ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Josiah had Rosemary twee jaar moeten missen, het was dus niet gek dat hij haar wou. Naar haar verlangde. Toch? Hij zag de ernst hier niet zo van in, want het was voor hun even onschuldig als het altijd al was geweest. Nu hadden ze altijd een gezonde relatie gehad op zich, niet alleen door dit soort dingen samen te doen, maar ook de verstandshoudingen die ze samen hadden. Ze lagen over het algemeen goed op één lijn, en er was dan ook een hoop van Josh's kant dat het nog steeds zo was maar dat zouden ze met de tijd wel weer ondervinden. Twee jaar was lang, er kon veel gebeuren in die tijd. Niet alleen met Josiah dus, maar ook met haar. Hij had daarom ook nog wel wat vragen van zichzelf, maar hij wou ze deze avond niet stellen. Nog niet. Hij wou voor nu elke centimeter van haar huid aanraken, haar kussen, zijn lippen haar hals laten betasten... zoals vanouds. Hoewel het voor hem op dit moment een beetje als een soort eerste keer voelde. Hij had haar lang niet in zijn armen kunnen hebben, dat is het enigste waar hij nu aan dacht. 
Hij kon het niet laten om zijn blauwe ogen even over haar lichaam te sturen, voor ze weer bij haar fijne gezicht bleven hangen en deze kort sloot door haar vingers die door zijn haren heen gingen. ''Ik ga nergens meer heen.'' beloofde hij haar op zijn beurt. Zachtjes weliswaar, want het was nog niet echt tot hem doorgedrongen dat hij niet meer naar de basis hoefde. Niet meer uitgezonden hoefde te worden. Hij zou een normaal leven kunnen opbouwen nu, met Rosemary en als het even kon een baantje erbij nemen. Dan zouden ze gewoonweg voor de rest van hun leven goed zitten tezamen met het geld wat hij van het leger binnen kreeg. De drang om compleet zorg te nemen over alles wat dit huis overeind moest houden, inclusief Rosemary, was er nog steeds. Echter was dat nu niet iets om over na te denken, of te bespreken, dus dat zou hij bewaren voor later op de avond of morgen. Dit was wel iets wat gedeeld moest worden, vond hij. 
Een mondhoek ging omhoog bij haar fluistering, nadat ze hem een korte kus op zijn lippen had gegunt. Ze moest eens weten. ''Just quit teasing.'' wist hij ietwat gesmoord uit te brengen, hoewel het niet serieus was bedoeld. Maar op deze manier was er weinig voor nodig om dit avontuurtje te laten eindigen. Josiah had zijn hand iets verplaatst, zodat hij haar nog iets naar hem toe kon trekken zodat het makkelijker was om haar haar zin te geven en bezit van haar te nemen... 

Hoelang ze bezig waren geweest, had hij niet bijgehouden en het kon hem ook niet echt interesseren. Het was donker buiten en dat betekende dat er aardig wat tijd voorbij was gegaan. Dat was dan ook pas een hint voor hem om een klok op te zoeken met zijn ogen om te concluderen dat het half negen in de avond was. Nog twee en een half uur voor dat restaurantje ging sluiten, dat moest wel te doen zijn. Josiah's blauwe ogen gleden weer af naar Rosemary die in zijn armen lag, voor hij een kus op haar wang plaatste en iets overeind kwam. ''Laten we een douche nemen, ik wil je ergens mee naar toe nemen.'' besloot hij om haar subtiel maar te laten weten dat het geen pizza ging worden. Morgen zou hij zijn kleding uit de kelder moeten plukken, want hij wist dat ze daar stonden. Dat ging ze niet twee jaar in de kast laten hangen. 
Hij was overeind gekomen en had Rosemary ook aan haar hand overeind getrokken, om haar nog een korte maar gepasioneerde kus op haar lippen te gunnen voor hij haar met zich mee nam naar boven. Aankleden, naar boven en weer uitkleden om te douchen was ook zoiets. Hij was dan ook niets meer van plan dan gewoon afspoelen en haar mee naar het restaurant te nemen. Hoewel hij nog steeds de drang had om alles te bedekken, te verstoppen, deed hij dat niet omdat het niet eerlijk was. En als ze nu vragen wou stellen, moest ze dat doen. Dan zou hij zien of hij kon antwoorden. Gek genoeg wist hij zijn weg in één keer te vinden, omdat er wat dingetjes veranderd leken te zijn in de gangen, vooral hij de lichte badkamer even rond keek. ''Eén kamer is niét veranderd in elk geval.'' glimlachte hij. Hij voelde zich gek genoeg goed, dankzij háár.

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Urenlang hebben ze van elkaars lichamen genoten alsof het weer hun eerste keer samen was dat ze de liefde bedreven. Alhoewel het tegelijkertijd ook als vanouds had aangevoeld, aangezien ze veel vaker de liefde met elkaar hadden bedreven. Deze keer hadden ze ook meerdere keren achter elkaar de liefde bedreven. Rosemary had meerdere keren haar hoogtepunt bereikt. Ze moest toegeven dat ze de seks met Josiah beter vond dan met Chris. Dit kwam wellicht ook omdat Josiah haar lichaam al eerder had verkend en hij al haar zwaktes kende. Hij wist waar hij haar mee kon plezieren en zo wist zij ook waarmee ze hem kon plezieren. Dat was het voordeel dat ze elkaar al jaren kenden en dat in die jaren dat ze samen waren geweest samen hadden ondervonden. Ze waren immers een lange tijd samen geweest voor zijn vertrek. Waar ze nu stonden, daar was ze nog niet helemaal zeker van. De verloving was niet afgebroken, hoewel zij dat misschien wel zo had gezien door het overlijdensbericht. Ze droeg haar ring ook al een langere tijd niet meer. Haar ring was netjes opgeborgen in haar sieradendoosje. Het had haar even geduurd voordat ze de ring überhaupt af had gedaan, maar het was een stap naar de toekomst geweest op dat moment. Een stap naar verder gaan. Maar ze moesten onderling nog genoeg bespreken, want ze waren beiden van mening dat ze er niet in konden springen waar ze waren gebleven. Ze gingen de relatie opnieuw opbouwen en misschien was het logischer om de verloving op een pauze te zetten tot ze zeker wisten dat alles opgebouwd kon worden naar zoals voorheen.
