ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

''But, I'm very different from you.'', sprak ze bedenkelijk. Hij had een compleet ander uiterlijk dan zij had, alle gelaatstrekken eigenlijk. Hij leek uit een compleet andere wereld te komen dan zij dat deed. Dus dat was niet heel goed te begrijpen voor haar. Kort beet ze op haar lip. ''Well, I'm very pretty so I suppose it was a good match.'', grinnikte ze uiteindelijk wat plagend. Ze meenden er niets van dan toch. Het was gewoon om het onderwerp weg te wuiven door er iets grappigs van te maken.
Madilyn knikte even toen Jaiki aankaartte dat het niet uit maakte als er iets sneuvelde. Ze had haarzelf overeind laten helpen nadat hij de rune op haar rug had getekend. Het was dat ze niet zo ver over haar schouder kon kijken, dus ze kon de rune niet zien helaas. Ze stopte haar blonde haren achter haar oren en haar bruine ogen hadden kort even in die van Jaiki gekeken.
''I trust you, it is just I have a bad feeling about this.'', mompelde ze. Het kwam natuurlijk dat ze hem vertrouwde, maar het gevoel wat ze bij dit hele plan had, was niet goed te noemen. Ze wist niet waarom, misschien omdat ze niet wist wat ze moest verwachten en omdat iets haar behoorlijk geteisterd had in haar 'slaap'. Maar ze wist ook dat het belangrijk was om te weten wát het was? Ze zuchtte even diep, om haarzelf iets te kalmeren bij het idee.
Ze had op Jaiki neer gekeken terwijl hij haar enkelband af deed, en hoewel ze zich ergens schrap had gezet voor als er iets gebeurde, gebeurde er niets. Dat zorgde voor een vragende blik in haar ogen en het deed haar twijfelen of het niet haar verbeelding was allemaal. Of het echt in haar hoofd zat, maar dan omdat ze inderdaad gewoonweg gek was? Een moeilijke frons vormde dan ook tussen haar wenkbrauwen.
Madilyn wou na een stilte haar mond open trekken, ware het niet dat er een smiechterige lach de stilte vulde, waardoor er een rilling over haar rug liep en haar haren nog net niet overeind kwamen te staan toen ze gewicht op haar schouders voelde. Zoals wanneer iemand vanachteren over je heen boog en dat was ook het geval toen haar bruine ogen bevestigde dat er een zwarte vorm over haar schouder mee keek met zijn, of het wat het ook mocht zijn, rode ogen. Het waren er bijna net zoveel als Nymm had.
''Never thought it would be that guy to remove that thing.'', gniffelde het. ''Maybe we shouldn't kill him first then...'' vervolgde er alsof dat een goed iets was. Madilyn stond als genageld aan de grond te kijken naar haar partner die nog tegenover haar stond. Ze voelde een angst, een ongenoegen, afgunst maar het ergste nog was dat 'het' ook voelde als een deel van haar. Het ergste deel wat iemand kon bezitten wanneer het op persoonlijkheid aankomt. Ze wist niet exact wat ze deed, maar de grond leek in beweging te komen. Te schudden. En voor ze het wist leek een boom te exploderen en in miljoenen stukjes op te gaan, letterlijk. Ze schrok er zo erg van dat de tranen in haar ogen sprongen en ze achterover op haar kont belandde...

''Maybe, or we do something else. It is good to do different things so your body will not overwork itself focussing on one thing.'', glimlachte hij. Hij had nog niets in de planning, misschien gunde hij haar haar rust morgen wel afhankelijk van hoeveel spierpijn ze had en wat haar lichaam aan kon die dag. Hij zou haar moeten lezen betreft dat, want ze hield al iets voor hem achter en hij was niet van plan te spelen met haar gezondheid alleen omdat zij schijnbaar hoognodig wou trainen. Niemand was zo enthousiast erover, maar Asa was anders. Het vermaakte hem ondanks ook.
Fronsend keek hij op toen twee Elders nog net niet binnen kwamen stormen en hij was iets naar voren gaan zitten, zodat hij met zijn armen op zijn bovenbenen kon leunen terwijl hij luisterde en toekeek van wat ze van Asa eisten. Hij wist dat het niet goed was om tegen ze in te gaan of zich erin te mengen zonder dat ze daar om gevraagd hadden. Maar hetgeen wat hij te zien kreeg, bevestigde zijn vermoedens in elk geval, ze had inderdaad iets voor hem achtergehouden en dat was geen goed begin van een 'relatie'.
Stilletjes had hij Asa en de Elders nagekeken. Hoewel er iets voor zijn gevoel niet klopte... Als Asa terug ging slapen, waarom zou hij dan een compleet nieuwe partner moeten krijgen over drie jaar? Bedenkelijk had hij al die tijd op zijn bed gezeten, tot Asa ineens weer binnen kwam rennen en meteen achter hem dook. Een beetje verward keek hij over zijn schouder naar haar terwijl ze haarzelf aan zijn shirt beet had gepakt. Mayu was ook meteen opgesprongen en naar haar eigenaar toe gesprongen.
Niet veel later kwamen de Elders ook weer binnen gerend en was Kai overeind gekomen. ''I was thinking, if she needs to sleep for another six months to 'fix' her, why should I wait for another three years for a partner, while she is my partner? It is fishy really...'', merkte hij op terwijl hij zijn armen over elkaar sloeg en priemend naar de twee mannen had gekeken.
''And yes, I don't like having a partner, but I suppose it is not thát bad. She can fight on the ground if she can't fly and since I can fly, we also have Jue to get her in the air. If it is really needed in a battle, she will do fine.'', mompelde hij ietwat geïrriteerd. Waarom hij het voor haar opnam nu, wist hij niet, het voelde gewoon normaal om te doen. Om haar in bescherming te nemen.

