ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Het was heus niet zo dat Josiah het er niet over wou hebben, maar uiteindelijk was het wel lastig. Het was niet niets om aan te horen hoe je verloofde – sinds ze dat in zijn beleving nog steeds was – verder was gegaan zonder je. Hoe ze een ander had genoemd, dat er dingen tussen die twee waren gebeurd. Hij wou niet eens weten wat, vooral omdat hij wist dat het hem kwaad zou maken en dat zou niet eerlijk zijn. Het zou niet eerlijk zijn om Rose te verwijten dat ze haar leven had voort gezet en nu kwam hij weer binnen walsen alsof er nooit wat gebeurd was, terwijl dat wel zo was en dat nam hij zichzelf misschien nog wel erger kwalijk dan het feit dat er een ander was op dit moment. Hij nam het zichzelf kwalijk dat hij niet harder had gevochten om thuis te komen, misschien was hij dan eerder geweest en had hij dit nieuws niet hoeven aanhoren. Al had hij het maar voor elkaar gekregen om een bericht naar haar toe te krijgen. Het was niet te geloven en een zucht ontsnapte hem dan ook toen hij in beweging was gekomen om terug te lopen richting de fiets, waarmee ze toch naar huis moesten. De kipburger smaakte hem dan ook ineens niet meer en hij kon voelen hoe het omdraaide in zijn maag. Hij werd misselijk, dat was het gevoel wat hij had. Hij rechtte echter zijn rug en was in één stuk door gelopen richting de fiets, welke hij van slot haalde en wachtte tot Rose weer op de bagage drager zat zodat hij hen thuis kon brengen.
Thuis had hij de fiets weer netjes tegen de muur aan gezet en op slot gedaan, waarna hij het sleuteltje doorgaf aan Rose. Ze moest hem toch binnen laten, want sleutels had hij niet meer. Hoewel het hem verstandig leek om gewoon te gaan slapen en dit te laten bezinken. Morgen zou hij sowieso even weg moeten, want hij moest een verklaring afleggen voor hij weer 'tot leven werd gewekt' en hij dingen kon regelen om zijn grafsteen te verwijderen. Het was een lege kist.. dus veel waarde had het toch niet. Er lag niemand, niemand die gemist werd. Hoewel hij wel kon bedenken dat het iedereen misschien wat steun had gegeven in het idee dat hij dood was. Nu was hij er echter weer en hij kon dat ding niet snel genoeg weg hebben. Met die gedachte schopte hij zijn schoenen dan ook uit en was hij naar zijn tas toe gelopen, welke hij van de vloer plukte. Even keek hij richting de trap vooral hij zich tot Rose wendde. Het was niet haar schuld verder, maar hij wist gewoon even niet wat hij ermee moest. Hij hoopte dat ze dat kon begrijpen.
Josiah had een kus op haar voorhoofd gedrukt. ''Slaaplekker.'', mompelde hij vooral hij naar boven was gelopen om de logeerkamer op te zoeken en daarvan de deur achter hem te sluiten. Een diepe zucht overviel hem toen zijn tas op de grond stond en hij het bed onder zijn kont had. Eerlijk? Hij kon wel huilen, maar hij had de puf noch de emotie ervoor om eerlijk te zijn. Hij rolde op zijn rug het bed op en staarde even naar het plafon. Dit werd weer een nacht waarin hij amper slaap kreeg en voornamelijk in een boek zou lezen...

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Ditmaal was het geen aangename stilte. Niet zoals vroeger. Als er vroeger weleens een stilte moment tussen de twee viel, dan was dat niet onaangenaam. Maar dit keer was dat het wel. Het was een ijskoude stilte, alsof ze elkaar beide uitsloten van hun gedachten. Wat ze ook deden. Rosemary was in haar eigen gedachten en hij ook, want hij deelde niet veel mee over wat hij ervan vond en hoe hij ertegenover stond en wat hij te zeggen had. Misschien dat het nog zou komen. Misschien niet nu. Ook niet vanavond, maar morgen of over een paar dagen. Of toch helemaal niet. Ze had liever dat hij losliet wat hij erover dacht en wat er nu in hem omging, dan dat ze helemaal niets wist en geen idee of hij nou boos was of heel erg gekwetst. Gekwetst was hij sowieso wel, maar ze wist niet in hoeverre hij gekwetst was. Was hij gekwetst en daardoor boos? Of kon hij het begrijpen dat zijn verloofde verder was gegaan met haar leven? Het frustreerde haar en het bleef maar door haar hoofd malen.