Nog altijd een beetje nahijgend, lag ze in de armen van Josiah. Haar ogen opende ze, nadat hij meedeelde dat hij haar ergens mee naar toe wilde nemen. "Waar gaan we heen?' was haar eerste reactie. Ze was benieuwd waar hij haar mee naar toe zou nemen. Ze had zijn spontaniteit gemist. Rosemary hield er wel van om onverwachts dingen te gaan doen. Aan haar hand werd ze overeind getrokken. Een gepassioneerde kus volgde op haar lippen. Samen met hem baande ze zich een weg door de woning heen, de trap op naar boven waar ze de badkamer opzocht. Zijn opmerking over de badkamer liet haar even lachen. "Wel meer is hetzelfde gebleven hoor." zei ze. Een paar kamers waren nog altijd hetzelfde. Waaronder de badkamer, het toilet en de kelder. Met haar hand schoof ze de deur van de douchecabine open. Ze stapte eerst zelf naar binnen en trok hem achter zich aan. Ze draaide zowel de warme als koude kraan open om de perfecte warmte te vinden. De waterstralen kwamen uit de douchekop en stroomden over haar lichaam heen. Met haar rug ging ze tegen de muur aan staan om ruimte te creëren voor hem. Haar ogen gleden over zijn lichaam heen. Enkele littekens waren haar zonet opgevallen, maar ze had zich ervan weerhouden om te schrikken, ongeacht hoe erg ze het eigenlijk wel niet vond. Haar vingers gleden voorzichtig over zijn huid heen, richting het litteken dat langs zijn buik en zij liep. "Hebben zij dit je aangedaan?" vroeg ze zachtjes. Met zij doelde ze op de ontvoerders die hem hadden gemarteld. "Heb je eigenlijk nog ergens pijn of is de pijn al minder? Ik heb vast pijnstillers in huis, maar niet al te veel." vroeg ze, aangezien ze niet wilde dat hij al te veel pijn leidde. Het was misschien beter als ze niet elk litteken vandaag ontdekte, niet als het er veel waren. Ze had geen idee hoe veel het er waren, maar het waren er vast aardig wat. Haar hand reikte uit naar een douchegel. Mannen douchegel had ze al lang niet meer in huis. Wat van hem twee jaar nog hier had gestaan, dat had ze allang weggegooid. Ze liet wat douchegel uit de fles op haar hand komen. De fles zette ze weer weg. "Ik heb alleen maar vrouwen douchegel en shampoos in huis. Dus je zult het daar maar mee moeten doen." plaagde ze hem. Zonder te wachten op een reactie begon ze met beide handen de douchegel over huid heen te smeren. Ze was heel voorzichtig omdat ze wilde voorkomen hem pijn te doen. Ze nam aan dat hij zijn grenzen wel zou aangeven, mocht het zo zijn dat ze te dichtbij een litteken kwam.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Een mondhoek ging omhoog en Josiah had Rosemary even plezierd aangekeken. ''Dat zie je wel.'' wierp hij haar wat geheimzinnig toe. Hij had gewoon zin om haar mee te nemen voor een gezellig avond zonder al teveel na te denken. Het was niet ver, dus ze konden het in principe op de fiets doen. Zoals ze vroeger ook wel hadden gedaan en eerlijk stond hij erom te springen om haar weer achterop zijn bagagedrager te hebben, van haar fiets. Want haar fiets was altijd fijner geweest en er bestond een kans dat zijn fiets er niet meer was natuurlijk. Kort fronste hij even om zijn chaotische gedachte voor hij deze maar wegdrukte en richting de badkamer was gelopen, om vervolgens schijnbaar een lollige opmerking te maken. Josiah had Rosemary even onderzoekedn aangekeken voor hij zelf ook even zacht lachte. ''Ongetwijfeld.'' antwoordde hij. ''De meubels zijn nog steeds hetzelfde, het behang.. waar we nog ruzie om hebben gehad ook omdat het niet bleef plakken.'' merkte hij op. Hij herinnerde zich alles nog, hij was niet gehersenspoeld of zo. Weliswaar een beetje beschadigd, letterlijk, maar dat was het ook wel wat. Tijd kon veel met een persoon doen en uiteindelijk had hij ook nog dingen te ondervinden bij Rosemary. Zij was degene die met haar leven verder gegaan, iets wat op een bepaald punt wel moést en het was haast bijzonder te noemen dat ze hem nog in huis haalde om vervolgens met hem op de bank te belanden om meerdere malen seks met hem te hebben in een kort tijdsbestek. 
