ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

De frons op Madilyn's voorhoofd kwam weer tevoorschijn toen Jaiki aangaf te willen 'experimenteren' met hetgeen wat ze ervaarde. Het was voor haar alleen niet nieuw, het was al aanwezig geweest toen ze nog in die buis had gezeten... Alleen had ze er toen niet op kunnen reageren en er ook niet goed bij na kunnen denken. Tot die paniek die ze voelde dan, gisteren. Wat ervoor had gezorgd dat zelfs Nymm besloten had om uit te breken en haar op te zoeken terwijl de rest op een hele rustige manier naar de werkelijkheid was gehaald en voorgesteld waren aan hun partner en beesten.
''I'm not sure it is really in my head, just... In me.'', mompelde ze met een ietwat schuin gehouden hoofd. Het was makkelijker geweest om te zeggen dat het in haar hoofd zat, maar daar was ze nu niet zo zeker meer van. Madilyn wist dan ook niet zeker of het een goed idee was om haar enkelbandje van haar enkel te halen, maar Jaiki leek zeker genoeg van zijn zaak, waardoor ze haar tong achter haar tanden had gehouden en niet tegen hem in was gegaan. Ze kon enkel hopen dat het meeviel dan...
''I-I suppose.'', antwoorde ze dan ook toen hij vroeg of ze hem vertrouwde ermee. Het was wat een vaag antwoord, maar hij leek niet onredelijk om haar vertrouwen in hem meteen in twijfel te nemen. Dat vertrouwen was er van nature al, dus dat ging zonder twijfel uiteindelijk.
Haar bruine ogen volgden hoe Jaiki's vleugels plaats namen naast hem, terwijl ze naar zijn uitleg luisterde. Wel, half, omdat ze nog met haar hoofd bij het eerste onderwerp zat maar het leek geen moeite te zijn om haar vleugels tevoorschijn te toveren. Die van haar waren meer crème te noemen, net geen wit. Kort keek ze er even naar omdat ze gigantisch waren (sended you a pic yesterday of me original char idea, look at her lol) en het een beetje gek voelde, juist omdat het geen gewicht leek te hebben.
''And now? Flapping?'' vroeg ze serieus, hoe stom het ook mocht klinken dat ze zo'n vraag stelde. Vragend had ze dan ook op gekeken naar Jaiki.

Kai zijn bruine ogen keken Asa wat onderzoekend aan toen ze haar handen tegen haar borstkas aanlegde en haast geconcentreerd haar ogen sloot. Dat was niet geheel wat hij bedoelde met 'voelen', maar hij zou haar maar laten. Als het voor haar werkte, dan werkte het, uiteindelijk had iedereen zijn eigen gevoel bij zijn of haar vleugels. Sommige moesten zelfs eerst letterlijk het gevoel van vliegen hebben voor ze dat gevoel kregen. Het verschilde enorm voor iedereen en dat maakte dat zijn uitleg misschien wel helemaal nergens op sloeg voor Asa ook. Hoewel hij nieuwsgierig naar haar had gekeken en kort fronste bij haar reactie op... niets.
''Or you just accept that some people need some time before they have the right feeling. I couldn't use my wings for days.'', merkte hij op terwijl hij overeind was gekomen. Kort floot hij even, zodat hij Jue hun kant op kon roepen. Misschien was er inderdaad een andere aanpak nodig en zou ze eerst het gevoel moeten hebben, hoewel hij zich er van bewust was dat het vandaag misschien niets werd.
Jue was aan komen stampen. Buiten het gebouw kon hij immers zijn ware grootte aannemen en was het niet alsof je een salamander achter je aan had hollen met korte pootjes. Kai legde zijn hand even op de neus van de vierkante kop die het beest had voor hij naar Asa toe was gestapt en haar aan haar bovenarm omhoog had geholpen.
''That's bullshit, because that's something that's programmed in your head. No one of us has a fear of hights.'', mompelde hij. Daar ging hij niet intrappen. Ze waren gemaakt om in de lucht te zijn, maar henzelf even goed op de grond te kunnen redden. Deze wereld draaide immers niet alleen om Angels, ook een hoop andere levensvormen.
''So... On you go. You can hold yourself onto his spikes, he will be gentle with you.'', knikte hij vast besloten toen hij haar op Jue zijn rug had geholpen. Het was een beetje alsof je op een paard van boven de twee meter stapte en een keer zo breed ook. Maar in zijn beleving was het comfortabeler dan een paard. Hij zou zijn eigen vleugels gebruiken om met hen mee te gaan.

