ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Grinnikend schudde Rosemary haar hoofd. "Nee, dat doet vrijwel niemand vrijwillig, tenzij het voor een vakantie is." reageerde ze terug op hem. Zijzelf maakte alleen gebruik van het openbare vervoer als het echt nodig was. Ze ging liever te fiets en als het kon met de auto. Echter had ze geen geld om een eigen auto te kopen en maakte ze gebruik van haar moeders auto of die van haar zus. Maar dat kon natuurlijk alleen als het uitkwam. Ze kon moeilijk elke dag voor de auto vragen, want dat ging natuurlijk niet. Haar moeder en zus maakten zelf gebruik van hun auto's om zichzelf te vervoeren. Het werd na jaren eigenlijk ook hoog tijd dat ze haar eigen auto ging kopen, zodat ze niet meer haar moeder of zus lief moest aankijken met de vraag of ze de auto kon lenen. Ze probeerde dan ook te sparen voor een auto, maar auto's waren niet goedkoop. En zeker niet een nieuwe auto. Ze wilde liever een nieuwe auto kopen en geen tweedehands. Van een nieuwe auto kon ze in elk geval aan gaan dat ze hem nog een lange tijd kon gebruiken zonder dat er meteen al problemen op zouden duiken. Maar voor een nieuwe auto zou ze voorlopig nog aan het sparen zijn.
Een grijns sierde de mondhoeken van de jongedame op. "Dat is zeker waar." beaamde ze. Ze had een grotere maag dan mensen van haar verwachtten. Mensen dachten dat ze met een lichaam als het hare – tenger – niet veel zou eten, maar dat was niet het geval. Rosemary at juist heel veel. Ze kon veel naar binnenwerken voordat ze daadwerkelijk vol zat. Ondanks dat ze zo veel kon eten, kwam ze toch bijna niets aan. Ze had het geluk dat ze niet uren in de sportschool – of iets anders actiefs moest doen – hoefde te staan om elke maaltijd eraf te werken en haar lichaam te behouden. Ze was regelmatig wel actief, want ze ging weleens joggen, maar dat deed ze niet om haar figuur te behouden. Dat was puur voor plezier en om het gevoel te krijgen dat ze actief was en niet alleen maar in haar vrije tijd lui op bed lag.
Zonder enige moeite at ze de hele dubbele kipburger op, gevolgd door de frietjes die erbij kwamen. Achteraf nam ze het voorbeeld van Josiah over en veegde ze haar mond af. Tevreden legde ze het servetje op het bord neer en nam ze het glas drinken in haar hand die ze naar haar lippen bracht voor de laatste slokken. Glimlachend keek ze toe naar hoe hij de ober wenkte en de rekening betaalde. Ze hees haarzelf overeind en liet haar hand beetpakken door hem. Ze verstrengelde haar vingers met de zijne. "Ja, niet dat het zo'n groot stuk is dat we ze er allemaal aflopen." zei ze, hoofdschuddend. Samen met hem liep ze naar buiten, de straat op. Vergeleken met binnen was het buiten toch weer koud. Op dit tijdstip liepen er alleen mensen die nog even ergens wat gingen eten of uitgingen. De winkels waren gesloten dus shoppende mensen zouden ze niet meer tegenkomen. "Ik kan het eigenlijk nog steeds niet geloven dat je hier bent." mompelde ze, terwijl ze door de straten heen liepen. Haar blik viel op een winkel waar ze een herinnering aan hadden. Het was een dure juwelierswinkel van de stad. "Weet je nog dat je een hummingbird ketting voor mij hebt gekocht hier?' vroeg ze aan hem. Hij was jaren geleden thuisgekomen met een verpakking van deze juwelier, die ze maar al te goed kende. Het was zo'n chic doosje waarvan je kon afleiden dat er een prijzig sieraad in zat. Ze had een prachtige hummingbird ketting gekregen met een mooie betekenis. De ketting had ze nog steeds om. Ze had al moeite gehad met haar verlovingsring af doen en de ketting had ze niet kunnen af doen. "Ik heb hem nog steeds om. Ik heb hem nooit af willen doen." zei ze. Het was hem misschien tijdens het bedrijven van de liefde opgevallen, al was het zo'n klein detail dat hem waarschijnlijk was ontgaan.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Josiah glimlachte even. ''En hoe.'' bevestigde hij haar, zonder er verder op door te gaan want er was geen twijfel aan. Die glimlach werd wat onschuldig toen ze hem mededeelde dat hij zijn excuses niet had hoeven te maken. Zelf vond hij het verschrikkelijk dat hij zo'n klein detail niet had onthouden, maar daar was nu niets meer aan te doen. Eén ding was zeker; de volgende keer zou hij het niet vergeten en zou hij twee burgers zonder tomaat bestellen. Dat was iets wat hij zich nu alweer voor had genomen, alsof hij een soort doel had gezet. Nu hij er zo over na dacht was hij wel meer kleine dingetjes vergeten.. Of weliswaar niet vergeten, maar ze lagen ergens onder het stof van alle andere dingen die door zijn hoofd gingen. Hij zou maar eens een lijstje bij moeten gaan houden? Ware het maar om hemzelf een beter gevoel te geven als hij die kleine dingen, die voor hem wél belangrijk waren, weer te herinneren en opnieuw te onthouden. 