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Asa had hen in eerste instantie geloofd. Ze zou terug in slaap gebracht worden en haar vleugels zouden gaan groeien. Tevreden ging ze de witter kamer in en liet ze zichzelf vastbinden. Het was pas toen ze een apparaat voor haar neus zette dat ze zichzelf vragen begon te stellen. Een hoog piepend geluid klonk uit het apparaat die er enorm uit zag als een pistool. Ze zag de binnenkant oplichten. De angst overspoelde haar en ze kneep haar ogen dicht. "Nee!" schreeuwde ze en ze kneep haar ogen dicht. Ze wilde slapen, niet vernietigd worden. Ze had net zulke mooie en fijne herinneringen gemaakt met Kai en ze wilde er nog meer... Toen ze haar ogen opende, zag ze dat een laserstraal op haar af kwam, maar halverwege was gestopt. De twee ouderen die in de kamer ernaast zaten, bewogen niet meer. Met moeite wurmde Asa één arm los en maakte ze de riemen los, waardoor ze snel opzij kon stappen. Plots schoot de laser door en liet het een gat achter op de stoel waar ze op had gezeten. De twee Ouderen keken naar haar op. Een kwam zelfs op haar aflopen. Angstig hield ze haar vuisten op en probeerde ze zich te focussen op wat Kai haar allemaal had geleerd. Natuurlijk zou ze een Oudere verslaan als ze Kai niet eens kon verslaan. Wat dacht ze wel niet? Maar liever dit proberen dan dat ze nooit meer iets zou mee maken. Hij was sterk, maar Asa maakte er een heus gevecht van en uiteindelijk had ze hem een harde klap tegen de neus kunnen geven. Er kwam direct bloed uit en instinctief gleed ze met een vinger over een druppeltje bloed op de muur en nam ze dat in haar mond. Haar ogen werden compleet zwart. Haar vingers namen een krampachtige houding aan en ze stuurde hem alle kanten op. Toen de tweede Oudere erbij kwam, liet ze degene die ze bestuurde met hem vechten. Uiteindelijk had ze hem knock-out kunnen krijgen en liet ze met moeite de man die ze onder haar bezit had los. De man viel bewusteloos op de grond neer. Asa rende naar de deur, trok deze open en rende in paniek rond om Kai's kamer weer te vinden. Ze had bloed over haar kleding en haar linkeroog was aan het opzwellen van een eerdere vuist die ze ertegen had gekregen. Eindelijk opende ze de juiste goede deur en dook ze op Kai af. Ze liet gelijk haar tranen gaan en huilend verstopte ze zich achter hem, terwijl ze zijn shirt vast pakte. Al snel hoorde ze de rennende voetstappen en waren de Oudere in de kamer te vinden. "Alsjeblieft, stuur mij niet weg," smeekte ze aan Kai.
De bruinharige veegde nog wat bloed weg bij zijn neus en zuchtte diep. "She's more powerful than we anticipated," zei hij. "It would be impossible to make another one just like her, perfected in the way she is now. She'd be a real asset during the war. She almost killed him," mompelde hij en hij knikte even naar de blonde. Het was behoorlijk speciaal als een normale engel een Oudere kon doden. Er waren twee engelen die dat hadden kunnen doen en dat waren Kai en Jaiki. "She'll be yours then, although you'll have to keep in mind that she'll never be able to fly on her own. We can't undo that mistake unfortunately."

Jaiki kon het niet laten om te lachen. "We're not supposed to look like each other. Our looks are based on what your other half likes. Because of you, I look like this. This is what attracts you. The same is for vice versa. The way you are now, with your long goldilocks and kind face... I think it's beautiful."
Jaiki was niet een person die erom heen ging draaien. Hij was van de feiten en dit was een feit. Ze waren letterlijk voor elkaar gemaakt om samen te zijn. Een perfecte match die elkaar zouden aanvullen daar waar de ander minder van had. Ze complimenteerden elkaar. Hij was niet verlegen en daarom had hij haar ook gewoon gezegd waar het voor stond. "You are pretty," knikte hij toestemmend, lachend.
Daarna was het serieuzer geworden en had hij haar enkelband af gedaan. Voor een moment gebeurde er niets en daarna zag hij het monster achter haar. Al schrok het hem niet af. Onderzoekend keek hij ernaar. Het had zeker wel een uiterlijk om angst aan te jagen, maar Jaiki was uiterst zeker van zijn zaak. Hij zette zichzelf niet snel in gevaar en wist dat hij nu ook niet in gevaar zou zijn. Een glimlach kwam op zijn gezicht. "You're something quite new, aren't you?" vroeg hij. "And I'll make sure that I know everything about you next time." Jaiki wilde Maddy immers niet te lang in deze positie laten. Hij kon aan haar zien dat ze bang was en toen ze omviel door de knal, knielde Jaiki bij haar neer en deed hij zonder problemen het bandje weer rond haar enkel. De schaduw verdween en de wind die was komen opzetten, ging weer liggen. Hij keek achterom, naar de plek waar de boom eerst nog had gestaan. "There's no doubt about the immense power you control," begon hij. "But there is no control whatsoever." Dat was het gevaarlijke aan haar kracht waarschijnlijk. Hij had geen idee hoe ze de wezen – of eerder de schaduw – dusdanig zou kunnen temmen om het ook goed te besturen. Haar kracht leek op een geheel ander persoon met een compleet andere persoonlijkheid die eveneens voor zichzelf kon denken. "I need to study the runes on your bracelet. Perhaps it'll give me some insight about what the shadow is. It'd be great if I could find out a way for you two to work together and to make you less afraid." Hij hielp haar opnieuw overeind, maar hield dit keer zijn arm om haar heen, zodat ze niet weer door haar benen ging. "You did wonderfully well, Maddy. This was a great first step. I'll take you back now and you relax for the night while I study."

