ze dat kon begrijpen.
Josiah had een kus op haar voorhoofd gedrukt. ''Slaaplekker.'', mompelde hij vooral hij naar boven was gelopen om de logeerkamer op te zoeken en daarvan de deur achter hem te sluiten. Een diepe zucht overviel hem toen zijn tas op de grond stond en hij het bed onder zijn kont had. Eerlijk? Hij kon wel huilen, maar hij had de puf noch de emotie ervoor om eerlijk te zijn. Hij rolde op zijn rug het bed op en staarde even naar het plafon. Dit werd weer een nacht waarin hij amper slaap kreeg en voornamelijk in een boek zou lezen...

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

De tijd waarin niets werd gezegd, was het akelig stil. Seconden en minuten leken wel uren te duren. Rosemary had totaal geen idee hoe hij op haar zou reageren. Hij zou het of goed kunnen opvatten of heel slecht. Voorheen had ze zijn reactie kunnen peilen, maar ditmaal kon ze dat niet. Ze probeerde zijn gezicht en blik te mijden, bang dat hij misschien wel erg gekwetst was en ze wilde niet onder ogen komen dat zij degene was die hem had gekwetst. Met haar vingers wreef ze over haar handpalm heen. Het afwachten op een reactie was zenuwslopend. Allerlei vragen en scenario's schoten door haar hoofd heen. Aan de ene kant wilde ze graag een reactie uit hem horen, want dan wist ze tenminste waar ze aan toe was. Maar aan de andere kant vond ze het eigenlijk ook wel fijn dat hij nog niets had gezegd. Nu kon het nog alle kanten op gaan. Ze hoopte oprecht dat hij het goed zou opvatten, maar als hij dat niet deed, zou ze het ergens ook wel begrijpen. In zijn ogen was het nooit uitgegaan tussen de twee en had hij al die tijd verlangd naar haar. Het was misschien niet nieuws waar hij op zat te wachten, maar het was nieuws waar hij het recht op had om ervan af te weten. Ze had het ook voor zichzelf kunnen houden, maar dan had ze zichzelf schuldig gevoeld. Het was beter dat ze het gewoon meteen vandaag heeft verteld en het niet uitstelde. Als ze het nu niet had medegedeeld en de aankomende dagen goed liepen tussen de twee, dan zou het nog harder zijn aangekomen. Of nou ja, zij dacht dat het dan harder zou aankomen. Nu wist hij tenminste van de situatie af en kon hij zich, hopelijk, daarnaar aanpassen.
Zijn stem doorbrak de akelige stilte. Haar ogen dwaalden toch weer af naar zijn gezicht. Veel zei hij eigenlijk niet. En het enige wat hij zei, was voor haar gevoel kortaf. Ze kon er niet eens uithalen of hij boos was, misschien alleen wat gekwetst. Meteen daarna stelde hij voor om naar huis te gaan, waardoor ze het idee kreeg dat hij het onderwerp niet bespreekbaar wilde maken. Nou had ze niet verwacht dat ze een lang gesprek erover zouden hebben, maar ze had gedacht meer woorden erover uit te wisselen dan ze nu hadden gedaan. "Ja, dat denk ik ook." murmelde ze toen hij aan gaf dat het hem verstandiger leek dat hij in de logeerkamer zou gaan slapen. Ondanks dat ze al met hem de liefde had bedreven, was ze er nog niet klaar voor om naast hem in bed te liggen. Het zou nog wat vreemd zijn. In bed zou ze de dag waarschijnlijk nagaan. Van het moment dat hij aan de deur had gestaan tot aan wat ze hem zonet had medegedeeld. Niet alleen zou ze de dag nagaan, maar ze zou ook piekeren over de hele situatie en hoe alles wellicht de aankomende dagen, weken en maanden zou lopen.
