ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Madilyn fronste nog even kort vooral ze even zuchtte, in hoop dat ze het ook weer los kon laten. ''I'm fine, I suppose my head is still full of everything that's coming at me.'', glimlachte ze onschuldig. Misschien was het zelfs wel een klein smoesje om het onderwerp weg te wuiven. Als hij zei dat ze zich er geen zorgen om hoefde te maken, zou ze dat niet doen en zou ze het los laten. Haar bruine ogen volgden hoe hij de nachtkastjes verschoof en vervolgens zijn bed. Dat kon inderdaad op die manier, ze hoopte maar dat het mocht op deze manier omdat ze hem niet direct problemen wou geven.
''It seems that way.'', wist ze er toch met een zacht lachje uit te krijgen. Ze had het zelf niet verzonnen in elk geval, ze had al in haar hoofd geprobeerd uit te vogelen hoe twee personen in een één persoon bed pasten. Maar daar had hij een veel handigere oplossing voor gehad. Ze had haar benen iets opgetrokken en met haar vingers met het bandje rond haar enkel gespeeld terwijl ze toe keek hoe Jaiki zijn kleding verwisselde en naast haar plaats nam.
In stilte had ze haarzelf tegen hem aan laten trekken en had ze zichzelf zelfs iets beter tegen hem aan genesteld terwijl ze naar hem geluisterd had. Zijn stem was fijn, fijner dan ze had kunnen hopen. Iets vermoeid sloot ze haar ogen dan ook. ''I'm going to ask you tomorrow how long you waited for me.'', mompelde ze toch wel enorm vermoeid nu ze zo lag. Eigenlijk was het gek, wetende dat ze enorm lang in die tube had gezeten, en toch was ze moe.
Maddy trok tevreden de deken wat hoger, tot deze niet verder kon omdat Nymm en Hayato het bed ook op waren geklommen en op de lege plekjes hun plekje in hadden genomen voor de nacht. Die zouden ook wel moe zijn na de hele avond rond gerend te hebben in de kamer, gokte ze zo.

Kai had geen moeite om in te slapen en in een lichte slaap weg te zakken. Hij had immers zo lang alleen geslapen dat het nu ook weinig moeite kostte. Of het lag aan zijn eigen koppigheid, dat was ook goed een mogelijkheid. Maar des ondanks was hij gewent aan zijn eigen bed en was dit voor hem ook een bezwaarlijke dag geweest, op een andere manier dan voor Asa dan toch. Ergens voelde hij zich dan ook wel een beetje schuldig dat hij zo in bed was gaan liggen.
De bewegingen aan de andere kant van het kamertje, van het bed en de lakens, was hem niet ontgaan en hij had dan ook naar de muur gekeken terwijl hij zijn oor er niet meer los van kreeg. Het duurde dan ook niet lang voor hij Asa's stem weer hoorde en hij inwendig even zuchtte. Het was te verwachten geweest dat ze niet kon slapen, dat had hij de eerste nachten ook gehad toen hij net met beide voeten in deze wereld had gestaan. Hoewel hij Jaiki had bevriend dan toch. Dat had veel geholpen.
''I can't possible sleep if you keep turning and moving that way.'', merkte hij zacht op waarbij hij zijn dekens van zich af geslagen had en die beet had gepakt terwijl hij van bed was gekomen. Hij pakte zijn kussen van het bed af en naar haar toe was gelopen. Hij gooide de spullen over haar heen naar de kant van de muur, waarna hij over haar heen stapte en op zijn zij rolde. Hij legde zijn arm rond haar middel en trok haar in één beweging met haar rug tegen zijn borstkas aan.
''Sleep, because you need your rest for everything we will do tomorrow.'', mompelde hij geeuwen vooral hij een nieuwe poging deed om te slapen.

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Asa had niet daadwerkelijk verwacht dat hij bij haar zou komen liggen, maar toch deed hij het zonder al te veel woorden. En zodra ze tegen zijn borstkas lag, waardoor ze zijn hartslag voelde, was ze zo in slaap gevallen. Het leek erop dat ze niet veel nodig had; enkel Kai. De volgende morgen was rustig verlopen. Er was eten gebracht en ze had met Kai's hulp de eerste echte stappen kunnen zetten. Erna kon ze al zelfstandig lopen, maar het was wel pijnlijk door haar stijve spieren. Na het ontbijt en zich te hebben aangekleed was ze Kai naar buiten gevolgd. Genietend had ze naar de zon gekeken en de enorme weide die in de wolken verdween. Het lag net buiten de facility en hier zouden ze oefenen met vliegen. Ze kon niet wachten om het onder de knie te krijgen en net zoals andere engelen door de wolken zien vliegen. Het leek haar heerlijk om zo snel door de wind te gaan en alles vanaf een afstand te kunnen zien. Enthousiast zat ze dan ook tegenover Kai in het weiland. Haar benen waren aan de vermoeide kant en daarom waren ze gaan zitten. "How do you open up the wings?" vroeg ze nieuwsgierig. Dat was immers stap één. Zonder vleugels zou ze immers niet vliegen. "How big are yours? Are they white? How fast are you able to fly?" Asa wist dat ze hem onder gooide met vragen en dat dat misschien niet de handigste zet was bij Kai, zeker als hij niet zo van het persoonlijke contact was. Toch had ze zich niet in kunnen houden door haar enthousiasme. "How long did it take to get full control of your wings?" Lipbijtend keek ze hem aan en daarna zuchtte ze even. "Sorry," zei ze en ze keek naar haar schoot waar Mayu in was gaan liggen. "I'm asking way too many questions in one go."