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Maddy kantelde haar hoofd iets. ''Never thought of it that way...'', mompelde ze bedenkelijk. Maar omdat ze wist dat hij gelijk had, had ze er niets aan kunnen doen dat de warmte iets naar haar wangen was gestegen. Een warmte die weg werd getrokken toen ze een sluwe stem had gehoord die rond echode in haar oor omdat 'het' over haar schouder hing en een misselijkmakende grijns op zijn gezicht had... als het al een gezicht had. De tanden en ogen waren zichtbaar, maar voor de rest was het gewoon een zwarte gedaante waar je doorheen kon kijken. Het deed haar eerder denken aan een geest of zo, als ze het een beschrijving moest geven. Iets waar je bij wijze doorheen kon prikken en wat zichzelf ook kon laten verdwijnen.
De tanden van het wezen werden meer ontbloot, alsof het hem vermaakte, toen Jaiki tegen het begon te praten. Zijn rode ogen waren naar de jongeman geschoten en Madilyn haar nekharen stonden te steigeren in haar nek. Zeker toen de greep van de klauwen op haar schouder iets steviger leken te worden.
''I'm something you will not find in your stupid books. Why don't you ask Maddy here, she knows what I am. Who I am. If she remembers it is.'', gniffelde het vermaakt voor het opging in het niets en het gegniffel ook verdween. Maddy had met grote ogen voor haar uit gekeken en ze moest haar best doen om haar hartslag onder controle te houden. Ze wist niet of ze wel 'geboren' had moeten worden met dit, met het 'contract' wat ze met het wezen had. Het was niet alsof ze ervoor gekozen was, ze was zo gemaakt.
De woorden van Jaiki gingen eigenlijk compleet langs haar heen, onbewust sloeg ze ze wel op, maar ze kon er nu niet over na denken. Wat als ze hem liet exploderen? Wie zei dat ze dat niet kon? Ze zou het haarzelf nooit vergeven als dat zou gebeuren en wie kon haar verzekeren dat het niet ging gebeuren? Er raasde zoveel door haar lichaam heen op dit moment dat ze haast leek te schrikken toen Jaiki haar overeind trok.
''Just... Just let my bracelet on from now on, okay? It seems to contain it and I'd like to keep it that way.'', ratelde ze wat zonder echt na te denken. Ze had zijn arm van haar af geduwd, omdat ze prima op haarzelf kon staan en ze wist niet zo goed of hij haar wel moest aanraken nu. De angst om hem iets aan te doen, leek te groot.

Kai keek even over zijn schouder naar Asa die kletsnatte wangen had van de tranen die uit haar ogen leken te stromen. Hij moest een zucht dan ook even inhouden terwijl hij zijn aandacht weer op de twee Elders richtte en zijn wenkbrauw weer wat optrok omdat hij het een beetje vervelend vond dat ze bij wijze overleg stonden te plegen voor zijn neus, terwijl het hem ook aanging. Was hij onzichtbaar of zo? Had Asa zelf niets te zeggen over haarzelf?
''I'm not sending you away, don't knonw why you are thinking that.'', mompelde hij. Hoewel hij zijn 'alone time' waardeerde, was er niets aan te doen dat hij een partner had en zo héél slecht was het ook wel weer niet. Dus waarom het gewoon niet een kans geven, om in elk geval met elkaar overweg te kunnen en vanuit daar zouden ze wel zien wat er allemaal bij kwam kijken. Misschien was het toch niet zo slecht om iemand te hebben die je rug had en andersom. Jaiki zou blij zijn als Kai hem minder lastig viel, dus voor meerdere partijen een win situatie in zijn beleving.
''I don't need someone to tell me she is mine, because she was already the very moment you people made the mistake of getting her out when she was obviously not ready!'' viel hij nog net niet uit de hoek. ''Maybe you need to get your own shit together first, before messing with others and not even to mention obviously killing the mistakes YOU made.'', gromde hij bijna. Het was niet persé omdat het Asa was, Kai had er een hekel aan dat ze behandeld werden alsof ze één of ander product waren wat je zomaar even kon vervangen of weggooien als het niet goed genoeg was.
''Like I said, Jue can fly her if it is really needed. And make sure to wet your chest, because I'm gonna train her in a way she will be a Elder one day and that's the very day you will kneel down.'', blafte hij nog even verder. Hij wist niet zo goed waarom hij dit allemaal zei, maar goed. Het was er nu al uit.

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Jaiki keek stil naar haar toen ze zijn arm had weggeduwd. Het had haar bang gemaakt, enorm bang. Hij had geen idee hoe hij haar daar overheen kon helpen, maar ergens voelde hij zich gekwetst dat ze hem weg duwde. Ze vertrouwde hem hier niet mee. Hij keek weg en stopte zijn handen in zijn zakken. "Okay," zei hij maar. "Let's just go back." Hij liet zijn vleugels groeien en vloog met haar terug naar de facility. Eenmaal daar stopte hij zijn weer in zijn zakken en liet hij zijn vleugels weer verdwijnen. "Ga maar alvast naar de kamer. Ik kom later."
Jaiki keek haar niet meer aan en liep met grote passen richting de grote bibliotheek. De avond was al gevallen dus als ze wilde eten of slapen dan wist ze de weg wel. Hij had haar immers in de ochtend nog een rondleiding gegeven. Bedenkelijk pakte hij wat boeken uit de enorme boekenkasten, waar hij soms zijn vleugels voor nodig had gehad. Met zijn stapeltje boeken zakte hij neer aan een tafel en begon erdoor heen te bladeren. Er waren meerdere engelen die een kracht hadden in de vorm van necromancy, maar iets zoals Maddy had... Nee, dat had hij nog nooit gezien en hij betwijfelde of hij er iets over zou vinden. Toch vond hij het belangrijk om het te proberen. Wie weet vond hij iets wat er een beetje op leek en konden ze vanaf daar verder kijken. Daarnaast had hij voor het eerst niet de behoefte om bij haar te zijn. Het was voor hem duidelijk dat hij al verliefde gevoelens voor haar had en dat maakte een dergelijke afwijzing des te moeilijker om mee om te gaan voor hem. Hij zuchtte zacht. Wellicht had hij meer moeten zijn zoals Kai. Het zou Kai waarschijnlijk niets schelen als zoiets zou gebeuren, maar Jaiki... Hij wel. Hij wilde graag dat zijn partner hem vertrouwde, op hem leunde en het toe zou laten om verzorgd te worden. Zoals de eerste dag eigenlijk. Maar Maddy leek meer op zichzelf te zijn. Dingen zelf of alleen te willen doen. Kai en zij zouden een perfecte match zijn geweest wat dat betreft. Jaiki schudde zijn hoofd en zette de gedachtes aan de kant. Daar ging hij niets mee opschieten. Hij pakte het volgende boek en sloeg die open. Dit ging nog uren duren. Hij pakte zijn eigen rune boekje erbij en tekende op zijn arm de runes voor 'memory' en 'swiftness'. Op die manier zou hij veel sneller door de boeken heen gaan en alles onthouden wat erin stond. Wie weet was elk beetje informatie handig.

