ORPG | Bad is the new good.

Re: ORPG | Bad is the new good.

Emory

Afwachten tot hij zou ingrijpen, was misschien niet het beste idee. Heel de avond had hij al niet veel interesse in haar getoond. Ze probeerde er alles aan te doen om ook maar een beetje aandacht te krijgen. Het was namelijk echt de bedoeling dat ze contact hielden hierna. Dat was in ieder geval haar plan. Anders ging haar missie echt mislukken. Zonder contact kwam er niks. Er kwamen dan geen bekenningen. Zo iets vertelde je niet aan een vreemde. Ze moesten dus wel erg close worden, wilde hij zo iets aan haar vertellen. Alle bekenningen moesten uit zijn mond opgenomen worden. Het zou allemaal bewijs worden voor de rechtzaak. Maar het moest echt uit zijn mond komen, want ander bewijs hadden ze niet. Het bewijs wat er nu was, was niet bruikbaar. Daarom stond zij nu hier. Ze moest ervoor zorgen dat er bekenningen uit zijn mond kwamen, zodat hij de gevangenis in ging. Maar dat ging allemaal niet vlekkeloos. Zolang hij geen interesse toonde, ging het lastig worden. Zonder contact zou haar missie mislukken. Zonder contact ging er echt geen bekenningen komen. En wat kon ze nog meer doen? Ze had al een strak rokje en topje aan gedaan. De meeste mannen vonden dat wel aantrekkelijk. Daar had ze ook gelijk over. Zelfs hij liet zijn ogen soms over haar lichaam heen glijden. Nu vond ze dat totaal niet erg. Als dat haar zou helpen, vond ze het niet erg. Soms was het nodig om haar vrouwelijke vormen in de strijd te gooien. Het liefst niet, maar als het nodig was wel. Ze had het vaker gedaan. Daar was ze niet echt trots op, maar het had haar wel vooruit geholpen. Hier had ze het ook nooit over gehad met haar collega's. Dat zouden ze waarschijnlijk niet goedkeuren, maar het had haar geholpen. Ze was verder gekomen, dat vond ze het belangrijkste. Als dat nu ook moest, vond ze het prima. De jongeman die ze voor zich had was namelijk een lastige. De lastigste man die ze ooit had gehad, kon ze wel zeggen. Het deed hem allemaal niks dat er een vrouw voor haar stond. De meeste waren dan gelijk verkocht. Alleen hij niet, hij was heel anders. Het deed hem niet. De meeste leiders waren ook niet op zoek naar liefde. In dat wereldje was dat niet slim. Dat was alleen een zwakte. Dat was misschien ook de reden voor Ace, dat hij geen interesse in haar toonde. Misschien was hij bang om verliefd te worden en was de enigste optie voor hem, om haar te negeren. Maar ze gaf echt niet op. Ze deed er echt alles aan om haar missie goed te afronden. Ze wilde niet terug gaan naar het politiebureau om te mededelen dat het haar niet gelukt was. Dat had ze nog nooit gedaan en dat wilde ze nu ook niet. Het was een moeilijke jongeman. Tot nu toe had er niks gewerkt bij hem. Hij praatte wel en keek af en toe naar haar lichaam, maar dat was het. Hij leek geen aandacht te willen van de jongedame. Waarschijnlijk wilde hij alleen zijn, maar ze hield niet op. Ze was wel een beetje eigenwijs, maar soms was dat goed. Zo ook nu was het een goed idee geweest. Ace kreeg het door, eindelijk. Zijn lichaam draaide hij een kwartslag naar haar om. Dat was voor haar al een stuk beter geweest. Het had haar meer hoop gegeven. Het zag eruit alsof hij nu wel meer interesse in haar had. Maar nu zat ze nog met het probleem van de andere jongen, die haar zo lastig stond te vallen. Ging Ace wel iets doen? Het was misschien geen slim plan om op hem te wachten. Ze had beter zelf in kunnen grijpen. Hem een klap verkopen. Ja, dat kon ze. Ze was politie, die hadden speciaal hierin getraind. Zo ook zij. Maar ze wilde het niet gebruiken. In de hoop dat hij wat deed. Maar daar kreeg ze nu spijt van, want er leek niks te gebeuren. 