Tevreden had Jaiki nog naar Madilyn gekeken terwijl ze sliep en uiteindelijk had hij zijn hoofd tegen haar nek geplaatst en was hijzelf in slaap gevallen. De volgende ochtend had hij ervoor gezorgd dat ze alle tijd hadden genomen met eten en weer leren lopen. Uiteindelijk was het toch wel tijd om de vleugels uit te slaan en elkaar te leren kennen. Deze eerste week waren ze geheel vrij en Jaiki had dan ook besloten om Madilyn mee te nemen naar een meer vlakbij. Al moesten ze daar wel naartoe vliegen. Het was niet te ver en daarom ook perfect voor vandaag. Morgen zouden ze dan weer kunnen focussen op de verdere technieken van vliegen. Voor nu hield hij het liever even simpel en gemakkelijk, terwijl ze nog wende aan de wereld om haar heen.
Hij liep naast haar door het hoge gras en hield haar arm door de zijne voor het geval ze ondersteuning nodig had bij het lopen. Toen hij net had moeten leren lopen was het ook een hel geweest met de spierpijn, maar de enige manier om de spieren los te krijgen was door te bewegen. "Yesterday you told me about this voice in your head," begon hij om het gesprek van gisteren er weer bij te halen – eentje die hij niet zo gemakkelijk vergat hoe hard ze dat ook had geprobeerd. "Could you tell me more about it? Perhaps what it's telling you?"
Onderzoekend keek hij Madilyn aan. Hij wilde haar graag beter leren kennen en welke krachten ze had. Op die manier kon hij inschatten hoe ze op elkaar konden inspelen en wat haar zwakke punten waren. Vooral de laatste was erg belangrijk als ze samen het gevecht in zouden gaan. Dan kon hij rekening met haar houden en haar juist op die punten beschermen. Ze waren niets voor niets bij elkaar gezet immers. Daarnaast was het bandje rond haar enkel hem niet ontgaan. Ze had het niet van hem gekregen of een Oudere. Met dat bandje was ze uit de capsule gekomen en hij had geen idee hoe of waarom. Iedereen werd naakt geboren; behalve zij.

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Het lopen ging haar redelijk goed af. Behalve dat de spieren in vooral haar bovenbenen wat protesteerden, maar daar wist ze behoorlijk doorheen te bijten op het moment. Ze wankelde ook niet meer en ze struikelde ook niet over haar eigen tenen. Voor nu. Uiteindelijk liep ze op blote voeten rond, omdat dat fijner voelde op één of andere manier. Het bandje rond haar enkel rinkelde vrolijk bij elke stap, al was het maar heel zacht en werd het niet opgemerkt door anderen gelukkig. Het ontbijt was daarnaast ook welkom geweest, want haar mag had hevig geprotesteerd uiteindelijk.
Madilyn keek haast betrapt op toen Jaiki weer over de stem begon. Heel even had ze hem aangekeken, voor ze weer voor haar keek zodat ze kon zien waar ze haar voeten neer zette terwijl ze met hem mee liep door het gras. Waar ze precies heen gingen wist ze enkel niet, maar ze had heel even nodig om na te denken over het antwoord. Of ze het anders kon verwoorden, maar dat was nog best lastig gezien ze niets kon bedenken. Zonder gek te lijken dan toch.
''Well...'' begon ze zacht. ''First of all it is telling my to take of my ankle bracelet, wich strange enough warns me to wear it all the time.'', knikte ze. Dat had ze goed verwoord, vond ze zelf. ''Secondly it is telling me to... kill, I suppose.'' Het woord was er iets zachter uitgekomen omdat ze niet wou dat mensen het zouden horen en misschien rare dingen zouden denken. Bedenkelijk beet ze op haar lip en keek ze kort even omhoog naar de blauwe hemel boven hen terwijl ze tot stilstand kwamen.
''It feels a bit like a shadow, like it is always there and always has been there from the beginning. Like it is a part of me and I have some kind of deal with it, him, her, whatever it may be.'', fronste ze toch wel een beetje moeilijk omdat ze dat er zo ineens uitflapte. Misschien klonk het wel nergens naar en was ze inderdaad gek? Peinzend keek ze Jaiki dan ook aan. Een beetje verwoed stopte ze een losgekomen lok van haar blonde haren weer achter haar oor.

