ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Rosemary kon het respecteren dat Josiah ervoor gekozen had om voor hun land te willen vechten. Ze had er respect voor, ondanks dat ze in eerste instantie niet had gewild dat hij überhaupt haar alleen achter zou laten om het leger in te gaan. Maar hij had toch de moed gehad om zich aan te melden voor het leger om vervolgens uitgezonden te worden. Dat allemaal omdat hij voor geld wilde zorgen. Hij wist zelfs de risico's die er aan vast zaten gebonden. Als soldaat aan het werk gaan, was immers riskant. Je wist maar nooit naar wat voorn gebied je werd gestuurd en hoe het eraan toeging. Ook niet als er nieuwsberichten over werden gepubliceerd en uitgezonden. Het was toch anders om daar echt te zijn dan het van afstand te lezen of horen. Josiah had van tevoren al geweten dat er risico's aan zaten. Dat het bijvoorbeeld mogelijk was om zijn arm of been kwijt te raken of een posttraumische-stresstoornis eraan over te houden. Of hij last had van posttraimsche-stressoornist wist ze niet, maar ze hoopte voor hem van niet. Met dat leven was best heftig. Dat zou het dagelijkse leven voor hem een stuk moeilijker maken. Rosemary had geen ervaring met mensen die daar last van hadden, maar kon het zich goed voorstellen dat het lastig was. In films en series had ze het weleens gezien en het was niet makkelijk om daarmee te leven.
Het aapjesgedrag herkende ze nu wel, nadat hij er iets meer over had gezegd. Ze had inderdaad altijd al tijdens het douchen het inzepen op zich genomen. Gewoonweg omdat ze het altijd al fijn had gevonden om met haar handen zijn lichaam te betasten. Het gaf haar een bevredigend gevoel om haar handen over zijn lichaam heen te laten glijden of door zijn mooie lokken. Dit was na loop van tijd gewoon een gewoonte voor haar geworden. Hij was waarschijnlijk ook niet anders gewend dan dat zij hem inzeepte en waste als ze samen douchten. Hij leek er nooit problemen mee te hebben gehad en zij vond het fijn om te doen.
Ze zou hem niet zijn eigen kleding laten wassen. Die taak zou ze morgen wel op zich nemen. Het was maar een kleine moeite om zijn spullen uit de kelder te halen en zijn kledingstukken in de was te stoppen. Ze zou echter wel een paar wasjes moeten draaien, want natuurlijk kon niet al zijn kleding in één keer in de wasmachine. Ze wilde voor nu dat hij eerst rustig de tijd nam om te wennen aan het feit dat hij thuis was en niet meer op de basis was. Het moest voor hem onwennig zijn om na twee jaar weer terug te zijn in een normaal huis. Daarnaast zou hij langzaamaan zijn leven moeten oppakken. Hun vrienden dachten overigens ook dat hij om het leven was gekomen, dus die zouden ook weer geïnformeerd moeten worden over dat hij niet dood was en dat hij heelhuids terug was gekeerd.
De handdoek gooide ze nog snel in de wasmand voor ze zich een weg naar beneden baande. In de foyer trok ze haar jas aan, maar ook een sjaal omdat het buiten fris zou zijn. Eenmaal na het openen van de deur zag ze Josiah al op de fiets. Net zoals oude tijden zou ze achterop gaan zitten. "Dat is nog eens lang geleden." grinnikte ze. De deur trok ze dicht, nadat ze gecontroleerd had of ze haar huissleutels in haar jaszak had zitten Met gemak nam ze achterop plaats. Ze zat met beide benen aan een kant, omdat dit de meest comfortabele positie was achterop een fiets. "Mag ik nu wel al weten waar we heen gaan?''

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Zijn mondhoeken krulden meteen omhoog toen Rosemary op zijn opmerking in ging. ''Ik zou het je kwalijk nemen als je dat wel zou doen, ik kan mijn vingers nog voelen kleven van het lijm.'' grinnikte hij. Ze hadden eronder gezeten, nadat ze het behang eindelijk op z'n plek hadden gehad. Recht, zonder kreukels en deuken. Dat was nog zijn grootste angst geweest eigenlijk, want tijd om terug te racen naar de winkel was er toen niet geweest omdat het al laat in de avond waren geweest en ze alles hadden moeten verlichten met een bouwlamp om fatsoenlijk te kunnen zien waar ze het behang plakten. Zijn glimlach ebte echter wat weg bij haar reactie op het feit dat hij geen pijn had. Hij wist niet zo goed of ze nou oprecht opgelucht was, of dat ze het vooralsnog erg vond dat er op deze manier een beschadiging was. Hoewel hij het zich afvroeg, besloot Josiah die gedacht weg te drukken omdat ze anders gewoonweg niet op de bank waren beland zoals ze gedaan hadden. Als ze niet blij was geweest, niet opgelucht, dan was er niets gekomen van de vrijpartij op zich. Zo goed kende hij zichzelf, maar Rosemary ook. Een zachte lach ontsnapte hem toch. ''Het inzepen.'' verklaarde hij zijn opmerking. ''Je neemt het inzepen altijd op je zodra we onder de douche staan.'' grinnikte hij zachtjes. Hij had er verder niets mee bedoeld. 
