ORPG | Bad is the new good.

Re: ORPG | Bad is the new good.

Emory

Afwachten tot hij zou ingrijpen, was misschien niet het beste idee. Heel de avond had hij al niet veel interesse in haar getoond. Ze probeerde er alles aan te doen om ook maar een beetje aandacht te krijgen. Het was namelijk echt de bedoeling dat ze contact hielden hierna. Dat was in ieder geval haar plan. Anders ging haar missie echt mislukken. Zonder contact kwam er niks. Er kwamen dan geen bekenningen. Zo iets vertelde je niet aan een vreemde. Ze moesten dus wel erg close worden, wilde hij zo iets aan haar vertellen. Alle bekenningen moesten uit zijn mond opgenomen worden. Het zou allemaal bewijs worden voor de rechtzaak. Maar het moest echt uit zijn mond komen, want ander bewijs hadden ze niet. Het bewijs wat er nu was, was niet bruikbaar. Daarom stond zij nu hier. Ze moest ervoor zorgen dat er bekenningen uit zijn mond kwamen, zodat hij de gevangenis in ging. Maar dat ging allemaal niet vlekkeloos. Zolang hij geen interesse toonde, ging het lastig worden. Zonder contact zou haar missie mislukken. Zonder contact ging er echt geen bekenningen komen. En wat kon ze nog meer doen? Ze had al een strak rokje en topje aan gedaan. De meeste mannen vonden dat wel aantrekkelijk. Daar had ze ook gelijk over. Zelfs hij liet zijn ogen soms over haar lichaam heen glijden. Nu vond ze dat totaal niet erg. Als dat haar zou helpen, vond ze het niet erg. Soms was het nodig om haar vrouwelijke vormen in de strijd te gooien. Het liefst niet, maar als het nodig was wel. Ze had het vaker gedaan. Daar was ze niet echt trots op, maar het had haar wel vooruit geholpen. Hier had ze het ook nooit over gehad met haar collega's. Dat zouden ze waarschijnlijk niet goedkeuren, maar het had haar geholpen. Ze was verder gekomen, dat vond ze het belangrijkste. Als dat nu ook moest, vond ze het prima. De jongeman die ze voor zich had was namelijk een lastige. De lastigste man die ze ooit had gehad, kon ze wel zeggen. Het deed hem allemaal niks dat er een vrouw voor haar stond. De meeste waren dan gelijk verkocht. Alleen hij niet, hij was heel anders. Het deed hem niet. De meeste leiders waren ook niet op zoek naar liefde. In dat wereldje was dat niet slim. Dat was alleen een zwakte. Dat was misschien ook de reden voor Ace, dat hij geen interesse in haar toonde. Misschien was hij bang om verliefd te worden en was de enigste optie voor hem, om haar te negeren. Maar ze gaf echt niet op. Ze deed er echt alles aan om haar missie goed te afronden. Ze wilde niet terug gaan naar het politiebureau om te mededelen dat het haar niet gelukt was. Dat had ze nog nooit gedaan en dat wilde ze nu ook niet. Het was een moeilijke jongeman. Tot nu toe had er niks gewerkt bij hem. Hij praatte wel en keek af en toe naar haar lichaam, maar dat was het. Hij leek geen aandacht te willen van de jongedame. Waarschijnlijk wilde hij alleen zijn, maar ze hield niet op. Ze was wel een beetje eigenwijs, maar soms was dat goed. Zo ook nu was het een goed idee geweest. Ace kreeg het door, eindelijk. Zijn lichaam draaide hij een kwartslag naar haar om. Dat was voor haar al een stuk beter geweest. Het had haar meer hoop gegeven. Het zag eruit alsof hij nu wel meer interesse in haar had. Maar nu zat ze nog met het probleem van de andere jongen, die haar zo lastig stond te vallen. Ging Ace wel iets doen? Het was misschien geen slim plan om op hem te wachten. Ze had beter zelf in kunnen grijpen. Hem een klap verkopen. Ja, dat kon ze. Ze was politie, die hadden speciaal hierin getraind. Zo ook zij. Maar ze wilde het niet gebruiken. In de hoop dat hij wat deed. Maar daar kreeg ze nu spijt van, want er leek niks te gebeuren. 
De woorden die er uit zijn mond kwamen, hadden hem dus echt laten verbazen. Hij zei er gewoon wat van. Ze had dus helemaal geen spijt meer. Het hielp wel. De jongeman, Alexander, liet haar nu wel met rust. Zijn aandacht was nu gevestigd op Ace. Naja, voor haar was het Thomas. Wel kut, want ze moest zich nu niet verspreken. Het gesprek ging wel nog over haar. Iets wat ze niet graag hoorde. Ze vond het walgelijk. Ze zagen haar niet als een vrouw. Ze was meer een of ander object in hun ogen. Daar kon ze niet goed tegen, maar ze hield het daar ook bij. Het ging haar ene oor in en haar andere weer uit. Een ding bleef er wel in haar hoofd hangen. Had ze dat goed gehoord? Werd hij nu echt met Ace aangesproken? Ja, ze had het goed gehoord. Ze wist het heel zeker. Hij was dus betrapt, maar daar zou ze later op terug komen. Nu wilde ze het liefst die Alexander weg hebben. Hij verpestte een beetje alles. En ze wist wel iets om hem weg te krijgen.
'Je komt hier om lol te hebben?' vroeg ze, 'Valt je vijand irriteren hier blijkbaar ook onder?' Ze trok haar wenkbrauw op. Ze keek hem aan. Hij knipoogde weer eens naar haar. Walgelijk. Ze rolde met haar ogen. 'Even serieus. Heb je echt niks beters te doen?' vroeg ze, lichtelijk geïrriteerd. Hij had niet echt een goede indruk bij haar gemaakt. Haar aanraken op plekken waar ze niet aangeraakt wilde worden, nee dat vond ze niet prettig. Alleen de juiste jongen mocht daar aan zitten, maar die had ze in al die tijd nog niet gevonden. Voor de rest wilde ze liever niemand daar hebben, behalve als ze toestemming hadden. Dit had hij absoluut niet. Zijn eerste indruk was dus niet bepaald goed. Ze kon wel begrijpen waarom Ace een hekel aan hem had. Dat had ze nu ook wel. Van haar mocht hij nu echt wel weg gaan. Alexander stoorde haar behoorlijk. Ze was bezig met Ace, niet met hem. Hij kwam dit weer eens storen. En volgens mij ging hij ook niet zomaar weg. Het irriteerde haar behoorlijk. Ze wilde gewoon verder gaan met haar missie. Gewoon verder gaan met het gesprek. Maar ze wist niet of dat nog ging gebeuren. Daarvoor zou Alexander toch echt weg moeten. Ze wilde niet iemand achter haar hebben staan die heel het gesprek mee luisterde. Zeker omdat ze over Ace zijn naam wilde beginnen. Hij had zojuist gezegd dat hij Thomas heette, maar werd net overduidelijk aangesproken met Ace. Daar wilde zij hem wel over spreken, maar daarvoor moest Alexander eerst weg. Ze ging niet praten terwijl hij achter haar stond. Het was gewoon frustrerend. 
De jongeman verliet hun niet. Nee, er verscheen juist een grijns op zijn gezicht. Hij genoot ervan. Hij genoot ervan hoe ze reageerde. Het was van zijn gezicht af te lezen. Het was niet de bedoeling dat hij er van genoot. Ze wilde hem juist duidelijk maken dat hij weg moest gaan. Dat ze geïrriteerd van hem werd. Alleen leek hem dat niks te boeien. Nee hij genoot er juist van. 'Ach, wat ben je toch schattig.' zei hij en knipoogde naar haar. Nogmaals rolde ze met haar ogen. Als ze iets haatte, was het dat wel. Mensen die haar schattig noemde. Daar kon ze niet tegen. Het was haar wel duidelijk dat ze hem niet weg kreeg. Haar poging was mislukt. Ze hoopte dat Ace hem nog weg kreeg. Naja, ze hoopte dat hij de moeite deed om hem weg te krijgen. Het was haar wel duidelijk geworden dat hij nergens veel moeiten voor deed. Het was dus maar de vraag of hij hem weg ging krijgen. Het was zijn vijand, dus waarschijnlijk hield hij ook niet van zijn bijzijn. 




Kendall

Wat was hij toch gefrustreerd. Alexander en zijn bende verpestte hun avond wel. Wie had ze verteld dat hun hier waren? Ze waren hier zeker niet voor hun plezier. Iemand moest wel verteld hebben dat zij hier waren. Normaal kwamen ze echt niet hier, als zij al hier waren. Het zorgde alleen voor ruzie. Keer op keer ontstond er ruzie, wanneer ze samen in een ruimte waren. Zo ging het ook de laatste keer dat ze elkaar zagen. Dat was in een club. Er was ruzie ontstaan, waarbij een persoon vermoord was. Gelukkig niemand van hun bende. Het was juist van de bende van Alexander. Zijn rechterhand was toen neer geschoten. Het was dus een grote verrassing dat ze hier waren. Dat ze hier überhaupt durfde te komen. Daar stond hij van te kijken. Hij durfde nog zelfs naar Ace toe te lopen, om hem een beetje te irriteren. Net als de jongedame die bij hem was. Beiden werden ze lastig gevallen door de jongeman. Hij zocht gewoon ruzie. Dat was duidelijk. Ze waren hier niet voor lol, de reden waarom hun hier waren. Hun waren hier om zijn bende uit te dagen. Er was iemand in deze bar die contacten met hun had. Iemand moest ze wel gewaarschuwd hebben, dat ze hier waren. Het was overduidelijk te zien. Alexander liep recht op Ace af. Dat kon gewoon geen toeval zijn. Het zorgde voor een hoop woede en frustratie in zijn lichaam. Ze kwamen hier voor een leuke avond. Een avond waar ze niet hoefde te denken aan hun zaken. Vanavond konden ze eindelijk weer eens los gaan. En dat werd allemaal verpest, door zijn bende. Dat zorgde voor frustraties ja. Gelukkig had hij daarvoor een jongedame voor zich zitten. Eentje die er wel voor zorgde dat hij geen aandacht aan ze schonk. Iemand die zijn aandacht trok en hem ergens anders aan liet denken. Daar was hij blij mee, anders had hij allang iemand aan gevallen, uit irritatie. 
De woorden die ze zei met de grijns op haar gezicht, hadden hem ook laten grijnzen. Hij dacht even dat hij het verkeerd had gehoord, maar dat was toch echt niet zo. Hij had het goed gehoord. 'Oo ik kan wel sneaky zijn.' zei hij, 'Maar kun jij dat ook?' De grijns was niet van zijn gezicht af te krijgen. Hier genoot hij van. Een beetje met haar dollen, maar hij loog over niks. Al zijn woorden meende hij. De jongedame zag er ook erg aantrekkelijk uit. Hij zou haar zeker wel eens willen doen. Alleen die verdomde regel. Dat verpestte een hoop. Niet dat het hielp. Hij leek het daardoor nog meer te willendoen. Gewoon de regels verbreken en het achter iedereen zijn rug om te doen. Dat gaf hem een kick. Maar wilde Sydney dit ook? Dat wist hij niet. Al waren haar laatste woorden zeker geen nee. Haar laatste woorden leken eerder op een ja. Maar daar was hij nog niet zeker van.
Ook hij had besloten om nog een biertje te nemen. Dat kon zeker geen kwaad. Een biertje ging er nog wel in bij hem. De barman zette het biertje neer met een klap op de bar. Hij pakte hem in zijn hand vast, nam er wat slokken van en zette hem toen weer neer. Zijn aandacht werd toch getrokken door Ace en Alexander. Het zag er al beter uit dan net, maar nog niet goed. Voordat hij weer boos kon worden, werd hij gelukkig mee getrokken aan zijn hand. Sydney had zijn aandacht weer weten te trekken. Zonder dat hij antwoord kon geven, stond hij al op de dansvloer. 'Ik waarschuw je, ik kan niet dansen.' fluisterde hij in haar oor, omdat de muziek hier al een stuk harder klonk. Normaal deed hij dit ook niet. Dansen was niks voor hem. Hij deed het nu speciaal voor haar, anders zat hij zich nu nog te irriteren aan de bar. Het zorgde nu wel voor goede afleiding. Ook al zat hij liever aan de bar, maar hij kon geen nee zeggen. Hij kon geen nee zeggen tegen zo'n prachtige vrouw. En dat was de reden waarom hij nu op de dansvloer stond. 
Zijn hand had die van haar nog vast. Hij draaide een rondje met haar lichaam, waarna hij grijnsde. Zijn hoofd kwam dichterbij dat van haar. 'Wat kan ik toch van je genieten.' mompelde hij in haar oor en knipoogde naar haar. Hun lichamen stonden dicht bij elkaar. Hij kon haar lichaam gewoon voelen tegen dat van hem aan. Hij kon de warmte van haar lichaam tegen dat van hem aan voelen. Zijn handen rustten op haar heupen. Het was eigenlijk zo fout. Ze zat in dezelfde bende, dan hij zat. Er was een regel afgesproken. Een regel die boven alle regels uit kwam. Geen relaties in de bende. Hij kon het wel begrijpen, maar ook weer niet. Het kon erg fout aflopen. Al dacht hij dat het om iets anders ging. Ace zei altijd dat liefde niet bestond. Daar was hij heilig van overtuigd. Misschien was die regel er daarom gekomen. Hij was het wel eens met hem. Liefde bestond in zijn ogen ook niet. Het kon best zijn dat de ware echt zou bestaan, maar die zou hij niet in dit wereldje willen slepen. Het was maar beter dat hij geen vriendin had en het gewoon op wat vermaak hield. Af en toe een vrouw meenemen kon geen kwaad. Vanavond was hij dat niet van plan, tenzij zij hier ook zin in had. De regels overtreden en een beetje plezier maken. Hij stond er wel voor open. Iets achter de rug van Ace doen, gaf hem toch een kick. Hij zou het doen, maar hoe dacht de jongedame daarover? Dat wist hij niet. Al leek ze wel een beetje met hem te spelen nu. Een beetje met elkaar dollen. Dat kon geen kwaad.