Gek genoeg leek hij beter geslapen te hebben dan alle voorgaande nachten, van afgelopen jaar. Iets wat hij nooit openlijk zou toegeven ondanks... Hij was echter wel eerder wakker geweest dan Asa, wat hem de tijd had gegeven om vlug een douche te nemen en kleding te pakken voor hen beide sinds ze gisteravond al in bad had gezeten. Ze had niets gedaan verder, dus het was onnodig om weer te wassen in zijn beleving. Samen waren ze op weg gegaan naar een plek waar ze ruimte hadden en niemand hen direct zou storen voor onnodige dingen. Mensen vonden het namelijk hilarisch dat uitgerekend hij een partner had en een hoop die erop gehoopt hadden, nog steeds zonder zaten.
Met een lichtelijk opgetrokken wenkbrauw had Kai Asa's vragen aangehoord en schudde hij kort zijn hoofd even. Hij vond het vermakelijk hoe makkelijk ze uit de hoek kwam, zonder na te denken en achteraf pas bedenkend dat het wel heel veel was om te beantwoorden in één keer.
''First of all, you don't 'just open up your wings'.'', antwoordde hij. ''It is a feeling, something natural, something that is part of you and goes without thinking.'', probeerde hij een beetje uit te leggen hoe het moest zijn. Het was lastig, dat zeker omdat het ook verschilde per persoon hoe snel alles ging en hoe snel ze het onder de knie hadden. Sommige deden er dagen, soms zelfs weken, over om hun vleugels tevoorschijn te halen en ook daadwerkelijk te gebruiken.
''And I don't know how big, but big I guess and no. They are not per definition white as much as it depends on the person how quick they go. However you can flap your wings like a mad one, that doesn't mean you will go fast.'', zuchtte hij zachtjes. Dit waren inderdaad wel veel vragen in één keer.
''It is fine, it is just hard to explain because it is not something you learn from a book or so, you need to feel it. Here, I guess.'', en daarmee had hij zijn wijsvinger tegen zijn linkerborst aangeplant om zijn hart aan te wijzen.

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Jaiki had zich ergens afgevraagd of Madilyn eerlijk met hem ging zijn. Hoewel ze aan elkaar verbonden waren als partners, betekende dat niet meteen dat ze de volle vertrouwen in elkaar hadden. Ze kenden immers elkaar pas net een dag. Dus hij voelde zich enigszins trots dat ze de waarheid leek te spreken. In elk geval kon hij zich niet voorstellen dat ze dit zou verzinnen enkel om tegen hem te liegen. Nee, dit was de waarheid.
Hij wist niet direct wat hij ermee moest. Hiervan had hij nog nooit eerder gehoord en daardoor wist hij vrijwel zeker dat haar kracht erg gecompliceerd moest zijn. "Sounds contradicting," zei hij puzzelend. "There is only one way to find out, really. I'm most certain this has to do with your power. Every angel has a power. It seems that your power is very complicated and extremely dark. I haven't heard of an angel who has a voice in their head saying that they should kill. However, I do believe in experimenting. There's no other way to learn new things about your abilities. Hence why I have decided that we shall fly to a place, not too far from here but far enough to not cause any harm to others, to experiment with your powers," zei hij en hij keek daarna naar haar om. "I'll take your bracelet off, just to see what happens. And I'll put it back on safely. Do you trust me with this task?" Het was belangrijk om erachter te komen wat haar krachten waren en wat ze inhielden, maar hij zou niets bij haar doen waar zij zich niet comfortabel bij voelde. Hij zou haar nooit dwingen. "But first, let's focus on flying." Hij klapte zijn eigen vleugels open die zo groot waren dat de onderste veren als een soort cape op de grond lagen. Ze waren donkergrijs van kleur. "Focus on a familiar feeling in your heart. A wing is very much like an arm. Allow it to grow. It should feel naturally and then your wings will grow." Hij glimlachte naar haar. "We have the whole day, so don't get frustrated if it doesn't come as easy as it sounds."

Asa voelde zich meteen een student en het liefst had ze een notitieboekje om aantekeningen te kunnen maken. Ze wilde immers alles in één keer onthouden, zodat ze Kai er niet nog eens mee lastig hoefde te vallen. Nu verwachtte ze niet dat ze alles zou gaan onthouden en daarom dacht ze ook aan een notitieboekje. Enkel had ze die niet en moest ze het doen met haar collectieve geheugen. Ze knikte op zijn antwoorden. Haar hart was letterlijk enorm hard aan het bonken, doordat ze zo graag haar vleugels naar buiten wilde klappen om te kunnen gaan vliegen. Ze wilde letterlijk niets liever dan dat. Een beetje onzeker ging ze dan ook wat beter zitten en legde ze haar handen op haar linkerborst om zich goed te focussen op haar hart, zoals hij had uitgelegd. Asa probeerde het niet te forceren. In plaats daarvan zocht ze een natuurlijk gevoel op. Iets wat fijn voelde. Iets wat soepel zou gaan. Op zoek naar het gevoel van extra ledematen die net zo natuurlijk aan voelde als armen en benen. En precies op het moment dat ze dat voelde in haar hart, merkte ze hoe die ledematen uit haar rug kwamen. Ze opende haar ogen weer om dolenthousiast te kijken hoe haar vleugels waren, maar vanaf het moment dat ze haar vleugels probeerde te laten bewegen, wist ze dat er iets mis was. Met grote ogen keek ze over haar schouder naar de puinzooi wat haar vleugels hadden moeten voorstellen. De linker was enkel een klein stompje met donsveertjes erop. De rechter was al wat groter en had drie volgroeide veren. Verder was het kaal. Het was duidelijk dat ze er nooit mee zou kunnen vliegen. Haar voorgevoel dat er iets mis met haar was, had dus juist gezeten. Stil keek ze naar het gras en klapte ze zonder moeite haar vleugels weer terug. De klap van de teleurstelling en de walging van haar vleugels was hard en ze probeerde dan ook tegen de tranen te vechten die in haar ogen waren gekomen. Bewust keek ze Kai niet aan. "Misschien kunnen we het beter maar niet doen," mompelde ze. "Ik ehm..." Ze zocht koortsachtig naar een verklaring waarom ze niet kon vliegen zonder hem de gênante waarheid te vertellen. Want welke engel kon nou niet vliegen? "Ik heb hoogtevrees."