Achterop de fiets sloeg ze deze keer niet haar armen om zijn lichaam heen. Ze had een van haar handen aan het zadel geklemd om daar de nodige steun te vinden. Eenmaal thuis sprong ze van de fiets af en opende ze met haar voordeursleutels de deur. Naderhand, nadat ze beide binnen waren, liet ze de deur dichtvallen. In de gang ontdeed ze zich van haar schoenen en hing ze haar jas op de kapstok. De huissleutels liet ze op het kastje liggen. Ze nam niet de moeite om hem in haar handtas te stoppen, zoals ze doorgaans deed omdat ze dan altijd wist waar hij was en ze hem niet snel kwijt kon raken. Ze voelde hem dichterbij komen en het volgende moment voelde ze zijn lippen tegen haar voorhoofd voor een kus. "Slaap lekker. Als je nog iets nodig hebt, dan geef je maar een gil." wenste ze hem een goede nachtrust toe. Zelf liep ze hem nog niet achterna naar boven. Ze liep de andere kant van de gang op, de woonkamer binnen en zo regelrecht door naar de keuken toe. Onderweg had ze verschillende lichten aangezet, zodat ze tenminste wat kon zien. Ze zette de waterkoker aan. Uit de kast haalde ze een mok en uit een lade een lepeltje. Ook zocht ze alvast een theezakje uit. De groene thee was zo voorbereid. Met de hete mok in haar hand geklemd, liep ze richting de trap. Op haar weg naar boven deed ze alle lichten uit, die ze zonet nog aan had gezet. Zachtjes liep ze over de overloop naar haar slaapkamer toe, waarvan ze de deur achter zich sloot. De thee plaatste ze op het nachtkastje, om zich vervolgens te verkleden in een simpel nachtjurkje. Met de thee en haar macbook kroop ze op bed. Ze was van plan om nog even een aflevering van een van haar favoriete series te kijken en daarna zou ze hopelijk zonder al te veel te draaien en denken in slaap vallen. Waarschijnlijk zou ze niet makkelijk in slaap vallen, aangezien ze nu een hoop had om over na te denken.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Josiah had amper geslapen die nacht, zeg maar gerust helemaal niet. Hij had een boek gelezen en zo zijn gedachten iets kunnen verzetten, hoewel hij niet veel van de bladzijden, die hij gelezen had, mee had gekregen. Onbewust dwaalde hij toch overal en nergens naar af met zijn gedachten en frustreerde hij zichzelf enorm. Maar het was nog altijd niet Rose haar schuld, alles behalve. Iedereen was verder gegaan, zijn vrienden ook. Hij zou David vandaag proberen op te zoeken, zijn beste vriend. Grote kans dat het voor die man ook een schok zou zijn, maar misschien kon hij wat advies krijgen van hem? Hij zou dat wel doen nadat hij bij de plek was geweest waar hij zichzelf weer on-dood moest laten verklaren. Dat klonk nog steeds raar in zijn hoofd dan toch. Rond een uurtje of acht in de ochtend was hij dan ook eindelijk van zijn bed afgekomen en had hij gebruik gemaakt van de kleine badkamer die bij de logeerkamer hoorde. Hij had zichzelf gedoucht en wat opgeknapt. Hij had een lichtblauwe jeans aangetrokken met een simpel wit shirt erboven. Hij fatsoeneerde zijn haren nog iets, voor hij het licht van de badkamer uit had gedrukt en die ook had verlaten. Daarna viste hij wat spullen bij elkaar die hij nodig ging hebben, welke hij in een rugzak propte en over zijn schouder gooide. Josiah controleerde alles nog een keer, voor hij de kamer had verlaten en naar beneden liep. Zoals verwacht was Rose ook al van bed. Dat maakte dat hij even diep adem haalde.