Asa keek met grote ogen naar Kai toe, terwijl hij zijn boosheid op de Ouderen af gooide. Ze had nooit verwacht dat hij zo voor haar zou opkomen. Of dat hij haar als de zijne zag. Iemand die net zo goed een Ouder kon worden zoals hem. Stil keek ze over zijn schouder naar de Ouderen die verbijsterd naar hem keken, maar uiteindelijk knikten en ervandoor gingen. Het was duidelijk dat ze het niet leuk vonden om zo tegengesproken te worden, maar Kai had uiteindelijk wel gelijk gehad. Pas toen de deur achter de Ouderen dichtviel en Asa zeker was dat ze niet terug kwamen, liet ze Kai trillerig los. Met wiebelende benen liep ze naar haar bed waar ze half op viel en met moeite probeerde ze te stoppen met huilen. "I honestly thought they were going to make me better," zei ze zacht en ze aaide zacht over Mayu's hoofdje. Wat als ze wel dood was gegaan en haar diertje hier zonder haar had gezeten? "I'm sorry that I lied to you about my wings. I was ashamed and horrified of what I saw. What kind of angel is an angel that can't fly? I know now that it wasn't my fault, but it still makes me feel like I'm less than an angel."
Ze wreef weer in haar oog, maar stopte halverwege omdat het enorm zeer deed door de zwelling. "I tried to fight them the way you taught me today," zei ze met een kleine glimlach. Dan had ze tenminste wel iets nuttigs geleerd vandaag. "And I discovered two things." Op dit moment wilde ze gewoon eerlijk met Kai zijn. Hij moest van haar krachten afweten want dan zou hij haar ook beter kunnen trainen. "I think... I think I'm able to stop or slow time. That's how I got away from the laser. I bought myself time to free myself. The second power is... Well, it's hard to explain but I swallowed a drop of blood from one of the Elders and I was able to control him. I had the absolute power of his body and I made him fight the blond one," vertelde ze. "And I... I feel like I have a third power, but I'm not entirely sure what it is or how I trigger it." Ze keek weer naar Kai. Het liefst deed ze alsof alles oké was. Al voelde ze zich van binnen nog altijd enorm angstig, verdrietig en mislukt.

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Maddy bedoelde het heus niet om Jaiki echt weg te duwen, maar op dit moment was ze zo verschrikkelijk bang dat er nog iets zou gebeuren en dat hij pijn zou hebben. Ondanks dat ze heus vertrouwen had in hem en zijn runes. Toch zat het haar niet helemaal lekker en had ze het idee dat ze eerst goed moest kalmeren voor ze weer een beetje na kon denken en ook kon reageren op alles. Haar nekharen stonden nog overeind en het feit dat het wezen op doden uit was, om wat voor reden dan ook, maakte dat ze heus door had dat het iets slechts was. Een slechte kracht, of wat dan ook.
Kort had ze geknikt toen Jaiki haar naar de kamer had gestuurd. Ergens wou ze niet alleen, maar ze wist niet hoe ze het moest verwoorden. Het liefst had ze gehad dat hij haar gewoon beet had gepakt en niet meer los had gelaten, maar dat was niet gebeurd. Bijtend op haar onderlip was ze dan ook naar hun kamer gelopen, waar ze Nymm weer tegen kwam, die meteen bij haar op bed sprong zodra ze daar op neer zakte. Waar ze een hele tijd bleef zitten, nadenkend over alles en tot de conclusie komend dat ze misschien niet geheel eerlijk had gereageerd naar Jaiki toe. En als ze goed nadacht, leek hij zelfs gekwetst...
''I suppose it is not easy to be a angel huh?'' mompelde ze tegen Nymm wie ze over zijn kop kroelde. ''Stay.'', gebood ze het beest terwijl ze overeind was gekomen. Ze had zeker drie kwartier zo op bed gezeten. Het duurde echter ook even voor ze de bieb gevonden had, omdat ze daar nog niet was geweest en zwijgend had ze tussen de stellingen door gelopen, die tot het plafon reken. Wat enorm hoog was. Een beetje onder de indruk was ze er dan ook doorheen gelopen, tot ze de rug van Jaiki zag, aan de tafel en met een hoop boeken voor zijn neus. Een zachte zucht ontging haar terwijl ze op hem af liep.
Ze had haar hand zonder iets te zeggen tegen zijn wang aangelegd, waarop ze naar hem toe was gebogen en haar lippen passen had gemaakt op die van hem. Waarom ze dit deed, wist ze niet, maar het voelde goed om te doen. Alsof dit het enige juiste was om te doen op het moment ook. Alles was zo nieuw en toch leek alles gewoon te gaan zoals het hoorde te gaan, alsof ze al jaren wakker was. Het was vreemd.