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Jaiki had zich ergens afgevraagd of Madilyn eerlijk met hem ging zijn. Hoewel ze aan elkaar verbonden waren als partners, betekende dat niet meteen dat ze de volle vertrouwen in elkaar hadden. Ze kenden immers elkaar pas net een dag. Dus hij voelde zich enigszins trots dat ze de waarheid leek te spreken. In elk geval kon hij zich niet voorstellen dat ze dit zou verzinnen enkel om tegen hem te liegen. Nee, dit was de waarheid.
Hij wist niet direct wat hij ermee moest. Hiervan had hij nog nooit eerder gehoord en daardoor wist hij vrijwel zeker dat haar kracht erg gecompliceerd moest zijn. "Sounds contradicting," zei hij puzzelend. "There is only one way to find out, really. I'm most certain this has to do with your power. Every angel has a power. It seems that your power is very complicated and extremely dark. I haven't heard of an angel who has a voice in their head saying that they should kill. However, I do believe in experimenting. There's no other way to learn new things about your abilities. Hence why I have decided that we shall fly to a place, not too far from here but far enough to not cause any harm to others, to experiment with your powers," zei hij en hij keek daarna naar haar om. "I'll take your bracelet off, just to see what happens. And I'll put it back on safely. Do you trust me with this task?" Het was belangrijk om erachter te komen wat haar krachten waren en wat ze inhielden, maar hij zou niets bij haar doen waar zij zich niet comfortabel bij voelde. Hij zou haar nooit dwingen. "But first, let's focus on flying." Hij klapte zijn eigen vleugels open die zo groot waren dat de onderste veren als een soort cape op de grond lagen. Ze waren donkergrijs van kleur. "Focus on a familiar feeling in your heart. A wing is very much like an arm. Allow it to grow. It should feel naturally and then your wings will grow." Hij glimlachte naar haar. "We have the whole day, so don't get frustrated if it doesn't come as easy as it sounds."

Asa voelde zich meteen een student en het liefst had ze een notitieboekje om aantekeningen te kunnen maken. Ze wilde immers alles in één keer onthouden, zodat ze Kai er niet nog eens mee lastig hoefde te vallen. Nu verwachtte ze niet dat ze alles zou gaan onthouden en daarom dacht ze ook aan een notitieboekje. Enkel had ze die niet en moest ze het doen met haar collectieve geheugen. Ze knikte op zijn antwoorden. Haar hart was letterlijk enorm hard aan het bonken, doordat ze zo graag haar vleugels naar buiten wilde klappen om te kunnen gaan vliegen. Ze wilde letterlijk niets liever dan dat. Een beetje onzeker ging ze dan ook wat beter zitten en legde ze haar handen op haar linkerborst om zich goed te focussen op haar hart, zoals hij had uitgelegd. Asa probeerde het niet te forceren. In plaats daarvan zocht ze een natuurlijk gevoel op. Iets wat fijn voelde. Iets wat soepel zou gaan. Op zoek naar het gevoel van extra ledematen die net zo natuurlijk aan voelde als armen en benen. En precies op het moment dat ze dat voelde in haar hart, merkte ze hoe die ledematen uit haar rug kwamen. Ze opende haar ogen weer om dolenthousiast te kijken hoe haar vleugels waren, maar vanaf het moment dat ze haar vleugels probeerde te laten bewegen, wist ze dat er iets mis was. Met grote ogen keek ze over haar schouder naar de puinzooi wat haar vleugels hadden moeten voorstellen. De linker was enkel een klein stompje met donsveertjes erop. De rechter was al wat groter en had drie volgroeide veren. Verder was het kaal. Het was duidelijk dat ze er nooit mee zou kunnen vliegen. Haar voorgevoel dat er iets mis met haar was, had dus juist gezeten. Stil keek ze naar het gras en klapte ze zonder moeite haar vleugels weer terug. De klap van de teleurstelling en de walging van haar vleugels was hard en ze probeerde dan ook tegen de tranen te vechten die in haar ogen waren gekomen. Bewust keek ze Kai niet aan. "Misschien kunnen we het beter maar niet doen," mompelde ze. "Ik ehm..." Ze zocht koortsachtig naar een verklaring waarom ze niet kon vliegen zonder hem de gênante waarheid te vertellen. Want welke engel kon nou niet vliegen? "Ik heb hoogtevrees."