Josiah liet kort zijn blik even naar beneden gaan toen Rosemary aangaf trots te zijn op hem, hoewel het hem blij moest maken, maakte het hem ook wel een beetje verdrietig. Hoe had hij haar trots kunnen maken? Hij was twee jaar weggeweest, ze had twee jaar alleen in dit huis gezeten en hoewel hij het haar niet kwalijk zou nemen als ze gezelschap had gezocht bij iemand anders, hoopte hij het eigenlijk niet. Maar het was fout, egoïstisch om te denken dat ze twee jaar op hem aan het wachten was geweest. Ze droeg haar ring op dit punt niet eens en hoewel het een beetje stak, snapte hij het allemaal. Het deed hem even op de binnenkant van zijn wang bijten voor hij weer op durfde te kijken naar de blauwe ogen van zijn vriendin, verloofde, wat dan ook. Ze was de liefde van zijn leven en zou dat blijven tot in de eeuwigheid, dat was één ding wat zeker was. ''Godthank I am.'' antwoordde hij zachtjes. 
Kort knikte Josiah even toen ze hem aanspoorde de douche uit te komen. Waarop hij de handdoek van haar over nam en zichzelf daarmee afdroogde, voor hij deze rond zijn middel knoopte. Kort keek hij even op toen ze opmerkte dat zijn kleding in de kelder lag. ''Nee, dat is prima. Ik zal dat morgen wassen. Ik heb kleding mee gekregen en wat ik aanhad was eigenlijk nét schoon.'' glimlachte hij. Hij gebaarde even naar de deur voor hij in beweging kwam. ''Ik zal het gaan verzamelen.'' merkte hij met een glimlach op vooral hij richting de trap liep, om naar beneden te gaan en zijn boxer, shirt en broek bij elkaar schraapte. Om deze gewoonweg vluchtig aan te trekken gezien de gordijnen nog dicht waren. Zijn sokken vond hij ook na een kleine zoektocht, vooral hij zijn eigen sneakers aan trok. Dat was goed zo. Een hand ging door zijn haren om het een beetje in model te dwingen voor hij even met een zuchtje om zich heen keek. Het was thuis, maar toch voelde het een beetje vreemd. Dat kwam wel weer gokte hij zo. Voor nu was hij naar buiten gelopen en had hij Rosemary haar fiets uit het rek gevist en was hij vast op het zadel gaan zitten. Zijn beurs had hij bij zich, evenals de rest wat belangrijk was. Hij wachtte kort tot Rosemary naar beneden was gekomen. ''Hop on.'' glimlachte hij breed, waarbij zijn tanden bloot lagen. Dit vermaakte hem gewoon. Het voelde vetrouwd en dit konden ze goed gebruiken om een stap naar het oude terug te nemen. 

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Het geheimzinnige van hem beviel haar wel. Al moest ze toegeven dat het haar nog nieuwsgierig maakte. Ze wilde nu al helemaal weten waar hij haar mee naar toe zou nemen. Het kon werkelijk alles zijn. Hij kon haar meenemen naar het park, maar bijvoorbeeld ook naar de bioscoop. Er was een ruime keuze waar hij haar mee naar toe kon nemen. Rosemary vond aan de ene kant verrassingen ontzettend leuk, maar aan de andere kant zo frustrerend. Meestal had ze niet het geduld om te wachten tot de verrassing werd onthuld. Zeker niet als ze van tevoren wist dat er een verrassing aan zat te komen, dan wilde ze het gewoon weten. Echter zou ze haar geduld moeten opbrengen, want hij zou het hoogstwaarschijnlijk niet verklappen. Anders had hij het al gezegd. Gelukkig hoefde ze niet heel lang geduld te hebben. Ze gingen zich alleen douchen en aankleden en dan zouden ze vertrekken.
De herinnering die hij omhoog bracht, maakte haar aan het lachen. Ze kon het zich nog goed herinneren hoe ze ruzie hadden gekregen over het behang omdat het maar niet bleef plakken. Het was een heel gedoe geweest, maar toen ze eindelijk een oplossing hadden gevonden, konden ze achteraf wel lachen om de kleine ruzie die ze erdoor hadden gekregen. "Ja, dat zal ik nooit vergeten. Wat een gedoe met dat behang zeg. Ik zou het er ook niet zo snel meer van afhalen. Niet na al die moeite die we erin hebben moeten steken." zei ze, grinnikend. In de jaren dat ze samen waren geweest, hadden ze een hoop herinneringen gemaakt met elkaar. Ze kon zich vrijwel veel tot in de details herinneren. Ze hadden gewoon zoveel dingen om op terug te kijken. Ze hadden vooral leuke dingen meegemaakt. Maar ook wat mindere dingen, zoals dan het niet blijven plakken van het behang waardoor ze uit frustratie ruzie met elkaar hadden gekregen. Maar zelfs de kleine discussies en ruzies waren goed gekomen. Ze hadden het na elke ruzie en elke discussie weer goed gemaakt. Rosemary had het zich ook niet kunnen voorstellen om zonder hem verder te moeten.