''Mhh.'' mompelde Josiah op haar vraag. ''Daarna naar huis is goed.'' knikte hij instemmend. ''Vliegtuig, trein én bus is inderdaad niet iets wat je vrijwillig doet.'' glimlachte hij flauwtjes. Hij was inderdaad wel moe, maar hij wou deze avond gewoonweg niet te snel laten eindigen. Hij wou nog even van haar genieten en eten hielp bij het verkrijgen van wat extra energie. Zodra hij het bed zou aanraken, zou hij in slaap vallen waarschijnlijk. Hij dronk nog wat van zijn koude drinken en schoof het glas weer op tafel, terwijl zijn blauwe ogen haar ietwat uitdagend aan hadden gekeken toen hij zijn vork in haar burger had geprikt. Dit soort dingen vermaakte hem gewoon, haar serieus doch meegaande reactie op het hele 'spelletje'. 
Josiah grinnikte even en schudde zijn hoofd. ''Ongetwijfeld. Je maag is altijd groter geweest dan je voorkomen laat denken.'' antwoordde hij. Rose had altijd al een grote eetlust gehad en soms had hij serieus afgevraagd of ze een zwart gat had waar alles in verdween, omdat ze nooit haar figuur verloor. Nu waren ze beide altijd wel actief geweest, maar met hoeveel ze uit eten gingen altijd zou je verwachten dat iemand wel aan zou komen. Rose niet, al zolang hij haar kende niet. Niet dat hij klaagde, want haar figuur was goed zoals het was en had de rondingen op de goede plekken zitten. Elke man zou een moord zou voor een lichaam zoals die van haar, dat was één ding wat zeker was als je hem om zijn mening vroeg. ''Eetsmakelijk.'' grinnikte hij vooral hij recht ging zitten om zijn eigen burger te pakken en er een flinke hap uit te nemen. Dit was héérlijk. Hij had dit oprecht gemist, want brood en water was na een tijdje gewoonweg saai. 
Rustig aten ze hun burger op en haalde hij het servetje even langs zijn lippen, gewoon voor de zekerheid, toen hij het ding op had. Hij moest toegeven dat hij vol zat, maar vond het nodig om zijn icetea in elk geval op te drinken om alles een beetje weg te spoelen. Kort stak hij zijn hand op, zodat hij de rekening aan de ober kon vragen en had zijn pinpas al tevoorschijn gehaald. Dat was iets waar ze het ook nog over moesten hebben, want in principe was er geen nood aan werken momenteel. Dat was iets wat hij hier niet wou bespreken in elk geval, hij wou geen oren hebben die mee konden luisteren. Om die reden betaalde hij ook gewoon en kwam hij overeind toen Rose ook klaar was. ''Laten we die caloriën eraf lopen, hm?'' glimlachte hij terwijl hij haar hand weer beet had gepakt en samen met haar het restaurantje verliet om de straat richting de stad te nemen. Het was niet ver lopen en zoals voorspeld liepen er al wat mensen rond die alvast naar de clubs gingen. 