Re: ORPG | Bad is the new good.

Nooit, maar dan ook nooit mocht iemand in de bende waar ze zich nu tussen bevond, er achter komen dat ze eigenlijk een spion was voor Alexander, de leider van de bende waar ze eigenlijk bij hoorde. Het zou haar dood worden, daar was Sydney van overtuigd. Ze was een soort van pion in het spel tussen een gevaarlijke vijandige relatie, dat wist ze dondersgoed, maar aan de andere kant voelde ze zich ook speciaal omdat Alexander speciaal voor haar had gekozen. Hij had net zo goed voor het andere meisje in de bende kunnen kiezen, Annabella, maar dit had hij niet gedaan. Ze wist nog precies hoe het moment was gegaan. Alexander had gevraagd of hij even een gesprek met haar kon hebben, onder vier ogen. De andere jongens van de bende waren naar boven gegaan of waar dan ook, het had haar niet uitgemaakt. Annabella had nog even raar naar hen gekeken voordat ook zij de trap op was gelopen, naar boven. Sydney was wel bang geweest. Ze was dan misschien wel het belangrijkste en meest manipulerende meisje van de bende, maar Alexander was behoorlijk onvoorspelbaar en had haar er net zo goed ineens uit kunnen kicken. Hij vond voor alles wel een reden. Blijkbaar was van haar gezicht af te lezen dat ze bang was, want hij had haar gerustgesteld en het plan uitgelegd. Hij wilde voor eens en voor altijd van Ace af. Het uiteindelijke doel was dat ze Ace zouden vermoorden. Sydney vond het eng, het was nu eenmaal niet het makkelijkste plan, maar als ze hem echt zouden kunnen vermoorden zou de eeuwige vendetta eindelijk afgelopen zijn. Bovendien zou ze dan ook een hogere positie in de bende krijgen. Ze kon nu al niet wachten op de bewonderende stem en blik van Alexander, die haar zijn rechterhand zou maken. Ook kon ze niet wachten op de jongens van de bende, die misschien wel een klein beetje jaloers zouden zijn, maar die het haar wel zouden gunnen. Annabella was echter een heel ander verhaal. Sydney verdacht haar ervan dat ze al een lange tijd gevoelens had voor de leider van hun bende, Alexander. Alex en Sydney waren echter best wel close en dat kon de brunette genaamd Annabella uiteraard niet waarderen. Die wilde Alex voor haarzelf hebben, al zag die haar niet eens staan. Anna deed wel haar best om zijn aandacht te trekken, maar ze was eigenlijk zo dom als wat en ze zou zo'n belangrijke opdracht helemaal niet op zich kunnen nemen. Sydney was blij dat Alexander voor haar had gekozen en was niet van plan om hem teleur te stellen.
En nu zat ze hier, met haar ene been over het andere been geslagen en met haar blonde lokken in volume over haar schouders gedrapeerd. Ze was midden in haar opdracht en tot nu toe had ze al wat belangrijke informatie aan Alexander gegeven, bijvoorbeeld dat ze hier vanavond aanwezig zouden zijn. Als zij hem geen berichtje had gestuurd dat Ace en zijn bende hier vanavond zouden zijn, zou Alexander het niet eens geweten hebben en zou hij hier nu ook niet naar toe zijn gekomen. Sydney woelde met één hand door haar blonde lokken heen en glimlachte even naar Kendall. Ze had hem niet eens gekend voordat ze bij Ace zijn bende binnenkwam, maar had hem wel eens gezien. Altijd al had ze hem aantrekkelijk gevonden en nu kwam ze er dus ook achter dat hij een leuk innerlijk had. Het was jammer dat hij weer een soort van pion in haar spel was, zoals zij dat in het spel van Alexander was. Ze was echter altijd al een soort onzichtbare pion geweest. Iedereen wist dat er nog iemand was in de bende van Alexander, maar ze hadden geen idee wie. Ze was dus zo goed als onzichtbaar geweest voor iedereen, anders zou ze nu ook helemaal niet in Ace zijn bende kunnen zitten. Als ze niet onzichtbaar was geweest, hadden ze haar direct herkend als het manipulerende meisje wat altijd bij Alexander was en zou ze al dood geschoten zijn voordat ze maar één stap in de villa van de bende had gezet. Dus, Sydney ging nooit met de bende uit, maar was altijd in haar eentje in een hele andere club. Ze was altijd in haar eentje bezig met mannen, maar ze kon het prima aan. Alexander gaf haar niet de gevaarlijkste mensen met wie hij zelf al wilde rekenen en hij koos er zelf voor om met de grote bende de gevaarlijkste mensen aan te vallen. Ze vond het prima, hield ervan om mensen te laten schrikken met haar kracht die ze bezat. Haar leven was niet ideaal, maar ze hield ervan.
''Dat dacht je dus verkeerd.'' Zei Sydney lachend tegen Kendall, waarna ze nog een slokje van haar wijn nam. Haar mondhoeken trokken nog een stukje omhoog door zijn volgende woorden. ''Of je moet sneaky genoeg zijn om ervoor te zorgen dat hij er niet achter komt.'' Suggereerde ze, waarna ze naar Kendall knipoogde en haar wijn opdronk. ''Nog eentje, jongedame?'' vroeg de barman, waarna ze knikte. Ze had wel wat drank nodig, wilde ze deze avond overleven. Sydney keek weer naar Ace door Kendall zijn woorden en bestudeerde de twee eventjes. ''Het is Ace, verwacht je iets anders van hem?'' kon ze niet laten om te zeggen. Ondanks dat ze nog maar sinds kort in de bende zat, wist ze al het een en ander over hem. Hij was net de ijskoning: hij gaf om niets, behalve hemzelf.
Alexander was langs komen lopen en had naar haar geknipoogd. Sydney deed net alsof ze preuts was en keek direct van hem weg. Ze had precies met hem afgesproken hoe ze dit moest doen. Dit voerde ze perfect uit, het was het perfecte toneelstukje. Als ze niet meer in de bende terecht kon komen, kon ze tenminste nog actrice worden. ''Laat hem maar.'' Zei ze, tot haar eigen verbazing. ''Ik weet precies hoe dit soort jongens zijn. Ze zijn makkelijk om te manipuleren. Hij is heel anders dan Ace, dat zie ik zo.'' Oh, dit zoog ze allemaal uit haar duim. Ze wist echt wel dat Alexander heel anders was dan Ace, maar dit was omdat ze hem kende. ''Als je je nu niet al te druk maakt over de leiders, kan je wel met mij gaan dansen, toch?'' Sydney knipoogde naar Kendall voordat ze zijn hand beetpakte en hem zonder pardon meetrok, de soort van dansvloer op. Haar blik kruiste met die van Annabella, die haar woedend aankeek. Wat was het heerlijk om dat meisje op te fokken.




Vaak kwamen er wel meisjes op hem afgelopen in de club, maar ze liepen wel weg zodra hij ze liet zien dat hij geen interesse in ze toonde. Als hij een meisje echt leuk vond en besloot om het bed te delen met haar, zou hij wel interesse in haar tonen, voor zover hij dat kon doen. Hij gaf niet echt om meisjes en gevoelens. Ace had immers geen ouders die het goede voorbeeld konden geven. Zijn vader had ontzettend veel van zijn moeder gehouden en dat was zijn ondergang geweest toen zijn moeder erachter was gekomen wat voor man zijn vader was en direct de relatie had verbroken. Haar zoon liet ze achter bij zijn vader, wiens hart gebroken was. Ace had iedere keer weer kunnen zien hoe zijn vader gebroken was van het feit dat zijn vrouw hem gewoon achter had gelaten. Waarschijnlijk was ze gewoon ergens anders haar leven opnieuw begonnen, alsof ze nooit om haar man had gegeven. Als klein jongetje had Ace al kunnen zien dat zijn vader na al die jaren nog steeds om zijn moeder gaf, en dat gevoel was nooit verdwenen. Misschien was de liefde ook wel datgene wat zijn ondergang was geweest, het maakte Ace niet uit. Hij wilde gewoon niet net zoals zijn vader afhankelijk worden van een vrouw, wilde er niet achter komen dat hij gevoelens had voor een meisje. Daarom gebruikte hij ze maar alsof het objecten waren in plaats van de mensen die ze echt waren. Hij wist dondersgoed dat hij fout bezig was en dat feministen hem nu echt een flinke tik op zijn achterhoofd zouden geven mochten ze erachter komen hoe hij over vrouwen dacht, maar hij kon er niets aan doen. Hij was zo opgegroeid. Hoe hij in het begin misschien nog wantrouwend was geweest wanneer zijn vader hem vertelde dat het niet goed was om verliefd te worden op vrouwen, dat ze je ondergang zouden worden, geloofde hij dat later heilig. Sterker nog, hij zat er veel dieper in dan dat zijn vader ooit had gezeten en had geen één haartje op zijn lichaam dat erover nadacht om verliefd te worden.
De roodharige jongedame tegenover hem was knap, ze had een goed lichaam, dat was iets wat zeker was, maar ze werkte op zijn zenuwen. Waarom ging ze nu niet weg, waarom bleef ze hier staan? Iedereen wist dat je niet verder moest gaan als Ace iets niet wilde. Hij kon flink uitvallen wanneer iets hem niet aanstond en hij wilde niet direct zo tekeer gaan tegen dit meisje, maar iets in hem zei dat ze niet weg zou lopen voordat hij ook maar iets van aandacht aan haar had besteed. Dus, dit deed hij. Hij draaide zijn lichaam een kwartslag om naar haar en trok zijn wenkbrauwen op. Zijn antwoorden klonken misschien wel iets kortaf, maar zo was hij. Hij maakte er niet veel meer woorden aan vuil dan dat nodig was. Korte antwoorden waren prima, vond hij zelf.
Het meisje had hem een compliment gegeven over zijn naam. Dit was echter niet zijn echte naam, maar zijn schuilnaam. Hij was echt niet zo dom om onbekenden zijn echte naam te geven. Zijn naam stond wel bekend bij de politie, dus wanneer hij zijn echte naam zou noemen, zouden mensen zo de politie in kunnen lichten en zou hij zo opgepakt kunnen worden. Hij noemde dus ook niet altijd dezelfde schuilnaam, omdat ze hem anders zouden herkennen aan zijn schuilnaam. Soms noemde hij zichzelf Thomas, dan weer Christopher, zijn tweede naam, en soms Nate. Het waren drie namen die hij geregeld gebruikte, maar die de politie nog niet aan hem gekoppeld had. Dit vond hij prima, want hij zat er niet op te wachten om in de gevangenis opgesloten te zitten. Hij was te slim en bleef vaak uit de handen van de politie, maar je wist maar nooit. Eén verkeerde stap en ze hadden je zo. ''Dank je.'' Zei Ace met zijn nog steeds hese stem terwijl hij nogmaals haar lichaam bekeek. Normaal gesproken zou hij haar zo meenemen zijn bed in, net zoals vele andere mannen in deze kroeg waarschijnlijk zouden doen. Hij mocht dan niet denken dat liefde bestond, maar hij was echt niet gek hoor. Hij zag dondersgoed hoe aantrekkelijk ze was.
Ace keek met een ruk op door de woorden van het meisje en trok zijn ogen kort samen tot spleetjes, maar keek toen weer normaal. ''Zoiets.'' Zei hij. Alexander, de leider van de andere machtige bende in de stad, was inderdaad een soort van vijand van hem. De twee waren al jaren de leiders van de bendes en streden al jaren om wie de beste was. Niet op een kinderachtige manier, ze waren immers volwassen en wisten zelf ook heus wel dat ze geen kleine kinderen meer waren, maar meer op een 'als je nu niet weg gaat schiet ik je rechterhand dood' manier. Ze hadden beiden al meerdere mensen gedood uit elkaars bendes en als het nu moest, zou Ace zo hier binnen iemand doodschieten. Hij was niet bang voor de andere bende.
''Laat haar met rust, Alexander.'' Zei hij met een koele stem terwijl hij de jongen tegenover hem met een woedende blik aankeek. Hij had haar aangeraakt en het zag er niet naar uit dat ze dat zo leuk vond. De blondharige genaamd Alexander grijnsde en stak een sigaret op, waarna hij naar Hannah knipoogde. ''Ben je triggered, Ace? Ga je soms een wilde nacht met haar beleven? Niet dat ik anders van jou gewend ben, we weten allemaal dat die meisjes met wilde vlagen op je af komen.'' Hij knipoogde naar Ace en stak zijn hand op naar de barman, die zonder pardon een biertje met een klap op de bar voor hem neerzette. ''Hoe wist je trouwens dat we hier waren, Alexander? Ik geloof niet dat je zin had in weer een dood bendelid.'' Ace grijnsde even, dat deed hem denken aan de vorige keer toen hij Alexanders rechterhand neer had geschoten in een club. Alexander dacht daar ook aan, want zijn gezicht betrok. ''Je zou niet durven, Ace. Ik ben hier om wat lol te hebben. We gaan niet direct gewelddadig bezig, of wel soms?''

i'm a good girl with a lot of bad habits

Re: ORPG | Bad is the new good.