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

De frons op Madilyn's voorhoofd kwam weer tevoorschijn toen Jaiki aangaf te willen 'experimenteren' met hetgeen wat ze ervaarde. Het was voor haar alleen niet nieuw, het was al aanwezig geweest toen ze nog in die buis had gezeten... Alleen had ze er toen niet op kunnen reageren en er ook niet goed bij na kunnen denken. Tot die paniek die ze voelde dan, gisteren. Wat ervoor had gezorgd dat zelfs Nymm besloten had om uit te breken en haar op te zoeken terwijl de rest op een hele rustige manier naar de werkelijkheid was gehaald en voorgesteld waren aan hun partner en beesten.
''I'm not sure it is really in my head, just... In me.'', mompelde ze met een ietwat schuin gehouden hoofd. Het was makkelijker geweest om te zeggen dat het in haar hoofd zat, maar daar was ze nu niet zo zeker meer van. Madilyn wist dan ook niet zeker of het een goed idee was om haar enkelbandje van haar enkel te halen, maar Jaiki leek zeker genoeg van zijn zaak, waardoor ze haar tong achter haar tanden had gehouden en niet tegen hem in was gegaan. Ze kon enkel hopen dat het meeviel dan...
''I-I suppose.'', antwoorde ze dan ook toen hij vroeg of ze hem vertrouwde ermee. Het was wat een vaag antwoord, maar hij leek niet onredelijk om haar vertrouwen in hem meteen in twijfel te nemen. Dat vertrouwen was er van nature al, dus dat ging zonder twijfel uiteindelijk.
Haar bruine ogen volgden hoe Jaiki's vleugels plaats namen naast hem, terwijl ze naar zijn uitleg luisterde. Wel, half, omdat ze nog met haar hoofd bij het eerste onderwerp zat maar het leek geen moeite te zijn om haar vleugels tevoorschijn te toveren. Die van haar waren meer crème te noemen, net geen wit. Kort keek ze er even naar omdat ze gigantisch waren (sended you a pic yesterday of me original char idea, look at her lol) en het een beetje gek voelde, juist omdat het geen gewicht leek te hebben.
''And now? Flapping?'' vroeg ze serieus, hoe stom het ook mocht klinken dat ze zo'n vraag stelde. Vragend had ze dan ook op gekeken naar Jaiki.

Kai zijn bruine ogen keken Asa wat onderzoekend aan toen ze haar handen tegen haar borstkas aanlegde en haast geconcentreerd haar ogen sloot. Dat was niet geheel wat hij bedoelde met 'voelen', maar hij zou haar maar laten. Als het voor haar werkte, dan werkte het, uiteindelijk had iedereen zijn eigen gevoel bij zijn of haar vleugels. Sommige moesten zelfs eerst letterlijk het gevoel van vliegen hebben voor ze dat gevoel kregen. Het verschilde enorm voor iedereen en dat maakte dat zijn uitleg misschien wel helemaal nergens op sloeg voor Asa ook. Hoewel hij nieuwsgierig naar haar had gekeken en kort fronste bij haar reactie op... niets.
''Or you just accept that some people need some time before they have the right feeling. I couldn't use my wings for days.'', merkte hij op terwijl hij overeind was gekomen. Kort floot hij even, zodat hij Jue hun kant op kon roepen. Misschien was er inderdaad een andere aanpak nodig en zou ze eerst het gevoel moeten hebben, hoewel hij zich er van bewust was dat het vandaag misschien niets werd.
Jue was aan komen stampen. Buiten het gebouw kon hij immers zijn ware grootte aannemen en was het niet alsof je een salamander achter je aan had hollen met korte pootjes. Kai legde zijn hand even op de neus van de vierkante kop die het beest had voor hij naar Asa toe was gestapt en haar aan haar bovenarm omhoog had geholpen.
''That's bullshit, because that's something that's programmed in your head. No one of us has a fear of hights.'', mompelde hij. Daar ging hij niet intrappen. Ze waren gemaakt om in de lucht te zijn, maar henzelf even goed op de grond te kunnen redden. Deze wereld draaide immers niet alleen om Angels, ook een hoop andere levensvormen.
''So... On you go. You can hold yourself onto his spikes, he will be gentle with you.'', knikte hij vast besloten toen hij haar op Jue zijn rug had geholpen. Het was een beetje alsof je op een paard van boven de twee meter stapte en een keer zo breed ook. Maar in zijn beleving was het comfortabeler dan een paard. Hij zou zijn eigen vleugels gebruiken om met hen mee te gaan.