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Het lopen ging haar redelijk goed af. Behalve dat de spieren in vooral haar bovenbenen wat protesteerden, maar daar wist ze behoorlijk doorheen te bijten op het moment. Ze wankelde ook niet meer en ze struikelde ook niet over haar eigen tenen. Voor nu. Uiteindelijk liep ze op blote voeten rond, omdat dat fijner voelde op één of andere manier. Het bandje rond haar enkel rinkelde vrolijk bij elke stap, al was het maar heel zacht en werd het niet opgemerkt door anderen gelukkig. Het ontbijt was daarnaast ook welkom geweest, want haar mag had hevig geprotesteerd uiteindelijk.
Madilyn keek haast betrapt op toen Jaiki weer over de stem begon. Heel even had ze hem aangekeken, voor ze weer voor haar keek zodat ze kon zien waar ze haar voeten neer zette terwijl ze met hem mee liep door het gras. Waar ze precies heen gingen wist ze enkel niet, maar ze had heel even nodig om na te denken over het antwoord. Of ze het anders kon verwoorden, maar dat was nog best lastig gezien ze niets kon bedenken. Zonder gek te lijken dan toch.
''Well...'' begon ze zacht. ''First of all it is telling my to take of my ankle bracelet, wich strange enough warns me to wear it all the time.'', knikte ze. Dat had ze goed verwoord, vond ze zelf. ''Secondly it is telling me to... kill, I suppose.'' Het woord was er iets zachter uitgekomen omdat ze niet wou dat mensen het zouden horen en misschien rare dingen zouden denken. Bedenkelijk beet ze op haar lip en keek ze kort even omhoog naar de blauwe hemel boven hen terwijl ze tot stilstand kwamen.
''It feels a bit like a shadow, like it is always there and always has been there from the beginning. Like it is a part of me and I have some kind of deal with it, him, her, whatever it may be.'', fronste ze toch wel een beetje moeilijk omdat ze dat er zo ineens uitflapte. Misschien klonk het wel nergens naar en was ze inderdaad gek? Peinzend keek ze Jaiki dan ook aan. Een beetje verwoed stopte ze een losgekomen lok van haar blonde haren weer achter haar oor.

Gek genoeg leek hij beter geslapen te hebben dan alle voorgaande nachten, van afgelopen jaar. Iets wat hij nooit openlijk zou toegeven ondanks... Hij was echter wel eerder wakker geweest dan Asa, wat hem de tijd had gegeven om vlug een douche te nemen en kleding te pakken voor hen beide sinds ze gisteravond al in bad had gezeten. Ze had niets gedaan verder, dus het was onnodig om weer te wassen in zijn beleving. Samen waren ze op weg gegaan naar een plek waar ze ruimte hadden en niemand hen direct zou storen voor onnodige dingen. Mensen vonden het namelijk hilarisch dat uitgerekend hij een partner had en een hoop die erop gehoopt hadden, nog steeds zonder zaten.
Met een lichtelijk opgetrokken wenkbrauw had Kai Asa's vragen aangehoord en schudde hij kort zijn hoofd even. Hij vond het vermakelijk hoe makkelijk ze uit de hoek kwam, zonder na te denken en achteraf pas bedenkend dat het wel heel veel was om te beantwoorden in één keer.
''First of all, you don't 'just open up your wings'.'', antwoordde hij. ''It is a feeling, something natural, something that is part of you and goes without thinking.'', probeerde hij een beetje uit te leggen hoe het moest zijn. Het was lastig, dat zeker omdat het ook verschilde per persoon hoe snel alles ging en hoe snel ze het onder de knie hadden. Sommige deden er dagen, soms zelfs weken, over om hun vleugels tevoorschijn te halen en ook daadwerkelijk te gebruiken.
''And I don't know how big, but big I guess and no. They are not per definition white as much as it depends on the person how quick they go. However you can flap your wings like a mad one, that doesn't mean you will go fast.'', zuchtte hij zachtjes. Dit waren inderdaad wel veel vragen in één keer.
''It is fine, it is just hard to explain because it is not something you learn from a book or so, you need to feel it. Here, I guess.'', en daarmee had hij zijn wijsvinger tegen zijn linkerborst aangeplant om zijn hart aan te wijzen.