Emory

Het leek op het moment niet goed te gaan. De jongeman toonde totaal geen interesse in haar. Het leek alsof hij er helemaal geen zin in had, wat natuurlijk foute boel was. Ze moest wel met hem in contact raken voor haar opdracht. Anders kon ze direct stoppen. Zonder contact met hem kwam ze nergens. Dan moest ze het bij een andere bendelid gaan proberen, maar daar had ze totaal geen zin in. Het kostte allemaal erg veel tijd om met hem in contact te komen. Wanneer het mislukte, was het een hoop tijdverspilling en dat kon ze niet hebben. De opdracht duurde waarschijnlijk al erg lang. Als ze nu ook nog eens tijd ging verspillen, dat was niet slim. Dan was ze alsnog niet ver gekomen, want ze moest wel een hoop informatie hebben. Ze moest weten waar de bende leefde, om ze ook echt op te kunnen pakken wanneer dit nodig was. Daarbij moest ze ook echt uit zijn mond horen dat hij toegaf dat hij wat misdaden had gedaan. Het belangrijkste dat er uit zijn mond moest komen was nog wel een moord. De moord kon ervoor zorgen dat heel zijn bende lang moest zitten. Als ze alleen informatie hadden over inbraken, konden ze eerder vrijkomen dan ze hoopte. Ze hoopte natuurlijk dat ze lang vast zouden zitten. Zo konden ze niemand kwaad doen verder. Maar zolang de jongeman geen interesse toonde in haar, kwamen ze nog niet ver. Een vreemdeling zou hij nooit in zijn bende laten komen, daarom moest ze zorgen dat ze bevriend werden of dat ze in de bende kon komen. Wanneer dit allemaal niet zou werken, zou ze misschien kunnen proberen om in een relatie met iemand te komen. In een relatie werd er namelijk veel gecommuniceerd. Alleen dit was echt haar laatste optie, want ze wilde niet dat dat verkeerde ging. Ze wilde voorkomen dat ze echt verliefd werd op iemand zoals hun. Gelukkig had ze het tot nu toe nog maar een keer hoeven te gebruiken, wat gelukkig goed was gegaan. Was dat nog niet genoeg, dan moest ze het echt proberen bij iemand anders van de bende. Alleen eerst probeerde ze het altijd bij de bendeleider, wat tot nu toe altijd goed was gegaan. Alle bendes wist ze wel op te pakken of in ieder geval een deel ervan. Het was nu de taak om een van de gevaarlijkste bendes op te pakken, die van Ace. Zolang hij geen interesse in haar toonde, zou dit nog lang gaan duren. Dat wilde ze echt niet. Ze wilde haar tijd niet verspillen en hoopte dat alles gelijk goed ging. Alleen hij leek niet geïntreseerd in haar te zijn. Hij zag er ook niet uit alsof hij een one night stand wilde of stond te springen voor een vriendin. Het was ook niet haar bedoeling. Ze wilde gewoon in hun bende komen of bevriend met hem raken, dat was al genoeg voor haar. Alleen nu zag het eruit alsof het niet ging gebeuren. Waarom toonde hij geen interesse in haar? Was ze niet sexy genoeg of was het iets anders? Ze wist het niet, maar ze gaf de moed zeker niet op. Ze ging gewoon verder met proberen. Als het niet lukte, had ze gewoon pech. Ze gaf niet op. Het was een doorzetter. Ze wilde ook hun oppakken, want het gaf haar een kick om te zien hoe ze opgesloten werden. Dan waren ze niet meer zo gevaarlijk. Het was altijd leuk om te zien, het gaf haar een kick. Die kick wilde ze ook bij hun krijgen. Ze gaf zeker niet op, zo was ze niet. Ze ging door, tot het haar ging lukken. Zo ook bij de bende van Ace gaf ze niet op.

Een paar ogen voelde ze even over haar lichaam heen glijden. De ogen van Ace. Dit zag er in haar ogen uit als een goed teken. Een heel goed teken. Een jongeman die zich niet interesseerde in een meisje, zou haar ook niet zo bekijken. Misschien was hij dan toch iets van plan met haar. Al was het maar een one night stand, dat maakte haar niks uit. Zo kwam ze wel op de plek waar ze leefde en kwam ze toch wat dichterbij hem. In haar ogen zag het er toch nog goed uit. Een pluspunt. Nu hoopte ze dat het ook een goed teken was dat hij haar bekeek. Het kon zijn dat hij haar totaal niks vond, maar meestal bekeek je dan niet iemand zo. Het kon ook gewoon zijn dat hij haar wel sexy vond, maar dat wist ze allemaal niet. Het was afwachten met wat hij dacht en vond. Ze hoopte op het beste, zo kon ze haar opdracht sneller afronden.
Inmiddels had hij zijn naam ook al uitgesproken. Naja, niet zijn goede naam. Hij was toch niet zo dom als ze dacht. Normaal waren er bendeleiders zo dom om hun echte naam te gebruiken, maar zo was hij niet. Hij was slim, net zo slim als zij was. Het was niet zijn echte naam die hij uitsprak. Het was een andere naam, niet de naam van hem. Ze wist zijn echte naam allang, maar dit mocht ze hem niet laten weten. Ze moest doen alsof ze niks van hem wist, maar dat wist ze wel. Zijn naam was Ace Christopher Matthews. Het was geen Thomas, zoals hij nu loog. Alleen voor haar was het nu Thomas. Nu moest ze gaan opletten. Ze moest nu voortaan Thomas tegen hem gaan zeggen en niet Ace. Van Ace wist ze niks af, van Thomas wel. Als ze zich versprak, kon het ook al mis gaan. Het was nu voortaan Thomas voor haar. Hij was toch net zo slim als zij, want zij had ook haar echte naam niet gegeven. Voor hem was het Hannah Smiths. Alleen ook haar echte naam was dat niet. Haar echte naam was, Emory Hannah Drews. Alleen dat wist hij niet. Daarom moest ze nu voortaan ook naar Hannah luisteren, inplaats naar Emory. Het was dus best lastig voor haar. Ze moest luisteren naar Hannah en spreken met Thomas. Als dit een keer fout ging, kon ze ook al in gevaar lopen.
Een glimlach onstond er op haar lippen. 'Leuke naam heb je.' had ze uitgesproken. Het was zijn echte naam niet, dat wist ze, maar ze moest gewoon mee spelen. Net wanneer ze verder met hun gesprek wilde gaan, werd beiden hun aandacht getrokken door een groep. De deur vloog open en een groep kwam naar binnen gelopen. Een groep jongens met een meisje, die met veel kabaal binnen kwamen. Aan Ace te zien waren het vijanden van ze. Het was te zien aan de woede die een klein beetje opborelde, die hij toch probeerde te verbergen, maar voor haar was het zichtbaar. 'Hmm, je vijanden?' vroeg ze terwijl ze na hem keek. Een van de mannen kwam op hun af gelopen. Het zag eruit als de leider van de bende, want hij liep vooraan de bar binnen. Een klein beetje spanning begon weer in haar op te borrelen. Wat kwam hij doen? Kwam hij voor Ace of herkende hij haar? Het kon goed zijn dat sommige haar kende van eerder, maar vaak kwam ze hier niet. De meeste zouden haar niet eens herkennen. Als ze zouden vragen hoe ze hier binnen kwam en in welke bende ze zat, zou ze wel wat verzinnen. Maar zover het niet nodig was te zeggen waar ze vandaag kwam, deed ze dit ook niet. Toch was ze ergens bang dat iemand zou herkennen dat ze hier normaal ook niet was. Ze wist best dat de man waarschijnlijk voor Ace kwam, maar er kon een kleine kans zijn dat ze het fout had. Als het toch fout ging, had ze gelukkig haar pistool nog bij haar. Haar zender zat vast aan een kousenband, aan de binnenkant van haar bovenbeen. Zo kon niemand zien dat er een zender zat. Haar pistool hing ook bij de zender aan haar kousenband. Als het dan echt fout ging, kon ze haar wapen gewoon trekken. Het was ook niet raar als ze hier een wapen zou trekken, want waarschijnlijk had iedereen die hier. Zo kon ze zichzelf toch verdedigen.
Toen de jongeman bij hun was, voelde ze een arm op haar schouder. Een klein beetje woede begon zich op te hopen in haar. Ze hield er niet van als mensen haar aanraakte, zeker niet zo'n criminelen. 'Is dit je nieuwe chick soms?' sprak de jongeman uit. Een boze blik had ze op hem gericht. 'Blijf van me af.' had ze gesnauwd, maar dat was allemaal niet genoeg voor hem. De jongeman ging gewoon verder. 'Ze heeft wel echt een lekker lichaam hoor, goed uitgekozen.' ging hij verder tegen Ace. Zijn arm ging voor even weg, maar het duurde niet lang voor hij de arm alweer om haar heen voelde. Dit keer niet op haar schouders, maar om haar heupen. Zijn hand voelde ze afglijden naar haar kont, waar hij in kneep. Heel even dacht ze na. Dit was totaal iets wat ze niet leuk vond. Het was iets wat ze niet wilde, iemand die haar zonder toestemming aanraakte. Ze wilde dit niet eens. Ze kon natuurlijk zelf ingrijpen, daar had ze een pistool voor en daar kon ze nou goed voor vechten. Alleen was dat nu wel een slim idee? Misschien greep Ace juist in, als ze niks deed. Alleen dat wist ze niet zeker. De jongeman had de hele avond al niet veel interesse in haar getoond. Het was dus niet zeker of hij nu dan wel voor haar in ging grijpen. Ze besloot dus een klein beetje zelf in te grijpen. Ze verkocht hem een duw, waardoor in ieder geval zijn hand weg was bij haar kont. Voor de rest deed ze niks. In de hoop dat Ace toch zou ingrijpen, maar dat was nog afwachten.




Kendall

Het gesprek tussen de twee liep wel goed. Het was zoals altijd wel gezellig tussen de twee. Ze hadden toch wel wat gemeen met elkaar. Beiden hielden ze toch wel van wat grapjes met hier en daar toch een kleine flirt. Hij moest toegeven dat dit echt iets voor hem was. Meiden plagen met toch een klein beetje flirten erbij. Hier hield hij van. Meiden pesten, maar ze toch zien blozen. De meeste hielden hier juist niet van. De meeste vrouwen waren best gevoelig. Hij deed het dus niet vaak, alleen wanneer hij wist dat het kon. Bij de meeste vrouwen kon dit gewoon niet. Sommige vatte het verkeerd op, waardoor er toch een kleine ruzie onstond. Bij Sydney kon dit helemaal geen kwaad. Die kon wel tegen wat grapjes. Het flirten vond ze ook niet erg, want we wisten beiden dat er toch geen relaties mochten in de bende. Het was wel geflirt, maar ze wisten dat het toch niks betekende. Geen relaties met iemand uit de bende, dat was de regel. De regel die pas was ontstaan toen zij bij de bende kwam. Wel jammer vond hij. Als die regel er niet was, had hij het zeker wel geweten. Dan had hij zeker gezorgd dat ze voor een nacht een wilde nacht hadden, tenminste voor een nacht. Hij zou het wel vaker willen doen met haar en misschien wel haar als vriendin hebben. Ze was knap, heel erg knap, damn. Ook haar innerlijk was geweldig. Alleen die verdomde regel. Het kon dus niks worden. Hij had alles dus al opzij gezet. Geen seks voor hem met haar en zeker geen relatie. Hij kon het vergeten. Het was al uit zijn hoofd, maar toch hield hij er nog wel van om haar te plagen. Zo was hij nu eenmaal. Een persoon die graag grapjes maakte, wat rond die plagen/pesten en zo af en toe wat flirten. Het flirten betekende verder helemaal niks. Liefde bestond in zijn ogen niet. Voor af en toe een one night stand, vond hij wel leuk. Zo kon hij ook zijn behoeftes kwijt. Alleen een vaste relatie? Nee daar had hij niks mee. Voor geen enkel persoon had hij gevoelens. Liefde bestond voor hem niet. Het was volgens hem gewoon een fabeltje.

'Hmm ik dacht dat je wel van wat rimpels hield, heb ik dat mooi verkeerd.' grijnsde hij zijn tanden bloot. Door zijn woorden over de hoeveelheid meiden die hier waren, had hij ervoor gezorgd dat de jongedame echt door de bar had gekeken. Bij zijn woorden moest hij knikken. 'Naja tenzij de mooie jongedame voor me de regels wilt verbreken met me,' lachte hij, 'maar dat gebeurd toch niet, want tsja wie wilt er nu een boze Ace op zich af krijgen. Niemand.' Toen hij het over Ace had, besloot hij gelijk naar hem toe te kijken. De jongedame stond nog steeds bij hem. Hij had geen idee wie ze was. Nog nooit had hij haar gezien hier in de bar. Wat zou ze hier doen? Was het een nieuweling uit een bende? Hmm.. hij wist het niet. Het zag er wel naar uit dat Ace geen enkele interesse in haar toonde. Hij zat als een persoon zonder ziel voor zich te kijken, terwijl er af en toe wat uit zijn mond kwam. Hij kon het niet begrijpen. Een prachtige vrouw had hij voor zijn neus staan. Eentje die interesse in hem toonde en waarschijnlijk meer wilde. Alleen dat deed hem allemaal niks. Helemaal niks.
'Arme meid.' had hij gezegd tegen Sydney, terwijl hij met zijn blik naar de jongedame bij Ace bleef hangen. 'Hoe kan hij nu geen interesse in haar hebben?' zei hij. Zijn aandacht werd helaas door wat anders aangetrokken. Een groep jongens en een meisje kwamen met veel kabaal binnen gelopen. Een seconden had het hem geduurd om ze te herkennen. Ze waren veel te goed te herkennen door hem. Met een geïrriteerde blik had hij ze na gekeken. Hun vijanden. Elke bende was hun vijand, maar hun sprongen boven ze allemaal uit. Een beetje woede borrelde in hem op. 'Hoe durven hun hier te komen?' bromde hij. Zijn drankje had hij in een keer achterover gegooid en met een klap weer neergezet op de bar. Zijn blik bleef op de groep hangen. Heel de groep verspreidde zich door de bar heen, op een iemand na. De leider, Alexander kwam vlak voorbij hun gelopen. Nog net had hij kunnen zien hoe hij naar haar grijnsde en haar een knipoog had geschenkt. Een boze blik ontstond er op zijn gezicht. Gelukkig liep hij verder toe, naar Ace. Dat betekende niet veel goed. Hij had zijn eigen blik gericht op Sydney. 'Walgelijke vent, hoe durft hij naar je te knipogen.' bromde hij. Bij de barman had hij zich een cola besteld. Gelijk nam hij een paar slokken en richtte zijn blik weer op Alexander. Die stond al bij Ace en zat met zijn handen aan de jongeman. Hoe durfde hij? Kon hij niet gewoon een keer iedereen met rust laten. Nee hij moest weer alles opstoken. Het was hem wel gelukt, want de woede borrelde weer in zijn lichaam. Wat wilde hij hem graag vermoorden.