De woorden die er uit zijn mond kwamen, hadden hem dus echt laten verbazen. Hij zei er gewoon wat van. Ze had dus helemaal geen spijt meer. Het hielp wel. De jongeman, Alexander, liet haar nu wel met rust. Zijn aandacht was nu gevestigd op Ace. Naja, voor haar was het Thomas. Wel kut, want ze moest zich nu niet verspreken. Het gesprek ging wel nog over haar. Iets wat ze niet graag hoorde. Ze vond het walgelijk. Ze zagen haar niet als een vrouw. Ze was meer een of ander object in hun ogen. Daar kon ze niet goed tegen, maar ze hield het daar ook bij. Het ging haar ene oor in en haar andere weer uit. Een ding bleef er wel in haar hoofd hangen. Had ze dat goed gehoord? Werd hij nu echt met Ace aangesproken? Ja, ze had het goed gehoord. Ze wist het heel zeker. Hij was dus betrapt, maar daar zou ze later op terug komen. Nu wilde ze het liefst die Alexander weg hebben. Hij verpestte een beetje alles. En ze wist wel iets om hem weg te krijgen.
'Je komt hier om lol te hebben?' vroeg ze, 'Valt je vijand irriteren hier blijkbaar ook onder?' Ze trok haar wenkbrauw op. Ze keek hem aan. Hij knipoogde weer eens naar haar. Walgelijk. Ze rolde met haar ogen. 'Even serieus. Heb je echt niks beters te doen?' vroeg ze, lichtelijk geïrriteerd. Hij had niet echt een goede indruk bij haar gemaakt. Haar aanraken op plekken waar ze niet aangeraakt wilde worden, nee dat vond ze niet prettig. Alleen de juiste jongen mocht daar aan zitten, maar die had ze in al die tijd nog niet gevonden. Voor de rest wilde ze liever niemand daar hebben, behalve als ze toestemming hadden. Dit had hij absoluut niet. Zijn eerste indruk was dus niet bepaald goed. Ze kon wel begrijpen waarom Ace een hekel aan hem had. Dat had ze nu ook wel. Van haar mocht hij nu echt wel weg gaan. Alexander stoorde haar behoorlijk. Ze was bezig met Ace, niet met hem. Hij kwam dit weer eens storen. En volgens mij ging hij ook niet zomaar weg. Het irriteerde haar behoorlijk. Ze wilde gewoon verder gaan met haar missie. Gewoon verder gaan met het gesprek. Maar ze wist niet of dat nog ging gebeuren. Daarvoor zou Alexander toch echt weg moeten. Ze wilde niet iemand achter haar hebben staan die heel het gesprek mee luisterde. Zeker omdat ze over Ace zijn naam wilde beginnen. Hij had zojuist gezegd dat hij Thomas heette, maar werd net overduidelijk aangesproken met Ace. Daar wilde zij hem wel over spreken, maar daarvoor moest Alexander eerst weg. Ze ging niet praten terwijl hij achter haar stond. Het was gewoon frustrerend. 
De jongeman verliet hun niet. Nee, er verscheen juist een grijns op zijn gezicht. Hij genoot ervan. Hij genoot ervan hoe ze reageerde. Het was van zijn gezicht af te lezen. Het was niet de bedoeling dat hij er van genoot. Ze wilde hem juist duidelijk maken dat hij weg moest gaan. Dat ze geïrriteerd van hem werd. Alleen leek hem dat niks te boeien. Nee hij genoot er juist van. 'Ach, wat ben je toch schattig.' zei hij en knipoogde naar haar. Nogmaals rolde ze met haar ogen. Als ze iets haatte, was het dat wel. Mensen die haar schattig noemde. Daar kon ze niet tegen. Het was haar wel duidelijk dat ze hem niet weg kreeg. Haar poging was mislukt. Ze hoopte dat Ace hem nog weg kreeg. Naja, ze hoopte dat hij de moeite deed om hem weg te krijgen. Het was haar wel duidelijk geworden dat hij nergens veel moeiten voor deed. Het was dus maar de vraag of hij hem weg ging krijgen. Het was zijn vijand, dus waarschijnlijk hield hij ook niet van zijn bijzijn. 