Een zucht rolde over haar lippen heen. Het was stil tussen ze, maar deze stilte kon ook niet doorbroken worden. Niet door een grapje en niet door iets serieus. Rosemary had ook het idee dat ze beter haar mond maar kon houden en het niet eens moest proberen om een conversatie met hem te starten. Het frustreerde haar dat ze niet precies wist wat er in hem omging, want wat wilde ze dat graag weten. Helaas had ze geen superkrachten waarmee ze zijn gedachten kon lezen of het uit hem kon krijgen.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Hoewel het nieuws dat ze niet meer zo hard hoefde te werken, goed aan leek te komen. Leek het ook niet goed aan te komen? Fronsend keek hij haar aan, ietwat onderzoekend en die frons werd dan ook dieper toen ze zijn hand ook nog los liet. Had hij iets verkeerd gezegd? Was niet blij? Ging het te snel? Zoveel vragen bekropen hem en ineens voelde hij zich zo klein als hij groot was. Peinzend beet hij dan ook op de binnenkant van zijn wang terwijl hij probeerde na te gaan wat er allemaal gezegd was, wat hij gezegd had, en wat er was gebeurd tussen hen twee. Oké, ze waren wel erg snel op de bank beland maar dat was niets voor niets? Ze hadden elkaar gemist en hadden naar elkaar gehunkerd? Het feit dat ze op de bank waren beland betekende dat er iets was, nog steeds aanwezig was. Hij voelde zich ineens zo onzeker als dat hij een lange tijd over zijn leven was geweest en als genageld aan de grond, bleef hij dan ook op zijn plek staan. 
De stilte die viel was in zijn beleving ook enorm ijzig, maar het was dan ook Rose haar stem die de stilte weer doorbrak met de mededeling dat ze hem iets moest vertellen. Al die tijd had hij haar niet aangekeken en hoewel hij het wel had geweten, omdat ze gewoonweg haar ring niet meer droeg, maar de woorden die ze uitsprak bevestigde zijn vermoeden. En hoewel hij het haar niet kwalijk nam, want hij was praktisch dood verklaard en zij was slechts door gegaan met haar leven na dat nieuws - iets wat hij ook gedaan zou hebben in haar schoenen - kwam het toch aan als een soort messteek die recht door zijn borstkas heen ging. Het feit dat ze met een ander was geweest voelde een beetje alsof hij haar had moeten delen en dat was niet een gevoel wat hij wou hebben. Hij slikte even voor hij klein een mondhoek op trok. 
''Ik gok zo dat ik dat al wist..'' mompelde hij. ''Je hebt je ring niet meer om.'' verklaarde hij maar. Even haalde hij diep adem voor hij zijn ogen naar Rose stuurde en haar kort even aankeek. ''Laten we naar huis gaan, het lijkt me sowieso verstandig als ik de logeerkamer neem.'' knikte hij waarop hij zich omdraaide en in beweging kwam. Hij stopte zijn handen diep weg in zijn zakken en zweeg verder maar. Hij wou nu gewoon zo snel mogelijk thuis komen, in bed duiken en niet meer wakker worden tot de volgende dag. Samen slapen was sowieso iets geweest wat ze goed hadden moeten overwegen wegens zijn nachtmerries die fysiek tot uiting kwamen. Hij wou haar geen pijn doen. 