Re: ORPG | Bad is the new good.

De bende van Ace verschilde toch nog wel wat met de bende van Alexander. Ace behandelde haar anders dan dat Alexander deed. Ace behandelde eigenlijk iedereen anders. Alexander sprak altijd minachtend over hem, zei altijd dat de jongen gewoon geboren was zonder gevoelens. De andere bendeleden lachten dan enkel, wisten niet wat ze moesten zeggen, maar Sydney had altijd al geweten dat Ace iemand was die je beter te vriend kon houden dan te vijand. Als het bekend werd dat zij eigenlijk helemaal niet bij Ace hoorde maar bij Alexander, had ze hem ook zeker weten als vijand. Voor nu vond ze het wel prima om gezien te worden als zijn vriend. Op dit moment had ze vrijwel niemand als vijand, maar als de 'X' op haar schouder tevoorschijn zou komen, zou ze meer vijanden hebben dan ooit tevoren. Haar blonde haren waren er dan ook zorgvuldig over gedrapeerd en ze zorgde er wel voor dat haar spaghettibandje haar schouder niet verliet, zelfs als een hele knappe man voor haar stond en haar mee wou nemen naar zijn slaapkamer. Het was gevaarlijk, veel te gevaarlijk. Bovendien was Sydney prima in staat om zichzelf te verdedigen. Op het begin, toen ze mee was genomen door een andere jongen naar Alexanders bende, wist ze niet wat ze met het pistool moest doen wat zomaar in haar handen werd gedrukt. Wel, ze wist wel dat ze moest schieten, maar ze wist helemaal niet hoe het werkte. Met goed gelukt had ze het pistool wat bibberig voor zich uit gericht en had ze de jongen neergeschoten. 1 kogel, recht door zijn hart. Op slag dood. Alexander had haar geprezen voor haar daad, zij had enkel en alleen vijf minuten lang met een nietszeggende blik in haar ogen naar het dode lichaam kunnen kijken. Vervolgens was ze er met haar torenhoge hakken overheen gestapt en was ze het steegje uitgelopen. Ze begon ervan te houden, als haar vijanden voor haar ogen neervielen als teken dat ze haar vijand niet meer waren. Het pistool was haar beste vriend.
Niet alleen het pistool was haar handelsmerk, maar ook haar looks. Mannen dachten dat ze een onschuldig meisje was doordat ze ze altijd met een lief glimlachje rond haar mondhoeken aankeek, maar ze schrokken zich altijd dood op het moment dat wanneer ze onder haar lagen op het bed en ze de X zagen, ze haar pistool tevoorschijn trok en de man neerschoot. Strakke jurkjes en hoge hakken waren de kledingstukken die ze eigenlijk altijd wel droeg. Ook korte shirtjes en rokjes waren onderdeel van haar lievelingsoutfits. Haar haar droeg ze eigenlijk vrijwel altijd los en haar make-up was altijd redelijk subtiel omdat ze er niet van hield om daar al te veel tijd aan te besteden. Met een beetje lipgloss, mascara en eyeliner hield het vaak wel op. Soms verruilde ze de lipgloss voor een wat heftigere kleur op haar lippen door middel van lippenstift, zoals donkerrood of juist een nudekleur, maar dat was dan ook alles.
''Ik pas wel op mijn drankjes, maar bedankt.'' Gegrinnik verliet haar mond en ze tikte een aantal keren met haar roodgelakte nagels op de bar. Vervolgens omklemden haar vingers het wijnglas weer en goot ze de inhoud naar binnen. Heerlijk vond ze het. ''Ja, dat is zeker waar, maar ik val niet op gerimpelde dingen.'' Zei ze lachend. Sydney had het niet zo op oudere mannen en was dan ook blij dat ze ze altijd van kant mocht maken voordat ze ook echt volledig naakt was of voordat ze echt seks hadden. Toen ze zijn woorden hoorde, keek ze ook daadwerkelijk in het rond en gaf ze hem gelijk, maar wel nadat ze een goede blik op het meisje bij Ace had geworpen. Ze kende haar niet, wat best raar was aangezien zij meestal meisjes uit andere bendes wel kende. ''Tsja, weinig geluk voor jou dus.'' Zei ze nog steeds een beetje verbaasd, al was ze wel gevleid omdat hij haar knap noemde. Ze moest lachen om zijn opmerking en leunde een stuk voorover. ''You're so damn right.'' Ze dronk haar wijn op, maar haar aandacht werd getrokken door de deur die keihard open ging. Een groep jongens kwam naar binnen gelopen, samen met een meisje dat erachteraan liep op torenhoge hakken en in een ontzettend kort jurkje. Ze kwam Sydney maar al te bekend voor: het was Annabella. De groep jongens waren ook niet geheel onbekend; het was namelijk de bende waar Sydney bij hoorde. Haar adem stokte in haar keel en ze keek naar Alexander, die langs liep met een grote grijns op zijn gezicht. Hij knipoogde naar haar, behoorlijk openlijk, en het leek hem niets te boeien. Zogenaamd wist hij niet dat ze nu bij de band van Ace hoorde en dacht hij gewoon dat ze een normale jongedame was, dat hadden ze afgesproken.



Eerlijk gezegd begreep hij niet zo goed waarom de jongedame naar hem toe ging. Hij stond alleen aan de bar en keek toe hoe zijn bende probeerde de sfeer wat op te krikken door los te gaan met elkaar. Kendall zat in een hoekje te praten met Sydney, maar het zag er niet uit als flirten waardoor Ace het maar zo liet. Kortom, ze had best naar een andere jongen toe kunnen gaan. Hij zag er echt niet uit als de jongen die stond te springen om een one night stand te hebben of de jongen die wanhopig op zoek was naar een relatie. Hij was het tegenovergestelde van dat. Hij kon geen enkele reden verzinnen waarom zij naar hem toe kwam en hierdoor toonde hij ook weinig interesse in haar. Misschien zou dat nog maar veranderen, misschien had ze toch nog wel wat inhoud en werd ze interessant voor hem, maar voor nu zou hij niet doen alsof hij heel erg op dit gesprek zat te wachten. Dit zat hij namelijk ook niet en hij was niet iemand die blijdschap ging faken. Blijdschap irriteerde hem sowieso vaak. Hij voelde zich gewoon vaak hetzelfde; neutraal. Hij was niet blij, soms wel boos als een bende hem flink irriteerde of als een vijand ervandoor ging zonder dat ze hem op zijn minst hadden beschoten, en hij voelde zich al helemaal niet verliefd. Falling in love was for the weak, zoals hij zelf altijd zei. Zijn behoeftes vulde hij wel met random meisjes in de kroeg of in de bar. En of hij serieus was.
''Bedankt.'' Gromde hij met een hese stem terwijl hij met zijn ellebogen op de bar leunde en een flinke slok van zijn drinken nam. Vast heel lief en zo, die complimentjes, maar hij had het er niet zo op. Bovendien meende ze het misschien niet eens en zei ze het alleen maar om zijn aandacht te krijgen, dit wist hij niet, al zag ze er niet heel wanhopig uit. Door haar woorden liet hij zijn blik even over haar lichaam glijden. Het beviel hem wat hij zag, maar dit zei hij niet luidop. Het enige wat hij deed was een slok drinken nemen en knikken, gevolgd door het woord: ''Mooi.'' Ze had wel mooie tatoeages ja, dat moest hij toegeven. Ace trok een wenkbrauw op door haar woorden en gaf onmiddellijk zijn schuilnaam, die hij altijd gebruikte: Thomas. ''Thomas.'' Zei hij dan ook. Zijn achternaam noemde hij niet en hij nam ook niet de moeite om een schuilachternaam te bedenken. Wat moest ze nou weer met zijn achternaam? Juist, helemaal niets. ''Proost.'' Mompelde hij toen hij de shotjes zag, waarna hij die in één keer achterover gooide. De drank voelde goed en eventjes keek hij weer naar Hannah, maar zijn aandacht werd getrokken door de deur die opeens wagenwijd open ging en een groep jongens met een meisje met veel kabaal binnenkwamen. Hij perste zijn lippen op elkaar toen hij herkende wie het waren, maar hij deed nog niks. Hij zou pas kwaad worden als ze hem iets flikten, hij was niet zo van de gevechten en de ruzies in kroegen of bars. Allemaal onnodig. Als ze echt met hem wilden vechten, deden ze dat wel buiten in de steegjes. Dan zou hij ze laten zien we de baas was.

i'm a good girl with a lot of bad habits

Re: ORPG | Bad is the new good.

Emory

Daar stond ze dan, oog in oog met de leider van de bende. De leider van de bende die ze moest oppakken. De leider die ze vast moest zetten in de cel. Heel de bende moest terecht komen in de cel. Het lag nu allemaal aan haar. Ze moest zoveel informatie krijgen, zodat ze opgepakt kunnen worden. Het lag nu aan haar. Zij moest er nu voor gaan zorgen.
Een hoop zenuwen gierde dan ook door haar lichaam heen. Een hoop druk voelde ze op zich staan. Het lag aan haar en dat wist ze. Een klein foutje kon haar dood worden of haar verdwijning. Een klein foutje zorgde ervoor dat het mislukt was en daarbij kwam ze zelf in gevaar. Het moest gewoon goed lopen, alles moest goed lopen. Al haar andere missies waren ook nooit mislukt. Deze was een stuk moeilijker, maar ook deze moest goed komen. Het enigste wat goed moest komen was het contact met Ace maken, dat was nog wel het moeilijkste deel. Niemand was zo makkelijk om zomaar iemand in zijn leven te nemen, zeker hij was niet zo makkelijk. Het was een moeilijke missie, maar deze pakte Emory met beiden handen aan. Het ging haar lukken, daar was ze wel bijna zeker van.
'Je kunt dit.' stelde ze zichzelf gerust in haar hoofd, 'Doe net alsof het een leuke jongen is waar je graag mee in contact wilt blijven.' Het stelde haar een beetje gerust. Een hoop spanning verdween al uit haar lijf. Emory moest gewoon vergeten wie hij werkelijk was. Ze moest gewoon met hem praten en in contact blijven. Dat hielp haar enorm. Daarbij moest ze doen alsof ze niks van hem wist, vooral zijn naam.

Wachten tot ze antwoord kreeg leek nu uren te duren. Een paar seconden gingen er voorbij, maar het leken uren inplaats van seconden te duren. Ging hij antwoorden of zou hij haar negeren? Ze kon zichzelf niet voorstellen dat hij haar zou negeren. Iemand negeren doe je toch niet als hij/zij tegen je spreekt? Naja hij was de leider, wie weet waarvoor hij in staat was.
Een opluchtig vloog er door haar lichaam heen, toen het verlosende woord kwam. Een kleine glimlach verscheen er hierdoor op haar gezicht. 'Hij praat! Hij praat!' ging er door haar hoofd heen. Het was een grote opluchting. Blij was hij niet echt, maar daar kon ze mee leven. Dit was perfect.
Aandachtig stond Emory naar zijn woorden te luisteren, over zijn tatoeages. Een veer, een bliksemflits en een datum in Romeinse cijfers. Uit de laatste woorden kon ze eruit halen dat de datum zeker iets te betekenen had, maar verder ging ze daar niet op in. Ze wilde hem niet afstoten met haar vragen, want nu had ze eindelijk beet.
Het gesprek zette zich voort. 'Echt een leuke tatoeages,' glimlachte ze, 'Naja zoals je ziet heb ik er al teveel om op te gaan noemen.' Er waren maar een aantal plekken die nog leeg waren op haar lichaam. Een hoop op haar lichaam stond al vol, maar de meerderheid was toch nog leeg.
Opeens was ze iets vergeten, gewoon helemaal vergeten. Zichzelf voorstellen, dat was ze vergeten. Haar echte naam kon ze hem echt niet gaan geven. Hij kon daardoor erachter komen wie ze echt was en voor wie ze werkte. Een nep naam, dat was het enigste wat ze kon geven. Zo snel kon ze niet op een naam komen, dus besloot ze haar tweede naam te pakken met een andere achternaam.
'Sorry wat onbeleefd, ik ben me helemaal vergeten voor te stellen. Hannah Smiths is mijn naam en die van jou?' vroeg ze. Zijn naam wist ze al, maar dit mocht hij niet weten. Zo leek ze wel een stalker, maar dat was ze een klein beetje. Ze wist namelijk al veel te veel van de jongeman, maar ze moest doen alsof ze niks wist. Het was best moeilijk, maar ze had er wel ervaring mee.
Een glimlach verscheen er kort op haar gezicht. Emory keek naar de barman, om duidelijk te maken dat ze twee shotjes wilde. Een voor haarzelf en een voor Ace. 'Proost!' glimlachte ze, waarna ze het shotje in een keer achterover gooide. Een heerlijke smaak gleed door haar keel heen, gevolgd door een brandend gevoel. Een paar shotjes kon ze altijd wel op, maar geweldig lekker vond ze het ook niet. Een drankje zonder alcohol was ook prima voor haar. Zeker voor vanavond zou ze niet teveel drinken.