''Ik moet naar de rechtbank.'', deelde hij maar mee. ''Om mijn grafsteen te laten verwijderen en weer een identiteit te krijgen.'', verklaarde hij maar simpel. Op dit moment was hij niemand, geen paspoort... niets. Zijn overlijdensakte moest dan ook nietig verklaard worden en het werd daarmee dus een dag met handtekeningen zetten en gewoon simpelweg verklaren waar hij uitgehangen had en wat er gebeurd was. Niet iets waar hij echt naar uit keek eigenlijk, maar goed... het moest toch gebeuren, anders kon hij zijn leven nooit oppakken. Hoewel er dus nog wel iets anders was wat ook opgelost moest worden, zodat ze beide wisten waar ze aan toe waren. Maar hij wist niet echt of dat nu bepaald een goed onderwerp was op de ochtend. Maar uiteindelijk was hij niet degene die een keuze moest maken. Maar als hij vanmiddag langs David wou, dan was het misschien beter om nu te doen in plaats van in de avond? Dan hadden ze misschien weer een slechte nacht, want Rose zag er ook niet bepaald goed uit. Daarmee had hij dus een stoel achteruit getrokken en was hij aan de eettafel gaan zitten. ''Wat wil jij?'' besloot hij het maar bij haar neer leggen. ''Ik neem het je niet kwalijk dat je verder bent gegaan, maar ik denk dat het goed is om een beslissing te maken. Ik wil mijn leven weer oppakken en het liefst doe ik dat samen met jou, maar als jij je keuze bij de ander neer legt, dan zorg ik dat ik vandaag nog elders een slaapplek heb.'', was hij er iets verder op door gegaan zonder haar eigenlijk aan te kijken. Maar zij was degene die een keuze moest maken, niet hij. Was ze van plan om nog door te gaan als zijn verloofde, of was haar hart daadwerkelijk naar een ander overgelopen? Maar hij was niet van plan om dagen, weken, misschien wel maanden in onzekerheid te hangen.

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Voor het eerst in maanden had Rosemary een slechte nacht gehad. Ze had alleen maar lopen draaien en denken. Haar hoofd was zo druk en actief geweest dat ze maar niet in slaap was gezakt. Na misschien wel dik twee uur te hebben gedraaid en gedaan, was ze dan uiteindelijk in slaap weggezakt, maar een lange nachtrust had ze niet opgedaan, aangezien ze deze morgen redelijk vroeg wakker was geworden door het daglicht dat tussen de gleuven van de gordijnen heen was geglipt. Ze had nog een poging gedaan om zich om te draaien en verder te slapen, maar zonder succes. Met zo weinig slaap te hebben opgedaan, zou dit een lange dag worden. Wellicht dat ze vanavond dan te moe was om nog na te denken en meteen in slaap zou vallen. Daar hoopte ze dan maar op, want ze was toch iemand die haar slaap nodig had. Er waren mensen die op weinig slaap konden leven, maar zij was niet zo'n persoon. Ze had gewoon minstens zeven uur slaap nodig om de volgende dag genoeg energie te hebben.
Rechtstreeks uit bed was ze naar beneden gegaan, waar ze inmiddels aan de eettafel zat met ontbijt. Voor haarzelf had ze een eitje gebakken met twee getoaste sneetjes brood en een glas melk. Met een van haar benen opgetrokken, prikte ze met de vork in een stukje brood, dat ze zonet al had gesneden. Voetstappen lieten haar opkijken van haar bord. "Ook een goedemorgen." mompelde ze, aangezien hij dat niet zei. Op ochtenden zoals deze, wanneer ze de nacht te weinig had geslapen, had ze in zekere zin last van een ochtendhumeur. De vrolijkste was ze zeker niet op dit moment. "Wil je dat ik met je mee ga of ga je liever alleen alles regelen?" vroeg ze, aangezien ze het niet erg zou vinden om met hem mee te gaan. Echter moest hij het zelf willen, want als hij liever alleen op pad ging om alles te regelen, dan zou ze gewoon thuisblijven en lekker lui zijn. Ze zou alleen de moeite nemen om zich aan te kleden als hij wilde dat ze meeging. De vork legde ze neer en haar hand reikte naar het glas melk, wat ze naar haar lippen bracht voor een paar kleine slokjes. Het glas zette ze terug, waarna ze naar Josiah keek. Moest dit nu besproken worden? Op de vroege ochtend? Het was nou niet een onderwerp waar ze het nu over wilde hebben, zeker niet omdat ze er nog niet helemaal over uit was wat ze nou moest en ging doen. "Je hoeft geen andere slaapplek te zoeken." begon ze eerst. Ze vond het onzin dat hij een andere slaapplek zou moeten zoeken. Hij kon prima hier slapen. "Ik wil dolgraag ons leven oppakken. Je bent de liefde van mijn leven. Mijn gevoelens voor jou zijn nog altijd zo sterk als eerst. Maar je moet begrijpen dat ik je nog geen definitief antwoord kan geven. Ik ben het tegenover Chris verschuldigd om op het minst eerst met hem te praten voordat ik een definitieve keuze maak." vertelde ze, in de hoop dat hij nog even geduld had. Zelf was ze nog niet over haar keuze uit. Een deel van haar wilde dolgraag het leven met Josiah oppakken, maar ze moest met Chris praten. Hem misschien toch de situatie uitleggen, met misschien wel de hoop dat hij haar losliet, omdat hij wist hoeveel Josiah voor haar betekende. Ze had het tenslotte over hem gehad met hem.