Josiah sloot zijn ogen even toen de warme waterstraal hem toegemoet kwam, dit was iets wat hij ook had gemist. Hij had wel kunnen douchen voor hij terug was gekomen, maar dit was anders. Dit was een douche thuis. Dat was anders. Zijn blauwe ogen openden zich weer toen ze haar vingers langs het litteken liet gaan, het liep van halverwege zijn ribben naar zijn heup toe. Daar begon het en daar hield het op. ''Mhh.'' mompelde hij. ''Geen pijn.'' beloofde hij haar. ''Het is niets. Niet zo erg als mijn vrienden en collega's.'' verzekerde hij haar nogmaals. Uiteindelijk was een litteken tegenover zijn leven, ademend en wel, helemaal niets. Het was een kleine prijs om te betalen en om mee te leven. Hoewel hij er zelf ook nog niet aan gewend was, maar dat kwam nog wel. Ze waren goed genezen, weliswaar nog een beetje gevoelig maar zeker niet pijnlijk. ''Ik heb dus geen pijnstilling nodig, love.'' glimlachte hij terwijl hij haar blik zocht. De doktoren en zusters hadden hem goed behandeld, opgelapt en weer naar huis gestuurd. Hij had niet te klagen, omdat het niets veranderde aan hem als persoon zelf. Hij hoopte dat ze hem ook niet anders ging zien door een paar littekens. Het waren er niet veel, maar ze waren groot. De rest zat vooral rondom zijn schouders en onderrug, omdat dat vaak de eerste plekken waren die de klap opvingen als er iets tegen je rug aan kwam, of wanneer jij met je rug ergens aan kwam. Hoe je het ook bekeek. Kleine littekentjes had hij hier en daar altijd wel gehad, vooral van zijn jeugd eigenlijk omdat hij nooit stil kon zitten en de gekste dingen had geprobeerd met een skate-board of zo. Fijne herinneringen en het zorgde ervoor dat hij kleintjes glimlachte. 
''Ah!'' merkte hij op toen ze het over de shampoo had. ''Ik denk niet dat ik het erg kan vinden om naar jou te ruiken.'' gniffelde hij terwijl hij haar haar gang maar liet gaan terwijl hij zelf de shampoo zocht. Hij was nog steeds een ruime kop groter dan haar, dus hij kon makkelijk langs haar heen reiken, om de shampoo te pakken en deze boven haar hoofd in te knijpen. ''Je hebt altijd aapjes-gedrag gehad.'' plaagte hij wat met een lach, terwijl hij zijn vingers door haar bruine lokken heen stuurde. Ook dít had hij gemist. Gewoon sullig onder de douche staan, elkaar inzepen en zorgen dat de haren gewassen werden. Hoevaak ze dat wel niet hadden gedaan, het liefst elke dag hoewel dat niet altijd mogelijk was geweest door werk bijvoorbeeld. Voor hij het leger in ging dan toch. Josiah zorgde ervoor dat al het shampoo ook weer uit haar haren verdween, voor hij zijn handen maar ophield om zelf ook wat douchegel te pakken en bij haar schouders te beginnen, waar hij iets in haar schouders kneedde voor hij zijn handen af liet dalen naar de rest van haar lichaam. Om die ook in te zepen. Het water spoelde het meteen weg, maar het was fijn om dit weer te kunnen doen. Zonder schaamte, wat betekende dat ze in elk geval geen vreemden voor elkaar waren geworden. 
Echter moest Josiah ook toegeven dat hij het waardeerde dat ze zo voorzichtig met hem was, maar het was nergens voor nodig. ''Ik heb niet gesproken.'' merkte hij daarom ineens op. ''Tijdens de overhoringen, ik heb mijn mond gehouden. De littekens herinneren me aan het feit dat ik geen andere missies heb verrraden en mijn plicht heb gedaan voor mijn land. Als ik  had gesproken, had ik hier nu niet gestaan.'' had hij haar laten weten. ''Ze zijn toegericht om me te laten praten, als ik had gepraat, hadden ze me gedood.'' besloot hij maar iets nader te verklaren, op een simpelere manier. Praten betekende je dood, zwijgen terwijl ze wisten dat je informatie had, betekende dat je tijd rekte. Zo simpel zat het in elkaar. 

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Het geheimzinnige van hem beviel haar wel. Al moest ze toegeven dat het haar nog nieuwsgierig maakte. Ze wilde nu al helemaal weten waar hij haar mee naar toe zou nemen. Het kon werkelijk alles zijn. Hij kon haar meenemen naar het park, maar bijvoorbeeld ook naar de bioscoop. Er was een ruime keuze waar hij haar mee naar toe kon nemen. Rosemary vond aan de ene kant verrassingen ontzettend leuk, maar aan de andere kant zo frustrerend. Meestal had ze niet het geduld om te wachten tot de verrassing werd onthuld. Zeker niet als ze van tevoren wist dat er een verrassing aan zat te komen, dan wilde ze het gewoon weten. Echter zou ze haar geduld moeten opbrengen, want hij zou het hoogstwaarschijnlijk niet verklappen. Anders had hij het al gezegd. Gelukkig hoefde ze niet heel lang geduld te hebben. Ze gingen zich alleen douchen en aankleden en dan zouden ze vertrekken.