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Hoewel Rosemary zich had gerealiseerd dat het de realiteit was en dat Josiah daadwerkelijk terug was in haar leven, voelde het nog steeds aan alsof ze in een hele goede droom terecht was gekomen. Een droom waar ze niet meer uit wilde ontwaken. Gelukkig was het niet alleen een goede droom en hoefde ze er niet van ontwaken. Hij was tenslotte echt terug. Hij was hier met haar en ze zouden een tweede kans krijgen om wellicht weer een leven samen op te bouwen. Die kans wilde ze maar al te graag, met alle liefde, aanpakken, maar nog steeds zat ze in dubio vanwege Chris. Ze was gewoon niet iemand die met andermans gevoelens wilde spelen. Ze wilde niemand kwaad doen, laten vallen en al helemaal niet kwetsen. Chris meteen laten vallen omdat de man met wie ze verloofd was weer een soort van uit de dood was opgestaan, zou hem alleen maar kwetsen. Natuurlijk hoorde iemand, zelfs meerdere mensen, kwetsen in het leven erbij. Je kon als persoon immers niet iedereen tevredenstellen. Al probeerde Rosemary zoveel mogelijk mensen tevreden te stellen. Ze zou dan ook goed nadenken over een manier hoe ze het met Chris ging aanpakken. Het enige wat ze wist, was dat ze wat er ook was tussen Chris en haar wilde uitzoeken. Maar hoe wist ze nog niet, want tegelijkertijd dacht ze ook meteen aan Josiah. Het zou zijn hart waarschijnlijk ook breken om aan te horen dat ze verder was gegaan met haar leven en met een andere man bezig was. Maar aan de andere kant vond ze dat hij het haar niet kwalijk kon nemen. Ze had niet beter geweten dan dat hij om het leven was gekomen. Ze had niet kunnen weten dat hij en andere soldaten gevangen waren genomen en gemarteld waren. Als ze had geweten dat hij nog in leven was geweest, zou ze natuurlijk nooit met een ander bezig zijn geweest. Dan had ze tenminste nog enigszins hoop gehad op zijn terugkeer. Maar dat was niet het geval geweest. Hoe dan ook kon het verleden niet worden omgedraaid. Nu moest ze vooruitkijken en zelf nadenken over hoe ze het met beide jongens ging aanpakken.
Eventjes moest ze lachen. Mensen konden soms zo ongeduldig zijn. "Sommige mensen he." murmelde ze, hoofdschuddend. Ze sloot haar ogen bij het voelen van zijn lippen op de hare. Haar ogen opende ze weer achteraf, waarna ze instemmend knikte op het doorlopen. Voor haar kostte het iets meer moeite sneller te lopen om hem bij te houden. Hij had langere benen en hoefde minder stappen te zetten vergeleken met haar kortere benen, waardoor ze niet zulke grote stappen kon nemen. Door het snellere tempo bereikten ze het parkje ook sneller. Zijn stem doorbrak de stilte. Hij had eervol ontslag gehad. Hij gaf er een korte verklaring bij zodat ze zeker wist waar hij het over had. Het klonk haar goed in de oren om niet meer zoveel te hoeven werken als ze nu deed. Nu werkte ze zich kapot om alles te kunnen betalen. En een auto voor haarzelf klonk ook perfect, maar ook dat ze meer tijd voor elkaar zouden hebben. Meer tijd om van elkaar te genieten. Het klonk alsof hij veel hoop had voor hun toekomst. Die hoop had ze ook, maar ergens ook weer niet door Chris. Ze moest het hem vertellen, ondanks dat ze het misschien liever nog voor haarzelf hield. Maar ze wilde het niet te lang voor hem verborgen houden. Voorzichtig liet ze zijn hand los. "Dat klinkt allemaal heel goed. Echt waar. Maar ik moet je iets vertellen.." zei ze en begon al zachter te praten. Een diepe zucht rolde over haar lippen. Ze moest de moed zoeken om het hem te vertellen. "In de tijd dat je weg bent geweest, heb ik uiteindelijk iemand ontmoet. Ik ben niet samen met hem, maar er speelt wel wat tussen ons wat we nog aan het uitzoeken zijn." – "Ik hou zoveel van jou. Zielsveel. Maar ik denk dat ik ook moet uitzoeken wat er tussen mij en hem is. Hij heeft tijd in mij gestoken en ik wil hem niet zomaar laten vallen alsof hij niets heeft betekent voor mij." vertelde ze hem, met de enige moeite. Even sloeg ze haar ogen neer. Ze hoopte maar dat ze Josiah hiermee niet al te erg zou kwetsen.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

De frietjes smaakte zoals gewoonlijk ook goed, met de extra kruiden die ze nét iets anders maakten. Hij at de laatste paar frietjes op voor hij ook écht vol zat en glimlachte even om het antwoord wat hij van Rose kreeg. ''Als we hard genoeg lopen wel.'' knipoogde hij haar wat plagend toe. Hij was altijd van mening geweest dat een páár vetjes Rose geen kwaad konden doen. Ze was altijd enorm slank geweest en hoewel het hem niet kon interesseren verder, omdat haar innerlijk hem toch al beet had, kon hij het wel waarderen dat zijn verloofde er ook goed uit zag. Hij had uiterlijk en innerlijk aan de haak weten te slaan, en daar was hij trots op ook. Hij had zijn vingers om die van haar heen gesloten terwijl ze samen naar buiten liepen, de lichten van de straatlataarns in en een straat die langzaam gevuld werd met mensen die uit gingen of op weg waren naar een club van hun keuze. Kort keek hij even naar de mensen die ieder voor zich opgedoft waren, voor zijn aandacht weer naar Rose ging en hij even glimlachte. 