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Asa kon Kai niet aankijken. Ze had door dat hij haar bestudeerde, maar ze kon het hem niet zeggen. Ze schaamde zich te erg en daarom knikte ze ook maar op zijn antwoord. Dat was het gewoon. Het lukte haar niet om haar vleugels te laten groeien en te gebruiken. Het was beter dan de realiteit die ze had gezien.
Ze keek op naar Jue die nu een stuk groter was. Het was een prachtig beest ondanks de enorme tanden die ieder ander vast af zou laten schrikken. Ze liet zich overeind helpen en zweeg maar bij zijn opmerking. Hij had daar gelijk in. Als ze hem in de maling had willen nemen dan had ze een andere smoes moeten geven dan die. In feite wilde ze niets liever dan de lucht in gaan. Het deed haar alleen zo enorm zeer dat dit moest op de rug van zijn beschermer en niet met haar eigen vleugels. Ze positioneerde haar benen wat beter en pakte twijfelend Jue's spikes vast. Mayu zat als een braaf hondje op de grond en ging daarna liggen. Alsof hij wist dat hij geen enkele keuze had dan wachten tot ze weer terug zou komen. Ze glimlachte zwak naar hem, waarna ze zich dood schrok toen Jue hard de lucht in schoot. Het lukte haar dan ook niet om een schreeuw binnen te houden. Gentle? Noemde Kai dit gentle? In plaats van de spikes vast te houden, had ze haar armen rond de nek van het dier geslagen ook al waren haar armen er te kort voor. Haar hart ging als een razende te keer en ze kneep haar ogen dicht, terwijl ze op zijn rug zat. Pas na een moment, toen Jue blijkbaar hoog genoeg was om rustig met zijn vleugels te wapperen, durfde ze haar ogen te openen. Het was prachtig van boven. Ze had nog nooit zoiets moois gezien of mee gemaakt. Toch vond ze het eng. Wat als ze van zijn rug viel? Ze had niet de vleugels om zichzelf in veiligheid te brengen. Al kon ze Kai in haar ooghoek zien en was ze er zeker van dat hij haar wel zou opvangen. Ze veegde haar overgebleven tranen weg en glimlachte. "Dankjewel, Jue," zei ze tegen het dier en ze aaide zacht over zijn nek. Daarna draaide ze haar hoofd iets om, om naar Kai te kijken en zijn grote vleugels die hem met gemak door de lucht heen bracht. Het leek moeiteloos en met de zon die op hem scheen kon ze niet anders denken dan dat ze hem net zo prachtig vond.

"It's okay. We need to explore your powers. It'll be fine, don't worry. I'll take precautions," zei hij. Jaiki kon met zijn runes zeker wel een veilige omgeving maken én zichzelf beschermen. Hoewel hij haar kracht zeker niet zou onderschatten, was hij er wel zeker van dat hij het aan zou kunnen. Anders zouden ze niet eens bij elkaar gebracht worden als partners door de Oudere. Iedereen kreeg een partner die je aanvulde en die bij je paste. Qua krachten, uiterlijk en persoonlijkheid. Vandaar dat het altijd wel een garantie was dat partners verliefd op elkaar werden en een onafscheidelijke koppel vormden. Hij merkte het zelf al bij Madilyn. Hoewel het nog niet echt liefde was, waren de warme kriebelige gevoelens er zeker wel. Hij vond het fijn om bij haar te zijn, dingen met haar te doen en om haar aan te raken. Het liet hem afvragen hoe het bij Kai zou gaan. Wellicht dat hij zijn beste vriend binnenkort eens ging opzoeken, zodra Maddy een beetje gewend was aan de wereld. Hij verwachtte dat Kai hetzelfde zou willen voor zijn partner. Glimlachend keek hij naar Maddy toen ze zei hem te vertrouwen. Daar was hij blij mee. Vervolgens had hij zijn vleugels uitgeklapt en had hij afwachtend naar Madilyn gekeken. Al hoefde hij niet lang te wachten want haar vleugels waren er haast meteen. Alsof ze er niet eens over na had hoeven denken. "You're a natural," lachte hij. "No, first, try to move them. Like so."
Hij strekte zijn rechter vleugel en daarna zijn linker. Hij liet ze beide daarna strekken en maakte een kleine flapper, waardoor hij heel even van de grond kwam. Als ze haar vleugels zo gemakkelijk kon uit laten klappen dan was dit een eitje en dat bleek het ook te zijn. "Alright," zei hij en hij pakte haar handen vast. Als er iets mis ging dan kon hij haar gelijk te hulp schieten. Hij vloog daarna omhoog en trok haar met zich mee. Hij ging nog niet te hoog, eerder zo'n vijf meter van de grond af. "Try to keep yourself at the same height as me. Don't fly around. Fly in one place. When this is easy for you, we'll fly around for a bit."

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Madilyn knikte even toen Jaiki haar verzekerde maatregelen te nemen als ze dit dingen doen. Ze was er niet geheel zeker van, maar ze gokte zo dat ze zelf ook nieuwsgierig was naar wat er precies aan de hand was met haar en wat haar krachten dus waren. Al had ze eerder al een kleine proefronde gehad, gisteren, maar verder was het nog aardig vaag voor haarzelf. Dus weliswaar stemde ze ook in, in hoop dat ze er zelf ook ongeschonden vanaf kwam als het wel iets ergs was. Dat Jaiki haar inderdaad kon beschermen maar hopelijk zichzelf ook. Een slecht gevoel erover, kon ze dus ook niet onderdrukken.
''Why have I the feeling you think I'm something you can break easily?'' glimlachte ze onschuldig toen hij haar gebood eerst haar vleugels wat te bewegen en dat was precies wat ze deed. Die van haar waren minstens zo groot als die van hem, het was gek dat zoiets zo gewichtloos aan je vast kon zitten en dat het gewoon niets anders was dan je hand gebruiken eigenlijk. Ergens was ze blij dat ze een shirt met een open rug aan had. Anders was haar shirt nog gescheurd ook, tenminste, dat leek haar?
Haar bruine ogen keken even naar de grond onder hen, voor ze weer op keek naar Jaiki die haar handen nog beet had. ''Well, I can get used to this.'', gniffelde ze. ''It is easier than using my legs.'', knikte ze tevreden. Ze voelde de spieren in haar bovenbenen nog, wat maakte dat ze zich eigenlijk onprettig voelde bij het gebruik van haar benenwagen.
Heel soms moest ze haar vleugels iets bewegen om haarzelf op haar plek te houden, maar dat ging boven verwachting gewoon goed. Een beetje wankel in het begin, maar na enkele minuten gewoon stabiel. Ze hoopte dat dat zo blijven, omdat ze geen zin had in een valpartij. Zelfs van maar een paar meter, moest dat een behoorlijke smakker zijn.
''Where are we going?'' vroeg ze zich uiteindelijk nieuwsgierig af terwijl ze zijn handen los had gelaten zodat ze het alleen kon doen, zonder zijn hulp. Ze wist niet waarom, maar ze had een gevoel dat het niets was voor haar om constant op andere te steunen en leunen. Daarom wou ze dat met Jaiki ook niet doen, ookal kon dat wél.

