ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Vanbinnen begon Rosemary langzaam het idee te krijgen dat ze gek aan het worden was. Het moest gewoon een verbeelding zijn. Het kon niet anders. Ze moest zich dit verbeelden, omdat ze graag dit beeld wilde zien. De eerste weken na de mededeling over zijn dood, had ze over dit moment gedroomd en nagedacht. Wat nou als hij niet dood was? Wat nou als hij weer naar haar terug zou keren? Deze gedachten had ze alleen maar toegelaten omdat ze zijn dode lichaam niet in de kist had zien liggen. Maar naarmate de tijd was verstreken, was ze het gaan accepteren dat hij daadwerkelijk om het leven was gekomen en dat het niet zou gebeuren dat hij in levende lijven terug naar hun huisje, en terug naar haar, zou keren.
Flauwe woorden kwamen uit zijn mond. Zijn flauwe humor, dat ze niet anders gewend was van hem. En zijn fijne stem, die ze absoluut gemist had. Een lachje kon er net maar net van af. Ze was compleet in shock. In shock dat hij hier voor haar stond. Ze had hier dan wel naar verlangd, maar op dit moment wist ze niet hoe ze moest reageren. Zo ontiegelijk veel vragen begonnen door haar hoofd heen te gaan. Hoewel ze hem aan de ene kant wilde knuffelen, bleef ze stil staan. Ze moest dit tot zich laten bezinken. Nu voelde het allemaal nog onrealistisch aan. Alsof ze aan het dromen was en elk moment wakker kon worden. Pas als ze dit tot zich had laten bezinken, zou ze oprecht blij zijn met zijn terugkeer naar huis.
Met haar ogen volgde ze zijn bewegingen. Van hoe hij zijn tas op de grond liet zakken tot aan hoe hij naar voren stapte om vervolgens zijn armen om haar lichaam heen te slaan. Haar lichaam werd tegen het zijne aangetrokken. Voorzichtig sloeg ze haar armen om zijn middel heen. Zijn vertrouwde armen om haar lichaam heen had ze gemist. Het vertrouwde gevoel in zijn buurt had ze gemist. Alles aan hem had ze gemist. Haar hoofd legde ze tegen zijn borstkas aan. Zonder woorden uit te wisselen, bleef ze stilletjes tegen hem aan staan. Een paar minuten verstreken. Het liefst bleef ze langer zo staan, maar ze had ook nog zoveel onbeantwoorde vragen die ze aan hem wilde stellen. "Laten we naar binnen gaan. Het begint fris te worden." stelde ze voor en liet hem los. Ze boog voorover om zijn tas van de grond te rapen, die zwaarder was dan ze had gedacht. Binnen liet ze de tas in de foyer tegen de muur aan staan. "Wil je wat te eten of te drinken?" vroeg ze en liep de woonkamer binnen. Het huis was vrijwel hetzelfde als hoe hij het achter zich had gelaten. Er waren wel wat veranderingen, waaronder dat veel van zijn spullen opgeborgen lagen in de kelder. "Gaat alles goed?" stelde ze hem een vraag, omdat ze niet wist waar ze anders moest beginnen. Ze kon moeilijk direct met de vraag komen hoe het kon zijn dat hij nog in leven was, terwijl het leger haar een bericht had gestuurd dat hij om het leven was gekomen.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Josiah had ontiegelijk zenuwachtig voor de deur gestaan, alsof hij haar weer ophaalde voor hun eerste afspraakje welke ze enkele jaren geleden hadden gehad. Hij had haar toen mee genomen naar het kleine restaurant op de hoek van de straat waar hij toen nog woonde. Het was een onzettend ongemakkelijk etentje geweten, vooral omdat het hoofdgerecht hamburgers was geweest, maar ze hadden gelachen en vanuit daar was alles best snel gegaan. Maar hij zou het voor geen goud over willen doen, omdat het gewoon hun manier van doen was. Die rare uitstapjes, dikke hamburgers eten en een zeer slechte zwart-wit film kijken. Een kleine glimlach vormde zich nog even terwijl hij even om zich heen keek. Josiah vroeg zich af of ze nog steeds dezelfde buren hadden, ondanks dat ze een vrijstaand huisje hadden. De buren waren altijd vriendelijk geweest tegen het jonge stel, daar waar hun al twintig jaar getrouwd waren geweest, minimaal. Het was allemaal wat vaag en hij wist dan ook niet of hij het zich allemaal wel correct herinnerde, maar dat was geen zorg voor nu. 