De herinnering die hij omhoog bracht, maakte haar aan het lachen. Ze kon het zich nog goed herinneren hoe ze ruzie hadden gekregen over het behang omdat het maar niet bleef plakken. Het was een heel gedoe geweest, maar toen ze eindelijk een oplossing hadden gevonden, konden ze achteraf wel lachen om de kleine ruzie die ze erdoor hadden gekregen. "Ja, dat zal ik nooit vergeten. Wat een gedoe met dat behang zeg. Ik zou het er ook niet zo snel meer van afhalen. Niet na al die moeite die we erin hebben moeten steken." zei ze, grinnikend. In de jaren dat ze samen waren geweest, hadden ze een hoop herinneringen gemaakt met elkaar. Ze kon zich vrijwel veel tot in de details herinneren. Ze hadden gewoon zoveel dingen om op terug te kijken. Ze hadden vooral leuke dingen meegemaakt. Maar ook wat mindere dingen, zoals dan het niet blijven plakken van het behang waardoor ze uit frustratie ruzie met elkaar hadden gekregen. Maar zelfs de kleine discussies en ruzies waren goed gekomen. Ze hadden het na elke ruzie en elke discussie weer goed gemaakt. Rosemary had het zich ook niet kunnen voorstellen om zonder hem verder te moeten.
Zijn vrienden en tevens collega's hadden het inderdaad zwaarder verduurd. Het had allen hun levens gekost. Een veel te nare gedachten, waar ze liever niet te lang over nadacht. Langzaam knikte ze eventjes, maar wilde er verder niet op in gaan, omdat het een zwaar onderwerp was. "Oké, fijn dat je in elk geval nu geen pijn meer hebt." sprak ze, omdat het een opluchting was dat hij geen pijn meer had. Grinnikend schudde ze haar hoofd. Hij vond het niet erg om naar haar te ruiken, wat ze al had gedacht. Hij was niet iemand die daar zo'n groot probleem van zou maken. "Mooi. Dan ruiken we straks hetzelfde." mompelde ze nog. Even schudde ze haar hoofd en stopte ze met het verspreiden van de douchegel. "Aapjes-gedrag. Hoezo dat dan?" vroeg ze, iet wat verward van de verwijzing naar het aapjes-gedrag. Ze voelde hoe hij shampoo in haar bruine lokken masseerde. Iets wat ze altijd een fijn gevoel vond. Ze vond het sowieso fijn als een ander aan haar bruine lokken zat. Ze liet hem zijn gang gaan met haar lichaam, terwijl ze onderhand shampoo pakte om zijn haren te wassen. Het kostte haar meer moeite om zijn haar te wassen, aangezien hij een kop groter was. Hierdoor moest ze op haar tenen staan in de hoop dat ze het volhield. Nadat zijn haar ook was bedekt met shampoo, dat niet seconden later door de waterstralen werd weggespoeld, kon ze weer normaal staan. Hij trok haar volledige aandacht weer door te praten. Hij liet weer meer los over wat er was gebeurd. "Verstandig. Je hebt het land trots gemaakt, maar ook mij." zei ze, met een voorzichtig glimlachje op haar gezicht. "Ik ben blij dat je verstandig bent geweest en je je mond hebt gehouden. Nu ben je tenminste weer hier. Thuis. En bij mij." vervolgde ze haar zin. Ze drukte een vluchtige kus op zijn lippen. "Kom, laten we afdrogen en aankleden." stelde ze voor. Ze waren gewassen en fris en fruitig om weer de deur uit te gaan. Ze opende de deur van de douchecabine en stapte op het matje dat voor de douche lag. Uit een van de kaste haalde ze twee handdoeken, waarvan ze eentje door gaf aan Josiah. "Je kleren liggen in de kelder. Moet ik daar iets uit halen voor je?" vroeg ze. Misschien dat hij de behoefte had aan schone kleding. Zelf droogde ze haar lichaam af en wikkelde ze haar lokken in de handdoek. Haar voetstappen brachten haar naar de slaapkamer, die voor hem een stuk anders zou zijn dan hij gewend was. Uit haar kledingkast haalde ze een schoon lingeriesetje en vervolgens trok ze een simpele zwarte skinny jeans aan met een bloesje met lichtblauw en witte strepen. De handdoek verwijderde ze van haar haren en gebruikte ze om haar haren enigszins wat te drogen. Als laatste deed ze een paar sokken aan en haalde ze een paar witte sneakers uit de kast die ze meteen aan trok.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Zijn mondhoeken krulden meteen omhoog toen Rosemary op zijn opmerking in ging. ''Ik zou het je kwalijk nemen als je dat wel zou doen, ik kan mijn vingers nog voelen kleven van het lijm.'' grinnikte hij. Ze hadden eronder gezeten, nadat ze het behang eindelijk op z'n plek hadden gehad. Recht, zonder kreukels en deuken. Dat was nog zijn grootste angst geweest eigenlijk, want tijd om terug te racen naar de winkel was er toen niet geweest omdat het al laat in de avond waren geweest en ze alles hadden moeten verlichten met een bouwlamp om fatsoenlijk te kunnen zien waar ze het behang plakten. Zijn glimlach ebte echter wat weg bij haar reactie op het feit dat hij geen pijn had. Hij wist niet zo goed of ze nou oprecht opgelucht was, of dat ze het vooralsnog erg vond dat er op deze manier een beschadiging was. Hoewel hij het zich afvroeg, besloot Josiah die gedacht weg te drukken omdat ze anders gewoonweg niet op de bank waren beland zoals ze gedaan hadden. Als ze niet blij was geweest, niet opgelucht, dan was er niets gekomen van de vrijpartij op zich. Zo goed kende hij zichzelf, maar Rosemary ook. Een zachte lach ontsnapte hem toch. ''Het inzepen.'' verklaarde hij zijn opmerking. ''Je neemt het inzepen altijd op je zodra we onder de douche staan.'' grinnikte hij zachtjes. Hij had er verder niets mee bedoeld. 