Kai keek de Elders nog net niet snuivend na, vooral een diepe zucht hem ook ontsnapte, waarbij hij heel even zijn ogen had gesloten. Hij haalde een hand door zijn warrige haren en zakte neer op zijn bed terwijl hij naar Asa luisterde, hoe ze een excuus maakte en hij kon enkel zijn hoofd schudden. Uiteindelijk had hij geweten dat er wat aan de hand was, maar hij was niet de persoon om het uit haar te trekken vond hij. Als ze een paar met hem wou vormen, moest ze zelf leren eerlijk te zijn.
''I knew there was something wrong, who makes a excuses of being afraid of hights while they are made to fly, mh?'' glimlachte hij schaapachtig. ''But it is not my place to guess. You should've told me the very moment you knew there was something wrong, just let it be a lesson this time. One you barely escaped it is.'', mompelde hij er nog achteraan. Het was misschien wat gemeen, maar hij wou oprecht dat ze er een les uithaalde en gewoon eerlijk met hem zou zijn in de toekomst.
Kai was overeind gekomen en naar de wastafel in de badkamer gelopen, om een glas water te pakken en een koude doek te maken zodat ze dat tegen haar gezicht kon duwen. Eén ding scheelde, hun lichamen herstelden sneller dan gemiddeld, dus morgen zou de zwelling weer weg zijn en zou er niets te zien zijn van wat er gebeurd was. Hij zette het glas naast haar op het nachtkastje voor hij naast haar ging zitten en haar hand wegduwde, zodat hij de doek er tegenaan kon leggen.
''See, everything falls on place. Because those powers will help you fighting a battle on the ground and if you need to be in the sky, Jue will be there too. No wonder you have a protector without wings, there is mostly a reason when they are also born without wings. Most of the time because of the qualities of the one they are protecting, some are just better in fighting battles in the ground, mostly due their powers.'', probeerde hij maar wat uit te leggen terwijl hij de doek tegen haar gezicht aan bleef houden.

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

"I panicked," zei ze zacht. "I thought you wouldn't want me as a partner if you knew. It was clear to me, even more so after what the Elders said, that you prefer to be on your own and... I just didn't want to let you down or give you a reason to be disappointed in me" Even keek ze weg. "But I guess I disappointed you anyway. I'm so sorry."
Asa knikte klein. Hij had gelijk gehad dat ze het meteen had moeten zeggen en die les had ze dan nu ook wel geleerd. Volgende keer zou ze het meteen zeggen. Hij was de slechtste niet en ze had zeker wel door dat hij het beste voor haar over had. Als ze het meteen had gezegd had hij haar misschien nog niet eens mee laten gaan, maar hij had van niets geweten. Ze had haar partner in het donker gelaten en ze voelde zich enorm schuldig erdoor. Ze liet hem haar hand wegduwen, zodat ze de koelte van het doekje kon verwelkomen.
"I guess so," zei ze zacht. "I just feel... I just feel like I'm less than anyone here because of my misshaped wings. And the worst thing is, before they woke me up, I actually dreamt of flying on my own with beautiful white wings. I'll never be able to experience that feeling."
Ze zou zich moeten herpakken en haar eigen identiteit moeten ontdekken als engel zonder vleugels. Het hielp wel nu ze wist dat het haar schuld niet was, maar dat nam de teleurstelling en de onzekerheid niet weg. Kai kon haar misschien zien zoals ze was, maar Asa betwijfelde het of de rest van de facility dat ook kon. "I'll train hard and I'll try to not let you down as my partner. I have to be better to make up for my wings." Ze nam het doekje van hem over en aaide zacht over Mayu's rug die op haar schoot was komen liggen.

Jaiki had zijn hoofd lopen breken over de dingen die hij vond en hij had al meerdere keren boeken terug gebracht en nieuwe gevonden. In zijn notitieboekje schreef hij dingen op, waarvan hij dacht dat ze belangrijk waren. Sommige onderstreepte hij zelfs. Hij was zo diep in zijn werk gedoken dat hij Maddy niet eens aan had zien komen lopen. Het was pas toen hij een hand op zijn wang voelde dat hij haar zag en niet veel later haar lippen proefde. Uit schok waren zijn vleugels uitgeklapt en wijd open gesperd, waardoor ze tegen een boekenkast aan botsten en enkele boeken naar beneden vielen. Toen hij enigszins van de schrik bekomen was, legde hij zijn armen om haar heen en kuste hij haar zacht terug. Pas na een tijdje liet hij haar lippen los en keek hij op haar neer. Ze was een puzzel die voor hem ongebruikelijk lastig was. Het ene moment duwde ze hem weg en hij had gedacht dat ze net als Kai de ruimte wilde en het andere moment kuste ze hem. Het was verwarrend. Hij liet haar dan ook maar snel los, zodat ze haar ruimte weer een beetje terug kreeg. "I... I thought you wanted to rest," zei hij en hij bukte om de gevallen boeken op te rapen en terug te zetten. Daarbij trok hij zijn vleugels weer in. Zijn wangen waren een beetje rood van de schaamte dat hij ze zo ongecontroleerd naar buiten had laten komen. Hij legde een hand in zijn nek en glimlachte even zwak. Het besef kwam toen pas bij hem binnen dat ze misschien wel wilde rusten, maar niet alleen. Daarom pakte hij de boeken op en nam hij haar hand in de zijne. "But I think we both need a rest, really," glimlachte hij en samen met haar liep hij terug naar hun kamer. Hij legde de boeken neer en keek zijlings naar Maddy. De herinnering van de kus liet zijn hart nog sneller kloppen. "Why... Why did you kiss me?" vroeg hij toch wel voor de zekerheid. Hij zou niet willen dat ze hem enkel had gekust omdat hij zich wellicht slecht had gevoeld.