Het was pas dat de deur echt open ging, dat zijn blauwgrijze ogen weer in beweging kwamen en hij zijn blik vestigde op de blonde jongedame voor zijn neus. Wiens haren lichtelijk in de war zaten en niet meer dan gehuld in een badjas. Dit maakte het ergens... als vanouds. Alsof hij net thuis kwam van de basis hier in het land, waar hij maandenlang naar toe had gemoeten voor hij eindelijk uitgezonden was. Hij had het dan ook alleen geaccepteerd omdat hij er van overtuigd was geweest dat ze het geld konden gebruiken, dat hij de broodwinner moest zijn en voor zijn verloofde diende te zorgen. Weliswaar had het aan de gebrekken van zijn eigen leven gelegen, maar hij had er geen spijt van. Hij leefde nog en hier stond hij. 
Haar vragen staken ergens, vooral toen ze opmerkte dat hij dood was, maar toch wist hij zijn mondhoeken iets omhoog te duwen. ''Honey, I'm home..?'' wist hij er flauwtjes uit te persen omdat hij niet zo goed wist wat hij daarop moest antwoorden. Dit was zijn flauwe humor die ergens nog aanwezig was, verborgen onder al het andere wat hem de afgelopen twee jaar had gevormd. Wat twijfelend had hij in de deuropening gestaan, voor hij zichzelf dwong om zijn tas los te laten en naar voren te stappen. Gewoonweg om zijn armen rond haar ranke lichaam te vouwen en haar tegen zich aan te trekken. Zijn neus in  haar haren, genietend van de zoete geur die ze altijd al met zich mee had gedragen. Hij wou gewoon even zo staan, voor ze vragen zou gaan stellen. 

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Het was inmiddels zo goed als twee jaar geleden dat Rosemary haar verloofde, de liefde van haar leven, gedag had gezegd, omdat hij met het leger was uitgezonden naar het buitenland. De eerste maanden hadden ze contact behouden, voornamelijk door het heen en weer sturen van brieven. Brieven waarin ze elkaar up-to-date hielden van elkaars levens. Echter was dat contact op een gegeven moment uit het niets gestopt. Plots kreeg ze geen enkele brief meer binnen. De eerste dagen en zelfs weken had ze gedacht dat het voor Josiah misschien tijdelijk niet mogelijk was om haar te berichten. Maar na een maand, hoopvol, te hebben afgewacht, kreeg ze een totaal onverwachte brief binnen. Een brief waarvan ze niet had gewild dat die op haar deurmat was geëindigd. De angst van haar leven was uitgekomen; Josiah was om het leven gekomen tijdens de missie. In de brief had vermeld gestaan dat de basis was aangevallen en dat er geen overlevenden meer waren. Niet alleen haar geliefde was om het leven gekomen, maar ook die van anderen. Het was hartverscheurend. En wat nog hartverscheurender was, was dat ze tijdens de begrafenis een lege kist de grond had in zien gaan. Ze had niet eens een waardig afscheid gehad. Het enige wat ze nog had gewild, was hem een laatste keer kunnen bekijken. Zijn mooie gezicht. En hem wellicht een laatste kus willen geven. Maar dat had niet gekund. Zijn lichaam zou ergens in het buitenland tussen het puin liggen. Een afschuwelijke gedachten. Hij verdiende beter. Hij behoorde in de begraven kist te liggen. Maar helaas kon ze er niets aan doen.
Het had haar maanden gekost om haar leven weer op orde te krijgen. Josiahs dood had haar leven op een pauze gezet. Weken had ze gehuild en haarzelf in huis opgesloten. Gelukkig wisten haar familieleden en vrienden haar uit het donkere gat te halen. Ze had haar leven opgepakt. En toen ze er klaar voor was, had ze zijn spullen ingepakt en opgeborgen. Het ging steeds beter met haar. Zodanig dat ze zich zelfs had opengesteld voor nieuwe jongens, met aandringen van haar vriendinnen die vonden dat ze weer moest genieten van het leven. Niets of niemand zou Josiah terugbrengen en haar vriendinnen hadden haar ervan overtuigd dat hij liever had gewild dat ze met haar leven verder ging, dan altijd om hem te rouwen.