Josiah liet kort zijn blik even naar beneden gaan toen Rosemary aangaf trots te zijn op hem, hoewel het hem blij moest maken, maakte het hem ook wel een beetje verdrietig. Hoe had hij haar trots kunnen maken? Hij was twee jaar weggeweest, ze had twee jaar alleen in dit huis gezeten en hoewel hij het haar niet kwalijk zou nemen als ze gezelschap had gezocht bij iemand anders, hoopte hij het eigenlijk niet. Maar het was fout, egoïstisch om te denken dat ze twee jaar op hem aan het wachten was geweest. Ze droeg haar ring op dit punt niet eens en hoewel het een beetje stak, snapte hij het allemaal. Het deed hem even op de binnenkant van zijn wang bijten voor hij weer op durfde te kijken naar de blauwe ogen van zijn vriendin, verloofde, wat dan ook. Ze was de liefde van zijn leven en zou dat blijven tot in de eeuwigheid, dat was één ding wat zeker was. ''Godthank I am.'' antwoordde hij zachtjes. 
Kort knikte Josiah even toen ze hem aanspoorde de douche uit te komen. Waarop hij de handdoek van haar over nam en zichzelf daarmee afdroogde, voor hij deze rond zijn middel knoopte. Kort keek hij even op toen ze opmerkte dat zijn kleding in de kelder lag. ''Nee, dat is prima. Ik zal dat morgen wassen. Ik heb kleding mee gekregen en wat ik aanhad was eigenlijk nét schoon.'' glimlachte hij. Hij gebaarde even naar de deur voor hij in beweging kwam. ''Ik zal het gaan verzamelen.'' merkte hij met een glimlach op vooral hij richting de trap liep, om naar beneden te gaan en zijn boxer, shirt en broek bij elkaar schraapte. Om deze gewoonweg vluchtig aan te trekken gezien de gordijnen nog dicht waren. Zijn sokken vond hij ook na een kleine zoektocht, vooral hij zijn eigen sneakers aan trok. Dat was goed zo. Een hand ging door zijn haren om het een beetje in model te dwingen voor hij even met een zuchtje om zich heen keek. Het was thuis, maar toch voelde het een beetje vreemd. Dat kwam wel weer gokte hij zo. Voor nu was hij naar buiten gelopen en had hij Rosemary haar fiets uit het rek gevist en was hij vast op het zadel gaan zitten. Zijn beurs had hij bij zich, evenals de rest wat belangrijk was. Hij wachtte kort tot Rosemary naar beneden was gekomen. ''Hop on.'' glimlachte hij breed, waarbij zijn tanden bloot lagen. Dit vermaakte hem gewoon. Het voelde vetrouwd en dit konden ze goed gebruiken om een stap naar het oude terug te nemen. 

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Rosemary kon het respecteren dat Josiah ervoor gekozen had om voor hun land te willen vechten. Ze had er respect voor, ondanks dat ze in eerste instantie niet had gewild dat hij überhaupt haar alleen achter zou laten om het leger in te gaan. Maar hij had toch de moed gehad om zich aan te melden voor het leger om vervolgens uitgezonden te worden. Dat allemaal omdat hij voor geld wilde zorgen. Hij wist zelfs de risico's die er aan vast zaten gebonden. Als soldaat aan het werk gaan, was immers riskant. Je wist maar nooit naar wat voorn gebied je werd gestuurd en hoe het eraan toeging. Ook niet als er nieuwsberichten over werden gepubliceerd en uitgezonden. Het was toch anders om daar echt te zijn dan het van afstand te lezen of horen. Josiah had van tevoren al geweten dat er risico's aan zaten. Dat het bijvoorbeeld mogelijk was om zijn arm of been kwijt te raken of een posttraumische-stresstoornis eraan over te houden. Of hij last had van posttraimsche-stressoornist wist ze niet, maar ze hoopte voor hem van niet. Met dat leven was best heftig. Dat zou het dagelijkse leven voor hem een stuk moeilijker maken. Rosemary had geen ervaring met mensen die daar last van hadden, maar kon het zich goed voorstellen dat het lastig was. In films en series had ze het weleens gezien en het was niet makkelijk om daarmee te leven.
Het aapjesgedrag herkende ze nu wel, nadat hij er iets meer over had gezegd. Ze had inderdaad altijd al tijdens het douchen het inzepen op zich genomen. Gewoonweg omdat ze het altijd al fijn had gevonden om met haar handen zijn lichaam te betasten. Het gaf haar een bevredigend gevoel om haar handen over zijn lichaam heen te laten glijden of door zijn mooie lokken. Dit was na loop van tijd gewoon een gewoonte voor haar geworden. Hij was waarschijnlijk ook niet anders gewend dan dat zij hem inzeepte en waste als ze samen douchten. Hij leek er nooit problemen mee te hebben gehad en zij vond het fijn om te doen.
Ze zou hem niet zijn eigen kleding laten wassen. Die taak zou ze morgen wel op zich nemen. Het was maar een kleine moeite om zijn spullen uit de kelder te halen en zijn kledingstukken in de was te stoppen. Ze zou echter wel een paar wasjes moeten draaien, want natuurlijk kon niet al zijn kleding in één keer in de wasmachine. Ze wilde voor nu dat hij eerst rustig de tijd nam om te wennen aan het feit dat hij thuis was en niet meer op de basis was. Het moest voor hem onwennig zijn om na twee jaar weer terug te zijn in een normaal huis. Daarnaast zou hij langzaamaan zijn leven moeten oppakken. Hun vrienden dachten overigens ook dat hij om het leven was gekomen, dus die zouden ook weer geïnformeerd moeten worden over dat hij niet dood was en dat hij heelhuids terug was gekeerd.