Zijn vrienden en tevens collega's hadden het inderdaad zwaarder verduurd. Het had allen hun levens gekost. Een veel te nare gedachten, waar ze liever niet te lang over nadacht. Langzaam knikte ze eventjes, maar wilde er verder niet op in gaan, omdat het een zwaar onderwerp was. "Oké, fijn dat je in elk geval nu geen pijn meer hebt." sprak ze, omdat het een opluchting was dat hij geen pijn meer had. Grinnikend schudde ze haar hoofd. Hij vond het niet erg om naar haar te ruiken, wat ze al had gedacht. Hij was niet iemand die daar zo'n groot probleem van zou maken. "Mooi. Dan ruiken we straks hetzelfde." mompelde ze nog. Even schudde ze haar hoofd en stopte ze met het verspreiden van de douchegel. "Aapjes-gedrag. Hoezo dat dan?" vroeg ze, iet wat verward van de verwijzing naar het aapjes-gedrag. Ze voelde hoe hij shampoo in haar bruine lokken masseerde. Iets wat ze altijd een fijn gevoel vond. Ze vond het sowieso fijn als een ander aan haar bruine lokken zat. Ze liet hem zijn gang gaan met haar lichaam, terwijl ze onderhand shampoo pakte om zijn haren te wassen. Het kostte haar meer moeite om zijn haar te wassen, aangezien hij een kop groter was. Hierdoor moest ze op haar tenen staan in de hoop dat ze het volhield. Nadat zijn haar ook was bedekt met shampoo, dat niet seconden later door de waterstralen werd weggespoeld, kon ze weer normaal staan. Hij trok haar volledige aandacht weer door te praten. Hij liet weer meer los over wat er was gebeurd. "Verstandig. Je hebt het land trots gemaakt, maar ook mij." zei ze, met een voorzichtig glimlachje op haar gezicht. "Ik ben blij dat je verstandig bent geweest en je je mond hebt gehouden. Nu ben je tenminste weer hier. Thuis. En bij mij." vervolgde ze haar zin. Ze drukte een vluchtige kus op zijn lippen. "Kom, laten we afdrogen en aankleden." stelde ze voor. Ze waren gewassen en fris en fruitig om weer de deur uit te gaan. Ze opende de deur van de douchecabine en stapte op het matje dat voor de douche lag. Uit een van de kaste haalde ze twee handdoeken, waarvan ze eentje door gaf aan Josiah. "Je kleren liggen in de kelder. Moet ik daar iets uit halen voor je?" vroeg ze. Misschien dat hij de behoefte had aan schone kleding. Zelf droogde ze haar lichaam af en wikkelde ze haar lokken in de handdoek. Haar voetstappen brachten haar naar de slaapkamer, die voor hem een stuk anders zou zijn dan hij gewend was. Uit haar kledingkast haalde ze een schoon lingeriesetje en vervolgens trok ze een simpele zwarte skinny jeans aan met een bloesje met lichtblauw en witte strepen. De handdoek verwijderde ze van haar haren en gebruikte ze om haar haren enigszins wat te drogen. Als laatste deed ze een paar sokken aan en haalde ze een paar witte sneakers uit de kast die ze meteen aan trok.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Een mondhoek ging omhoog en Josiah had Rosemary even plezierd aangekeken. ''Dat zie je wel.'' wierp hij haar wat geheimzinnig toe. Hij had gewoon zin om haar mee te nemen voor een gezellig avond zonder al teveel na te denken. Het was niet ver, dus ze konden het in principe op de fiets doen. Zoals ze vroeger ook wel hadden gedaan en eerlijk stond hij erom te springen om haar weer achterop zijn bagagedrager te hebben, van haar fiets. Want haar fiets was altijd fijner geweest en er bestond een kans dat zijn fiets er niet meer was natuurlijk. Kort fronste hij even om zijn chaotische gedachte voor hij deze maar wegdrukte en richting de badkamer was gelopen, om vervolgens schijnbaar een lollige opmerking te maken. Josiah had Rosemary even onderzoekedn aangekeken voor hij zelf ook even zacht lachte. ''Ongetwijfeld.'' antwoordde hij. ''De meubels zijn nog steeds hetzelfde, het behang.. waar we nog ruzie om hebben gehad ook omdat het niet bleef plakken.'' merkte hij op. Hij herinnerde zich alles nog, hij was niet gehersenspoeld of zo. Weliswaar een beetje beschadigd, letterlijk, maar dat was het ook wel wat. Tijd kon veel met een persoon doen en uiteindelijk had hij ook nog dingen te ondervinden bij Rosemary. Zij was degene die met haar leven verder gegaan, iets wat op een bepaald punt wel moést en het was haast bijzonder te noemen dat ze hem nog in huis haalde om vervolgens met hem op de bank te belanden om meerdere malen seks met hem te hebben in een kort tijdsbestek. 
Josiah sloot zijn ogen even toen de warme waterstraal hem toegemoet kwam, dit was iets wat hij ook had gemist. Hij had wel kunnen douchen voor hij terug was gekomen, maar dit was anders. Dit was een douche thuis. Dat was anders. Zijn blauwe ogen openden zich weer toen ze haar vingers langs het litteken liet gaan, het liep van halverwege zijn ribben naar zijn heup toe. Daar begon het en daar hield het op. ''Mhh.'' mompelde hij. ''Geen pijn.'' beloofde hij haar. ''Het is niets. Niet zo erg als mijn vrienden en collega's.'' verzekerde hij haar nogmaals. Uiteindelijk was een litteken tegenover zijn leven, ademend en wel, helemaal niets. Het was een kleine prijs om te betalen en om mee te leven. Hoewel hij er zelf ook nog niet aan gewend was, maar dat kwam nog wel. Ze waren goed genezen, weliswaar nog een beetje gevoelig maar zeker niet pijnlijk. ''Ik heb dus geen pijnstilling nodig, love.'' glimlachte hij terwijl hij haar blik zocht. De doktoren en zusters hadden hem goed behandeld, opgelapt en weer naar huis gestuurd. Hij had niet te klagen, omdat het niets veranderde aan hem als persoon zelf. Hij hoopte dat ze hem ook niet anders ging zien door een paar littekens. Het waren er niet veel, maar ze waren groot. De rest zat vooral rondom zijn schouders en onderrug, omdat dat vaak de eerste plekken waren die de klap opvingen als er iets tegen je rug aan kwam, of wanneer jij met je rug ergens aan kwam. Hoe je het ook bekeek. Kleine littekentjes had hij hier en daar altijd wel gehad, vooral van zijn jeugd eigenlijk omdat hij nooit stil kon zitten en de gekste dingen had geprobeerd met een skate-board of zo. Fijne herinneringen en het zorgde ervoor dat hij kleintjes glimlachte. 