De deurbel galmde door de woning heen. Een verwarde blik vormde haar gezicht. Wie zou dat zijn? Rosemary verwachtte vandaag helemaal geen bezoek. Vermoeid sloeg ze de dekens van haar lichaam af. Haar benen slingerde ze over de rand van de bank heen en ze duwde haarzelf overeind. Ze was nog doodmoe van het uitgaan van vannacht. Vandaag stond dan ook een rustig dagje op haar planning. Onderweg naar de voordeur trok ze haar badjas dicht. Haar hand reikte naar de deurklink, die ze naar beneden duwde om de deur open te trekken. Haar groene ogen dwaalden af naar de verschijning voor haar. Tot een paar keer toe knipperde ze. Nee, dat kon hem niet zijn. Ze leek Josiah te zien, maar ze moest het zich verbeelden. Hij was er niet meer. En geesten bestonden niet. Ze sloot haar ogen. Na een paar seconden opende ze haar ogen weer. Hij stond er nog steeds en hij leek nog steeds op Josiah. "Josh, ben je dat echt?" – "Nee, dat kan niet. Je bent dood." vroeg ze. Als ze het zich verbeeldde en iemand anders voor haar stond, zou diegene haar zeker voor gek verklaren.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Josiah was bijna twee jaar weggeweest van huis. Twee jaar. Het was niet zo alsof hij ervoor gekozen had, de missie was gewoonweg helemaal uit de hand gelopen en hij mocht zichzelf nog prijzen dat hij overeind stond. Dát hij überhaupt naar huis kon, want dat konden zijn teamgenoten niet zeggen. Zijn vrienden. Die zouden helemaal niet meer praten en als de familie geluk had konden ze misschien nog wat persoonlijke bezittingen begraven, want vaak ging de kist leeg de grond in. De gedachte alleen al is deprimerend en daarom zucht hij ook even zachtjes, om het van zich af te duwen. Uiteindelijk leefde hij nog, ondanks de dingen die hij had moeten zien en meemaken, hij leefde nog. Hoewel hij hier en daar een litteken spontaan kon voelen branden op zijn rug, bij de gedachte alleen al aan de plek waar hij gezeten had voor ze bevrijd werden met een enorm aantal bewoners van een stad verderop. Wederom betrapt hij zichzelf erop dat hij eraan dacht, waarop hij kort zijn hoofd schudde. Het was over, hij kon door, hij ademde nog en hij was op weg naar hetgeen waar hij het meest naar uitgekeken had. 
De reis had veel te lang geduurd voor zijn gevoel. Eerst 12 uur met het vliegtuig, special class natuurlijk gezien zijn overleving, daarna nog een stuk met de trein en uiteindelijk de bus. Mensen hadden hem dood verklaard, dus grote kans dat zijn rijbwijs ook niet meer geldig was. Dat werd dus ook nog een enkeltje rechtbank om zichzelf feitelijk weer tot leven te wekken. Een nieuwe zachte zucht volgde, want het enige waar hij nu naar verlangde was rust en genieten van hetgeen wat hij het liefst had in zijn leven. Rosemary, en dat was precies waar hij naar op weg was. Hopend dat zij geen hartaanval kreeg dan toch, al deed dat idee hem toch onbewust even laten glimlachen. Hij had geen ouders meer, geen broers en zussen, dus dit was de enige plek waar hij heen kon. Het huisje wat ze toen same gekocht hadden. Het was niet groot, precies groot genoeg met twee extra kamers en een tuintje op het zuiden. Ze hadden het samen wat opgeknapt, geschilderd en behangt. De spullen hadden ze ook bij elkaar geraapt en zodoende had hun huisje een impressie gekregen die bij hen hoorde. Lichte meubels en iets donkere tinten op de muren. Hij was benieuwd of alles nog exact zo was, of zijn spullen er nog wel waren. Het zorgde dan ook tegelijk voor een bedroefte blik in zijn ogen, maar hij mocht niet doemdenken tot hij langs was geweest!
Daar stond hij dan, voor de deur en tot zijn verbazing hing het naamplaatje nog naast de deur. Josiah & Rosemary. Nummer 21. Hij moest even diep adem halen en trok zijn tas wat beter over zijn schouder voor hij aanbelde. Sleutels had hij niet meer en hij kon moeilijk inbreken, ze zou dan letterlijk een hartaanval krijgen. Hoewel hij bloemen mee had willen nemen, was daar niets van gekomen en hoopte dat hijzelf meer dan genoeg was. 

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Rosemary Ilanah Delatour.

Fifty shades of fucked-up

ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Josiah ''Josh'' Durnan