"Wil je trouwens wat te eten? Ei? Of gewoon brood?" vroeg ze hem en nam de laatste hap van haar eigen ontbijt. Ze kwam overeind en bracht het gebruikte servies naar de keuken om het in de vaatwasser te stoppen. Vervolgens draaide ze zich om en keek ze naar Josiah. Naar hem kijkend, ontstond een glimlachje op haar gezicht. Ze vond het fijn om hem te zien. Hier, in hun huis en vooral fijn; in leven.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Josh rolde ongezien even met zijn ogen bij de mompeling die hij van haar kant kreeg. Wat had ze dan verwacht na gisteravond? Het voelde net alsof ze een peuk had uitgedrukt, maar dan was het zijn hart, welke je even goed over de grond moest schrapen met je voet. Al rookten ze beide niet, maar goed ook want hij vond het spul stinken. En behoorlijk ook. Hij had er echter niets op gezegd en had met zijn armband gespeeld terwijl hij op een antwoord van haar kant gewacht, hoewel hij lichtelijk verbaasd was door de vraag of ze met hem mee moest. Al gauw schudde hij zijn hoofd dan ook.
''Het is slechts een verklaring afleggen en wat handtekeningen zetten. Niet veel bijzonders.'', antwoordde hij. ''En ik denk dat het iets is wat ik zelf moet doen.'', bekende hij maar met de hoop dat hij deze keer niet op haar tenen stond. Uiteindelijk was het niet gelogen, dit was iets wat hij zelf moest doen. Hij moest wéér zijn verhaal doen, dingen regelen en zorgen dat hij weer zijn leven kon oppakken. Hoewel hij nog niet zeker hoe hij dat ging doen na de informatie die hij gister had ontvangen, over Rose en Chris. Hij wist dan ook nog steeds niet wat hij ermee moest en of hij er iets mee moest doen. Misschien moest hij het maar laten en accepteren dat het zo was, hij nam het haar nog steeds niet kwalijk namelijk en als ze haar leven met een ander wou leiden, dan moest hij dat accepteren. Hij zou gek zijn als hij verwacht had dat ze twee jaar op hem gewacht zou hebben. Hoewel het ook verwarring schepte omdat ze behoorlijk verhit de bank hadden gedeeld gisteravond en hun gevoelens letterlijk en figuurlijk met elkaar gedeeld hadden. Met een kleine zucht haalde Josh zijn hand door zijn warrige lokken terwijl hij naar haar opkeek.
''Begrijpelijk.. Daarom stel ik voor dat ik mijn dingen ga regelen en jij de jouwe. Als we vanmiddag dan weer thuis komen, kijken we hoe we verder gaan.'', stelde hij voor. Als ze niet met hem verder wou, als ze dat besloot, dan zou hij in elk geval een slaapplek geregeld hebben. Maar gezien ze dat onzin leek te vinden, zei hij daar maar niets meer over. Met dat voorstel was hij overeind gekomen, nadat hij naar de tijd op zijn horloge had gekeken. Voor even schudde hij zijn hoofd dan ook.