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

“Net zoals dat jij er op die manier achter bent gekomen.” de woorden verlieten de mond van Rosemary, gevolgd door een speelse knipoog. Het volgende moment bood hij zijn excuses aan, omdat hij was vergeten dat ze ook bijna geen tomaat at. “Je hoeft daar geen sorry voor te zeggen. Kan gebeuren.” lachte ze weg. Zijn excuses vond ze overbodig. Het was namelijk niet zo gek dat hij zoiets kleins over haar vergeten was. Na al die tijd zou het haar juist hebben verbaasd als hij zo’n klein detail over haar had weten onthouden. Zelf was ze overigens ook wel dingen vergeten over hem. Kleine dingen dan, want de grote dingen had ze onthouden en wist ze zich te herinneren. De kleine dingetjes zouden ze dus weer moeten ontdekken van elkaar. Al was het niet helemaal ontdekken. Eerder weer moeten herinneren met behulp van de ander. Zoals hij zich net herinnerde dat zij ook niet van tomaat hield, doordat ze dat had doorgegeven aan de ober. Ook dit hoorde bij het proces van opnieuw opbouwen wat ze hadden. Het zou wat tijd in beslag nemen, maar in haar ogen zou het de moeite waard zijn. Al moest ze nog steeds uitvinden hoe het met Chris zat. Ze zag een toekomst met Josiah voor zich, zoals ze dat altijd al had gezien. Maar hoe het ook zou uitpakken met Josiah, was ze het Chris verschuldigd om uit te zoeken wat er tussen hun was. Terwijl hij aan het woord was, knikte ze hier en daar op wat woorden. Hij benoemde uitgaan. De laatste keer dat ze samen waren uitgegaan, was belachelijk lang geleden. Ze had het wel altijd leuk gevonden om als koppel uit te gaan. Wat drankjes doen en zich vermaken op de dansvloer en natuurlijk eindigden ze midden in de nacht, of zelfs ’s ochtends vroeg, in bed. Oude tijden, die ze graag weer zou willen herbeleven. Haar hand sloeg ze om het glas drinken heen, dat ze naar haar lippen bracht voor een slokje. “Dan gaan we door de stad lopen om te eindigen in het parkje. En daarna kunnen we naar huis, tenzij we nog energie over hebben.” – “Ik neem aan dat het een lange dag voor je is? Met de hele reis naar huis en al?” zei ze en stelde er met een tussenpoos een vraag achteraan. Hij was naar huis gekomen vandaag, dus ze nam aan dat hij al een lange reis achter de rug had om überhaupt thuis te komen. Zijzelf was ook al moe, maar dat kwam omdat ze te weinig had geslapen vannacht omdat ze de hele nacht in de club had staan drinken en dansen tot ze het voor gezien had gehouden. En ze had in de middag nog een paar uurtjes willen slapen, maar daar was niet van gekomen door het onverwachte bezoek. Haar energie begon weer op te raken. Vanavond zou ze dan ook waarschijnlijk makkelijk in slaap vallen en heerlijk slapen. De geur van heerlijke burgers drong haar neusgaten binnen. “Dankjewel.” bedankte ze de ober. Ze trok een wenkbrauw op naar Josiah. “Of ik dat op kan? Natuurlijk kan ik dit op.” zei ze, maar merkte al dat hij zijn vork in haar burger had geprikt. Zacht tikte ze hem op zijn hand. “Afblijven. Deze is van mij. Zorg maar eerst dat je je eigen burger op krijgt en tegen die tijd is de mijne al op.” zei ze, lachend. Met beide handen pakte ze de burger op en trok ze hem naar zich toe, zodat de vork van Josiah eruit glipte. “Eet smakelijk.” kwam er nog net uit haar mond gemompeld voordat ze haar tanden in de burger zette. Na wat kauwen, slikte ze de eerste hap door. “Nog even goddelijk als eerst.” deelde ze haar mening met hem.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Josiah glimlachte even om haar woorden. ''That's true.'' antwoordde hij. ''Daar komen ze pas achter als ze iemand vinden die gas terug durft te geven, en niet een klein beetje ook.'' knikte hij vast besloten. Hij vond het wel wat hebben als Rosemary tegen hem in ging, hem zei waar het op stond en hem ook zijn fouten liet inzien. Het was iets wat Rose, Rose maakte en dat wou hij voor geen goud kwijt. Het zorgde ervoor dat ze realistisch met beide benen op de grond stond en haar weg door de wereld heen kon knokken. Dat had hij altijd enorm kunnen waarderen en ook zeker wel een voorbeeld aan gehad toen hij haar leerde kennen. Hoewel het wat onwennig was geweest in het begin, vooral omdat hij zichzelf behoorlijk tegen kwam daardoor, was het nu iets waarvan hij wou dat ze het bleef doen. Zodat hij ook met beide benen op de grond bleef staan. Mensen zouden dan ook gerust kunnen zegge dat Rose zijn anker was in dit leven. 
''Oh.'' merkte hij op toen Rose ook aangaf geen tomaat te willen. ''Dat was ik vergeten, sorry.'' excuseerde hij zich meteen. Hij was vergeten dat zij óók geen tomaat lustte omdat het gewoonweg de smaak van de rest verpestte. Maar dit was een dingetje wat hij niet had onthouden en hoewel hij het erg vond, was het niet iets belangrijks en dat stelde hem ergens wel gerust. Met een zuchtje liet hij dat schuldgevoel dan ook meteen weer gaan. 
''Dat is waar.'' glimlachte Josiah meteen weer. ''Parkjes, stranden, terrasjes, wie weet ooit weer een club.'' somde hij op. Hoewel hij het nu nog niet zag zitten om uit te gaan in verband met de drukte eigenlijk, wou hij dat wel weer voor ogen hebben. Ze hadden altijd erg genoten om samen uit te gaan. Wat drinken, beetje dansen, van elkaar genieten en haar even in een ander licht zien op dat moment. Het idee alleen al zorgde voor een smirk op zijn gezicht en kort sloeg hij zijn ogen even neer, om wat met het rietje in zijn drinken te spelen. Toen Rosemary met hem in leek te stemmen, had hij weer opgekeken en haar een beetje onderzoekend aangekeken. ''Ik denk dat ik het aan jou overlaat, waar we naar toe gaan wandelen nadat we onze dubbele kipburger op hebben.'' glimlachte hij. ''Maar weliswaar kunnen we kijken hoe het park er aan toe is, met een weg door de stad heen?'' stelde hij vooralsnog voor. Op die manier kon hij de stad weer een beetje verkennen en eindigen met iets rustgevends. Het was volle maan, dus het meertje bij het park moest er goed uit zien nu. 