De handdoek gooide ze nog snel in de wasmand voor ze zich een weg naar beneden baande. In de foyer trok ze haar jas aan, maar ook een sjaal omdat het buiten fris zou zijn. Eenmaal na het openen van de deur zag ze Josiah al op de fiets. Net zoals oude tijden zou ze achterop gaan zitten. "Dat is nog eens lang geleden." grinnikte ze. De deur trok ze dicht, nadat ze gecontroleerd had of ze haar huissleutels in haar jaszak had zitten Met gemak nam ze achterop plaats. Ze zat met beide benen aan een kant, omdat dit de meest comfortabele positie was achterop een fiets. "Mag ik nu wel al weten waar we heen gaan?''

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Uiteindelijk hield Josiah er gewoon van om Rosemary te pesten. Hij had niets bedoeld met het aapjesgedrag, maar hij vond het juist fijn dat ze het niet kwijt was. Dat ze hem nog steeds inzeepte en op die manier voor hem zorgde. Het waren die kleine dingetjes, zoals samen douchen, die er juist voor zorgden dat hij elke keer weer dat warme gevoel in zijn onderbuik kreeg. En daarbij was het geen straf om met een mooie vrouw onder de douche te staan, zíjn vrouw. Niet letterlijk dan toch, maar in feitte hadden ze elkaar meerdere keren de liefde betuigt en hij kon er na vanavond wel op aan gaan dat het nog aanwezig was. Dat ze hem nog steeds wou, ondanks wat er gebeurd was en weliswaar dat ze elkaar een beetje moesten hervinden. Maar er leek weinig veranderd te zijn, geen grote dingen dan toch, enkel kleinetjes. En hoewel kleine dingen een groot verschil konden maken, leek het hem niets wat hij en Rosemary niet konden overwinnen. Zolang hij eerlijk tegen haar bleef en beetje bij beetje wat opende, moest dat allemaal wel goed komen. Hij wist namelijk dat hij niet eeuwig zijn mond kon houden en het feit dat hij zonet al in grove lijnen had laten weten waarom hij de littekens droeg, en hoe hij er tegen aan keek, maakte dat ze op de goede weg waren. Dat vond hij wel in elk geval en hij hoopte dat Rosemary het ook als een begin zag. 
Met een glimlach keek hij op naar Rosemary. ''Ik kan ook niet beloven dat ik recht fiets, het is té lang geleden.'' gniffelde hij terwijl hij wachtte tot ze achterop zat. Zodra ze goed zat en hem goed beet had, trapte hij weg en reed hij de weg op. Iets wat verrassend goed ging, ze was nog even licht als hij het zich herinnerde. Hij had het idee dat hij niet eens iets achterop had, ware het niet dat ze haar armen rond zijn middel had. Een nieuwe glimlach sierde hem bij haar vraag. ''Nope.'' was zijn simpele antwoord, met enorm veel vermaak die in zijn stem terug te horen was. Zodoende fietste hij de straat uit en fietste hij richting de stad, die gelukkig vlakbij was. Ze waren misschien tien minuutjes kwijt aan de hele rit en gezien het prima weer was, was het geen ramp om dit met de fiets te doen. Het was weliswaar fris, maar hij had het niet het idee dat hij zich dik in had moeten pakken, dus zijn jas had volstaan. Ondertussen gingen zijn blauwe ogen langs de omgeving, terwijl hij wel oplette waar hij fietste natuurlijk, omdat hij er lang niet was geweest. En hoewel het nog precies zo was als hij het zich herinnerde, voelde het toch wel een beetje onwennig. Josiah was zo in gedachte geweest dat hij bijna was vergeten dat hij moest stoppen, dat deed hij dan ook gauw waarop hij van de fiets af kwam en wachtte tot Rosemary ook af stapte, zodat hij het ding weg kon zetten en op slot kon draaien. 
Tevreden keek Josiah naar de overkant van de straat. ''Ik had zin in een dubbele kip hamburger.'' glimlachte hij, doelend op het restaurantje waar ze hun eerste afspraakjes hadden gehad en ver daarna ook regelmatig waren gaan eten. ''Kom.'' gebood hij haar, waarop hij haar hand beet pakte en zijn vingers in die van haar vlechtte, zodat ze samen konden oversteken en richting het restaurantje konden lopen. Voor nu wou hij haar hand gewoon even beet houden en het liefst ook niet meer los laten. Hoewel ze haar ring niet meer om had, had hij die van hem wel om en stiekem mistte hij het hoe die dingen altijd in elkaar haakten als ze elkaars hand beet hadden. Dat waren van die kleine dingen die hem ontzettend gelukkig konden maken. 