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Madilyn had niet zo heel goed geweten wat het was, wat ze precies deed. Maar het voelde goed en maakte een hoop in haar los, een heel euforie aan gevoelens om precies te zijn. Gevoelens waarvan ze wist wat ze waren, maar gevoelens die nieuw waren omdat ze, ze nog nooit eerder had gevoeld. Daarom had ze haar handen dan ook tegen zijn gezicht aan gehouden, waarvan er eentje zijn nek in was gegleden tot haar vingers in zijn nek, tussen zijn haren lagen. De vallende boeken had ze genegeerd, ze waren compleet alleen omdat het in de hulst van de nacht waren. Dat kon dus later opgeruimd worden in haar beleving.
Haar wangen waren weer warm toen Jaiki haar los had gelaten en ze had op haar onderlip gebeten terwijl ze haar ogen neer had geslagen. Misschien was ze wat té impulsief geweest? Misschien had hij het wel niet fijn gevonden en had hij haar alleen beantwoord vanuit een schrik reactie? Kort fronste ze dan ook even, maar ze besloot niet van het ergste uit te gaan.
Echt tijd om te antwoorden op zijn vraag kreeg ze niet, omdat hij besloot dat ze beide rust nodig hadden. Ze had willen antwoorden dat ze niet alleen wou zijn, maar dit werkte ook. Kort keek ze even naar hun handen, voor ze haar vingers wat beter rond zijn hand sloot en gewillig met hem mee liep, terug naar hun kamer. Daar voelde het meteen een stuk vertrouwder en Hayato en Nymm lagen op een gevallen kussen te slapen samen. Een glimlach sierde haar kort.
''It felt like the right thing to do.'', was haar zachte antwoord geweest. ''I don't know why, really. But I wánted to do it.'', glimlachte ze onschuldig. Was het raar? Klonk het raar? Misschien wel. Een zachte zucht ontging haar dan ook terwijl ze op het randje van het gefabriceerde tweepersoons bed ging zitten. ''Was it wrong?'' vroeg ze zicht toch af, een tikkeltje onzeker nu omdat ze niet zo goed kon lezen of hij er blij mee was geweest of niet. Toch wel een beetje nerveus plukte ze aan haar shirt.

''Even if I didn't, I wouldn't really have a choice, would I?'' merkte hij op. ''The moment you came out of that tube, you were my responsibility, so stop thinking I would leave you for what you are, because that's something I wouldn't do.'', besloot hij maar. Mede omdat het gewoon natuurlijk kwam, hij wist niet beter, maar goed. Hij vond het oneerlijk om haar af te rekenen op wat ze niet had, in plaats daarvan konden ze beter focussen op wat ze wél had, kon en nog kon leren. Ze konden maar beter zorgen dat ze inderdaad zo goed werd als Kai net had staan blaffen.
''We'll think of a way to give you that feeling, maybe it helps you a bit with closure.'', mompelde hij. Afsluiting was misschien wel hetgeen wat ze nu juist nodig had, zodat ze zich kon focussen op wat voor haar lag. Het had geen zin meer om achterom te kijken, te hopen... Doorgaan was de enige optie en die weg bewandelde hij al een jaar.
Kai zuchtte even toen ze over het trainen begon, alsof ze hem terug moest betalen omdat hij nu een partner had die niet kon vliegen. Hij had waarschijnlijk al vijf keer gezegd dat hij Jue daarvoor in kon zetten, als het echt nodig was. Hij keek Asa even onderzoekend aan vooral hij overeind kwam en naar de kast toe liep. Hij pakte daar wat kleren uit voor de nacht, sinds het al laat was, waarvan hij één set naar haar toe gooide. Zwijgend had hij zich omgekleed voor hij naar het bed toestapte, waar Asa en de twee beesten nog op te vinden waren. Gezien ze niet alleen had willen slapen, zag hij niet echt een andere optie.
Zonder moeite trok hij het bed met gewicht en al van de muur af, om het vervolgens naar zijn eigen bed te schuiven en daarop aan te sluiten. Hij had nog steeds zijn eigen bed op die manier, en iedereen was content. Hij rolde dan ook zijn bed op en zuchtte even zacht. ''Just try to rest some, tomorrow we will continue with your training.'' Knikte hij.

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Asa kon niets anders dan haar mond sluiten en die gesloten houden. Wederom had hij gelijk en daardoor had ze het gevoel dat ze nogal stom had gedacht. Ze sloeg haar ogen neer en was onder haar dekens gekropen, nadat ze zich vlug had omgekleed in haar slaapkledij. Mayu keek nieuwsgierig naar wat Kai van plan was, maar schrok lichtelijk toen Kai opeens aan het bed begon te trekken. Mayu kroop snel als een balletje tegen Asa aan en legde zijn kopje neer op zijn pootjes. Asa glimlachte zwak en aaide tussen zijn oortjes. "Sleep well," zei ze nog zacht tegen Kai en ze sloot haar ogen. Ze gunde hem zijn ruimte en daarnaast kon ze Mayu vasthouden.
De volgende ochtend was ze vroeg wakker. Nog eerder dan Kai en dus had ze haar tijd genomen om zichzelf op te frissen in de badkamer en zichzelf aan te kleden. Onder de douch had ze meerdere keren geprobeerd om met de tijd te spelen, zoals ze gister had gedaan. Het was niet altijd even makkelijk om te doen, maar het lukte haar wel. De druppels stonden of stil in de lucht of vielen traag op de grond. Tevreden met het resultaat was ze alvast met Mayu naar buiten gegaan. Het was heerlijk om te lopen door het nog vochtige gras, terwijl de zon langzaamaan naar boven kwam. "Mayu?" vroeg ze en ze keek om naar haar diertje. "Kan je groot worden? Zoals Jue gister was?" Nieuwsgierig keek ze naar haar diertje. Ze had werkelijk geen idee wat de commando was, maar blijkbaar werkte netjes vragen ook. Mayu nam een sprongetje en in die sprong veranderde hij in zijn grote versie. Asa glimlachte en aaide over zijn hoofd. "Laten we kijken of we al een beetje kunnen oefenen, totdat de slaapkop wakker is," grinnikte ze en ze probeerde op Mayu's rug te klimmen. Het lukte niet want hij was te groot en zij kon haar vleugels niet gebruiken om op hem te komen. Tevergeefs bleef ze springen en proberen, totdat Mayu door zijn poten zakte en ze via zijn elleboog naar boven kon klimmen. Bedenkelijk keek ze naar Mayu's lange haren. Kon ze die vasthouden of ging dat pijn doen? Asa besloot haar armen rond de nek te slaan van Mayu. "Oké, laten we een stukje rennen." Nog voor Asa het woord rennen had gezegd, schoot Mayu er enthousiast vandoor. Onvoorbereid voor de plotse snelheid was Asa haar grip verloren en kukelde ze van Mayu's rug af.