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Asa had niet daadwerkelijk verwacht dat hij bij haar zou komen liggen, maar toch deed hij het zonder al te veel woorden. En zodra ze tegen zijn borstkas lag, waardoor ze zijn hartslag voelde, was ze zo in slaap gevallen. Het leek erop dat ze niet veel nodig had; enkel Kai. De volgende morgen was rustig verlopen. Er was eten gebracht en ze had met Kai's hulp de eerste echte stappen kunnen zetten. Erna kon ze al zelfstandig lopen, maar het was wel pijnlijk door haar stijve spieren. Na het ontbijt en zich te hebben aangekleed was ze Kai naar buiten gevolgd. Genietend had ze naar de zon gekeken en de enorme weide die in de wolken verdween. Het lag net buiten de facility en hier zouden ze oefenen met vliegen. Ze kon niet wachten om het onder de knie te krijgen en net zoals andere engelen door de wolken zien vliegen. Het leek haar heerlijk om zo snel door de wind te gaan en alles vanaf een afstand te kunnen zien. Enthousiast zat ze dan ook tegenover Kai in het weiland. Haar benen waren aan de vermoeide kant en daarom waren ze gaan zitten. "How do you open up the wings?" vroeg ze nieuwsgierig. Dat was immers stap één. Zonder vleugels zou ze immers niet vliegen. "How big are yours? Are they white? How fast are you able to fly?" Asa wist dat ze hem onder gooide met vragen en dat dat misschien niet de handigste zet was bij Kai, zeker als hij niet zo van het persoonlijke contact was. Toch had ze zich niet in kunnen houden door haar enthousiasme. "How long did it take to get full control of your wings?" Lipbijtend keek ze hem aan en daarna zuchtte ze even. "Sorry," zei ze en ze keek naar haar schoot waar Mayu in was gaan liggen. "I'm asking way too many questions in one go."

Tevreden had Jaiki nog naar Madilyn gekeken terwijl ze sliep en uiteindelijk had hij zijn hoofd tegen haar nek geplaatst en was hijzelf in slaap gevallen. De volgende ochtend had hij ervoor gezorgd dat ze alle tijd hadden genomen met eten en weer leren lopen. Uiteindelijk was het toch wel tijd om de vleugels uit te slaan en elkaar te leren kennen. Deze eerste week waren ze geheel vrij en Jaiki had dan ook besloten om Madilyn mee te nemen naar een meer vlakbij. Al moesten ze daar wel naartoe vliegen. Het was niet te ver en daarom ook perfect voor vandaag. Morgen zouden ze dan weer kunnen focussen op de verdere technieken van vliegen. Voor nu hield hij het liever even simpel en gemakkelijk, terwijl ze nog wende aan de wereld om haar heen.
Hij liep naast haar door het hoge gras en hield haar arm door de zijne voor het geval ze ondersteuning nodig had bij het lopen. Toen hij net had moeten leren lopen was het ook een hel geweest met de spierpijn, maar de enige manier om de spieren los te krijgen was door te bewegen. "Yesterday you told me about this voice in your head," begon hij om het gesprek van gisteren er weer bij te halen – eentje die hij niet zo gemakkelijk vergat hoe hard ze dat ook had geprobeerd. "Could you tell me more about it? Perhaps what it's telling you?"
Onderzoekend keek hij Madilyn aan. Hij wilde haar graag beter leren kennen en welke krachten ze had. Op die manier kon hij inschatten hoe ze op elkaar konden inspelen en wat haar zwakke punten waren. Vooral de laatste was erg belangrijk als ze samen het gevecht in zouden gaan. Dan kon hij rekening met haar houden en haar juist op die punten beschermen. Ze waren niets voor niets bij elkaar gezet immers. Daarnaast was het bandje rond haar enkel hem niet ontgaan. Ze had het niet van hem gekregen of een Oudere. Met dat bandje was ze uit de capsule gekomen en hij had geen idee hoe of waarom. Iedereen werd naakt geboren; behalve zij.