Kai zei maar niets over het feit dat ze met smoesjes aan was komen zetten en voor nu wou hij haar het gevoel geven om in de lucht te zijn, hij wist niet zo goed wat hij daarmee wou bereiken, maar hij wou het gewoon doen op dit moment. Hij zuchtte dan ook even inwendig om dit hele gedoe, vooral omdat zijn partner hem onbewust toch meer aan ging dan hij in eerste instantie zou willen. Hij wist dat hij er niet onderuit kon komen, daarom konden ze er beter het beste van maken gokte hij zo. Kai had Asa op Jue geholpen, waarna hij haar instructies had gegeven om haarzelf beet te houden. Het beest zou haar niet laten vallen ondanks.
Hij had een hoog geluidje gemaakt met zijn lippen, waarop Jue genoeg wist en samen met Asa de lucht in schoot. Heel even keek hij omhoog voor hij hen achterna ging, zijn veren waren bruin. Het deed wel wat denken aan die van een Havik. Hij was ze achterna gegaan en had een beetje afstand gehouden zodat de jongedame op haar eigen tempo haar ogen weer kon openen en de lucht tot haar kon nemen, waar ze door heen vlogen en het gevoel van de stroming van de wind op zich. Kai had iets meer vaart gemaakt om de twee een beetje in te halen, zodat hij ook fatsoenlijk met Asa zou kunnen praten.
''Just enjoy it a bit. The feeling of the wind, the difference in the oxigen level on this hight, the feeling of being in the sky.'', gebood hij haar. ''It is not that bad you can't fly on your own for now, because there are alot of other things we can do. You still have to learn combat skill, weapons and hand to hand, strategies and we need to focus on your powers. Discovering what you can do, how that can help you in a battle and how you can control them without hurting yourself or others.'', knikte hij. Het was misschien wat veel in één keer, maar gek genoeg had hij het zware gevoel om haar af te willen leiden, al wist hij niet goed waarom.

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Asa glimlachte toen Kai naast haar kwam vliegen. Genietend legde ze haar hoofd tegen Jue's nek, waardoor ze half op het dier lag. Het was heerlijk om de wind door haar haar te voelen. Ze deed dan ook precies wat hij haar gebood te doen; genieten. "That sounds fun. Will you go easy or hard on me on the first try?" vroeg ze grinnikend. Het idee om te leren vechten vond ze leuk. Daarnaast was ze uiterst nieuwsgierig naar haar krachten. Ze wilde daar wel meer van leren. Als ze niet kon vliegen dan moest ze zichzelf wel waardig laten blijken aan Kai. Ze wilde hem niet het idee geven dat hij niets aan haar had. Vast en zeker zouden haar krachten goed genoeg zijn om het verlies van haar vleugels te evenaren. Jue vloog voor een lange tijd en uiteindelijk landde hij op een roze wolk. De wolk was ruim en ze konden erop staan. Een goede plek om te beginnen met oefenen zonder schade te richten aan de buitenwereld. Asa liet zich van hem afglijden en wiebelde met haar voeten in de wolk. Het voelde vreemd aan. Haast als enorm zacht zand in het water. Haar voeten werden er een beetje vochtig van, maar het was een fijn gevoel. Nieuwsgierig liep ze erop rond. Het was stevig, overal. Om hun heen waren nog meer wolken in het roze, oranje en geel. Boven hen waren de sterren al te zien samen met de maan. Onder de wolken was de zon. "It's breathtaking," fluisterde ze en ze keek om naar Kai. Met zijn bruine vleugels stond hij daar en het liefst raakte ze het aan, raakte ze hem aan. Toch hield ze zichzelf in en haalde ze even diep adem. "With what do we start? Weapons? Combat skill? Hand to hand or my powers?"