Josiah keek op toen de ober aan kwam met hun kipburgers en bedankte de man even, voor hij tevreden opkeek naar Rose. ''Weet je zeker dat je het op kan?'' gniffelde hij wat plagend, puur om een reactie uit te lokken. ''Want anders neem ik 'm wel.'' met die woorden had hij zijn vork al in haar burger geprukt en keek hij haar weliswaar wat afwachtend aan. Hij moest haar gewoon plagen, reacties uitlokken, zodat ze ook op déze avond lachend terug konden kijken. Hij wou niet depressief zitten doen, hij wou plezier maken. Met háár.

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Soms had iemand een persoon nodig die ze kon dimmen en tegen hem of haar in durfde te gaan. In dit geval was Rosemary de juiste persoon voor Josiah. Zij kon hem wel degelijk dimmen en had het lef om tegen hem in te gaan. Ze was iemand die over het algemeen erg direct was over dingen. In sommige gevallen kon dat nadelig uitpakken, aangezien ze weleens de verkeerde dingen zei. Dingen die ze misschien beter toch voor haarzelf had kunnen houden. Helaas besefte ze zich dat in dat soort gevallen pas achteraf, wanneer de woorden haar mond al hadden verlaten. Desondanks dat het soms ook nadelig kon zijn, had het ook zo z'n voordelen. Zo was ze ook niet op haar mondje gevallen. Ze durfde haar mening te uiten en voor zichzelf op te komen. Ze zou een ander haar dan ook nooit, maar ook never nooit, in de grond laten stampen, op geen enkele manier. Rosemary wist hoe ze voor haarzelf moest opkomen en deed dat dan ook. Het was tevens ook uit zelfrespect. Ze had genoeg zelfrespect om zich niet te laten kleineren of wat dan ook door een ander.
"Niet veel mensen durven direct te zijn, omdat ze bang zijn om anderen te kwetsen. Maar ja." mompelde ze. Rosemary deed gewoon haar best om mensen niet te kwetsen en dan voornamelijk niet haar geliefden. "Ja en jij bent goed voor mij." zei ze, klein glimlachend. Het was wel zo. Hij haalde het beste uit haar naar voren. Door hem was ze haar beste zelf. Terwijl ze aan het daten waren, had ze nog steeds de mogelijkheid gekregen om haarzelf te ontdekken, zoals ze dat had gewild. Ze had immers in een levensfase gezeten waarin ze aan het groeien was als persoon en allerlei dingen over haarzelf aan het ondervinden was.
De ober kwam aangelopen, nadat Josiah hem had gewenkt. Hij bestelde de dubbele kipburgers. "Voor mij ook zonder tomaat, graag." zei ze, omdat Josiah's woorden haar eraan herinnerde dat er tomaat op zat. Ze was niet zo'n liefhebber van tomaat. Ze vond het maar door weinig dingen heen lekker. Tomaat op een kipburger óf hamburger kon gewoon niet. Dat vond ze zo ranzig. Die smaak die dan in de burger en het brood trok was gewoon vies.
Instemmend knikte ze. Genoeg restaurantjes om te bezoeken, dat hadden ze zeker. Maar ook genoeg andere plekken. Voorlopig zouden ze daar alle tijd voor hebben. "Ja en plekjes. We hebben er gelukkig nog alle tijd voor, nu je terug bent." glimlachte ze. Ze nam aan dat hij niet meer van plan was om zich opnieuw te laten uitzenden. Hoe het precies zat wist ze niet, maar wat ze wel wist, was dat ze hem niet opnieuw gedag wilde zeggen en zich elke dag weer zorgen moest maken of hij nog wel in leven en ongedeerd was. Ze had zich al genoeg zorgen gemaakt en wilde zich nooit meer door zo'n zware periode heen moeten slaan.
Hij stelde voor om na het eten nog rond te dolen, zoals vroeger. Rosemary zag het wel zitten, maar hoopte Chris dan niet tegen te komen. Hij woonde en leefde midden in stad. Hij huurde een appartement op loopafstand van de stad en werkte in een bar. Het was niet de bedoeling dat ze Chris zouden tegenkomen. Maar die kans was er wel, al was hij klein. De stad was groot en druk. Ze moest het risico maar nemen. "Ja, laten we dat doen. Dat is toch leuker dan binnen zitten." stemde ze in met zijn voorstel. "Zijn er plekken die je hebt gemist?" vroeg ze, lekker random. Ze was benieuwd welke plekken hij zo snel als mogelijk weer een keertje wilde opzoeken, omdat hij ze had gemist. Ze kon zich een paar bedenken, maar misschien verrastte zijn antwoord haar nog. 