''Ah!'' merkte hij op toen ze het over de shampoo had. ''Ik denk niet dat ik het erg kan vinden om naar jou te ruiken.'' gniffelde hij terwijl hij haar haar gang maar liet gaan terwijl hij zelf de shampoo zocht. Hij was nog steeds een ruime kop groter dan haar, dus hij kon makkelijk langs haar heen reiken, om de shampoo te pakken en deze boven haar hoofd in te knijpen. ''Je hebt altijd aapjes-gedrag gehad.'' plaagte hij wat met een lach, terwijl hij zijn vingers door haar bruine lokken heen stuurde. Ook dít had hij gemist. Gewoon sullig onder de douche staan, elkaar inzepen en zorgen dat de haren gewassen werden. Hoevaak ze dat wel niet hadden gedaan, het liefst elke dag hoewel dat niet altijd mogelijk was geweest door werk bijvoorbeeld. Voor hij het leger in ging dan toch. Josiah zorgde ervoor dat al het shampoo ook weer uit haar haren verdween, voor hij zijn handen maar ophield om zelf ook wat douchegel te pakken en bij haar schouders te beginnen, waar hij iets in haar schouders kneedde voor hij zijn handen af liet dalen naar de rest van haar lichaam. Om die ook in te zepen. Het water spoelde het meteen weg, maar het was fijn om dit weer te kunnen doen. Zonder schaamte, wat betekende dat ze in elk geval geen vreemden voor elkaar waren geworden. 
Echter moest Josiah ook toegeven dat hij het waardeerde dat ze zo voorzichtig met hem was, maar het was nergens voor nodig. ''Ik heb niet gesproken.'' merkte hij daarom ineens op. ''Tijdens de overhoringen, ik heb mijn mond gehouden. De littekens herinneren me aan het feit dat ik geen andere missies heb verrraden en mijn plicht heb gedaan voor mijn land. Als ik  had gesproken, had ik hier nu niet gestaan.'' had hij haar laten weten. ''Ze zijn toegericht om me te laten praten, als ik had gepraat, hadden ze me gedood.'' besloot hij maar iets nader te verklaren, op een simpelere manier. Praten betekende je dood, zwijgen terwijl ze wisten dat je informatie had, betekende dat je tijd rekte. Zo simpel zat het in elkaar. 

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Urenlang hebben ze van elkaars lichamen genoten alsof het weer hun eerste keer samen was dat ze de liefde bedreven. Alhoewel het tegelijkertijd ook als vanouds had aangevoeld, aangezien ze veel vaker de liefde met elkaar hadden bedreven. Deze keer hadden ze ook meerdere keren achter elkaar de liefde bedreven. Rosemary had meerdere keren haar hoogtepunt bereikt. Ze moest toegeven dat ze de seks met Josiah beter vond dan met Chris. Dit kwam wellicht ook omdat Josiah haar lichaam al eerder had verkend en hij al haar zwaktes kende. Hij wist waar hij haar mee kon plezieren en zo wist zij ook waarmee ze hem kon plezieren. Dat was het voordeel dat ze elkaar al jaren kenden en dat in die jaren dat ze samen waren geweest samen hadden ondervonden. Ze waren immers een lange tijd samen geweest voor zijn vertrek. Waar ze nu stonden, daar was ze nog niet helemaal zeker van. De verloving was niet afgebroken, hoewel zij dat misschien wel zo had gezien door het overlijdensbericht. Ze droeg haar ring ook al een langere tijd niet meer. Haar ring was netjes opgeborgen in haar sieradendoosje. Het had haar even geduurd voordat ze de ring überhaupt af had gedaan, maar het was een stap naar de toekomst geweest op dat moment. Een stap naar verder gaan. Maar ze moesten onderling nog genoeg bespreken, want ze waren beiden van mening dat ze er niet in konden springen waar ze waren gebleven. Ze gingen de relatie opnieuw opbouwen en misschien was het logischer om de verloving op een pauze te zetten tot ze zeker wisten dat alles opgebouwd kon worden naar zoals voorheen.