''Ik heb niet echt honger, dank je wel. Ik ben best nerveus voor de rechtbank om eerlijk te zijn.'', gaf hij maar toe. Hij pakte zijn rugtas van de stoel naast hem en schoof deze stoelen ook weer aan terwijl hij het ding rond zijn schouder hees. ''Ik moet daarbij met een half uur daar zijn, mijn bus gaat zo.'', knikte hij. ''Ik heb mijn telefoon bij me als je me nodig hebt, ik zie je vanmiddag oké.'', glimlachte hij kleintjes. Hij wou het liefst naar haar toe lopen en een kus geven om gedag te zeggen, maar hij moest zichzelf nu dwingen om, om te draaien en naar de voordeur te lopen. Daar stapte hij in zijn schoenen en was hij door de voordeur naar de bushalte vertrokken...

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Hem zo gekwetst zien, deed haar pijn. Vooral omdat zij degene was die hem zo had gekwetst. Zij was de boosdoener in dit geval, omdat ze verder was gegaan met haar leven en een andere man in haar leven had toegelaten. Hoewel ze zelf maar al te goed besefte dat hij het haar niet kwalijk kon nemen, voelde ze zich toch schuldig tegenover hem. Het was gewoon de hele situatie waardoor ze zich schuldig voelde. Het was een rot situatie. Eentje waarin ze niet wist wat ze moest doen, hoe ze zich moest voelen en wat ze moest zeggen. Ze was dolblij met zijn terugkomst en dat hij in leven bleek te zijn en al haar gevoelens voor hem kwamen naar boven, want hij was haar ware liefde. Maar tegelijkertijd gaf ze ook om Chris, maar moest ze zijn hart breken, omdat ze eerlijk gezegd toch liever terug wilde naar Josiah. Haar hart leidde haar naar hem. Hij hoorde bij haar en zij hoorde bij hem. Zo was het gewoon. Ze hoopte vooral dat Chris het goed zou opvatten, want dan zou ze zich minder schuldig voelen.
Een klein knikje volgde op zijn woorden. Het was uiteindelijk toch iets wat hij alleen moest doen. Rosemary had alleen aangeboden om mee te gaan voor steun, had hij dat gewild. "Dat is ook zo." zei ze, instemmend. Hij stelde voor dat terwijl hij zijn dingen zou regelen, zij het hare zou regelen. Of ze er klaar voor was of niet, moest ze het vandaag maar meteen doen. Ze kon Chris beter nu onder ogen komen en met hem praten dan dat ze het zou uitstellen. Ze moest dit doen voor zowel hem als Josiah. En eigenlijk ook wel voor haarzelf. "Is goed." zei ze kort, omdat ze niet wist wat ze er anders op moest zeggen. "Je hoeft niet nerveus te zijn. Vandaag zal je eindelijk weer je leven terugkrijgen." probeerde ze hem gerust te stellen. "Tot vanmiddag." knikte ze nog en volgde met haar ogen zijn bewegingen, tot hij uit zicht verdween. Normaal gesproken zouden ze minstens een kus hebben gegeven als een van de twee het huis verliet. Het was iets waar ze nu ook naar snakte, maar helaas. De situatie stond er niet naar. Misschien vanavond. Dan zou ze voor Josiah hebben gekozen. Ze wist dat ze voor hem ging kiezen, maar wist natuurlijk niet hoe het gesprek met Chris zou verlopen.