"I don't think that you're easily breakable. I wanted you to warm up the new muscles before using them. Getting used tot hem and the way they move. It's very different compared to legs and even though you seem to be a natural, it's best to take easy steps and take it slow. We're not in a rush."
Hij grimaste even. "Never take the easy way. You still need to get used to your legs as well," grinnikte hij. Ze kon niet elke dag gaan vliegen. Wellicht dat als ze kleine vleugels had dat ze in de facility had kunnen vliegen, maar jammer genoeg voor haar had ze joekels. Hij was blij dat de zijne ietsjes langer waren. Daardoor voelde hij zich nog mannelijk genoeg. Het was toch wel een soort hanengedrag tussen de jongens. Als de vrouwelijke partner grotere vleugels had dan werd zijn aanzien een stuk minder. Tevreden keek hij toe hoe ze het deed en in vertrouwen liet hij haar handen los toen ze de zijne los wilde laten. Toen hij zag dat dat ook goed ging, vloog hij een rondje om haar heen. Hij liet haar een paar standaard technieken zien, zodat ze links en rechts kon afslaan. Hij leerde haar hoe ze hoger kon vliegen, zodat ze de volgende keer zelf naar boven kon vliegen vanaf de grond. "You'll see," had hij gezegd en samen met haar was hij na de snelle basis cursus naar een wolk eiland verderop gevlogen, waar vele bomen op groeiden en er een meer in het midden bevond. Daar landde hij rustig. "Alright, so spread your wings to catch the air and slowly easy yourself to the ground. Keep your legs stretched out and flap once or twice to ensure a slow landing." Hij keek kritisch toe, maar opmerkingen had hij niet. Ze was een waar natuurtalent als het op vliegen aankwam. "Before we begin to unravel your powers, I think it would be wise if you had more knowledge of mine." Hij ging in het hoge gras zitten, vlakbij het meer en klopte op de grond naast zich. "I draw runes out of a book. This one," zei hij en hij liet een klein boekje zien. "I can place it on my surroundings, but also myself and other people. The runes empower, protect or destroy things. I could make myself stronger, faster or perhaps sharpen my hearing and sight. I could basically do anything."

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

''I'm doubting that it can hurt like it does with my legs.'', mompelde ze bedenkelijk. Eerlijk gezegd betwijfelde ze het ten zéérste. Maar ze ging de discussie niet met hem aan, omdat hij langer ter wereld was dan zij dat was, dus hij zou het ongetwijfeld beter weten ook. Hoewel het haar stug leek dat hij wist hoe haar lichaam voelde en zo, als het op die spierpijn aan kwam, maar daar zou ze ook niet over beginnen omdat het alleen in haar hoofd al raar klonk waardoor ze zich alleen maar zou schamen als het er verkeerd uit zou komen en hij het verkeerde idee van haar zou krijgen.
Madilyn glimlachte even onschuldig. ''I was not planning on flying through the halls, I don't want to upset the Elders.'', liet ze hem maar weten. Ze had wel betere dingen te doen dan haarzelf in een slecht daglicht te zetten, al wist ze niet zo goed wat die 'dingen' waren. Dat zou de komende dagen hopelijk duidelijk worden, zodat ze wat meer het idee zou krijgen wat haar 'doel' nu precies wat in dit hele bestaan.
De landing ging met een klein struikelpuntje, maar ze was in elk geval niet plat op haar gezicht beland, zoals ze wel had verwacht dat het zou gaan. Haar vleugels verdwenen weer als sneeuw voor de zon en nieuwsgierig had ze opgekeken naar Jaiki toen hij begon over dat hij iets wou uitleggen over zijn krachten. Op haar knieën was ze dan ook bij hem gaan zitten en had ze haar blote voeten onder haar kont gevouwen, terwijl haar handen op haar bovenbenen steunden. Nieuwsgierig luisterde ze naar hem en zijn uitleg.
''So basicly you can do anything, as long there is a rune for it to do so?'' vroeg ze zich af. Vooral om het voor haarzelf te vergemakkelijken. ''Would it be strong enough if my powers are really destructive?'' vroeg ze toch een beetje peinzend terwijl ze naar het boekje keek wat hij in zijn handen had. Ze zag nog steeds niet zo hoe het goed kon gaan, vooral omdat ze zo gealameerd was erover. Haar hele lichaam schreeuwde dat het niet oké was om te doen wat ze gingen doen.

Kai trok kort een wenkbrauw op. ''How would it help you if I go easy on you?'' vroeg hij zich af. ''Defeating is one of the main things that teach us tot hink and devellop our own technique... To better it, make it stronger, faster or whatever you need to win the battle.'', fronste hij serieus. Dit soort dingen waren een serieus onderwerp voor hem, omdat het in de realiteit op een punt van leven en dood aan kon komen. Hij zou niet willen dat ze dit ging zien als één of ander schooluitje waar ze plezier zouden hebben. Hij wou haar werkelijk klaarstomen voor wat kon komen, hij had geen intenties om haar de dood in te sturen namelijk.
Zodra hij opmerkte dat Asa langs hem heen keek, naar zijn vleugels, had hij ze laten verdwijnen. Omdat ze gewoonweg niet handig waren. Jue had ook een brul laten horen, wat voor Kai aangaf dat het beest in de buurt zou blijven maar niet op de wolk zelf. Dat was misschien beter, des te meer ruimte. Hij glimlachte dan ook even bij haar vele vragen.
''I say we start with hand-to-hand combat. From there it is easier to master any weapon because you know how to move your fee tand how to read the person in front of you. Defences are the most simple thing to start with I suppose, to protect yourself from any harm. Or at least less harm then when you don't.'', knikte hij terwijl hij wat zooi uit zijn zakken had gehaald en uit zijn schoenen was gestapt.
''It is al programmed in your head, you just need to trigger it and work with it. However that will not make any sense now I suppose.'', fronste hij toch even voor hij maar een houding aannam en haar wenkte te komen. Hij wou haar zo triggeren eigenlijk dat ze niet gedachteloos op hem af zou komen, maar na zou denken en zijn houdingen zou lezen zodat ze daar op in kon spelen.