Nog altijd een beetje nahijgend, lag ze in de armen van Josiah. Haar ogen opende ze, nadat hij meedeelde dat hij haar ergens mee naar toe wilde nemen. "Waar gaan we heen?' was haar eerste reactie. Ze was benieuwd waar hij haar mee naar toe zou nemen. Ze had zijn spontaniteit gemist. Rosemary hield er wel van om onverwachts dingen te gaan doen. Aan haar hand werd ze overeind getrokken. Een gepassioneerde kus volgde op haar lippen. Samen met hem baande ze zich een weg door de woning heen, de trap op naar boven waar ze de badkamer opzocht. Zijn opmerking over de badkamer liet haar even lachen. "Wel meer is hetzelfde gebleven hoor." zei ze. Een paar kamers waren nog altijd hetzelfde. Waaronder de badkamer, het toilet en de kelder. Met haar hand schoof ze de deur van de douchecabine open. Ze stapte eerst zelf naar binnen en trok hem achter zich aan. Ze draaide zowel de warme als koude kraan open om de perfecte warmte te vinden. De waterstralen kwamen uit de douchekop en stroomden over haar lichaam heen. Met haar rug ging ze tegen de muur aan staan om ruimte te creëren voor hem. Haar ogen gleden over zijn lichaam heen. Enkele littekens waren haar zonet opgevallen, maar ze had zich ervan weerhouden om te schrikken, ongeacht hoe erg ze het eigenlijk wel niet vond. Haar vingers gleden voorzichtig over zijn huid heen, richting het litteken dat langs zijn buik en zij liep. "Hebben zij dit je aangedaan?" vroeg ze zachtjes. Met zij doelde ze op de ontvoerders die hem hadden gemarteld. "Heb je eigenlijk nog ergens pijn of is de pijn al minder? Ik heb vast pijnstillers in huis, maar niet al te veel." vroeg ze, aangezien ze niet wilde dat hij al te veel pijn leidde. Het was misschien beter als ze niet elk litteken vandaag ontdekte, niet als het er veel waren. Ze had geen idee hoe veel het er waren, maar het waren er vast aardig wat. Haar hand reikte uit naar een douchegel. Mannen douchegel had ze al lang niet meer in huis. Wat van hem twee jaar nog hier had gestaan, dat had ze allang weggegooid. Ze liet wat douchegel uit de fles op haar hand komen. De fles zette ze weer weg. "Ik heb alleen maar vrouwen douchegel en shampoos in huis. Dus je zult het daar maar mee moeten doen." plaagde ze hem. Zonder te wachten op een reactie begon ze met beide handen de douchegel over huid heen te smeren. Ze was heel voorzichtig omdat ze wilde voorkomen hem pijn te doen. Ze nam aan dat hij zijn grenzen wel zou aangeven, mocht het zo zijn dat ze te dichtbij een litteken kwam.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Josiah had Rosemary twee jaar moeten missen, het was dus niet gek dat hij haar wou. Naar haar verlangde. Toch? Hij zag de ernst hier niet zo van in, want het was voor hun even onschuldig als het altijd al was geweest. Nu hadden ze altijd een gezonde relatie gehad op zich, niet alleen door dit soort dingen samen te doen, maar ook de verstandshoudingen die ze samen hadden. Ze lagen over het algemeen goed op één lijn, en er was dan ook een hoop van Josh's kant dat het nog steeds zo was maar dat zouden ze met de tijd wel weer ondervinden. Twee jaar was lang, er kon veel gebeuren in die tijd. Niet alleen met Josiah dus, maar ook met haar. Hij had daarom ook nog wel wat vragen van zichzelf, maar hij wou ze deze avond niet stellen. Nog niet. Hij wou voor nu elke centimeter van haar huid aanraken, haar kussen, zijn lippen haar hals laten betasten... zoals vanouds. Hoewel het voor hem op dit moment een beetje als een soort eerste keer voelde. Hij had haar lang niet in zijn armen kunnen hebben, dat is het enigste waar hij nu aan dacht. 
Hij kon het niet laten om zijn blauwe ogen even over haar lichaam te sturen, voor ze weer bij haar fijne gezicht bleven hangen en deze kort sloot door haar vingers die door zijn haren heen gingen. ''Ik ga nergens meer heen.'' beloofde hij haar op zijn beurt. Zachtjes weliswaar, want het was nog niet echt tot hem doorgedrongen dat hij niet meer naar de basis hoefde. Niet meer uitgezonden hoefde te worden. Hij zou een normaal leven kunnen opbouwen nu, met Rosemary en als het even kon een baantje erbij nemen. Dan zouden ze gewoonweg voor de rest van hun leven goed zitten tezamen met het geld wat hij van het leger binnen kreeg. De drang om compleet zorg te nemen over alles wat dit huis overeind moest houden, inclusief Rosemary, was er nog steeds. Echter was dat nu niet iets om over na te denken, of te bespreken, dus dat zou hij bewaren voor later op de avond of morgen. Dit was wel iets wat gedeeld moest worden, vond hij. 
Een mondhoek ging omhoog bij haar fluistering, nadat ze hem een korte kus op zijn lippen had gegunt. Ze moest eens weten. ''Just quit teasing.'' wist hij ietwat gesmoord uit te brengen, hoewel het niet serieus was bedoeld. Maar op deze manier was er weinig voor nodig om dit avontuurtje te laten eindigen. Josiah had zijn hand iets verplaatst, zodat hij haar nog iets naar hem toe kon trekken zodat het makkelijker was om haar haar zin te geven en bezit van haar te nemen... 

Hoelang ze bezig waren geweest, had hij niet bijgehouden en het kon hem ook niet echt interesseren. Het was donker buiten en dat betekende dat er aardig wat tijd voorbij was gegaan. Dat was dan ook pas een hint voor hem om een klok op te zoeken met zijn ogen om te concluderen dat het half negen in de avond was. Nog twee en een half uur voor dat restaurantje ging sluiten, dat moest wel te doen zijn. Josiah's blauwe ogen gleden weer af naar Rosemary die in zijn armen lag, voor hij een kus op haar wang plaatste en iets overeind kwam. ''Laten we een douche nemen, ik wil je ergens mee naar toe nemen.'' besloot hij om haar subtiel maar te laten weten dat het geen pizza ging worden. Morgen zou hij zijn kleding uit de kelder moeten plukken, want hij wist dat ze daar stonden. Dat ging ze niet twee jaar in de kast laten hangen. 