Haar voetstappen brachten haar terug naar haar slaapkamer, waar ze meteen haar telefoon pakte en een bericht stuurde naar Chris met de vraag waar hij was en dat ze ergens moesten praten. Ze schreef erbij dat het belangrijk was en dat het niet uit te stellen was. Haar telefoon liet ze op bed vallen, waarna ze zich wendde tot haar kledingkast en een outfit bij elkaar raapte. Gewoon een simpele zwarte skinny jeans met voor daarboven een topje. Het klaarmaken had haar dit keer maar weinig tijd gekost. Ze trok de voordeur achter haar dicht en liep naar haar fiets toe, die ze van het slot afhaalde voordat ze opstapte en weg fietste. Op weg naar het appartement van Chris, dat zich midden in de stad bevond.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Josh was die middag in zijn eentje de deur uit gegaan. Hij had de bus op het nippertje gehaald en het was twintig minuten rijden geweest, de halte stond voor de rechtbank dus hij was zo binnen geweest. Op tijd gelukkig. Hij had zijn verhaal opnieuw moeten doen, waarna hij heel wat papieren had moeten tekenen en ook nog dingen had moeten regelen in datzelfde gebouw om zijn graf te verwijderen. Daarna was hij door gegaan naar David, samen hadden ze afgesproken om wat te lunchen. Al had Josh maar weinig gegeten omdat zijn maag in een knoop op dit moment en hij had dan ook zeker David zijn advies nodig gehad. Al kwam daar ook eigenlijk niet meer uit dan 'dat hij moest afwachten. Dat als het zo hoorde te zijn, dat het wel weer bij elkaar terug kwam'. Hij geloofde er op dit moment niet zo heel erg in eigenlijk, maar dat waren weliswaar zijn eigen spoken die hij sowieso al een hele lange tijd in zijn hoofd had zitten. Zijn angsten, waanbeelden en gekmakende gedachten. Hij was misschien wel meer beschadigd dan hij zelf wou toegeven en dat werd hem wel duidelijk nu hij werkelijk op het randje stond om Rose kwijt te raken, afhankelijk van wat ze zou kiezen. Zijn hart hoopte dan ook met alle macht dat ze bij zou komen en dat ze hem goed nieuws zou vertellen. David had hem in elk geval verzekerde dat hij altijd bij hem op de bank mocht crashen.
De middag ging misschien wel wat sneller dan hij zelf wou, waardoor hij uiteindelijk toch de bus terug naar huis had moeten nemen om nog een beetje voor het eten weer thuis te komen. Josh zag de fiets van Rose staan, waardoor hij wist dat ze thuis was. Hij had de deur open geduwd en zijn schoenen en tas achter gelaten in de gang. Door de woonkamer heen was hij richting de keuken gelopen, waar ze te vinden was. Kokend nog wel. Misschien dat hij toch wel een beetje honger had nu hij de soep zo kon ruiken. Heel even sloot hij dan zijn ogen ook voor hij zijn schouder tegen de deurpost aanzette.
''Ik ben er ook weer.'', had hij medegedeeld zodat ze niet van hem zou schrikken. ''Ik heb weer een paspoort, mijn graf word verwijderd en ik ben officieel weer een identiteit.'', glimlachte hij zuinig. Hij wou deze keer niet zozeer van de wal in de sloot springen. Hij wou het ditmaal iets van haar af laten hangen, of ze daadwerkelijk met die Chris had gesproken en om haar definitieve antwoord te horen. Josh had immers duidelijk gemaakt dat hij hier niet wou blijven in onzekerheid en elders heen wou als de keuze niet bij hem lag. De eetkamer was hij in gelopen en had een kruk van de bar naar achteren getrokken, zodat hij daar op plaats kon nemen. Zijn telefoon en portemonnee had hij op het blad neer gelegd vooral hij zijn armen over elkaar vouwde en ook op het blad neer legde. Daardoor leunde hij wat naar voren terwijl een warm gevoel hem toch wel bekroop. Hij had niet kunnen denken dat hij haar weer kokend in de keuken zou zien.

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Het was een lang en intens gesprek geweest. Gezamenlijk hadden ze het over de hele situatie gehad en waren ze overeengekomen dat ze hun wegen zouden scheiden. Chris had het, net zoals zijzelf, jammer gevonden dat ze niet verder hadden uitgezocht wat er tussen ze was, maar hij had begrip getoond. Hij had begrip dat ze terug wilde naar haar ex-verloofde. Hij had zelfs uitgelegd waarom hij het begreep. Chris had verteld dat hij het begreep, omdat ze in eerste instantie met Josiah een leven voor zich had gezien. Ze zou met hem trouwen, dat is niet niets. En hij vertelde haar ook om terug naar hem te gaan. Het was een tweede kans met Josiah en dat ze stom zou zijn als ze die voorbij zou laten gaan. Het was een goed gesprek geweest. Nu voelde ze zich ook een stuk kalmer vanbinnen. Ze had geen onzekerheid meer wat ze moest doen, want ze was erover uit. Tevens had ze ook geen schuldgevoel meer, omdat Chris min of meer achter haar keuze stond. Het was fijn om wat rustiger te zijn. Ze kon eindelijk genieten va het feit dat Josiah terug was. Hij was terug en ze wilde verder met hem. Haar leven met hem oppakken en uiteindelijk trouwen, zoals ze dat van plan waren. Ze wilde nog steeds niets liever dan trouwen met hem, kinderen krijgen en vervolgens samen oud worden met hem. Vanaf nu zou ze hem ook zeker niet meer uit haar leven laten glippen. Nee, ze wilde hem niet nog een keer kwijtraken.