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Madilyn fronste nog even kort vooral ze even zuchtte, in hoop dat ze het ook weer los kon laten. ''I'm fine, I suppose my head is still full of everything that's coming at me.'', glimlachte ze onschuldig. Misschien was het zelfs wel een klein smoesje om het onderwerp weg te wuiven. Als hij zei dat ze zich er geen zorgen om hoefde te maken, zou ze dat niet doen en zou ze het los laten. Haar bruine ogen volgden hoe hij de nachtkastjes verschoof en vervolgens zijn bed. Dat kon inderdaad op die manier, ze hoopte maar dat het mocht op deze manier omdat ze hem niet direct problemen wou geven.
''It seems that way.'', wist ze er toch met een zacht lachje uit te krijgen. Ze had het zelf niet verzonnen in elk geval, ze had al in haar hoofd geprobeerd uit te vogelen hoe twee personen in een één persoon bed pasten. Maar daar had hij een veel handigere oplossing voor gehad. Ze had haar benen iets opgetrokken en met haar vingers met het bandje rond haar enkel gespeeld terwijl ze toe keek hoe Jaiki zijn kleding verwisselde en naast haar plaats nam.
In stilte had ze haarzelf tegen hem aan laten trekken en had ze zichzelf zelfs iets beter tegen hem aan genesteld terwijl ze naar hem geluisterd had. Zijn stem was fijn, fijner dan ze had kunnen hopen. Iets vermoeid sloot ze haar ogen dan ook. ''I'm going to ask you tomorrow how long you waited for me.'', mompelde ze toch wel enorm vermoeid nu ze zo lag. Eigenlijk was het gek, wetende dat ze enorm lang in die tube had gezeten, en toch was ze moe.
Maddy trok tevreden de deken wat hoger, tot deze niet verder kon omdat Nymm en Hayato het bed ook op waren geklommen en op de lege plekjes hun plekje in hadden genomen voor de nacht. Die zouden ook wel moe zijn na de hele avond rond gerend te hebben in de kamer, gokte ze zo.

Kai had geen moeite om in te slapen en in een lichte slaap weg te zakken. Hij had immers zo lang alleen geslapen dat het nu ook weinig moeite kostte. Of het lag aan zijn eigen koppigheid, dat was ook goed een mogelijkheid. Maar des ondanks was hij gewent aan zijn eigen bed en was dit voor hem ook een bezwaarlijke dag geweest, op een andere manier dan voor Asa dan toch. Ergens voelde hij zich dan ook wel een beetje schuldig dat hij zo in bed was gaan liggen.
De bewegingen aan de andere kant van het kamertje, van het bed en de lakens, was hem niet ontgaan en hij had dan ook naar de muur gekeken terwijl hij zijn oor er niet meer los van kreeg. Het duurde dan ook niet lang voor hij Asa's stem weer hoorde en hij inwendig even zuchtte. Het was te verwachten geweest dat ze niet kon slapen, dat had hij de eerste nachten ook gehad toen hij net met beide voeten in deze wereld had gestaan. Hoewel hij Jaiki had bevriend dan toch. Dat had veel geholpen.
''I can't possible sleep if you keep turning and moving that way.'', merkte hij zacht op waarbij hij zijn dekens van zich af geslagen had en die beet had gepakt terwijl hij van bed was gekomen. Hij pakte zijn kussen van het bed af en naar haar toe was gelopen. Hij gooide de spullen over haar heen naar de kant van de muur, waarna hij over haar heen stapte en op zijn zij rolde. Hij legde zijn arm rond haar middel en trok haar in één beweging met haar rug tegen zijn borstkas aan.
''Sleep, because you need your rest for everything we will do tomorrow.'', mompelde hij geeuwen vooral hij een nieuwe poging deed om te slapen.