''En toch ben ik er en ga ik nergens meer heen.'' knikte hij waarop hij haar hand los liet en zijn arm rond haar middel liet glijden zodat hij haar dicht tegen zich aan kon houden tijdens hun wandelinkje. Hij drukte een kus op haar slaap en liet zijn grijsblauwe ogen weer naar de omgeving glijden. Even was het stil geweest, maar het was geen onprettige stilte, voor Rose hem aan iets hielp herinneren. Meteen gleed zijn aandacht naar de gesloten juwelierszaak. ''Ah, ja. Dat herinner ik me nog. De eigenaar was helemaal niet aardig en was behoorlijk geïrriteerd geweest omdat ik niets kon uitzoeken voor je en de andere klanten ophield.'' grinnikte hij. Zijn aandacht ging dan ook al snel naar Rose toen ze aangaf dat ze hem nog steeds om had. Hoewel ze haar ring niet meer om had - wat hij nog steeds wél begreep - verbaasde het hem dat ze de ketting nog wel om had. Een glimlach sierde hem al gauw waarop zijn ogen wat begonnen te stralen. Hij drukte een kus op haar lippen als antwoord, omdat het hem goed deed dat ze dat ding in elk geval nog wel om had. ''Laten we doorlopen voor we het koud krijgen.'' gebood hij haar vervolgens waarop ze samen doorliepen. 
Het parkje was inderdaad niet ver lopen, maar het deed hem wel goed dat ze er even tussenuit konden en konden genieten van de sterrenhemel die weerkaatste in het meertje. Even twijfelde hij, maar hij was nooit goed in geheimen houden. Niet voor Rose in elk geval, zeker niet als hij het zelf ook belangrijk vond. ''Ik heb eervol ontslag gehad.'' liet hij haar weten na een tijdje. ''Dat betekend dat ik niet meer terug geroepen word en mijn leven hier weer kan oppakken.'' verklaarde hij maar. ''Maar niet alleen dat, dat komt ook tezamen met een bepaald bedrag en 80% van mijn laatst verdiende maandloon.'' ging hij verder. ''Dus.. Dat zou inhouden dat jij ook niet meer zo hard hoeft te werken en we meer tijd met elkaar kunnen doorbrengen als je dat zou willen. Weliswaar kunnen we nog wat dingen afmaken aan het huis waar je ongetwijfeld niet aan toe bent gekomen en misschien wat andere veranderingen die ons leven wat makkelijker kunnen maken. Er is genoeg geld om te zorgen dat je droog de boodschappen kunt doen in een auto als je dat zou willen, we kunnen spontaan een weekend weg en wie weet wat nog meer.'' glimlachte hij kleintjes. Het zou haar leven een stuk makkelijker maken gokte hij zo.