In de keuken nam de geur van de soep toe. Rosemary had geen zin om heel uitgebreid te koken, dus had ze besloten om soep te maken. Maar wel soep met verse ingrediënten en niet zo'n soepblik uit de supermarkt. Ze kon niet wachten tot Josiah terug zou keren. Dan kon ze hem eindelijk het goede nieuws vertellen. Ze roerde door de soep heen. Het was zo goed als klaar. De stem van Josiah liet haar achterom kijken. "Welkom terug in het leven." maakte ze als grapje, in de hoop dat het niet ongepast was. Ze draaide het vuur uit en liep op haar blote voeten naar hem toe. "Ik wil verder met jou, Josh. Ik wil nog altijd trouwen en kinderen krijgen en samen zo oud worden dat we niet meer kunnen lopen." – "Jij zal altijd mijn keuze zijn. Jij hebt mijn hart verovert." zei ze. Haar handen legde ze op zijn wangen en voorover leunend drukte ze haar lippen op die van hem. Na een paar seconden trok ze haar lippen terug. "Ik hou zoveel van jou." fluisterde ze, breeduit glimlachend. Met haar vingers streelde ze over zijn wang heen. Haar ogen weken niet van zijn gezicht af. "Je bent de meest prachtige man die op deze hele wereld rond loopt." kwam er zachtjes uit haar mond, terwijl ze hem nog altijd bekeek. Ze wist dat ze de juiste keuze had genomen om voor hem te kiezen.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Een zuinige glimlach sierde Josh toen ze hem welkom heette in het leven. ''Zoiets, ja.'', antwoordde hij. Hij kon het zelf nog niet zo goed geloven en het was best vermoeiend geweest dat hij alles weer op had moeten rakelen. Dat hij zijn verhaal wéér had moeten doen, tot diep in de details, moeten verklaren wat er precies was gebeurd en waarom. Hij zuchtte dan ook even en woelde even met zijn hand door zijn haren voor hij zijn handen langs zijn gezicht wreef. Hij had inderdaad best trek gekregen en kon niet wachten tot hij een hapje kon eten, Rose haar soep om precies te zijn. Als ze hem nog wou hebben dan toch, anders ging hij bij David wel een pizza bestellen. Hij fronste dan ook even bedenkelijk en had wat op de binnenkant van zijn wang gebeten. Josh had heus nog hoop, dat had hij altijd al gehad. Ze was immers zijn rots in de branding geweest en zelfs nu was ze dat nog steeds. Ze was de reden geweest waarom hij thuis was gekomen, iets anders dan haar en dit huis had hij immers niet.
Iets vragend had hij haar aangekeken toen ze naar hem toe was gestapt en hij zichzelf iets had gedraaid zodat hij haar fatsoenlijk kon aankijken. Nu kwam het... Ze ging hem afwijzen, zeggen dat ze de oude dingen niet meer kon oprakelen en dat ze gisteren gewoon overrompeld was geweest. Maar het woord waar hij op wachtte kwam niet en daarom had hij heel even nodig om te beseffen wat ze precies had gezegd. Zijn blauwe ogen staarden haar dan ook zowaar aan, zelfs toen ze hem kuste. Al was het automatisme om zijn lippen iets te tuiten en haar kus te beantwoorden.
''Ik ook van jou.'', had hij iets schor gesproken. Hoewel hij hoop had gehouden dat dit zou gebeuren, kwam het toch ergens onverwachts. Vooral omdat hij het ook duidelijk had gemaakt dat hij het wél had gesnapt als ze zonder hem verder had gewild. Maar ze wou met hem verder, ze sprak zelfs over kinderen, oud worden, trouwen dus. Ze wou nog steeds met hem trouwen en dat maakte dat hij een warmte door zijn lichaam voelde spreidde en hij zijn hart daadwerkelijk weer voelde aanwakkeren. Hij was ademloos op dit moment, maar niet achterlijk en hij was nog genoeg bij zinnen om haar naar zich toe te trekken aan haar bovenarm en deze keer vanuit zijn kant haar lippen op te zoeken.