Kendall

Het was erg jammer dat hij midden in het gesprek weg moest. Het wilde net een goed gesprek gaan worden, maar toen kwam dat. Natuurlijk had hij gewoon kunnen blijven zitten, om er vervolgens niks over te zeggen. Helaas zat Kendall zo niet in elkaar. Nee hij kon het niet negeren en het er maar bij laten. Hij moest juist actie ondernemen. Als hij stil was geweest, zat er nu nog een man naar hun te kijken. Dat staren liet hem zelf ongemakkelijk voelen, laat staan hoe Sydney zich zou voelen. Heel ongemakkelijk. Een oude vent die naar je staat te staren, nee dat is niet prettig. Het laat je gelijk onveilig voelen. Wie weet wat die man allemaal met haar van plan was. Verkrachten? Een nachtje in bed meenemen? Misschien wel ontvoeren? Die man zag er wel voor uit dat hij voor die dingen in staat was. Dat kon Kendall niet laten gebeuren. Zijn bende was familie voor hem. En zeker vrouwen zijn wat meer kwetsbaar. Hij deed er dus alles aan om iedereen veilig te houden. Hij had het er dan ook niet bij laten zitten. Het was een slimme stap van hem. Een erg slimme stap. De twee hadden nu geen last meer van de man. Waarschijnlijk durfde hij niet eens meer hun kant op te kijken. Hij had hem eens goed gezegd wat hij ervan vond. Dit zou hij echt nooit meer durven. Zo was het ook maar weer duidelijk dat het toch een goede eigenschap was. Blijven zitten en het maar laten gebeuren was geen optie. Er op af gaan was een beter idee, met als gevolg dat ze geen last er meer van zouden hebben. De twee konden nu gewoon eindelijk weer verder met waar ze gebleven waren, hun gesprek.

Zijn aandacht was weer helemaal gefocust op haar. In zijn hoofd ging hij nog na waar het gesprek over ging, maar dit wist hij al binnen een paar seconden. Hij had gevraagd of zij geen jongens mee naar huis ging sleuren of dronken ging worden, waar zij op had geantwoord. 'Hmm toch niet te dronken hé? Anders moet ik op je letten.' grijnsde hij. In zijn hand had hij alweer een flesje bier vast. Deze zette hij aan zijn mond en nam wat flinken slokken. 'Maar er zijn hier genoeg oude mannen waar je uit kan kiezen, dat is zeker.' lachte hij. Een keer keek hij de zaal rond. Het was een redelijk rustige avond vandaag. Een hoop vieze, oude mannen en weinig jonge jongens. Voor hem maakte het vrij weinig uit, maar misschien was het voor Sydney wel jammer. Een jongen zat er voor haar waarschijnlijk niet in vandaag. Het was gewoon weer zo'n rustig dagje. Hier was dan ook niet veel aan. weinig mensen, veel oude mensen. Weinig jongere mensen en weinig lekkere wijven. Zo'n dag waarop bijna nieman slaagt. Vanavond was hij ook niet van plan om iemand mee te nemen. Zeker niet nu hij zag wat er allemaal voor iets was. Twee knappe jongedames. Een stond er al bij Ace te praten en de ander zat naast hem, Sydney. Niet veel keus voor hem. Vanavond ging er niemand met hem mee naar huis. Gewoon lekker wat drinken, misschien nuchter worden, maar voor de rest niks. Geen vrouw die bij hem in bed zou belanden.
'Maar goed. Wat ik ga doen? Hmm..' zei hij terwijl hij aan het nadenken was, 'Nou kijk eens om je heen. Twee knappe jongdames in deze hele club. Eentje staat er bij Ace en de ander zit naast me. Vrij weinig keus, maar ik was sowieso al van plan niemand mee naar uit te nemen.' Heel even bedacht hij zich. Een iemand ging er namelijk wel met hem mee naar huis. 'Hmm nee wacht dit zeg ik fout. Een gaat er wel mee naar huis, maar beland gewoon niet in mijn bed.' grijnsde hij. Weer nam hij wat slokken nadat hij zijn bierfles aan zijn lip had gezet. Zijn blik was alweer gericht op haar. 'Maar goed, misschien raak ik alleen een klein beetje aangeschoten.'
Zijn blik gleed toch even naar Ace toe, die met die knappe jongedame aan het praten was. Heel enthousiast leek hij niet, maar dat was hij altijd wel. Vrouwen konden hem vrij weinig schelen. Hooguit voor een nacht, maar iedereen wist dat Ace dacht dat alle vrouwen de mannen maar lieten stikken. Niet allemaal, vond Kendall. Hij vond het dan ook niet raar dat hij niet zo enthousiast werd. Toch vroeg hij zich af wat nu zijn plan was. Ging Ace wel vanavond een meid mee naar huis brengen of was dit gewoon om te praten? Het maakte hem wel een klein beetje nieuwsgierig, maar hij kwam er vanzelf achter wat er zou gebeuren. Kendall vond het toch allemaal prima, het was zijn leven namelijk niet. Heel zijn aandacht werd weer getrokken door de knappe jongedame die nog naast hem zat. Een grijns verscheen er nog op zijn gezicht, maar veel woorden kwamen er niet meer uit hem.

Re: ORPG | Bad is the new good.

Het was niet eens een lange tijd geleden dat de blondine genaamd Sydney Avory uit was gegaan, maar toch vond ze het wel prettig om in de bar te zijn. Uitgaan was iets waar ze als tiener zijnde al van hield, al hielden haar ouders er een stuk minder van. Op vijftienjarige leeftijd had ze haar eerste alcoholistische drankje al naar binnen weten te werken. En dat ook nog eens in een club waar je pas binnen kon komen vanaf achttien jaar. Destijds had ze een goede vriendin gehad, Holly, die haar een valse ID had weten te geven. Ze gingen 's avonds altijd tijden besteden aan hun uiterlijk, om er zo oud mogelijk uit te zien. Haren werden gekruld, onzuiverheden werden weggewerkt met veel foundation en ogen werden flink opgemaakt. Zo zagen ze er precies als negentienjarige dames uit die gewoon een avondje te stappen gingen. Vrijwel nooit kreeg ze de vraag of ze haar ID ook even kon laten zien, maar als ze hem moest laten zien werd ze gewoon doorgelaten. Zo belandde ze al vroeg aan de alcohol. Ze was nooit een onzeker meisje geweest, maar toen ze naar clubs ging en daar dronken met allerlei jongens zoende, werd haar zelfvertrouwen nog groter. Haar ouders integendeel wisten de helft van de tijd niet eens waar ze was. Ze hoorden wel vaag wat, dat haar cijfers enorm verslechterden, maar ze waren beide zo druk met werken dat ze niet echt meer aandacht voor hun dochter hadden. Pas toen ze op het randje stond van overgaan en niet overgaan zagen ze in dat ze wel door moesten zetten, of hun dochter bleef zitten. In de stad was het vreselijk als je kind bleef zitten. Ze was namelijk opgegroeid in een stadje vol met rijkelui, iedereen moest het perfecte kind hebben en je stond slecht bekend als er iets was met je kind. Sydney daarintegen hield er niet zo erg van en was graag een regel, vandaar dat ze direct na haar diploma-uitreiking was vertrokken. Maar ja, toen had ze nergens waar ze heen kon. De oplossing was simpel; ze ontmoette een jongen die zei dat hij onderdak voor haar had, maar dat ze wel met hem mee moest doen. Ze zag het onschuldig in en ging met hem mee, dacht dat ze gewoon mee moest naar feestjes. Het bleek het tegenovergestelde daarvan te zijn. Voordat ze het wist moest ze met messen in steegjes wachten op andere mensen, kreeg ze een pistool in haar handen gedrukt en moest ze schieten als ze dacht dat mensen haar aan zouden gaan vallen. Kortom, haar leven was drastisch veranderd.
En nu zat ze hier, op een barkruk, in een geheime bar. Haar binnenkomst was niet geweldig geweest met de man die haar aan bleef staren en dan voornamelijk naar haar lichaam, maar het meest vervelende vond ze nog wel dat de man blikken bleef werpen en naar haar bleef staren. Alsof zij ooit met hem mee naar huis zou gaan, dacht het niet. Ze viel niet op oude mannen. Ze ging wel meestal voor jongemannen die iets ouder waren dan haar, maar ze ging niet voor mannen die véél ouder dan haar waren. En deze man viel overduidelijk buiten haar leeftijdscategorie. Haar ogen werden gericht op Kendall, die zijn lichaam op de barkruk naast haar liet zakken. Ze pakte haar drankje van de barman aan en trok haar mondhoek omhoog terwijl ze naar de jongeman genaamd Kendall keek. ''Dronken waarschijnlijk wel, maar over die jongen ben ik nog niet uit.'' Waren haar lachende woorden. Ze hield eigenlijk helemaal niet zo veel van onenightstands, iets wat je misschien wel dacht als je haar zag. Ze was meer een relatiepersoon en dat zei veel omdat ze niet veel relaties had gehad in haar leven. Maar twee, en die relaties waren beide tijden geleden. Dat ze een relatiepersoon was betekende overigens niet dat ze helemaal geen onenightstands had gehad. Nee, die had ze zeker wel, ze vond een relatie gewoon veel prettiger.
''En jij, wat ga jij doen? Ga je een meisje mee in je bed nemen of laat je het er maar bij zitten vandaag?'' vroeg Sydney oprecht nieuwsgierig. Ze kende de jongens helemaal niet zo goed doordat ze nog maar een tijdje bij de bende zat en was eigenlijk wel nieuwsgierig naar of ze ook allemaal meisjes mee naar huis namen. Ace had ze één keer een meisje mee naar de villa zien nemen, maar dat was zo'n dom wicht dat nauwelijks nog kon lopen op haar hakken, zo dronken was ze. Sydney meende zelfs dat ze had gezien hoe Ace het meisje eruit gooide omdat ze niet bruikbaar was voor de avond. Ze keek met Kendall mee naar de deur. ''Die mannen denken dat ze jonge vrouwen in hun bed kunnen krijgen, maar niets is minder waard.'' Was haar spottende opmerking. Ze had een hekel aan zulke mannen, dat was wel uit haar op te merken.
Haar hand omklemde haar wijnglas en ze keek nieuwsgierig mee toen Kendall besloot om naar de man te lopen en hem eens flink te vertellen wat hij ervan vond. Ze was best wel verbaasd toen hij het voor haar op nam; dit had ze niet verwacht. Het deed haar wel wat, dat moest ze toegeven. ''Bedankt.'' Zei ze ietwat verbaasd. Ze dronk haar wijntje op en knikte naar de barman, die nog eventjes naar hen had staan kijken. Hij wist wel dat ze bij een andere bende hoorde, maar had er nooit opmerkingen over gemaakt. Ze vond het wel prettig dat hij haar niet verlinkte, anders was ze echt flink de pineut.



Het idee van een meisje meenemen naar de villa klonk best aantrekkelijk, maar dit zou niet altijd kunnen. Bovendien was het voor Ace best lastig omdat hij redelijk snel werd herkend door mensen als de leider van de bende. Zijn laatste one night stand was ook geen succes geweest. Het meisje was al stomdronken geweest toen ze hadden gezoend in de club en in de toiletten van de club, maar het was pas echt een drama toen ze uit de auto was gestapt. Eerst viel ze om in de bosjes en begon ze hysterisch te lachen en te huilen tegelijk, maar daarna gaf ze ook nog eens over in de bosjes. Alsof hij daar nog mee ging zoenen en seks hebben. Nee, hij had haar er zonder pardon uitgegooid en de deur op slot gedraaid. De volgende ochtend dat hij keek, lag ze er nog. Ze was overduidelijk te dronken om de weg nog naar huis of naar de club te kunnen vinden en was zomaar in slaap gevallen voor de deur van de villa. Sindsdien had hij eigenlijk niet zoveel behoefte meer om een meisje mee te nemen naar huis, vooral omdat hij de laatste tijd ook niet zo heel veel leuke meisjes in de club had gezien. Normaal gesproken had hij er altijd wel eentje gezien waarvan hij vond dat ze leuk genoeg was om mee in het bed te belandden, maar dit was de laatste tijd niet meer gebeurd.
Hij veegde met zijn hand langs zijn kaak en bedankte de barman die een drankje voor zijn neus zette. De barman had een beetje een rare blik in zijn ogen en hierdoor nam Ace de barman met een fronsende blik in zich op. Waarom keek de barman hem zo lang aan? Hij besloot het te negeren en gooide het shotje in één keer achterover. Hij mocht ook wel weer eens zoveel drinken dat hij de volgende ochtend totaal geen idee meer had van wat hij had gedaan. Dit was lang geleden en ondanks dat hij de leider van een bende was en dat hij eigenlijk altijd wel moest oppassen, mocht hij ook wel eens los gaan.
De laatste tijd was het sowieso een rustige tijd voor de bende geweest. Ze hadden een bende waar ze het totaal niet mee konden vinden – de zogenoemde vijanden – en die hadden de laatste tijd niet meer veel van zich laten horen. Dit wekte ook wel wat zorgen op, want wie weet wat ze nu in hun schild aan het voeren waren. De meeste ruzies en akkefietjes begonnen in deze club. De barmannen hadden in de korte tijd dat ze hier werkten geleerd om zich er buiten te houden als ze niet gewond wouden raken of als ze geen pistool tegen hun hoofd wouden krijgen. Dit was namelijk een keer gebeurd. Een barman was niet ingelicht over de bendes die hier voortdurend kwamen en schrok zich dood toen ze messen en pistolen tevoorschijn haalden en tegenover elkaar gingen staan in de club. Hij had uit angst de politie gebeld en die was met loeiende sirenes komen aanrijden. De bendes hadden besloten om samen te werken en schoten de barman dood neer. Eén keer in zijn hoofd, één keer in zijn hart en één keer in zijn been. Dood. Met zijn allen waren ze weggerend, zodat de politie bij een lege club aankwam. Het was nog een paar keer in het nieuws geweest, maar de politie had voor de rest niets meer kunnen vinden en had het daarom laten rusten. Dit was ook de enige keer dat de twee bendes samen hadden gewerkt; alles om de politie te ontkomen.
Ace keek met één opgetrokken wenkbrauw naast hem toen hij een vrouwenstem hoorde. Hij had gelijk, een bloedmooie jongedame zat naast hem. Ze had prachtige roodoranje lokken, die over haar schouders gedrapeerd waren. Tatoeages sierden haar huid, iets wat zijn aandacht trok. ''Hé.'' Zei hij. Hij kon niet te enthousiast worden, vooral omdat hij dit nooit was. Hij wou niet laten tonen dat hij bereid was om ver te gaan voor vrouwen. In zijn ogen lieten vrouwen mannen alleen meer stikken. Hij was daarom in het begin ook niet erg enthousiast over Sydney, maar ze had haarzelf weten te bewijzen tegenover de bende en toen iedereen voorstemde bij de vraag of ze in de bende kwam, kon hij natuurlijk niet nee zeggen. Dat was dan ook de reden dat hij had toegestemd en haar in de bende had gelaten.
De jongedame naast hem begon over tatoeages, iets wat zijn aandacht trok. De meeste vrouwen praatten niet over tatoeages, ze vonden het iets voor mannen en sommigen vonden het zelfs dom omdat het voor eeuwig in je huid stond. Ace was ervan overtuigd dat hij waarschijnlijk toch niet tot zijn zestigste zou leven, dan zou hij al dood geschoten zijn of iets dergelijks, dus het boeide hem niet zoveel. Hij deed wat hij wou en als hij het leuk vond, dan duldde hij geen tegenspraak. ''Ja, dat is een veer.'' Antwoordde hij. ''Ja, ik heb er 3, maar ik ben van plan om er nog meer te laten zetten. Ik heb nu dus die veer op mijn bovenarm, een bliksemflits en een datum in Romeinse cijfers.'' Hij slikte eventjes, die datum was nog altijd belangrijk voor hem.

i'm a good girl with a lot of bad habits

Re: ORPG | Bad is the new good.