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Josiah glimlachte even toen ze in leek te haken op de herinnering. Dat was prettig want dat kon hij wel even gebruiken, hoewel het wel een béétje beschamend was hoe érg hij zijn best had gedaan om haar mee uit te nemen. Zijn glimlach was dan ook een beetje schaapachtig, om gewoon de onschuldige uit te blijven hangen. ''Hoe kon ik ook, hm? Ik kom zelden iemand tegen die me weet te dimmen.'' grinnikte hij. ''Eerlijk gezegd was ik voor jou nog niemand tegen gekomen die het lef had om tegen me in te gaan. It did me good.'' gaf hij maar toe. Hij hield van Rosemary's directheid, scherpe tong weliswaar en luchtige denkwijze. Ze leek alles gewoon met een sprong te nemen, alsof het niets was dat ze een nieuw avontuur aan ging. Ze leek niet terug te deinsen voor wat uitdaging en dat bewonderde hij al vanaf het eerste moment aan haar. Weliswaar botste het daardoor ook wel eens wat, maar het zou niet gezond zijn geweest als ze het alleen maar met elkaar eens waren geweest. En zo erg waren al die goedmaak partijtjes nou ook wel weer niet. Alleen de gedachte zorgde al voor een stomme grijns op zijn gezicht. 
Hij stak kort zijn hand op om de ober weer te wenken. ''Tweemaal de dubbele kip burger.'' liet hij weten. ''Voor mij zonder tomaat.'' knikte hij nog. Dat was één van de dingen die hij echt niét at. De ober liep weer weg en Josiah kon zijn aandacht weer op de dame voor zijn neus richten, waar hij geen genoeg van kreeg om naar te kijken. Hij zou voorlopig waarschijnlijk nog wel naar haar blijven staren, omdat hij twee jaar in te halen had dat hij haar niet had kunnen zien. Twee jaar zonder Rosemary, hoe hij het vol gehouden had was een wonder. Maar hij wist dondersgoed dat ze zijn anker was geweest in die tijd en dat ze dat nog steeds was. Nu hij erover na dacht had ze praktisch alleen maar positieve invloed op hem. 
Zijn glimlach verdween echter wat toen Rosemary hem liet weten dat ze meerdere plekken had gemeden in zijn afwezigheid. Dat deed hem zeer, gek genoeg, ondanks dat hij het kon begrijpen. Hij zou hetzelfde gedaan hebben en toch vond hij het niet fijn om te horen. Hoewel het de harde waarheid was. Josiah zou zich haast schuldig voelen als hij niet beter wist... Zijn blauwe ogen keken dan ook even bedenkelijk naar zijn eigen drankje voor hij weer opkeek naar Rosemary en even knikte. ''We hebben genoeg restaurantjes te bezoeken dan.'' glimlachte hij opnieuw. ''Maar eerst wil ik die dubbel kipburger met je eten en daarna gewoon genieten van de avond, welke gek genoeg helder is om straks even rond te dolen als dat oké is voor jou?'' vroeg hij wat voorzichtig. Misschien had ze wel helemaal geen zin om hand in hand door de stad te dolen, omdat hij wist dat de winkels dicht waren en dat het nachtleven langzaam begon op te starten. Hij wou niet uitgaan, gewoon wat ronddolen om herinneringen op te halen zoals ze vroeger wel eens deden. Haar hand beethouden was op dit moment fundament genoeg voor hem. 

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Rosemary had hem misschien zelfs wel meer dan tien keer geweigerd voor een afspraakje. Keer op keer had hij haar opnieuw gevraagd om met hem op een date te gaan. Al was het maar ergens een drankje drinken. Iedere keer weer had ze hem afgewezen. Op dat moment was ze nou eenmaal niet geïnteresseerd in hem. Eigenlijk in helemaal niemand. Ze had op een punt in haar leven gezeten dat ze het helemaal niet erg vond om heerlijk vrijgezel te zijn. In haar tienerjaren had ze een lange relatie gehad met dezelfde jongen, waar ze jaren gek op was geweest. Helaas was die relatie stuk gelopen, omdat ze door de jaren heen uit elkaar aan het groeien waren. Door die lange relatie had ze in haar tienerjaren vastgebonden gezeten aan iemand. Een relatie had haar toch van bepaalde ervaringen weerhouden. Tijdens het uitgaan had ze zich dan bijvoorbeeld ook ingehouden. Ze had nooit naar andere jongens omgekeken. Nadat het uit was gegaan, wilde ze daar verandering in brengen. Ze wilde net als vele leeftijdsgenoten gewoon zich laten gaan tijdens het uitgaan en ook omkijken naar het andere mannelijk schoon, zonder meteen in een relatie te springen. Ze had het gewoon nodig om wat dingen voor haarzelf te ondervinden die ze gemist had.