Hij was overeind gekomen en had Rosemary ook aan haar hand overeind getrokken, om haar nog een korte maar gepasioneerde kus op haar lippen te gunnen voor hij haar met zich mee nam naar boven. Aankleden, naar boven en weer uitkleden om te douchen was ook zoiets. Hij was dan ook niets meer van plan dan gewoon afspoelen en haar mee naar het restaurant te nemen. Hoewel hij nog steeds de drang had om alles te bedekken, te verstoppen, deed hij dat niet omdat het niet eerlijk was. En als ze nu vragen wou stellen, moest ze dat doen. Dan zou hij zien of hij kon antwoorden. Gek genoeg wist hij zijn weg in één keer te vinden, omdat er wat dingetjes veranderd leken te zijn in de gangen, vooral hij de lichte badkamer even rond keek. ''Eén kamer is niét veranderd in elk geval.'' glimlachte hij. Hij voelde zich gek genoeg goed, dankzij háár.

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Twee jaar was niet niets. Twee jaar was eigenlijk best wel lang. In die jaren was Rosemary dan ook veranderd. Ze was niet hetzelfde als toen hij wegging. Haar uiterlijk kwam dan wel overeen, maar haar innerlijk was niet geheel meer zoals het was. Zo was ze onder andere niet meer zo vrolijk als voorheen. Wat ook logisch was, aangezien haar verloofde uitgezonden was en ze zich elke dag zorgen had gemaakt om zijn welzijn. En daarna het bericht wat al helemaal een verschrikking was. Echt vrolijk zoals voorheen was ze al een tijd niet meer. Ook niet in het bijzijn van haar vriendinnen of onder het gezelschap van Chris. Natuurlijk was ze regelmatig vrolijk, maar niet zoals eerst. Vroeger kon ze bijvoorbeeld om de kleine grapjes in een deuk liggen, terwijl ze dat tegenwoordig niet meer deed. En niet alleen haar vrolijkheid was veranderd. Ze was eveneens ook een stuk geslotener geworden. Waar ze voorheen openhartelijk over alles sprak, was dat nu niet meer. Het waren vooral onderwerpen die haar aan Josiah lieten denken. Het had haar te veel pijn gedaan om aan hem te moeten denken. Verder waren er nog meer veranderingen, waaronder haar meningen die over bepaalde dingen waren veranderd en dingen die ze nu wel leuk of juist niet meer leuk vond om te doen. Het waren geen drastische veranderingen die haar een ander persoon maakten. Ze was eigenlijk nog steeds dezelfde persoon. Alleen haar eigenschappen waren veranderd, maar die konden heel je leven door veranderen.
Ze genoot van zijn vingers die over haar huid heen gleden. Haar huid verkennend alsof het nieuw voor hem was. Het ging misschien wat snel. Hij was nog niet zo lang thuis en ze lagen nu alweer op de bank, elkaar betastend. Maar ze kon haarzelf er gewoon niet van weerhouden. Het enige wat ze nu wilde, was hem. Ze wilde hem voelen en aanraken. Dit had ze immers twee jaar niet kunnen doen. Het gesmoorde geluid dat uit zijn mond kwam, deed haar goed. Zijn handen voelde ze bij de sluiting van haar beha, waardoor ze zichzelf iets omhoog wist te houden, zodat hij meer toegang had tot de sluiting. Eenmaal toen de sluiting los was, bewoog ze mee om hem haar beha uit te laten doen. Haar rug liet ze weer op de bank rusten. Geamuseerd keek ze even toe naar hoe hij zich ontdeed van zijn kledingstukken. Vervolgens werd haar slipje uitgetrokken. Zijn kusjes lieten haar lichaam kronkelen. Ze verlangde naar hem. Haar groenblauwe ogen vestigde ze op zijn gezicht. Zijn mooie gezicht. Nu ze hem aankeek, besefte ze hoe gek het eigenlijk was dat hij hier opeens weer was. Het voelde goed, dat er niet van, maar het bleef een wonder. Ze liet haar handen even door zijn haar gaan, zoals ze dat voorheen ook altijd had gedaan. "Ik heb je echt gemist." kwam er plotseling uit haar mond. De aankomende dagen, misschien wel weken zou ze dat blijven zeggen. Ze had hem tenslotte gemist en was blij dat hij weer levend hier was. Met enigszins moeite wist ze in deze positie haar lippen op de zijne te drukken. Na een paar seconden trok ze haar lippen terug. "I want you." zei ze. Een van haar handen liet ze in zijn nek rusten en de ander gleed weer ondeugend naar zijn mannelijk geslachtsdeel.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Josiah zou zijn best doen om alle stukjes weer bij elkaar te lijmen, sámen om heel precies te zijn want het was niet alleen Rosemary die in zekere zin verlies had geleden. Ook hij en ze zouden samen hun best moeten doen om het weer op te bouwen. Hij was anders, zij was anders, ze hadden twee jaar met elkaar gemist. Dit was weliswaar een goede stap in de richting maar ze zou hem nog veel te vragen hebben, hij had nog veel uit te leggen, maar ook hij zou vragen hebben waar bij antwoord op zou willen hebben. Zo zou hij simpele dingen willen weten, zoals wat ze gedaan had in al die tijd. In twee jaar. Dat was iets om mee te beginnen in elk geval. En er waren diepere vragen die hij voor nu gewoon nog even wou inslikken. 