Emory

Een hoop spanning ging er door haar lichaam heen. Het was alweer een tijdje geleden dat ze een opdracht had gehad. Het was vandaag toch echt weer zo ver. Ze moest zich weer in het wrede wereldje gaan mengen. Het draagt ook een hoop risico's met zich mee. Veel dingen konden er fout gaan, vandaar dat ze elke keer ook weer erg gespannen was. Zo ook nu ging er weer een hoop spanning door haar heen, zeker bij de gedachten wat er wel niet allemaal fout kon gaan. Het kon al fout gaan bij het begin. De bende kon best niemand toelaten in hun groep. Het was dus al erg lastig om in hun groep te komen, in dat geval was het al erg als ze de groep niet in kwam. Zo kon haar zendertje niemand afluisteren voor bewijs en konden ze waarschijnlijk nog niemand oppakken. Toch was dat zeker nog niet het ergste wat er kon gebeuren. Het ergste was toch wel, dat ze haar zendertje zouden ondekken. Dat het duidelijk werd dat ze voor de politie werkte, ze had geen idee hoe het dan ging aflopen. Het ging dan misschien wel haar dood worden of ze zou misschien ontvoerd worden, zodat niemand haar kon vinden. In ieder geval kwam ze dan niet meer weg, want de bende wist dan dat ze gepakt werden. Als dat zou gebeuren kwam ze waarschijnlijk niet levend weg, dat was dan toch wel het ergste wat er kon gebeuren. De gedachtens van haar werden er dan ook niet beter op. Nee, het zorgde er juist voor dat er nog meer spanning in haar lichaam kwam. Een hoop kon er fout gaan, maar dat wist ze van te voren ook. Deze baan had ze nooit aangenomen als ze er niks van wist. Ze wist al te goed wat de gevolgen konden zijn aan haar baan, maar dat vond ze niet erg. Ze hield wel van haar baan. Een hoop spanning zat erin en elke dag was anders. Het was geweldig, vond zijzelf. Elke dag wat anders en elke dag was er een hoop spanning en je wist maar nooit wat er ging gebeuren. De perfecte baan voor haar. Eerst had ze altijd moeiten gehad, met een opleiding kiezen, maar toen ze dit vond was ze gelijk verkocht. Gelijk had ze die opleiding gevolgd en was ze hier terecht gekomen. Een paar jaar deed ze dit al als werk, daarbij had ze altijd een hoop plezier. Soms werkte ze gewoon op het politiebureau, maar dat was alleen als ze geen opdracht had. Vandaag had ze weer een opdracht, waar ze zich dus op moest concentreren. Het was spannend, net als altijd, maar ze had er ook alweer een hoop zin in.

Een stoot die ze tegen haar arm kreeg, zorgde ervoor dat ze weer ontwaakte uit haar gedachten. Met een vragende blik, keek ze naar haar collega die haar zojuist een stoot gaf. Het enigste wat haar collega deed was kijken naar de deuropening. Eerst wilde Emory zich gelijk omdraaien om te kijken, maar dit besloot ze niet te doen. Het zou veel te erg opvallen wanneer ze zich zou omdraaien om te kijken. Waarschijnlijk wist ze toch al wat er te zien was, de bende die waarschijnlijk binnen liep. Het zou veel te erg opvallen als ze zich nu om deed draaien, terwijl haar collega's net hadden gekeken. Pas toen hun voor een tijdje weer ergens anders naar aan het kijken waren, draaide zij zich pas om. Haar voorspellingen waren waar. De bende kwam inderdaad net binnen gelopen. Een paar gezichten kende ze al, maar de enigste naam die ze kende was die van de leider. De bende werd dan wel gezocht, maar ze wisten niet veel van hun af. Namen wisten ze niet, ze wisten niet waar hun clubhuis zich bevond en ze hadden nog nooit genoeg informatie gehad om ze te kunnen oppakken. Ze wisten niet waar het clubhuis zich bevond, dus het was nog lastiger om de bende op te pakken en zonder genoeg bewijs, werden ze weer vrij gelaten. Daarom was zij hier nu. Ze moest met haar zendertje bewijs op zien te vangen, ze moest hun clubhuis zien te vinden en ervoor zorgen dat ze allemaal opgepakt werden, zodat de stad een stuk veiliger werd.
Het moment kwam nu toch wel echt dichtbij. De tijd begon te tikken. Het begon nu toch echt tijd te worden om op iemand van de bende af te stappen, Ace, de leider. De zenuwen begonnen nu toch echt te komen, maar Emory probeerde zichzelf gerust te stellen. Het stelt niks voor, net als alle andere opdrachten die je hebt gehad. Er gaat niks gebeuren, het komt goed.
Voor de zekerheid liep ze nog naar de toiletten met een andere collega van haar, de collega die de meesten verstand had van elektronica. Eerst ging Emory nog naar de wc en daarna werd haar nog iets duidelijk gemaakt over de zender. Ja ze werkte vaker met de zender, maar toch herhaalde ze het nog samen voor de zekerheid. 'Oke hier zet je hem aan en uit en zorg dat niemand hem ziet, dat kan een hoop verpesten. Wij kunnen alles horen, zolang je hem aan hebt met dit oortje.' zei haar collega. Hierop knikte ze een beetje, waarna ze de zender aan deed zetten. 'Hoor je hem?' vroeg Emory aan haar. Haar collega knikte als bevestiging dat ze het kon horen, want haar collega had tenslotte het oortje in. 'Ojaa en alles wordt direct opgenomen en alles wat opgenomen word is direct in het politiebureau te horen.' zei haar collega nog. De twee liepen hierna weer terug de bar in. Aan de bar zat haar andere collega nog, waar ze weer plaats bij namen. Pas toen ze zaten, viel het haar pas op dat naast haar aan de bar Ace stond, de persoon die ze nodig had. Zonder ook maar iets tegen haar collega's te zeggen, draaide ze zichzelf om naar de jongeman toe. 'Heej.' glimlachte ze naar hem. Het was nu afwachte of hij wat ging zeggen. Het kon goed zijn dat hij geen interesse in haar had, dat hij geen zin had om met haar een gesprek aan te gaan. Toch hoopte ze gewoon op het beste. Ze hoopte dat hij het gesprek aan ging, zodat de opdracht een stuk makkelijker werd. Ze moest in de bende betrokken worden, anders kreeg ze zeker geen informatie. Het ging best een lange opdracht worden, zeker als Ace niet mee ging werken. Wanneer hij niet mee ging werken, moest ze het bij iemand anders voor elkaar krijgen van de bende. Zoveel tijd wilde ze ook niet besteden aan deze opdracht. Ze wilde het zo snel mogelijk afronden, maar dat ging niet zomaar. Het lag er maar net aan hoe snel ze bij de bende kwam en hoe snel ze gingen praten. Tenslotte moesten ze ook nog genoeg informatie vinden, anders hadden ze er nog steeds niks aan.
Om het gesprek toch op gang te brengen besloot ze nog te beginnen over zijn tatoeage die op zijn arm zat, 'Mooie tatoeage heb je daar, een veer toch? Heb je nog meer tatoeages?'. Over dit onderwerp kon ze een hoop over mee praten. Tatoeages waren toch echt wel een verslaving van haar. Een hoop plekken op haar lichaam hadden al een tatoeage. Het was dan ook zeker geen onderwerp waar ze niet over mee kon praten, hier kon ze een hoop over mee praten. Ze vond het ook altijd interessant om erover te praten, erachter komen waarom iemand iets liet tatoeëeren bijvoorbeeld. Niet alle tatoeages hadden een betekenis, zo ook niet bij haar. Een hoop vond ze er gewoon mooi, maar een klein aantal had echt een betekenis. Toch was ze er altijd wel in geïntresseerd in wat andere mensen voor gedachtes erachter hadden. Er moest toch een gesprek op gang komen, vandaar was ze daar over begonnen. Ze moet er zoveel mogelijk voor zorgen dat ze in de bende kwam.
Heel even ging ze goed zitten, omdat het zendertje niet zo lekker zat. Ze had een kousenband om haar bovenbeen, waar het zendertje aan de binnenkant van haar been zat. Met al die strakke kleren viel het veel te erg op als ze het zendertje onder haar kleren zouden hangen. Nu zat het zendertje op een goede plek, waar hij niet zichtbaar wel. Wel zat er een nadeel aan, het zat niet zo lekker, maar daar kon ze wel meer leven. Alles deed ze ervoor om haar opdracht goed te voltooien.

Kendall

Met binnenkomst had hij zeker wel gemerkt hoe de man naar Sydney. Het was echt walgelijk om te zien. Het gebeurde echt vaak, moest hij toegeven. Het gebeurde vaak dat mannen met zo'n smerige blik naar haar keken. Zo'n smerige blik alsof ze al weken geen seks hadden gehad en haar probeerde te scoren. Het was wel duidelijk dat ze er niet van hield. De manier hoe ze met haar ogen rolde, maakte dit wel erg duidelijk. Toch negeerde een hoop mannen dit. Hun maakte het vrij weinig uit, wat de jongedame ervan dacht. Ze waren allemaal hetzelfde, al zei hij dat zelf. Allemaal vieze mannen die alleen maar uit waren voor seks, maar hij moest toch toegeven dat hij af en toe ook zo was. Nee niet met die vieze blikken, maar wel dat hij aan seks toe was. Zo nam hij af en toe ook iemand mee naar hun clubhuis, voor een nacht. Af en toe kon hij dit gewoon niet laten. Toch kon hij er nu gewoon niet tegen, hoe die man naar Sydney keek. Ja hij kon het wel begrijpen, ze was enorm knap. Te mooi voor die mannen zelfs, te mooi voor hem zelfs. Ze was echt een type voor hem, maar dat was niet toegestaan in de bende. Sinds zij bij de bende was, was die regel erbij gekomen. Leden mogen niks met elkaar krijgen, dus daar ging zijn kans al. Het ging dus helemaal niks worden. Het enigste wat hij kon doen wat toekijken hoe mannen altijd vies naar haar keken. Walgelijk gewoon. Hij kon er ook niet naar kijken, helemaal niet, want daar werd hij alleen boos van.