Uiteindelijk had ze toegestemd om met Josiah op date te gaan en hem toch maar een kans te geven. Op een gegeven moment begon ze het zielig te vinden worden om hem telkens opnieuw te moeten afwijzen. Zeker omdat hij zo erg zijn best deed om met haar op date te gaan. Hij had haar naar dit restaurantje genomen en ze hadden een super leuke avond samen gehad. Achteraf gezien was het ook maar goed ook dat ze ermee ingestemd was om met hem op date te gaan en hem haar ergens mee naar toe te laten nemen. Als ze niet met hem op date was gegaan, dan zou heel hun relatie niet hebben bestaan. En als ze daar zo op terug keek, zou ze het haar niet kunnen voorstellen dat hij geen groot deel uit maakte van haar leven. Dan had ze hem niet in haar leven gehad. Maar gelukkig was dat wel het geval. Hij maakte haar het gelukkigste meisje op de wereld. Ze had het goed getroffen met hem.
Rosemary moest erom lachen. Ze vond het wel lachwekkend dat ze hem eigenlijk zo vaak had afgewezen en dat ze hier nu toch zaten met een heel verleden zelfs. "Ja, je bent zeker geen opgever. Dat heb je toen al bewezen." zei ze, nog altijd lachend. "Maar goed ook, anders hadden we hier niet gezeten. Als je na twee keer vragen het al voor gezien zou hebben gehouden, dan zou ik niet meer naar je omgekeken hebben." bekende ze, niet wetende of ze dit eerder had gezegd. Waarschijnlijk wel, maar op een andere manier. Ze knikte als bedankje naar de ober. "Ik wil ook een dubbele kipburger. Die heb ik gemist." stemde ze in. Ze nam niet eens de moeite om de kaart te openen. Op zijn vraag schudde ze haar hoofd. "Nee, maar dit is niet de enige plek die ik in al die tijd heb proberen te vermijden. Ik kwam minder of helemaal niet op plekken waar wij gezamenlijk heen gingen." biechtte ze op. "Op een gegeven moment ben ik wel weer naar plekken gegaan, want sommige plekken kon ik nou eenmaal niet langer vermijden." voegde ze er achteraan. Haar hand vouwde ze om het glas drinken, dat ze naar haar lippen bracht voor een slokje. Het glas zette ze vervolgens weer op de tafel. "Maar nu je terug bent, kunnen we mooi onze plekjes weer opzoeken. Al de restaurantjes waar we kwamen en plekjes waar we vaak heen gingen. Klinkt dat als een goed plan?" vroeg ze. Ze wilde weer van alles herbeleven met hem.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Jamie lachtte even. ''Ik beloof plechtig dat ik mijn best doe.'' gniffelde hij toen ze hem gebood niet te vallen. Iets wat hem beter af ging dan hij verwacht had eigenlijk. Hoewel hij eerst wat geslingerd had, had hij daarna best stabiel gefietst tot ze bij het restaurantje aan waren gekomen en hij de fietssleutel in zijn broekzak had gestopt. Met Rosemary haar hand beet was hij richting het restaurantje gelopen en glimlachte hij even om haar reactie. ''Zoiets dacht ik al.'' merkte hij zachtjes op, meer omdat hij die vraag nu nog niet wou stellen. Hij was samen met haar naar binnen gelopen en volgde haar op de voet, terwijl ze een tafeltje op zocht. Hét tafeltje om precies te zijn, waar ze hun eerste date hadden gehad en ook precies de plek waar hij haar had gevraagd of ze met hem haar leven wou delen. Hoewel het misschien wat cliché was in een restaurantje, hadden ze hier heel veel herinneringen liggen en dat had het speciaal gemaakt. Met een glimlach was hij tegenover haar gaan zitten en wenkte hij even dat hij hetzelfde wou hebben als wat Rosemary bestelde, waarop de ober weer wegliep. 
''Nadat je me zeker tien keer geweigerd had voor een afspraakje.'' voegde hij er nog met een flauwe grijns aan toe. ''Je hebt het me aardig lastig gemaakt om überhaupt ook maar in je buurt te komen, weet je.'' gniffelde hij wat plagend. ''Het is maar goed dat ik geen opgever ben, hm?'' merkte hij tevreden op. Hoewel het misschien wat stalkerig was geweest, was hij vast besloten geweest om de brunette mee uit eten te nemen nadat hij haar tegen het lijf was gelopen in een club en via via haar nummer had weten te bemachtigen. Wat een zoektocht was dat geweest en het had echt zo moeten zijn, toen ze elkaar niet veel later in de stad tegen waren gekomen zodat het geen soort pervische stalkerij was geworden met een verrekijker. Hoewel hij dat sowieso niet gedaan zou hebben, maar er zouden wel andere manieren zijn geweest waarop hij Rosemary onder zijn radar had kunnen krijgen. Hij had aardig zijn best moeten doen voor de dame tegenover hem en dat was maar goed ook. Ze was oprecht de eerste die tegen hem in durfde te gaan, hem op zijn plek kon zetten en kon zeggen waarop het stond, zodat hij zijn fouten in kon zien. Hij gooide het maar op het gebrek aan twee ouderfiguren in zijn jeugd. 