Hoewel hij met zekerheid zijn opties had opgenoemd, was hij niet van plan haar het hele huis door te trekken. Hij vond het prima om de bank in gebruik te nemen en daarna samen onder de douche te belanden, weliswaar dat hij haar daarna mee kon nemen naar het restaurantje waar ze altijd uit eten gingen. Dat leek hem een betere planning, maar dat betekende niet dat hij niet van haar wou genieten. Hij wou de tijd nemen om haar te verkennen zoals hij vroeger had gedaan, toen ze net een relatie hadden. Het idee alleen al zorgde ervoor dat er toch wel een warm gevoel in zijn buik verspreidde, omdat hij dat alles nog goed op zijn netvlies kon halen. Dat hele avondje. 
Hoewel ze niets meer tegen elkaar zeiden, kon hij het waarderen, omdat hij nu geen zin had om te praten. Ondanks dat hij haar stem had gemist. Zijn vingertoppen verkenden elke centimeter van haar huid, wat op dit moment bloot lag in elk geval. Dit was precies zoals hij het zich herinnerde en het zorgde ervoor dat hij alles even los kon laten, dat gelukzalige gevoel weer boven kon halen. Josiah zijn mondhoeken krulenden omhoog toen ze een poging deed om zijn broek omlaag te duwen, iets wat niet geheel vlekkeloos leek te verlopen. Maar voor hij zijn mond kon openen om iets tegen haar lippen te fluisteren, had ze haar vingers alweer ergens anders heen gestuurd. Hij kon een gesmoord geluid dan ook niet onderdrukken bij het gevoel wat dát veroorzaakte en had zijn vingers maar naar de sluiting van haar beha gestuurd. Om deze open te schuiven en van haar lichaam te verwijderen met iets van haar hulp, voor hij overeind kwam en zichzelf van de kledingstukken ontdeed die ze eerder naar beneden had geduwd. Dat was voor hem een goed moment om bij haar ook het laatste stukje kleding te verwijderen, waar het ook heen mocht verdwijnen in de kamer, voor hij weer over haar heen boog en zijn lippen kort net boven haar buste in de buurt van haar sleutelbeen plaatste. Hij kon er geen genoeg van krijgen. ''Je bent precies zoals ik me herinner.'' had hij tegen haar huid gefluisterd voor hij zichzelf iets omhoog plaatste zodat hij haar aan kon kijken. Hij zocht eigenlijk meer een soort bevestiging...

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

De belofte die hij haar maakte om haar hart weer te halen, daar zou ze hem aanhouden. Ze wilde niets liever dan dat haar gebroken hart weer werd geheeld. Toen ze de brief over zijn dood gelezen had, had het aangevoeld alsof iemand haar hart uit haar borstkas had getrokken. Zonder hem en zijn liefde was haar hart, maar ook haar leven, niet compleet. Ze geloofde erin dat iedereen maar een echte ware liefde had. En haar ware liefde was Josiah, daar was ze heel zeker van. Ze had nog nooit zoveel van iemand gehouden als van hem. Ze dacht ook nooit meer zoveel te kunnen houden van iemand anders. Ondanks dat ze heel zeker wist dat Josiah haar grote liefde was, kon ze ook van anderen houden. Het zou alleen nooit hetzelfde zijn. Wat ze met Chris zou opbouwen, zou waarschijnlijk nooit hetzelfde zijn als wat ze met Josiah had. Als ze eerlijk was, wilde ze ook gewoon verder met haar verloofde. Maar tegelijkertijd wist ze dat ze het niet kon maken tegenover Chris en ze gaf wel daadwerkelijk om hem. Ze kon het hem niet aandoen om het te laten zitten voor wat het was. Niet voordat ze hadden uitgevonden wat er precies tussen ze gaande was.
De woorden die uit zijn mond kwamen, zorgden voor een grijns op haar gezicht. Hij wilde gebruik maken van de bank, eettafel en het aanrecht om te eindigen in de douche. Klonk als een goed plan. Voorlopig zouden ze zich vermaken. "Sounds good." stemde ze tussendoor even in. Het was niet alsof ze het nog nooit eerder op die plekken hadden gedaan. Toen ze hier net kwamen wonen, hadden ze het hele huis ondervonden en het overal gedaan waar het mogelijk was. Gewoon omdat het kon. Hij vertelde haar niet te stoppen, maar ze begreep even niet waarom hij dat tegen haar zei. Echter besteedde ze het niet al te veel aandacht, want ze merkte op dat hij de knoop uit het touwtje van haar badjas haalde, waarna haar badjas open sprong. Het was allesbehalve ongemakkelijk. Het was tenslotte niet de eerste keer dat hij haar in haar lingerie had gezien. Nee, hij had haar al zo vaak in lingerie gezien, maar ook nog vaker zonder lingerie. Ze voelde zijn hand afglijden naar haar middel en vervolgens naar haar billen. Hij tilde haar op en ze sloeg voor een kort moment haar benen om hem heen, om het gemakkelijker te maken voor hem. Haar rug kwam op de bank terecht. Haar groenblauwe ogen volgden zijn bewegingen. Hij trok zijn shirt uit. Het eerste wat haar op viel was een litteken bij zijn zij. Rosemary probeerde haar gezicht niet te laten vertrekken. Helemaal ongedeerd was hij niet teruggekomen. Dit was vast niet het enige litteken. Ze dacht er niet te veel over na en daar kreeg ze gelukkig ook niet de tijd voor. Haar oogleden zakten dicht bij het voelen van zijn lippen in haar hals. Haar boventanden drukten zachtjes in haar onderlip. Zijn hand voelde ze via haar bovenbeen naar haar zij glijden. Elke aanraking voelde goed. Het voelde als vanouds. Toen zijn lippen op de hare eindigden, ging ze erin mee. Haar handen dwaalden af naar zijn broek. Eerst opende ze de knoop en vervolgens trok ze de rits omlaag. Bij de rand van zijn broek duwde ze de broek omlaag, maar hij zou zijn schoenen en broek zelf uit moeten trekken, want zo ver kwam ze niet. Haar hand legde ze in zijn nek en haar vingertoppen streelden over zijn huid heen. De vingers van haar andere hand haakte in de rand van zijn boxer. Speels liet ze haar vingers in zijn boxer glijden. Ze moest toegeven dat ze dit ook had gemist.