Jaiki had zich omgekleed, nadat hij de boeken op het tafeltje had gezet. Stil keek hij naar zijn kast, terwijl hij haar antwoord aan hoorde. Voor een moment bleef hij nog voor zich uitkijken, maar bij haar tweede vraag draaide hij zich om. Zacht trok hij haar aan haar onderarm naar zich toe, in zijn armen. "No, no," fluisterde hij en hij streelde zacht een pluk haar van haar achter haar oor. "It's not wrong. Just... Unexpected. We're meant to be lovers, Maddy. We're made for each other. I just... I just never imagined in my wildest dreams that we'd get along quickly. Some angels need years before they fall in love with one another. And from the moment I saw you, my heart just stopped beating. It's unexpected, to say the least, that you feel the same way after just two days," glimlachte hij. "But I'm happy. Extremely happy. I'm just... Shocked, still," lachte hij zachtjes.
Het laatste wat hij wilde was dat ze zich ongemakkelijk of onzeker zou voelen. Jaiki vond het niet erg om haar te vertellen hoe hij zich voelde, hoewel het soms nog lastig te verwoorden was. "Let's sleep now. It was a long day and you need some rest." Hij kon het niet laten om eerst een zachte kus op haar voorhoofd te drukken en daarna nog een op haar lippen om haar te laten zien dat alles oké was. Samen gingen ze daarna naar bed en met haar in zijn armen was hij zo in slaap gevallen. De volgende ochtend had hij nog wat door zijn boeken gebladerd, terwijl hij zijn ontbijt aan het eten was. "There are numerous topics about Necromancy, but none describe your powers. You see, when an angel dies, his or her power becomes avaible again. The Elders will make a new angel with the same powers. This happens often and those angels are... Well, you could call them common. Sometimes they change the power into something better, which is rare. And once in a few years they decide to create new powers, which is extremely rare. There are no books about those kind of powers. This means that we need to experiment, research and analyze your powers ourselves and those results need to be catalogued. The Elders will then make a book of it for the next generation," legde hij uit aan Maddy. "Is there anything at all that you can tell me about the shadow?" Hij keek naar haar op en had zijn notitieboekje in zijn handen.

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Maddy fronste bedenkelijk. ''That doesn't sounds so bad, to be honest.'', glimlachte ze eerlijk. Ze wist wat het betekende, maar toch was alles behoorlijk nieuw en dat maakte haar gewoon lichtelijk nerveus en dat zorgde ervoor dat ze alles in twijfel trok. ''Well, I'm Madilyn in the end and not 'those other angels'. I'd like to do everything my way and as quick or slow as I want. Whatever feels right.'', besloot ze knikkend. Ze wou zich niet vast houden aan richtlijnen of wat dan ook. Als ze hier dan al stond, wou ze zoveel mogelijk haar eigen leven leiden omdat zoveel al uitgestippeld leek te zijn voor hen.
''I'm sorry.'', lachte ze toch zachtjes. Dat ze hem verrast had, was wel duidelijk geweest gezien zijn vleugels die aardig wat boeken van de planken hadden geslagen. Dan was een gangetje gevormd door boekenkasten toch iets te klein om met vleugels en al in te staan. Als je niet oplette wat je deed dan toch.
Maddy had haarzelf voor de nacht heerlijk tegen Jaiki aan genesteld, waardoor ze beter had geslapen dan haar eerste nacht. De top van de ijsberg leek er vanaf te zijn, met alles. En een goede nachtrust zorgde ervoor dat ze helder kon nadenken de volgende dag. Met twee mokken thee was ze terug naar tafel was gelopen, waar Jaiki met zijn neus in de boeken zat. Alweer. Ze zette de mok voor hem neer en nam zelf naast hem plaats op de andere stoel.
''Uhm..'', begon ze zachtjes. Even haalde ze diep adem terwijl ze naar de mok in haar handen keek, welke ze ronddraaide in haar handen. ''He is nameless, something that died far before we excisted and I don't know how it happend or how the Elders did it, but I have a contract with it. A deal, I suppose. However I don't remember yet what kind of deal, but I have the feeling it is the source of my powers. And again, I don't know what kind of powers. Something destructive, yesterday was a fine example of it.''
Maddy bleef even stil en dacht kort even na over wat Jaiki allemaal gezegd had. ''I'm afraid I'm something new.'', glimlachte ze schaapachtig. ''I don't know yet if it is something good, or if we can make it something good, or if it is something bad and something that will stay bad.'' Kort zuchtte ze even. ''I don't see how I can understand something, tame something, or befriend something I'm afraid of. Or actually I'm afraid of hurting others, you in special.'', bekende ze maar.