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Asa had geglimlacht om zijn knipoog. Misschien dat hij niet goed zou zijn in contact met anderen, maar hopelijk dan wel met haar. Daar hoopte ze echt op. Ze zou zelf niets anders willen dan een goede band met haar partner. Stil keek ze in het donker naar zijn rug die hij naar haar toe gedraaid had. Zuchtend ging ze ook maar liggen. Mayu kwam naast haar hoofd liggen en sliep al direct als een roosje. Een beetje jaloers keek ze naar het diertje die zo in slaap was gevallen. Ze kon absoluut niet slapen en dat terwijl ze zich toch zo enorm moe voelde. Echt draaien of in een andere positie gaan liggen durfde ze niet. Het bed kraakte niet, maar de lakens maakte wel enig lawaai. Ze had geen idee hoe diep Kai sliep en daarom wilde ze niet het risico nemen om hem wakker te maken. Nog altijd dacht ze na over die droom en hoewel ze het niet hardop tegen Kai had gezegd, was ze toch wel bang. Als hij geen droom had gehad, betekende dan dat haar gevoel juist had gezeten? Dat ze er nog niet klaar voor was. Daar was ze het meest bang voor, want dat was het eerste gevoel die ze had gevoeld vanaf het moment dat iemand haar wakker had proberen te maken. Ze legde de dekens zo zacht mogelijk aan de kant en telde haar vingers en tenen. Ze probeerde alles te bewegen en tot haar opluchting werkte alles perfect en had ze van alles ook genoeg. En toch kon ze nog altijd de slaap niet vinden. Ze keek weer opzij naar Kai's rug. Hij voelde vertrouwd, maar ze voelde zich nog altijd niet veilig. Niet zoals toen in de droom of toen ze in Kai's armen had gelegen. "Kai?" vroeg ze fluisterend. "Slaap je al?"

Jaiki hield zijn hoofd een beetje schuin door haar opmerking. In eerste instantie wist hij niet meteen een antwoord erop. Elk andere engel wist van de oorlog en wist daarbij ook dat dat hun einddoel was. Het was voor het eerst dat hij een andere engel – zijn partner nota bene – die zei dat er iets anders was. Toch wilde hij haar niet bang maken of ongerust hebben. Ze had een heftige dag gehad en hij wilde dat ze een goede nachtrust zou hebben en daarom pakte hij haar beide handen beet, terwijl hij diep in haar ogen keek. "Don't worry about this," sprak hij. "We'll talk about it tomorrow. You're not crazy, I believe you, okay?"
Hij had nog een zacht kneepje gegeven in haar handen en haar daarna op bed gelegd. Morgen zouden ze alle tijd hebben om erover te praten en uit te vogelen wat het precies was en wat haar krachten waren.
Een glimlach kwam op zijn gezicht. "Perhaps. Luckily we have two beds," grinnikte hij en hij verschoof een aantal nachtkastjes, zodat hij daarna zijn bed tegen het hare kon duwen. Hij duwde daarbij ook het matras tegen de hare aan en zette de kastjes op de plek waar zijn bed had gestaan. "Nothing we can do without a little imagination, right?" zei hij. Hij liep daarna naar de kast om een pyjamabroek aan te doen en stapte daarna bij haar in bed. "Nonsense," mompelde hij. "I had a lot of friends – I still have – yet I still felt some kind of loneliness until I met you. Please, if you don't want to be alone, tell me. I enjoy finally being able to be with you." Hij kwam half overeind en leunde daarbij op zijn elleboog. Voorzichtig duwde hij haar liggend en nam haar daarna in zijn armen. "I waited so long to meet you." Hij drukte zijn lippen in haar kruin en genoot simpelweg van het moment dat hij iemand in zijn armen had die hij lief kon hebben en beschermen. Iemand met wie hij alles kon delen.