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Zoals Rosemary al had verwacht, was het buiten op dit tijdstip inderdaad erg fris. Zelfs koud eigenlijk. Zeker met de wind briesjes die langs haar kwamen. Achterop de fiets zou dat alleen maar erger zijn naar haar idee. Het was dus maar hopen dat hij haar niet een al te groot stuk af wilde leggen naar waar ze ook naar toe gingen. "Nou ja, zo lang we niet vallen, vind ik het prima als je niet recht fiets." reageerde ze lachend terug op hem. Ze zou er niet zo veel last van hebben als hij kronkelend zou fietsen, maar wat ze echt niet wilde, was vallen. Het zou namelijk niet haar eerste keer zijn dat ze met iemand samen van de fiets viel. Nee, dat had ze al genoeg keren meegemaakt. Vooral tijdens uitgaansavonden. Na het uitgaan met vriendinnen gingen ze meestal te fiets terug, omdat altijd maar een taxi nemen prijzig was. Zij ging gewoonlijk achterop bij haar beste vriendin – wie deel uitmaakte van dezelfde vriendinnengroep – en het was hun samen al vaker overkomen dat ze van de fiets waren afgedonderd. Op een dronken avond, of eerder nacht, voelde ze daar vrij weinig van tot ze in de ochtend wakker werd met een onverklaarbare pijn en een vage herinnering van de nacht. Gelukkig waren het meestal alleen wat blauwe plekken of schaafwonden die na loop van tijd wel weer wegtrokken. Beide hadden ze er nog geen andere verwondingen door opgelopen.
Gedurende de fietsrit keek Rosemary een beetje om zich heen. De straten werden verlicht door lantaarnpalen. Ze verlieten de rust voor de drukte, die in de stad heerste. De stad was meestal een stuk levendiger dan waar ze woonden. Het huis stond in een wijk net buiten het levendige centrum van de stad. Het huis stond eigenlijk in een wijk voor gezinnen. Er woonden dan ook veel gezinnen. Het was een veilige wijk voor kinderen met in de buurt speeltuinen, scholen en andere voorzieningen voor kinderen. Toen ze daar gingen wonen, waren ze ook eigenlijk de jonkies van de wijk. Niet dat ze daar problemen mee hadden, want ze hadden toch hun plekje in de buurt kunnen vinden. Het was een goede woonwijk.
De stad kende ze maar al te goed uit haar hoofd. Toen hij stopte in een maar al te bekende straat kon ze niet anders dan glimlachen. Ze stapte van de fiets af en keek naar hem toen hij zei dat hij zin had in een dubbele kipburger. "Daar heb ik ook wel trek in. Dat is lang geleden, zeg." merkte ze op, aangezien ze hier niet meer zonder hem was geweest. Eigenlijk had ze veel plekken vermeden, vooral na zijn zogenaamde dood. Toen had ze eigenlijk nergens meer heen willen gaan waar ze met hem regelmatig heen ging of gewoon al eens was geweest. Dat was nog eens lastig, want ze waren overal weleens geweest. Uiteindelijk had ze het opgegeven en was ze wel naar plekken geweest waar ze niet aan ontkomen, zoals supermarkten en drogisterijen. Ze kon moeilijk geen boodschappen doen en geen persoonlijke verzorgingsproducten kopen. Maar ze was wel weggebleven bij plekken zoals dit restaurantje waar ze te veel herinneringen had gemaakt met Josiah.
Haar hand werd beetgenomen en ze voelde zijn vingers in de hare verstrengelen. Zoals ze vroeger altijd over staat hadden gelopen. Aan zijn zijde betrad ze het restaurantje. "Het is nog precies zoals ik het me kan herinneren." zei ze, waarna ze het tafeltje opzocht waar ze met hun eerste date ook hadden gezeten. "Zoveel goede herinneringen." mompelde ze. "Het is een grappig idee dat we hier onze eerste date hebben gehad. Daar is alles mee begonnen." zei ze, nog altijd breeduit glimlachend. De ober kwam al snel naar hun tafel gerend met de vraag of hij wat te drinken voor beide kon inschenken. "Voor mij een Ice tea, graag." bestelde ze precies hetzelfde drankje als ze had gedronken op hun eerste date.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Jamie lachtte even. ''Ik beloof plechtig dat ik mijn best doe.'' gniffelde hij toen ze hem gebood niet te vallen. Iets wat hem beter af ging dan hij verwacht had eigenlijk. Hoewel hij eerst wat geslingerd had, had hij daarna best stabiel gefietst tot ze bij het restaurantje aan waren gekomen en hij de fietssleutel in zijn broekzak had gestopt. Met Rosemary haar hand beet was hij richting het restaurantje gelopen en glimlachte hij even om haar reactie. ''Zoiets dacht ik al.'' merkte hij zachtjes op, meer omdat hij die vraag nu nog niet wou stellen. Hij was samen met haar naar binnen gelopen en volgde haar op de voet, terwijl ze een tafeltje op zocht. Hét tafeltje om precies te zijn, waar ze hun eerste date hadden gehad en ook precies de plek waar hij haar had gevraagd of ze met hem haar leven wou delen. Hoewel het misschien wat cliché was in een restaurantje, hadden ze hier heel veel herinneringen liggen en dat had het speciaal gemaakt. Met een glimlach was hij tegenover haar gaan zitten en wenkte hij even dat hij hetzelfde wou hebben als wat Rosemary bestelde, waarop de ober weer wegliep. 
''Nadat je me zeker tien keer geweigerd had voor een afspraakje.'' voegde hij er nog met een flauwe grijns aan toe. ''Je hebt het me aardig lastig gemaakt om überhaupt ook maar in je buurt te komen, weet je.'' gniffelde hij wat plagend. ''Het is maar goed dat ik geen opgever ben, hm?'' merkte hij tevreden op. Hoewel het misschien wat stalkerig was geweest, was hij vast besloten geweest om de brunette mee uit eten te nemen nadat hij haar tegen het lijf was gelopen in een club en via via haar nummer had weten te bemachtigen. Wat een zoektocht was dat geweest en het had echt zo moeten zijn, toen ze elkaar niet veel later in de stad tegen waren gekomen zodat het geen soort pervische stalkerij was geworden met een verrekijker. Hoewel hij dat sowieso niet gedaan zou hebben, maar er zouden wel andere manieren zijn geweest waarop hij Rosemary onder zijn radar had kunnen krijgen. Hij had aardig zijn best moeten doen voor de dame tegenover hem en dat was maar goed ook. Ze was oprecht de eerste die tegen hem in durfde te gaan, hem op zijn plek kon zetten en kon zeggen waarop het stond, zodat hij zijn fouten in kon zien. Hij gooide het maar op het gebrek aan twee ouderfiguren in zijn jeugd. 