Kai was al snel in slaap gevallen en hij had de nacht ook doorgeslapen. Hij was geen lastig persoon als het op zijn rust aan kwam en ook Asa leek stil te zijn geweest deze nacht, waardoor hij niet verstoord was geweest. Het krikte in elk geval zijn humeur van gisteren iets op. Want het wakker worden midden in de nacht was zeker een deel van het probleem geweest, gister, het probleem van zijn korte en explosieve humeur. Dat explosieve gedeelte hadden de Elders enkel moeten ondervinden.
Asa was al weg geweest, maar Kai besloot er niets achter te zoeken. Iedereen ontbeet immers en als ze zelf buiten het één en ander wou doen, was ze vrij om dat te doen. Daarom had hij rustig een warme douche genomen en zichzelf aangekleed in de eeuwige saaie kleuren van hun kleding. Zijn haren liet hij voor wat het was, dat droogde allemaal wel en sneller dan je zou verwachten ook. Nog geeuwend was hij de gang op gelopen om zijn partner te gaan zoeken en hij was blij dat hij optijd buiten was om het spektakel van Asa te aanschouwen. Met een grijns had hij dan ook toegekeken hoe ze ongecontroleerd een sprint wou nemen mat Mayu, hoewel die niets meer deed dan haar orders opvolgen.
Hij kon er dan ook niets aan toen dat hij in de lach schoot toen ze een smakker maakte. Ze zag er niet gebroken uit, dus het was in zijn beleving oké om te lachen. Hij klapte dan ook even in zijn handen terwijl hij naar haar en haar beest toe was gelopen.
''Next time you might want to try to actually stay on his back.'', grinnikte hij vermaakt. ''Why don't you try to just walk with him, with you on his back. Try to feel the muscles he uses, try to feel his movements, his breathing, the way he goes from left to right and how he uses his back hand to push himself forward.'', somde hij wat dingen op waar ze eigenlijk op moest gaan letten. Terwijl had hij haar overeind geholpen en Mayu een korte kriebel over zijn neus gegeven voor hij Asa weer op zijn rug hielp.
''It is all about the feeling, using your own hips and legs to stay on his back, and move your body with his.'', knikte Kai. ''However we might want to get some gear for him if he needs to help you on the battlefield.'', mompelde hij nog. ''Now try again, walking not running.'', waarschuwing hij haar.

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Asa maakte een aantal koprollen, voor ze eindelijk stil kwam te liggen in het gras. "Oof," mompelde ze en Mayu kwam direct naar haar toe om aan haar te snuffelen. Haast alsof hij zeker wilde zijn dat ze oké was. Dat was het moment waarop ze gelach hoorde en geklap. Ze ging op haar billen zitten en keek naar Kai om die op haar af kwam lopen. Een beschaamd gevoel kwam over haar heen. Hij had haar zien proberen en vallen. Geweldig. Ze liet zich door hem overeind helpen en veegde daarna zuchtend wat verloren grassprietjes van haar kleren. "I tried, but I didn't expect him to shoot away like that. I wasn't prepared," verdedigde ze zichzelf enigszins. Toch zou ze zijn tips gebruiken want zo slecht en onlogisch klonken ze immers niet. Door haar voet in zijn handen te zetten kwam Asa met een zetje weer op Mayu's rug. Onzeker keek ze naar haar dier om. "Can I hold onto your fur instead of neck?" vroeg ze. Het dier keek haar liefdevol aan en iets in haar zei dat het geen probleem was. Daarom nam ze wat van zijn zachte vacht in haar handen. "Okay," zei ze en ze focuste zich op Mayu. Voorzichtig spande ze haar benen een heel klein beetje aan en Mayu begon direct in een langzame pas te lopen. Het leek goed te gaan en daarom gaf ze weer een klein zetje met haar benen tegen Mayu's buik, waardoor hij in een drafje overging. Afgezien van al het gehobbel ging het weer goed. Ze probeerde met Mayu wat bochten uit, zodat ze een gevoel kon hebben van hoe hij bewoog. Het was toen dat er een vogeltje voorbij vloog dat Mayu zijn concentratie verloor en plots als een dolle erachteraan ging rennen. "Mayu!" gilde ze, want ze verloor haar grip met haar benen, waardoor deze de lucht in vlogen en ze hem enkel vast had bij zijn haren. "Mayu, stop! Stop!" Mayu maakte een noodrem en Asa raakte tijdens de plotse wending haar grip kwijt op zijn haren en zo vloog ze de berm in. Haar vleugels klapte in automatisme uit en hoe hard ze er ook mee probeerde te fladderen, het had geen enkele nut en ze kwam hard in de struik terecht. Pijnlijk wreef ze over haar hoofd toen ze de struik uitstapte. Mayu keek schuldbewust naar de grond en Asa zuchtte. "This is going to be a long ride," mompelde ze en ze liep terug naar Kai, terwijl ze de blaadjes van de struik uit haar haar probeerde te halen. "So, what is the plan for today?"

Jaiki keek op van de mok en nam deze dankbaar in zijn handen. "Thank you," zei hij en hij nam er een slok uit. Geïnteresseerd luisterde hij naar Maddy. Hij onderbrak haar niet, maar schreef wel een hoop dingen op in zijn notitie boekje. Daarnaast maakte hij een korte schets van hoe de schaduw eruit had gezien voor hem. "It is destructive indeed," mompelde hij. "But that's not necessarily a bad thing, you know. It'd be great to use it on the battlefield for example, but you need to control the shadow. The Elders will not be amused if the shadow kills other angels," zei hij bedenkelijk. "I think, for now, we should focus on your battle and flying skills. I'll study in the night to see if I can figure some things out. However, if you remember anything; about the deal or the power... You have to tell me. I can't help you with your powers if we can't fully understand how it works or in this case: how it wants to work. It's a puzzle but I'm sure we'll figure it out."
Hij gaf haar een knipoog en sloot de boeken vervolgens. Hij dronk het drankje op en zodra Maddy die ook op had, had hij willen opstaan. Enkel deed hij dat niet door haar volgende woorden. "We are all afraid of something, Maddy," zei hij zacht. "Sometimes we need to face our fears in order to understand them, to tame them or to befriend them. It'll be a scary process, but this is the task that you need to do and only you can do it. And as long as we're away from others there's no need to worry about their safety. The place we were yesterday is a perfectly fine place to train your powers." Een zachte glimlach kwam rond zijn lippen en hij legde zijn hand even op haar wang. "You will never hurt me. Just remember, the shadow has it's own personality but you have one too. The shadow is a part of you and I believe that if you truly don't want to hurt me, he or she won't be able to." Hij kwam daarna overeind en glimlachte. "Let's start with your fighting lessons."