Misschien was het wat stom, maar hij zou zichzelf niet zijn als hij zijn gevoel niet gewoon volgde. Josh was van de kruk gekomen en had daarmee ook de kus afgebroken. Vanuit zijn ooghoeken had hij gezien dat het vuur niet meer aanstond en soep wachtte immers wel. Simpelweg had hij haar opgetild en was hij naar boven gelopen, hij was een goede 1 meter 86 dus het nam voor hem minder tijd om boven te komen dan voor haar. Pas bij het bed had hij haar weer los gelaten, met haar rug op het matras.
''Vergeef me, maar ik heb tijd in te halen.'', had hij iets schor gesproken. ''Tijd welke ik met de liefde van mijn leven heb moeten missen.'', verzuchtte hij. Josh had zichzelf over Rose heen gebogen om haar weer te kussen en deze keer haar lippen iets van elkaar te dwingen voor een zoen.

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Vanbinnen voelde Rosemary zich helemaal warm. Warm van geluk. Dit gevoel van geluk had ze gemist. Alles viel op dit moment weer op z'n plaats. Zo moest het zijn. Zij moesten bij elkaar zijn, dat was het totale plaatje. Dan klopte het. Zijn aanwezigheid en liefde zou haar hart weer helen. Haar hart dat al die tijd gebroken was geweest. Nooit, maar ook nooit had ze gedacht dat haar hart weer zou helen. En dat ze ooit weer zo gelukkig zou worden als ze ooit was geweest. Maar die kans was er nu weer. Ze zou weer gelukkig kunnen worden. Ze zou haar oude zelf weer terug kunnen vinden. Het meisje dat overal plezier in zag en open was. Niet het meisje dat ze was geworden na zijn dood.
Bij haar bovenarm werd ze naar hem toegetrokken. Zijn lippen vonden de hare en genietend sloot ze haar ogen. Voorzichtig sloeg ze haar armen om zijn nek heen. Een lange kus was het niet, want Josiah onderbrak het al. "Wow." murmelde ze, omdat ze onverwachts werd opgetild en haar benen niet meer op de grond voelde. Ze hoefde niet eens te vragen waar hij van plan was om haar mee naar toe te nemen. Dat wist ze maar al te goed. Ze gingen naar de slaapkamer. Zijn lange benen brachten hun beide snel naar boven. Als ze op haar eigen benen had gestaan, had ze hem mooi niet bijgehouden. Hij hoefde met zijn lange benen minder stappen te zetten. Zij moest daarentegen met haar korte benen veel stappen zetten om naar boven te gaan. Een lange vriend hebben, was in zoveel opzichten makkelijk. Hij kon haar met gemak tillen, maar kon ook bij de bovenste kastjes waar zij moeite voor moest doen, wilde ze erbij kunnen. Daarnaast was het knuffelen ook erg fijn.
Het matras voelde ze onder haar rug. "Ik heb ook tijd met jou in te halen." lachte ze, want het kwam van beide kanten af. Zij had ook tijd met hem in te halen. Zo hadden ze ook een heleboel seks in te halen. Alle seks die ze hebben gemist in de tijd dat ze niet bij elkaar waren. Gewillig liet ze hem haar dwingen tot een zoen. Passievol, liefdevol en vol lust zoende ze hem. Haar handen gleden door zijn haren, maar zakten over zijn rug heen naar beneden. Aan het uiteinde van zijn shirt stopte ze om zijn shirt uit te doen, waardoor ze de zoen even moest onderbreken. Zelf trok ze meteen haar eigen topje uit, die ze aan de kant gooide. Haar lippen zochten de zijne weer op en haar handen zochten naar zijn broek. Grijnzend tegen zijn lippen begon ze de knoop en rits los te maken. "Ik wil je zo graag." fluisterde ze, nadat ze haar lippen terug had getrokken en bezig was met het uittrekken van zijn broek. Eenmaal toen zijn broek uit was, legde ze haar handen op zijn bovenarmen en gaf ze hem een klein duwtje zodat hij op het bed terugkwam en ze bovenop hem kon klimmen. Ze ging schrijlings op hem zitten en leunde naar voren om zijn lippen weer op te zoeken.

Fifty shades of fucked-up