Kendall

Wat was hij toch gefrustreerd. Alexander en zijn bende verpestte hun avond wel. Wie had ze verteld dat hun hier waren? Ze waren hier zeker niet voor hun plezier. Iemand moest wel verteld hebben dat zij hier waren. Normaal kwamen ze echt niet hier, als zij al hier waren. Het zorgde alleen voor ruzie. Keer op keer ontstond er ruzie, wanneer ze samen in een ruimte waren. Zo ging het ook de laatste keer dat ze elkaar zagen. Dat was in een club. Er was ruzie ontstaan, waarbij een persoon vermoord was. Gelukkig niemand van hun bende. Het was juist van de bende van Alexander. Zijn rechterhand was toen neer geschoten. Het was dus een grote verrassing dat ze hier waren. Dat ze hier überhaupt durfde te komen. Daar stond hij van te kijken. Hij durfde nog zelfs naar Ace toe te lopen, om hem een beetje te irriteren. Net als de jongedame die bij hem was. Beiden werden ze lastig gevallen door de jongeman. Hij zocht gewoon ruzie. Dat was duidelijk. Ze waren hier niet voor lol, de reden waarom hun hier waren. Hun waren hier om zijn bende uit te dagen. Er was iemand in deze bar die contacten met hun had. Iemand moest ze wel gewaarschuwd hebben, dat ze hier waren. Het was overduidelijk te zien. Alexander liep recht op Ace af. Dat kon gewoon geen toeval zijn. Het zorgde voor een hoop woede en frustratie in zijn lichaam. Ze kwamen hier voor een leuke avond. Een avond waar ze niet hoefde te denken aan hun zaken. Vanavond konden ze eindelijk weer eens los gaan. En dat werd allemaal verpest, door zijn bende. Dat zorgde voor frustraties ja. Gelukkig had hij daarvoor een jongedame voor zich zitten. Eentje die er wel voor zorgde dat hij geen aandacht aan ze schonk. Iemand die zijn aandacht trok en hem ergens anders aan liet denken. Daar was hij blij mee, anders had hij allang iemand aan gevallen, uit irritatie. 
De woorden die ze zei met de grijns op haar gezicht, hadden hem ook laten grijnzen. Hij dacht even dat hij het verkeerd had gehoord, maar dat was toch echt niet zo. Hij had het goed gehoord. 'Oo ik kan wel sneaky zijn.' zei hij, 'Maar kun jij dat ook?' De grijns was niet van zijn gezicht af te krijgen. Hier genoot hij van. Een beetje met haar dollen, maar hij loog over niks. Al zijn woorden meende hij. De jongedame zag er ook erg aantrekkelijk uit. Hij zou haar zeker wel eens willen doen. Alleen die verdomde regel. Dat verpestte een hoop. Niet dat het hielp. Hij leek het daardoor nog meer te willendoen. Gewoon de regels verbreken en het achter iedereen zijn rug om te doen. Dat gaf hem een kick. Maar wilde Sydney dit ook? Dat wist hij niet. Al waren haar laatste woorden zeker geen nee. Haar laatste woorden leken eerder op een ja. Maar daar was hij nog niet zeker van.
Ook hij had besloten om nog een biertje te nemen. Dat kon zeker geen kwaad. Een biertje ging er nog wel in bij hem. De barman zette het biertje neer met een klap op de bar. Hij pakte hem in zijn hand vast, nam er wat slokken van en zette hem toen weer neer. Zijn aandacht werd toch getrokken door Ace en Alexander. Het zag er al beter uit dan net, maar nog niet goed. Voordat hij weer boos kon worden, werd hij gelukkig mee getrokken aan zijn hand. Sydney had zijn aandacht weer weten te trekken. Zonder dat hij antwoord kon geven, stond hij al op de dansvloer. 'Ik waarschuw je, ik kan niet dansen.' fluisterde hij in haar oor, omdat de muziek hier al een stuk harder klonk. Normaal deed hij dit ook niet. Dansen was niks voor hem. Hij deed het nu speciaal voor haar, anders zat hij zich nu nog te irriteren aan de bar. Het zorgde nu wel voor goede afleiding. Ook al zat hij liever aan de bar, maar hij kon geen nee zeggen. Hij kon geen nee zeggen tegen zo'n prachtige vrouw. En dat was de reden waarom hij nu op de dansvloer stond. 
Zijn hand had die van haar nog vast. Hij draaide een rondje met haar lichaam, waarna hij grijnsde. Zijn hoofd kwam dichterbij dat van haar. 'Wat kan ik toch van je genieten.' mompelde hij in haar oor en knipoogde naar haar. Hun lichamen stonden dicht bij elkaar. Hij kon haar lichaam gewoon voelen tegen dat van hem aan. Hij kon de warmte van haar lichaam tegen dat van hem aan voelen. Zijn handen rustten op haar heupen. Het was eigenlijk zo fout. Ze zat in dezelfde bende, dan hij zat. Er was een regel afgesproken. Een regel die boven alle regels uit kwam. Geen relaties in de bende. Hij kon het wel begrijpen, maar ook weer niet. Het kon erg fout aflopen. Al dacht hij dat het om iets anders ging. Ace zei altijd dat liefde niet bestond. Daar was hij heilig van overtuigd. Misschien was die regel er daarom gekomen. Hij was het wel eens met hem. Liefde bestond in zijn ogen ook niet. Het kon best zijn dat de ware echt zou bestaan, maar die zou hij niet in dit wereldje willen slepen. Het was maar beter dat hij geen vriendin had en het gewoon op wat vermaak hield. Af en toe een vrouw meenemen kon geen kwaad. Vanavond was hij dat niet van plan, tenzij zij hier ook zin in had. De regels overtreden en een beetje plezier maken. Hij stond er wel voor open. Iets achter de rug van Ace doen, gaf hem toch een kick. Hij zou het doen, maar hoe dacht de jongedame daarover? Dat wist hij niet. Al leek ze wel een beetje met hem te spelen nu. Een beetje met elkaar dollen. Dat kon geen kwaad.