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Asa had kunnen weten dat het geen rustig leuk dagje zou worden zoals ze had gehoopt. Het was direct hard trainen met Kai. Hij had haar beloofd om zich niet in te houden bij haar en dat had ze geweten. Keer op keer was ze hard op haar rug gevallen door hem, maar elke keer was ze weer opgestaan om het opnieuw te proberen. Langzamerhand kreeg ze het wel onder de knie. Wat op zich vrij snel was gegaan. Het leek erop dat dit haar wel natuurlijk afging. Al was het lang nog niet perfect. Ze kon Kai's aanvallen en verdedigingen lezen en daardoor zijn aanvallen ontwijken, maar aan het einde van de dag was het haar nog niet gelukt om hem op de grond te krijgen. Ze gaf de schuld aan het feit dat hij gewoon te zwaar was voor haar dunne bovenarmen.
Compleet uitgeput had ze op Jue's rug weer gezeten tot ze terug waren op het vliegende eiland waar de facility was. Mayu leek enorm blij te zijn haar te zien en was dan ook meteen op haar afgerend. Asa aaide over haar kopje en nam hem in haar armen. Samen met Kai liep ze terug naar hun kamer waar ze afgepeigerd op haar bed zakte. Het was duidelijk dat haar conditie nog lang niet zo hoog was als die van Kai, want hij leek zonder enkele problemen rond te kunnen lopen. "Will we train again tomorrow?" vroeg ze en ze keek naar Kai om met een glimlach. Hoewel ze het vervelend vond dat ze hem niet kon verslaan, was het tegelijkertijd ook een motivatie voor haar om nog beter te worden. Precies op dat moment klonk er hard geklop op de deur en ging deze vervolgens open. Er stapten twee engelen naar binnen die zoveel kracht en licht uit straalde dat het niemand anders kon zijn dan de Oudere. Stil kwam ze overeind toen ze haar wenkten. Mayu kwam bij haar enkels staan in een beschermende positie. "We want to know whether it's true or not," zei de een met lang blond haar. De man keek op haar neer. "Show us your wings."
Asa beet op haar onderlip en keek even om naar Kai. Er was haast geen ontkomen aan. Ze keek weer naar de twee Oudere en een beetje verslagen liet ze haar vleugels groeien. "There must have been a mistake," mompelde de bruin harige tegen de blonde. Hij pakte er een boekje bij en bladerde erdoor heen. "It seems Azareal accidentally switched two angels. Yuna was supposed to be woken up. Asa should've stayed asleep for at least another six months," zei de bruine en hij klapte het boekje weer dicht. De Ouderen keken op naar Kai. "We're terribly sorry for the inconvience. We'll fix our mistakes and provide you with a worthfully partner in three years time. Considering your protest against a partner, this shouldn't be much of a problem to you," zei de blonde. Daarna keek hij weer naar Asa. "Let's put you back to sleep, shall we?" Onzeker keek ze nog een keer naar Kai, maar uiteindelijk liep ze met de Ouderen mee. Echt een keus had ze immers niet.

Jaiki lachte toch wel een beetje om haar onschuld. "You'll see tomorrow. Nonetheless, we will still be training your flying skills with or without pain. The only way to get through it, is to go through the pain."
Nu had ze wellicht nog geen pijn, maar morgen zou ze toch wel spierpijn krijgen in haar vleugels. Het waren spieren die plots voor het eerst gebruikt werden. De spieren moesten ook aansterken en dat ging enkel en alleen door te trainen. Al had Jaiki een vermoeden dat haar vlieglessen niet lang zouden duren. Ze was al een natuurtalent dus ze zou het zo oppikken wat betreft de vlieg technieken die erbij kwamen kijken. Het was immers belangrijk om pijlen die in de lucht geschoten werden te kunnen ontwijken door scherpe en snelle moves.
"Yes," beaamde hij. Dat was het precies. "It's a quite powerful thing to have. Angels are matched together passed on powers, personality and looks. It wouldn't surprise me if you are powerful yourself as well."
Glimlachend keek hij haar aan. "This place doesn't belong to anyone. Therefore it isn't a problem if you destroy everything here. So I'll only use my runes to protect myself and you from any harm. It'll be strong enough, I'm certain of it. The Elders wouldn't pair me up with you if I wasn't capable of doing so," stelde hij haar gerust. Hij pakte zijn boekje erbij en met zijn vinger tekende hij de rune op haar rug en bij zichzelf op zijn buik. Daarna stopte hij het boekje terug. Hij kwam overeind en stak zijn hand uit om haar tevens overeind te helpen. Zacht streelde hij met zijn vingers over haar wang. "Trust me," fluisterde hij en daarna ging hij op zijn hurken zitten en bekeek hij het bandje rond haar enkel. Nu pas zag hij dat er runes op stonden die hij nog niet kende. Die zou hij eens moeten onderzoeken. Hij legde zijn vingers bij het slotje van het bandje en keek naar haar op. "One... Two... Three," zei hij en bij de derde tel, maakte hij het slotje open.