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Rosemary was hetgeen waar hij het meest naar verlangd had, al die tijd en op alle mogelijke manieren. Zoals deze. Maar ook had hij haar koken gemist, haar lach, haar blauwe ogen, haar blonde lokken, haar zachte huid onder zijn vingertoppen, het weerklinken van haar stem wanneer ze blij was of zelfs boos. Hij had het allemaal gemist en ergens stond hij erom te springen dat ze weer boos op hem werd omdat hij haar iets té veel had gepest op een avond, maar ook hoe ze lachte om zijn stomme grapjes. Zij was het enige wat hem op de been was gehouden en nu hij hier stond, moest hij haar proeven en aanraken. Hoewel hij had aangegeven dat ze het moest laten weten als ze iets niet wou of zo, omdat hij wist dat er dingen veranderd waren - ze hadden twee jaar met elkaar gemist, hoopte hij dat hem niet zou weigeren. Hij hoopte dat alles wat ze eens hadden qua gevoelens voor elkaar, er nog steeds zo sterk was als voorheen. De rest daaromheen was zorg voor later, dat bouwde ze wel weer op. Daar was hij van overtuigd, zolang ze beiden maar sterk genoeg wilden. 
Zijn mondhoekjen krulden lichtjes om toen ze liet weten dat ze nog blij was dat hij leefde. Dat haar hart was gebroken, dat stak hem wel. ''Ik zal mijn best doen om het te helen.'' had hij terug gefluisterd. Een belofte die hij hier en nu maakte. Hij wou haar hart weer helen en deze weer opvullen met de liefde die hij haar altijd gegunt had. Maar hij begreep waar ze vandaan kwam.. Ze had een lege kist moeten begraven, er stond een steen met zijn naam waar ze misschien wel elke week heen ging. Of vaker, minder, het maakte niet uit want het ging om het idee. Hij hoopte maar dat de uitnodiging voor de rechtbank snel genoeg zou komen, zodat ze het graf konden verwijderen en dat aan iemand konden gunnen die écht zijn rust had verdiend. Eén ding was zeker; hij hoefde niet meer terug want hij had een eervol ontslag gekregen op deze manier, maar weliswaar dat hij wel iets anders kon gaan doen om bezig te blijven en een beetje extra te verdienen om nog wat dingen te doen aan het huisje. Dingen waar ze nooit aan toe waren gekomen omdat hij uitgezonden was geweest. Iets wat maar een jaar had moeten zijn met tussendoor een kleine vakantie naar huis. Er was niets van gekomen en hij had haar op die manier in een verschrikkelijke periode laten zitten, waarin ze had moeten vergeten en verder moeten gaan. Terwijl dat niet nodig was geweest, al dat hartezeer. 
Josiah had zijn armen iets bewogen om haar iets te helpen met de jas die hij nog aan had gehad, voor hij evengoed tegen haar lippen aan glimlachte. ''Bank.'' liet hij weten. ''En misschien de eettafel, het aanrecht, de douche als het even kan als we klaar zijn.'' somde hij ergens toch wel pleziert op. Het enige waar hij op hoopte was dat ze niet teveel af zou schrikken van de littekens die voornamelijk zijn rug sierden, waarvan één lange zijn zij/buik te pakken had. Het veranderde verder niets aan hem immers, dus hij hoopte dat ze gewoon haar fijne lippen op elkaar kon houden om haar stem gevangen te houden, om de vragen pas achteraf te stellen. Om achteraf verbaasd te zijn. ''Just don't stop at any time.'' gebood hij haar dan ook terwijl zijn vingers de knoop, van de twee uiteinden, van het touwtje van haar badjas hadden gezocht en deze open trokken. God, wat had hij haar gemist en dat maakte dat zijn verlangen naar haar enorm was. 
Zijn arm gleed weer rond haar middel, waarbij zijn hand haar billen had gevonden, zodat hij haar van de grond kon plukken en met enkele grote stappen terug naar de bank kon lopen. Het ding was groog genoeg naar zijn mening, het zou niet de eerste keer zijn dat ze op dit plekje belanden. Josiah besloot om die reden dan ook om alvast zijn shirt over zijn hoofd te trekken en zijn lippen deze keer in haar hals te plaatsen, om deze te verkennen alsof het de eerste keer was. Dit voor ze afdwaalden naar haar schouder en weer terug naar haar hals. Zijn hand zocht zijn weg via haar bovenbeen, langs het kant van  haar lingeri, richting haar zij. Ze voelde nog even teer aan als ze altijd had gedaan, maar hij moest haar gewoon aanraken. Zijn lippen zochten die van haar dan ook weer waarop hij deze keer zijn lippen iets van elkaar haalde en met zijn tong tegen die van aan haar getikt om haar uit te nodigen voor iets meer gepassioneerd dan een kus.