Met een glimlachje keek hij op toen de ober terug kwam met hun drinken en twee menukaarten. ''Dank je wel.'' bedankte hij de man, wie hij niet herkende trouwens en hij vroeg zich af of dit restaurant nog in bezig was van het oudere vrouwtje. Coralien als hij het zich goed herinnerde. Hij schudde het maar van zich af omdat het een akward-reunie zou worden. Hij sloeg zijn menukaart open en keek even naar alles wat erop stond. ''Hoewel ik zit te kijken, wil ik nog steeds de dubbele kipburger.'' glimlachte hij waarop hij het ding ook weer sloot en naar de zijkant van het tafeltje duwde. Even bleef hij stil terwijl hij gewoon naar de dame voor hem had gekeken en even van dat uitzicht genoot. ''Heb je hier überhaupt wel gegeten?'' vroeg hij en ze wist goed waar hij op doelde, de laatste twee jaar. Dus hij ging het niet eens ander verklaren. 

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Zoals Rosemary al had verwacht, was het buiten op dit tijdstip inderdaad erg fris. Zelfs koud eigenlijk. Zeker met de wind briesjes die langs haar kwamen. Achterop de fiets zou dat alleen maar erger zijn naar haar idee. Het was dus maar hopen dat hij haar niet een al te groot stuk af wilde leggen naar waar ze ook naar toe gingen. "Nou ja, zo lang we niet vallen, vind ik het prima als je niet recht fiets." reageerde ze lachend terug op hem. Ze zou er niet zo veel last van hebben als hij kronkelend zou fietsen, maar wat ze echt niet wilde, was vallen. Het zou namelijk niet haar eerste keer zijn dat ze met iemand samen van de fiets viel. Nee, dat had ze al genoeg keren meegemaakt. Vooral tijdens uitgaansavonden. Na het uitgaan met vriendinnen gingen ze meestal te fiets terug, omdat altijd maar een taxi nemen prijzig was. Zij ging gewoonlijk achterop bij haar beste vriendin – wie deel uitmaakte van dezelfde vriendinnengroep – en het was hun samen al vaker overkomen dat ze van de fiets waren afgedonderd. Op een dronken avond, of eerder nacht, voelde ze daar vrij weinig van tot ze in de ochtend wakker werd met een onverklaarbare pijn en een vage herinnering van de nacht. Gelukkig waren het meestal alleen wat blauwe plekken of schaafwonden die na loop van tijd wel weer wegtrokken. Beide hadden ze er nog geen andere verwondingen door opgelopen.
Gedurende de fietsrit keek Rosemary een beetje om zich heen. De straten werden verlicht door lantaarnpalen. Ze verlieten de rust voor de drukte, die in de stad heerste. De stad was meestal een stuk levendiger dan waar ze woonden. Het huis stond in een wijk net buiten het levendige centrum van de stad. Het huis stond eigenlijk in een wijk voor gezinnen. Er woonden dan ook veel gezinnen. Het was een veilige wijk voor kinderen met in de buurt speeltuinen, scholen en andere voorzieningen voor kinderen. Toen ze daar gingen wonen, waren ze ook eigenlijk de jonkies van de wijk. Niet dat ze daar problemen mee hadden, want ze hadden toch hun plekje in de buurt kunnen vinden. Het was een goede woonwijk.
De stad kende ze maar al te goed uit haar hoofd. Toen hij stopte in een maar al te bekende straat kon ze niet anders dan glimlachen. Ze stapte van de fiets af en keek naar hem toen hij zei dat hij zin had in een dubbele kipburger. "Daar heb ik ook wel trek in. Dat is lang geleden, zeg." merkte ze op, aangezien ze hier niet meer zonder hem was geweest. Eigenlijk had ze veel plekken vermeden, vooral na zijn zogenaamde dood. Toen had ze eigenlijk nergens meer heen willen gaan waar ze met hem regelmatig heen ging of gewoon al eens was geweest. Dat was nog eens lastig, want ze waren overal weleens geweest. Uiteindelijk had ze het opgegeven en was ze wel naar plekken geweest waar ze niet aan ontkomen, zoals supermarkten en drogisterijen. Ze kon moeilijk geen boodschappen doen en geen persoonlijke verzorgingsproducten kopen. Maar ze was wel weggebleven bij plekken zoals dit restaurantje waar ze te veel herinneringen had gemaakt met Josiah.