Met een glimlachje keek hij op toen de ober terug kwam met hun drinken en twee menukaarten. ''Dank je wel.'' bedankte hij de man, wie hij niet herkende trouwens en hij vroeg zich af of dit restaurant nog in bezig was van het oudere vrouwtje. Coralien als hij het zich goed herinnerde. Hij schudde het maar van zich af omdat het een akward-reunie zou worden. Hij sloeg zijn menukaart open en keek even naar alles wat erop stond. ''Hoewel ik zit te kijken, wil ik nog steeds de dubbele kipburger.'' glimlachte hij waarop hij het ding ook weer sloot en naar de zijkant van het tafeltje duwde. Even bleef hij stil terwijl hij gewoon naar de dame voor hem had gekeken en even van dat uitzicht genoot. ''Heb je hier überhaupt wel gegeten?'' vroeg hij en ze wist goed waar hij op doelde, de laatste twee jaar. Dus hij ging het niet eens ander verklaren. 

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Rosemary had hem misschien zelfs wel meer dan tien keer geweigerd voor een afspraakje. Keer op keer had hij haar opnieuw gevraagd om met hem op een date te gaan. Al was het maar ergens een drankje drinken. Iedere keer weer had ze hem afgewezen. Op dat moment was ze nou eenmaal niet geïnteresseerd in hem. Eigenlijk in helemaal niemand. Ze had op een punt in haar leven gezeten dat ze het helemaal niet erg vond om heerlijk vrijgezel te zijn. In haar tienerjaren had ze een lange relatie gehad met dezelfde jongen, waar ze jaren gek op was geweest. Helaas was die relatie stuk gelopen, omdat ze door de jaren heen uit elkaar aan het groeien waren. Door die lange relatie had ze in haar tienerjaren vastgebonden gezeten aan iemand. Een relatie had haar toch van bepaalde ervaringen weerhouden. Tijdens het uitgaan had ze zich dan bijvoorbeeld ook ingehouden. Ze had nooit naar andere jongens omgekeken. Nadat het uit was gegaan, wilde ze daar verandering in brengen. Ze wilde net als vele leeftijdsgenoten gewoon zich laten gaan tijdens het uitgaan en ook omkijken naar het andere mannelijk schoon, zonder meteen in een relatie te springen. Ze had het gewoon nodig om wat dingen voor haarzelf te ondervinden die ze gemist had.
Uiteindelijk had ze toegestemd om met Josiah op date te gaan en hem toch maar een kans te geven. Op een gegeven moment begon ze het zielig te vinden worden om hem telkens opnieuw te moeten afwijzen. Zeker omdat hij zo erg zijn best deed om met haar op date te gaan. Hij had haar naar dit restaurantje genomen en ze hadden een super leuke avond samen gehad. Achteraf gezien was het ook maar goed ook dat ze ermee ingestemd was om met hem op date te gaan en hem haar ergens mee naar toe te laten nemen. Als ze niet met hem op date was gegaan, dan zou heel hun relatie niet hebben bestaan. En als ze daar zo op terug keek, zou ze het haar niet kunnen voorstellen dat hij geen groot deel uit maakte van haar leven. Dan had ze hem niet in haar leven gehad. Maar gelukkig was dat wel het geval. Hij maakte haar het gelukkigste meisje op de wereld. Ze had het goed getroffen met hem.
Rosemary moest erom lachen. Ze vond het wel lachwekkend dat ze hem eigenlijk zo vaak had afgewezen en dat ze hier nu toch zaten met een heel verleden zelfs. "Ja, je bent zeker geen opgever. Dat heb je toen al bewezen." zei ze, nog altijd lachend. "Maar goed ook, anders hadden we hier niet gezeten. Als je na twee keer vragen het al voor gezien zou hebben gehouden, dan zou ik niet meer naar je omgekeken hebben." bekende ze, niet wetende of ze dit eerder had gezegd. Waarschijnlijk wel, maar op een andere manier. Ze knikte als bedankje naar de ober. "Ik wil ook een dubbele kipburger. Die heb ik gemist." stemde ze in. Ze nam niet eens de moeite om de kaart te openen. Op zijn vraag schudde ze haar hoofd. "Nee, maar dit is niet de enige plek die ik in al die tijd heb proberen te vermijden. Ik kwam minder of helemaal niet op plekken waar wij gezamenlijk heen gingen." biechtte ze op. "Op een gegeven moment ben ik wel weer naar plekken gegaan, want sommige plekken kon ik nou eenmaal niet langer vermijden." voegde ze er achteraan. Haar hand vouwde ze om het glas drinken, dat ze naar haar lippen bracht voor een slokje. Het glas zette ze vervolgens weer op de tafel. "Maar nu je terug bent, kunnen we mooi onze plekjes weer opzoeken. Al de restaurantjes waar we kwamen en plekjes waar we vaak heen gingen. Klinkt dat als een goed plan?" vroeg ze. Ze wilde weer van alles herbeleven met hem.

Fifty shades of fucked-up