De jongedame zat inmiddels ook naast hem, waar ook zij een drankje bestelde. Twee jongemannen uit hun bende waren vandaag de bob, dat betekende dat hun zouden rijden en niets mochten drinken. Het betekende ook dat Kendall nu een hoop kon gaan drinken, want daar had hij toch wel zin in. Al zou hij ook niet dronken worden, want dan konden er rare dingen gebeuren, waar hij achteraf waarschijnlijk spijt van kreeg. Het plan was dus om nuchter te blijven, maar toch wel wat te drinken. Hij kon wel goed tegen drank, dus een stuk of 5 drankjes met alcohol kon hij wel op, zonder dronken te worden. Ook Sydney bestelde een drankje, want het was ook niet haar beurt om de bob te zijn. Zij kon dus ook heel wat achteruit gooien. Van hem mocht ze zelfs dronken worden, dan zorgde hij er wel voor dat alles goed met haar kwam en dat ze geen rare dingen deed. Dat was geen probleem voor hem, maar ze moest het zelf natuurlijk weten. Misschien wilde ze wel helemaal niet dronken worden, maar misschien vond ze het juist wel weer eens lekker.
Een grijns verscheen er rond zijn lippen, toen hij haar aan keek, 'En, ga je vanavond dronken worden of een jongen mee naar huis sleuren?'. Tot nu toe had hij nog nooit gemerkt dat ze iemand mee naar huis had genomen, nog nooit. Waarschijnlijk was ze toch wel zo verstandig om niemand mee te nemen. Vanavond ging ze waarschijnlijk ook niemand meenemen, tenminste daar zag hij haar voor aan, maar wie weet. Hij had wel vaker dingen fout, dus het kon zeker zijn dat ze wel iemand mee ging nemen. De keus lag aan haar. Vandaag had hij in ieder geval geen zin om iemand mee te nemen, nee daar had hij vandaag totaal geen zin in. Eerst deed hij dat erg vaak, maar de laatste tijd echt niet meer. De laatste tijd had hij meegemaakt dat een jongedame het huis niet wilde verlaten en een keer dat een jongedame veel te dronken was, dat het allemaal geen zin had. De laatste jongedames die hij had gehad, waren geen succes. Eigenlijk sinds de jongedame bij hun bende zat, had hij niemand meer gehad. Nee, opeens had hij daar geen behoeften meer aan. Het was dus al een tijd geleden, maar dat bleef het waarschijnlijk ook. Vanavond ging er in ieder geval niemand mee naar huis. Zover hij gezien had, waren er ook niet echt mooie jongedames. Jawel, Sydney en nog een jongedame aan de bar. Alleen die jongedame zag er zeker niet uit alsof ze een wilde nacht zocht. Het werd vanavond dus zeker niks. Geen type die voor hem geschikt was. Het bleef gewoon een rustige nacht. Wat drinken, wat praten en misschien zelfs nog wat dansen. Voor de rest was hij niks van plan. Een rustig nachtje, daar was hij na deze zware dag ook wel aan toe. Een hoop training hadden ze al achter de rug zitten, een wilde nacht kon daar niet ook nog bij. Het werd dus gewoon rustig, erg rustig.
Heel kort keek hij langs zich, waar Ace aan de bar stond. Het duurde niet lang voordat de jongedame naast hem tegen hem begon te praten. Hij ging misschien toch wel vanavond scoren, maar dat zou Kendall nog wel zien. Zijn blik wende hij weer af, maar deze bleef hangen op de man die bij de deur stond. De man die daarstraks ook al walgelijk naar Sydney zat te kijken. Hierdoor moest hij toch wel rollen met zijn ogen. 'Die vieze vent zit nog steeds naar je te kijken.' sprak hij uit naar haar. De bierfles bracht hij naar zijn mond toe, waarna hij hem ook helemaal leeg zoop. De bierfles zette hij weer neer op de bar, waar hij ook direct weer een nieuwe fles bestelde.
In de tussentijd, besloot hij op de man af te lopen die bij de deur stond. Kendall kon het gewoon niet aanzien hoe de man met zijn vieze blik steeds naar haar zat te kijken, daarom ging hij erop af. Bij de man aan gekomen, duwde hij de man gelijk tegen de deur aan. 'Kun je het zien?' vroeg hij, 'Kijk met je vieze blik naar iemand anders toe.'. De man wilde wat zeggen, maar daar kreeg hij de kans niet voor. Kendall haalde de man een stukje van de deur af, waarna hij hem er weer tegenaan duwde. 'Denk je nu werkelijk dat zo'n mooie jongedame jou ziet staan? Nee zeker niet.' sprak hij uit, 'Laat haar met rust, anders gebeurd er wat.'. Dat waren de laatste woorden die hij uit sprak. De man liet hij weer los en liep ook gelijk weer weg. Hij liep weer terug naar de bar, waar hij zojuist zat, bij Sydney. Het biertje stond al klaar op de bar. Deze pakte hij direct vast en nam weer een hoop slokken. 'Die man zal je niet meer lastig vallen.' zei hij tegen haar, waarna hij zijn bierfles weer neerzetten. Om eerlijk te zijn kon hij er gewoon helemaal niet tegen. Helemaal niet. Die mannen moesten haar eens met rust laten. Zij had toch geen interesse in hun, in zo'n vieze, oude mannen. Die blikken waarmee ze naar haar keken, walgelijk. Nee, dat kon hij gewoon niet langer aanzien, daarom was hij op de man af gestapt. Nu had hij er in ieder geval geen last meer van, net als de jongedame. Beiden konden ze gewoon verder gaan met hun avond, zonder dat een man de hele tijd naar haar staarde. Daar hadden ze nu geen last meer van, zeker niet.

Re: ORPG | Bad is the new good.

Met samengeknepen ogen staarde ze naar zichzelf in de spiegel. Haar blonde lokken waren over haar schouders gedrapeerd en haar lippen hadden een subtiel kleurtje gekregen. Een enorme druk zat op haar, alles wat ze deed moest perfect zijn. Sterker nog, als ze het niet goed deed kon het nog wel eens haar dood worden. Die angst zorgde ervoor dat ze tot alles in staat was. Dit was ook waarom haar bendeleider, Alexander, voor haar had gekozen. Ze was niet de enige jongedame in haar bende, maar wel de enige jongedame die ver genoeg ging om haar leven te riskeren voor de hele bende. Alexander had dit ingezien en had haar gestuurd om te doen alsof ze bij de bende van Ace hoorde, zijn aartsvijand. Ze was simpelweg een pion in het spel, maar Sydney vond het niet erg. Als ze Ace uit kon schakelen, waarom niet? Bovendien zou Alexander, als het haar lukte, écht trots op haar zijn. Met dit vooruitzicht was ze dan ook druk bezig om te doen alsof ze bij de bende hoorde. Ze had ontzettend veel geluk dat Ace haar niet kende, dat hij haar nog nooit had gezien, want anders was hun plan de eerste seconden al mislukt. Maar ze hadden geluk, hij kende haar niet. Hij had haar wel met wantrouwen binnengelaten, maar toen hij had gezien wat voor harde vechter ze was, had hij toegestemd dat ze in de bende mocht. Blij was ze geweest, maar ze kon haar echte aard niet laten zien, dus had ze koel gereageerd. Sowieso kon ze de jongens niet al te veel vertellen over wie ze echt was. Ze zouden aan haar gedrag kunnen zien dat ze van een andere bende was en oh, dan had ze echt flinke problemen. Bovendien was er nog iets, iets waaraan je alle leden van de bende kon herkennen. Sydney schoof haar mouwtje een stukje opzij en bekeek het 'X' teken wat op haar schouder stond. Ze waren met zijn allen naar de tatoeagezaak gegaan en hadden het bendeteken laten tatoeëren. Zo wisten ze altijd wie bij hen hoorde, en wie niet. Het was hierdoor ook wel riskant om zomaar uit te gaan met de bende waar Sydney nu undercover bij was. Ze kon wel een spaghettijurkje aan kan doen en het bandje precies over de tatoeage doen, maar wie weet verschoof hij wel en was het zichtbaar voor de volledige bende. Niet echt handig, als je het haar vroeg.
''Ik ben bijna klaar!'' riep ze naar Kendall, die vanaf beneden riep dat ze op moest schieten. Ze trok haar mouwtje weer goed en streek de strakke, zwarte jurk die ze aan had getrokken glad. Haar voeten liet ze glijden in haar zwarte hakken en ze woelde nog met één hand door haar blonde lokken heen. Haar lokken waren nogal stijl van zichzelf en hierdoor had ze besloten om ze ze nu niet te krullen of dergelijke. Ze had het gelaten bij door borstelen. Ze pakte haar mobiel en wat geld, schoof dit in haar bh en liep de trap af naar beneden. Elk bendelid keek haar al met samengeknepen ogen aan en ze trok haar wenkbrauw op, waarna ze weer wegkeken. Sydney vond wel dat ze een goede eerste indruk op de bende had achtergelaten, ze wisten wel waar ze aan toe waren met haar. Hierdoor wisten ze ook dat ze er echt geen probleem mee had om met haar ontzettend scherpe naaldhak in hun privé terrein te komen. ''Laten we gaan.'' zei ze, wat haar een blik van Ace opleverde. Ze schudde alleen haar hoofd en likte langs haar lippen voordat ze naar buiten liep.
Het was ontzettend donker, maar nog niet echt koud. Dat scheelde, hierdoor hoefde ze geen jas mee te nemen. De villa van de bende stond midden in het bos en er stond geen enkele lantaarnpaal. Sydney voelde kippenvel over zich heen trekken en merkte dat Ace naast haar kwam lopen terwijl ze naar de auto liepen. ''We verwachten wel dat je vanavond gewoon nog met ons mee gaat naar huis.'' zei hij tegen haar. Ze trok haar wenkbrauw nogmaals op en merkte dat haar mondhoek nu ook omhoog trok. ''Dat zien we dan nog wel.'' zei ze lachend. Ace keek haar echter doodserieus aan en ze kuchte zachtjes. Hij was best eng, dat wel. Hij was niet lelijk, maar echt niet haar type. Er waren wel een paar jongens uit de bende die haar type waren, waaronder Kendall, maar ze had wel begrepen dat Ace geen relaties in de bende toestond. Eerst hoefde deze regel er natuurlijk nooit te zijn omdat er geen homoseksuele jongens in de bende zaten en omdat er eerst nog geen meisje bij zat, maar nu zij er bij zat was die regel erbij gekomen. Ze had het hem zelf 's avonds een keer horen zeggen. Sydney haalde diep adem en viste haar mobiel uit haar bh. Ze had een berichtje binnengekregen van Alexander, die in haar contacten stond als Peter om geen argwaan te wekken. Ze keek in het rond voordat ze het berichtje opende. Er stond in of ze ook aanwezig was bij de geheime club. Ze opende de autodeur, liet haar lichaam in de auto zakken op de bank en typte vervolgens snel terug dat ze er ook bij zou zijn. Haar echte bende had een plan, om Ace er weer eens in te laten luizen en gewoon om wat ruzies uit te lokken. Dit vonden ze nogal grappig. Sydney zou natuurlijk geschokt moeten reageren en doen alsof ze er niets van wist. Haar mondhoeken trokken omhoog toen ze de duim van Alexander zag en stopte haar mobiel weer weg. Dit ging nog leuk worden.
Toen ze bij de club aankwamen stapte ze uit en liep ze achter Ace aan naar de man toe bij de ingang, die haar met samengeknepen ogen aankeek. Ze knipoogde naar hem en grinnikte zachtjes. Hij grijnsde en likte langs zijn lippen. Hij keek haar na toen ze naar binnen liep en ze rolde met haar ogen. Ze waren ook allemaal hetzelfde.



Hij hield niet van watjes en hij was er zelf ook geen. Hierdoor bestond zijn bende alleen maar uit mensen die tot het uiterste wouden gaan om hem trouw te blijven. Ace had een hekel aan mensen die niet sterk genoeg waren, maar wel dachten dat ze dit waren en bij zijn bende wouden. Ook had hij een hekel aan mensen die dachten dat ze beste vrienden waren als ze bij zijn bende waren of als ze hem meerdere keren hadden gezien. Hij vertrouwde niemand, dit had hij vanaf jongs af aan geleerd. Zijn vader was iemand die in hetzelfde wereldje had gezeten, hierdoor was Ace hier ook in beland. Zijn vader was een ijzersterke man die geen medelijden toonde. Hij had zijn zoon geleerd om niemand te vertrouwen, behalve jezelf. Je kon niemand vertrouwen omdat ze uiteindelijk alleen maar voor zichzelf zouden kiezen. Dit was niet de enige les die hij zijn zoon had geleerd. Hij had hem ook duidelijk gemaakt dat je sterk moest zijn, dat je geen gevoelens moesten tonen. Want gevoelens waren voor de normale mensen, voor de zwakke mensen, voor de mensen die onwaardig zouden sterven. Als je vocht, zou je waardig sterven. Toen Ace zes jaar was, begon hij met kickboksen. Hele middagen lang was hij in de ring aan het vechten, versloeg hij iedereen die te dicht bij hem kwam. Hij werd ook wel 'de jongen met de ijzeren vuist' genoemd. Het was net alsof die jongen er niets van voelde, hij sloeg achteloos mensen de ring uit. Zijn vader had dit in de gaten. Hij had in de gaten dat Ace geen makkelijke jongen was en ook geen zwakke jongen. Hierdoor begon hij zelf tegen zijn zoon te vechten. Samen vochten ze iedere week, samen gingen ze naar de sportschool. En toen gebeurde het. Ace kwam thuis van kickboksen, zag hoe zijn vader neergestoken werd door zijn vijand. Zijn vijand rende ervandoor, en Ace was met een kille blik naar zijn vader gaan staan kijken. Hij mocht geen emoties tonen, deed dit dus ook niet. Hij was alleen, maar het boeide hem niet. Zijn moeder had hij nooit gekend. Volgens zijn vader was die weggelopen toen ze erachter kwam wat zijn vader deed. Een broertje of zusje had hij nooit gehad. Misschien dat zijn moeder met een andere man nog een kind of kinderen had gekregen, maar hier wist hij niets vanaf. Hij was alleen met zijn vader opgegroeid.
Ace was vijftien toen hij had gekeken naar de dood van zijn vader en was vastbesloten om in zijn voetsporen te treden. Hij begon te drinken, te roken, drugs te gebruiken. Hij ging met de verkeerde mannen om en werd al snel gezocht door de politie. Toch was hij nog nooit gepakt, hij vond zelf dat dat kwam doordat hij zo slim en nuchter was. Op achttienjarige leeftijd begon hij zijn eigen bende en keek nu maar eens naar alles wat hij had bereikt. Hij was sterk, mensen keken uit als ze bij hem in de buurt waren, mensen waren bang voor hem. En dat kwam allemaal door de ijzersterke opvoeding die hij had gehad, de gruwelijke dingen die hij in zijn leven mee had gemaakt.
Liefde? Nee. Geen emoties, geen gevoelens, geen liefde. Ace haatte liefde. Zijn vader was verliefd geworden op zijn moeder en raad maar eens hoe dat afliep: zijn moeder rende ervandoor zodra ze hoorde wat voor een gruwelijke man hij was. Liefde maakte je kapot, liefde verwoestte je. Ace hoefde geen liefde. Hij had wel behoeftes, maar met een one night stand was dat wel weer klaar. Hij had nog nooit een relatie gehad omdat hij er voor open stond. Hij had ook nog nooit gevoelens voor een meisje gehad. Het was niet belangrijk, hij hoefde geen liefde als hij toch niemand had. Hij had geen andere familie of had in ieder geval nooit contact met ze gehad, zijn vader was dood. Waarom zou liefde alles dan verbeteren? Hij hoorde mensen praatten over hoe geweldig liefde was, maar het enige wat ze van hem kregen was een opmerking over hoe dom ze waren. Liefde, laat hem niet lachen. Het was niets.
Ze waren aangekomen bij de club en Ace mompelde pistool tegen de bodyguard nadat hij drie keer op de deur had geklopt. Ze waren binnengelaten door de man en Ace trok zijn pistool eventjes goed onder zijn broek. Hij had altijd een mes en pistool verstopt, voor het geval dat. Het mocht dan wel een geheime club zijn, andere bendes waren er ook wel aanwezig en hij hoefde nog niet dood. Hij wou zichzelf kunnen verdedigen als het moest. Hij liep naar de bar toe en bestelde daar een whiskey. Hij wou niet helemaal dronken worden omdat hij dan een makkelijk doelwit was, maar een beetje drank kon nooit kwijt.

i'm a good girl with a lot of bad habits

Re: ORPG | Bad is the new good.