Haar hand werd beetgenomen en ze voelde zijn vingers in de hare verstrengelen. Zoals ze vroeger altijd over staat hadden gelopen. Aan zijn zijde betrad ze het restaurantje. "Het is nog precies zoals ik het me kan herinneren." zei ze, waarna ze het tafeltje opzocht waar ze met hun eerste date ook hadden gezeten. "Zoveel goede herinneringen." mompelde ze. "Het is een grappig idee dat we hier onze eerste date hebben gehad. Daar is alles mee begonnen." zei ze, nog altijd breeduit glimlachend. De ober kwam al snel naar hun tafel gerend met de vraag of hij wat te drinken voor beide kon inschenken. "Voor mij een Ice tea, graag." bestelde ze precies hetzelfde drankje als ze had gedronken op hun eerste date.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Uiteindelijk hield Josiah er gewoon van om Rosemary te pesten. Hij had niets bedoeld met het aapjesgedrag, maar hij vond het juist fijn dat ze het niet kwijt was. Dat ze hem nog steeds inzeepte en op die manier voor hem zorgde. Het waren die kleine dingetjes, zoals samen douchen, die er juist voor zorgden dat hij elke keer weer dat warme gevoel in zijn onderbuik kreeg. En daarbij was het geen straf om met een mooie vrouw onder de douche te staan, zíjn vrouw. Niet letterlijk dan toch, maar in feitte hadden ze elkaar meerdere keren de liefde betuigt en hij kon er na vanavond wel op aan gaan dat het nog aanwezig was. Dat ze hem nog steeds wou, ondanks wat er gebeurd was en weliswaar dat ze elkaar een beetje moesten hervinden. Maar er leek weinig veranderd te zijn, geen grote dingen dan toch, enkel kleinetjes. En hoewel kleine dingen een groot verschil konden maken, leek het hem niets wat hij en Rosemary niet konden overwinnen. Zolang hij eerlijk tegen haar bleef en beetje bij beetje wat opende, moest dat allemaal wel goed komen. Hij wist namelijk dat hij niet eeuwig zijn mond kon houden en het feit dat hij zonet al in grove lijnen had laten weten waarom hij de littekens droeg, en hoe hij er tegen aan keek, maakte dat ze op de goede weg waren. Dat vond hij wel in elk geval en hij hoopte dat Rosemary het ook als een begin zag. 
Met een glimlach keek hij op naar Rosemary. ''Ik kan ook niet beloven dat ik recht fiets, het is té lang geleden.'' gniffelde hij terwijl hij wachtte tot ze achterop zat. Zodra ze goed zat en hem goed beet had, trapte hij weg en reed hij de weg op. Iets wat verrassend goed ging, ze was nog even licht als hij het zich herinnerde. Hij had het idee dat hij niet eens iets achterop had, ware het niet dat ze haar armen rond zijn middel had. Een nieuwe glimlach sierde hem bij haar vraag. ''Nope.'' was zijn simpele antwoord, met enorm veel vermaak die in zijn stem terug te horen was. Zodoende fietste hij de straat uit en fietste hij richting de stad, die gelukkig vlakbij was. Ze waren misschien tien minuutjes kwijt aan de hele rit en gezien het prima weer was, was het geen ramp om dit met de fiets te doen. Het was weliswaar fris, maar hij had het niet het idee dat hij zich dik in had moeten pakken, dus zijn jas had volstaan. Ondertussen gingen zijn blauwe ogen langs de omgeving, terwijl hij wel oplette waar hij fietste natuurlijk, omdat hij er lang niet was geweest. En hoewel het nog precies zo was als hij het zich herinnerde, voelde het toch wel een beetje onwennig. Josiah was zo in gedachte geweest dat hij bijna was vergeten dat hij moest stoppen, dat deed hij dan ook gauw waarop hij van de fiets af kwam en wachtte tot Rosemary ook af stapte, zodat hij het ding weg kon zetten en op slot kon draaien. 
Tevreden keek Josiah naar de overkant van de straat. ''Ik had zin in een dubbele kip hamburger.'' glimlachte hij, doelend op het restaurantje waar ze hun eerste afspraakjes hadden gehad en ver daarna ook regelmatig waren gaan eten. ''Kom.'' gebood hij haar, waarop hij haar hand beet pakte en zijn vingers in die van haar vlechtte, zodat ze samen konden oversteken en richting het restaurantje konden lopen. Voor nu wou hij haar hand gewoon even beet houden en het liefst ook niet meer los laten. Hoewel ze haar ring niet meer om had, had hij die van hem wel om en stiekem mistte hij het hoe die dingen altijd in elkaar haakten als ze elkaars hand beet hadden. Dat waren van die kleine dingen die hem ontzettend gelukkig konden maken.