Emory

Het was een lange dag geweest op haar werk, maar toch zat het er nog niet op. Emory werkt namelijk als agent, niet zomaar een agent, nee meestal was ze undercover. Wanneer er geen opdrachten voor haar waren als undercover agent, werkte ze gewoon als een normale agent. Afgelopen weken had ze daarom gewerkt als gewone agent, maar vandaag kwam er weer groot nieuws. Eindelijk was er weer een opdracht voor haar, een waarbij ze een bende moest zien op te pakken. Zojuist had ze alle informatie gekregen, die ze nodig had. De politie is al jaren op zoek naar een bende, een erg gevaarlijke bende. Ze zij al jaren actief met inbraken, ontvoeringen, moorden en nog veel meer. Nooit wist de politie ze te kunnen oppakken, ze leven op een geheime plek waar niemand iets van weet en ze waren de politie altijd te slim af. Soms had de politie zelfs niet genoeg bewijs om mensen op te pakken, vandaar werd Emory ingeschakeld. Het was haar taak nu om ervoor te zorgen dat er opnames kwamen met bekentenissen en dat ze hun schuilplaats wist te vinden. Zo'n opdrachten had ze al vaker moeten voltooien, nog altijd met een groot succes. Ze had er dan ook erg veel zin in om te beginnen, dat ging vanavond al gebeuren. De bende ging vaak naar een gesloten club, een club waar niet iedereen naar binnen mocht. Je had een codewoord nodig, wist je daar binnen te mogen, dat codewoord had Emory weten te bemachtigen. Vanavond was het zo ver, met een paar collega's ging ze naar de club toe. Natuurlijk gingen ze niet in hun uniforms, nee ze gingen in hun dagelijkse uitgaanskleding. Het was dan de bedoeling dat Emory erop af zou stappen, om zo in contact te raken. Het ging haar zeker lukken, daar had ze vertrouwen in.
Ze was al een tijd thuis, maar toch kon ze dus niet zeggen dat haar werk erop zat, het was juist nog maar net begonnen. De tafel waar ze aan had gegeten had ze nog maar net afgeruimd. De borden en het bestek stonden alweer in de vaatwasser om schoon te worden. Het was inmiddels al acht uur, een goede tijd voor Emory om zich klaar te maken. Ze had met haar twee vrouwelijke collega's namelijk afgesproken om om negen uur bij de gesloten club te staan. Emory had er nu al zin in, lekker wat drinken, wat kletsen en wat dansen, maar vooral in de buurt komen van de bende.
In haar slaapkamer van haar appartement ging ze als eerste haar kleren uitzoeken. Dat vond ze al een erg lastige keus. Moest ze nu haar tatoeages bedekken? Ze besloot dat niet te doen, waarschijnlijk vond iemand van een bende dat juist aantrekkelijk. Het was ook niet de bedoeling dat ze zich helemaal ging bedekken met kleren, dat was ook niet aantrekkelijk. Ze mocht haar figuren wel laten zien, vandaar dat ze besloot te gaan voor een grijze rok, een zwarte top die een beetje doorscheen, een zwarte chocker en nog een stel zwarte hoge hakken.
Met haar haar deed ze niet echt wat bijzonders, ze besloot er nog wat golven in te maken. Niet van de pijpkrullen, maar gewoon echt golven, zodat er een beetje slag in haar haar kwam. Voor de rest deed ze helemaal niks meer met haar haar, het enigste wat ze nog wel deed was haar make-up.
In de badkamer deed ze haar make-up. Ze besloot het niet te overdreven te houden, want daar hielden de meeste mannen niet zo van. Ze besloot geen foundation op te doen, alleen wat poeder op haar jukbeenderen. Haar wenkbrauwen deed ze wel tekenen, omdat die er anders niet uitzagen. Ook deed ze een klein beetje bruine oogschaduw op, wat mascara en een eyliner en om alles af te maken, deed ze nog een donkere kleur roze lippenstift op.
Nu was ze er helemaal klaar voor, het werd ook wel tijd om aan te fietsen naar de gesloten club. Het was kwart voor negen, een mooie tijd om aan te fietsen, dan zou ze precies op tijd zijn.

Eenmaal bij de gesloten club, zag ze dat haar twee collega's al op haar aan het wachten waren. Ze gooide dan ook snel haar fiets in de fietsenstalling. De sleutel deed ze in haar tasje wat ze mee had genomen, waar ook haar mobiel, make-up en portemonnee in zat. Die spullen had ze echt wel nodig, daar kon ze niet zonder mee de deur uit gaan. Eerst liepen de drie nog naar een steegje, waar Emory een zender onder haar kleren kreeg gestopt. Een van haar collega's had er een hoop verstand van. Het was zo makkelijk voor de rest om mee te luisteren met ze. Zo konden ze een hoop dingen vast leggen. Alleen hoopte ze dat niemand het zag zitten, want anders kon ze de opdracht wel schudden. Deze zender ging ze dan ook heel de opdracht dragen, zo konden ze ook alles meekrijgen en opnemen. Een groot risico liep ze wel, maar dat moest ook wel.
Met zijn drieën liepen ze naar de ingang van de club toe, waar Emory drie keer op de deur klopte. Een luik ging er open, waar een paar ogen haar aankeken. 'Codewoord?' werd er gezegd, maar dat wist Emory al te goed. 'Pistool.' sprak ze uit. Het klonk als een simpel codewoord, maar als je hem niet wist, dan was het nogal lastig te bedenken. Het was ook wel een typisch woord voor een gesloten club. Een gesloten club was meestal voor mensen die best slecht waren, om het zo maar te noemen. Dat verklaarde het codewoord ook.

De deur schoof zich open, zodat ze naar binnen konden lopen. Het was binnen erg druk. De muziek stond erg hard en er liepen een hoop mensen rond. Alleen de persoon die zij moest hebben, was er nog niet. Inmiddels wist ze wel een hoop van hem. De jongeman noemde zich Ace Christopher Matthews en ze wist ook al door een foto hoe hij eruit zag. Emory moest toegeven, dat hij niet lelijk was, maar zij zou nooit voor een type als hem vallen. Ze hield wel een beetje van een bad boy, maar niet iemand die andere mensen pijn deed of van andere mensen deed stelen. Daar hield ze echt niet van.
Omdat de jongeman er nog niet was, gingen ze met zijn drieën aan de bar zitten. Hier bestelde Emory een Martini cocktail. Een beetje mocht ze wel drinken, als ze haar hoofd er maar bij zou houden. Ze kon erg goed tegen alcohol, dus dronken werd ze zeker niet. Dat kon ze ook niet maken tijdens een opdracht, ze moest zich erg goed concentreren, anders kon er een hoop fout gaan.


Haar kleren


Kendall

Het was een zware dag geweest voor de bende. Vanmorgen moesten ze al vroeg op staan, voor hun dagelijkse traning. Vandaag bestond die training uit leren vechten, omgaan met een pistool en training om hun conditie goed te houden. Het was een erg zware training. Sommige hadden het er dan ook moeilijk mee, behalve Kendall. Het ging hem vandaag dan ook allemaal goed af. Hij wist zelfs een compliment op te vangen van Ace, en hij geeft nooit vaak complimenten. Wanneer hij trots op ons was liet hij dat vaak niet merken, vaak zei hij niks omdat hij wist dat als hij wat ging zeggen dat iedereen de volgende keer minder zijn best ging doen, zo heel af en toe liet hij het merken door ons mee te nemen naar een club. Een afgesloten club hier in de stad. Zo ook vandaag hadden ze blijkbaar goed hun best gedaan, want ook vanavond gingen ze weer naar de afgesloten club. Dat gaf Kendall toch wel een trots gevoel, dat betekende dat hij goed zijn best had gedaan, dat iedereen goed zijn best had gedaan. Daar was hij wel erg blij mee, nu kon hij weer eens lekker feesten. Wat drankjes achterover gieten, los gaan op de muziek en misschien nog wel een leuke jongedame weten te scoren. Al weet hij niet of hij daar nu wel behoeften aan had.

Eerst zouden ze nog wat eten voordat ze zich allemaal zouden klaar maken voor vanavond. Het was namelijk niet zo slim om op een lege maag weg te gaan, dat was voor sommige helemaal niet handig, sommige wisten dan zelfs flauw te vallen omdat ze nog niks gehad hadden. Gelukkig was Kendall niet zo, hij kon wel een tijdje zonder voedsel, maar nu had hij toch wel echt een hoop trek. Het was gelukkig ook vandaag dan de dag dat er altijd friet werd gehaald bij hun favourite frietkraam, waar ze tenslotte wel altijd deden betalen. Als ze er nooit zouden betalen, konden ze het wel vergeten om daar nog binnen te komen, dat was het gewoon niet waard.
Ook vandaag waren er weer twee mensen heen gestuurd om friet te halen. Het duurde meestal wel erg lang, omdat ze met een grote groep waren en de twee moesten ook een flink stuk lopen. Hun clubhuis bevond zich in het bos, erg diep in het bos, waar dan ook niemand ze kon vinden. Het was een erg groot huis, omdat ze met een grote groep waren, 8 jongens inclusief mij en de leider en 1 jongedame die er sinds kort bij zat. Haar naam was Sydney, geen lelijke meid moest Kendall dan ook toegeven, alleen het was niet toegestaan dat twee mensen uit de bende wat kregen, jammer voor hem dus. Een erg grote groep dus, maar het was altijd wel gezellig met ze.

Het duurde gelukkig niet lang voordat de twee alweer terug waren gekeerd, met al het eten in de tassen. De tafel was al gedekt, dus iedereen kon gelijk plaats nemen. Kendall had vandaag zin in twee frikandellen met wat friet, dat had hij dan ook besteld. Iedereen pakte wat hij of zij nodig had, maar iedereen begon pas met eten toen iedereen klaar was. Ze waren toch wel met wat manieren opgevoed door Ace.
Bij Kendall ging alles erg snel naar binnen, hij was dan ook als eerste klaar met zijn eten. Hij had vandaag hard gewerkt, waardoor hij ook erge honger had. Toch moest hij even goed nog wachten tot de rest klaar zou zijn, dat was wel zo netjes. Dan konden ze zich daarna ook allemaal tegelijk klaar maken, zodat ze daarna naar de gesloten club zouden kunnen gaan.

Het duurde toch wel een tijdje, voordat iedereen echt helemaal klaar was met het eten, zo'n half uur. De tafel was al afgedekt, nu konden ze zich dus eindelijk klaarmaken, zodat ze daarna konden vertrekken.
Kendall rende de trap op, naar zijn eigen kamer. Hier trok hij zijn eigen klerenkast open, waar hij een leuke outfit eruit trok. Een leuke spijkerbroek, een blauwe blouse erop en een paar bruine schoenen eronder. Voor Kendall was het erg makkelijk om een outfit uit te kiezen, voor bijna elke jongen was dat wel makkelijk. Voor een jongedame daarin tegen was het erg moeilijk, die hadden meestal ook het langste werk met zich klaar maken. Ze moesten altijd hun haar doen, zich omkleden en meestal ook nog make-up op doen. Eerst hadden de jongens nooit last van iemand waar ze lang op moesten wachten als ze naar de club gingen, maar nu wel. Een tijd geleden hadden ze namelijk nog geen jongedame in hun bende, maar nu wel. Sydney was dan ook altijd de gene die als laatste was, maar dat komt omdat ze meer werk heeft dan ons.
In de badkamer hoefde Kendall alleen nog wat gel in zijn haren te doen, daarna was hij alweer klaar. Hij liep de trap af, naar beneden toe. In de woonkamer zat Ace al te wachten, maar voor de rest was er nog niemand klaar. Hij nam plaats bij hem op de bank, om zo op de rest te wachten.
Uiteindelijk was Sydney weer de laatste die nog moest komen, daaorm besloot Kendall op te staan. 'Schiet eens op, Sydney. Ik heb zin om te feesten.' schreeuwde hij naar boven en gelukkig kwam ze toen al de trap af gelopen. Nu konden ze dan eindelijk vertrekken, naar de gesloten club toe.

Twee jongens werden aangewezen als de bob, want er moesten toch twee mensen zijn die niet gingen drinken zodat ze de auto konden besturen, ze moesten tenslotte naar de club zien te komen in de auto. Gelukkig was Kendall niet de bob, want hij had wel even zin om lekker los te gaan, dat kon niet wanneer hij de bob was. Dit keer waren het twee andere jongemannen die de bob waren. Die mochten dan ook de hele avond niks drinken, wanneer ze dat wel deden kregen ze een straf, geen leuke straf.

Na zo'n vijf minuten kwamen ze aan bij de gesloten club. Ace liep voorop, want hij was tenslotte ook de leider van de bende. Drie keer werd er op de deur geklopt, waarna hij het codewoord pistool, uit sprak. Zo kon iedereen naar binnen toe, zijn eigen gang gaan. Kendall besloot dan ook naar de bar te gaan, waar hij een biertje voor hemzelf deed bestellen. Het beste bier van de stad hadden ze hier toch wel, moest hij toegeven. Hij nam ook plek aan de bar, waar hij rustig zijn bier begon op te zuipen.


Zijn kleren

Re: ORPG | Bad is the new good.

Emory Hannah Drews




Kendall Nigel Jacksons