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Met grote, bruine ogen keek ze naar Jaiki op toen hij ineens begon over het feit dat Nymm dus haar beschermer was? Haar wenkbrauwen vormden een frons en moeilijk keek ze naar de twee wezentjes die nog steeds door de kamer heen rolden en overduidelijk niet uitgeput waren van het spelen. Het was de ene kant heel logisch, maar de andere kant was het ook heel moeilijk voor haar en dat maakte dat ze eigenlijk hoofdpijn kreeg. Alsof ze tegen een muur opliep.
''Why would I take Nymm into a battle?'' vroeg ze zich doodserieus af. ''Well, I mean. I know what I am suppose to do, but the voice in my head says other things...?'' merkte ze voorzichtig op. Ze wist niet of het normaal was, of hij hetzelfde ervaarde. Misschien lag het aan haar en was ze niet goed wakker of zo? Ze wist ook niet zo goed of ze moest gaan benoemen wat die stem precies allemaal zei en daarom beet ze ook iets beschaamd weer op haar onderlip en zweeg ze ook maar. Het klonk gek, straks dacht hij ook nog opgescheept te zijn met één of andere idioot.
Ze had haarzelf op het bed laten zetten en knikte even op alles wat hij opgesomd had. Echt een keuze had ze ook niet, maar klagen deed ze verder niet. Haar lichaam voelde zwaar en vermoeid aan, dus het bed voelde aardig comfortabel. Heel even keek ze op Jaiki neer voor ze achter haar naar het bed keek.
''It is a bit small, isn't it?'' vroeg ze zich af. ''For two people.'', verklaarde ze maar. Daarmee gaf ze haar antwoord al. Ze wist niet of ze alleen wou slapen als ze al zo lang alleen had geslapen, hoe lang dat ook mocht zijn. Voor haar voelde het als een eeuwigheid in elk geval en het was voor haar alles behalve prettig geweest. Hetgeen waar ze tijdloos in rondgehangen had, was daarmee niet verdwenen en het was lastig om haarzelf kalm te houden eigenlijk.
''I-I mean, not that you need to feel obligated to share a bed with me. If you want to sleep in your own, you must do that. But I'm not sure if I can sleep.'', ratelde ze er nog achteraan met wapperende handen. Maar ze wuifde het alles behalve weg. Ze kon het bloed al naar haar wangen voelen stijgen daardoor.

Kai keek Asa even aan toen ze opmerkte hem niet eng te vinden, waarbij hij kort zijn hoofd kantelde. ''Well, I supose I'm glad to hear that, otherwise it would be hard to work together from now on, hm?'' knipoogde hij haar toe. Blij was hij er nog steeds niet mee en hij was er nog steeds van overtuigd dat hij juist minder goed zou functioneren met een partner. Nog niet op te merken dat Asa hem zoveel tijd ging kosten, omdat ze alles nog moest leren, waardoor hij op zijn eigen schema zou komen te liggen. Betreft dat was hij liever een Oudere geweest, dan had hij dat hele partner gedoe niet gehad. Niet dat het aan Asa lag, ze kon er ook niet aan doen, maar toch...
Kai had haar het bad uitgeholpen en een beetje geholpen met het afdrogen, zodat ze gewoon gauw haar nachtjapon aan kon trekken, dan zou ze het niet opnieuw koud krijgen in elk geval. Hij had haar daarna weer van de grond geplukt, na haar mislukte poging om te lopen, zodat hij haar naar het bed kon brengen.
''Try to rest, your head will know what to do with your legs tomorrow. Everything is still fresh and your head is still busy with sorting things out.'' Daarmee had hij zijn wijsvinger even tegen haar slaap aangetikte. Morgen zouden haar benen automatisch wel in beweging komen, al nam dat de spierpijn voor de komende dagen niet weg zodra ze haar lichaam echt ging gebruiken. Dat ging nog een domper worden voor haar de komende tijd. Maar dat was niet iets wat ze niet zou overleven, gokte hij zo.
Kai had zelf een pyamabroek uit de kast geplukt, om zijn eigen kleren om te wisselen. ''No it wasn't the same. But I don't think it is the same for everyone, I can't even remember that I had a dream to be honest.'', antwoordde hij maar eerlijk terwijl hij zijn vuile kleren in de daarvoor bestemde wasmand had gegooid. Dat werd immers voor hen gewassen. ''Try to sleep a bit, you need it.'', gebood hij haar terwijl hij zijn bed in was gestapt en zichzelf om had gerold.

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Jaiki zat rustig tegen de muur aan en had zijn hoofd ertegen gelegd en zijn ogen gesloten. Hij genoot enkel van de warmte van de kamer en haar zachte stem. Jaiki was iemand die graag onder de mensen was. Hij had dan ook een hoop vrienden en toch... Het maakte niet uit hoeveel vrienden hij had, altijd voelde hij wel een soort leegte. Hij had gedacht dat een partner die leegte zou vullen en nu ze er was... Wist hij dat hij gelijk had.
Zij was waar hij al die tijd op had gewacht. Hij baalde lichtelijk dat hij zolang had moeten wachten vergeleken met de rest, maar hij had het niet anders gewild. Er waren ook engelen die al twee jaar wachtten immers. Hij opende zijn ogen kort om naar haar te kijken toen hij haar stem weer hoorde. "Yes," zei hij. "Our spirit animals are our protectors. They are a part of us and we are a part of them. We connect with them. They'll fight by our side when the time comes. Just remember; you won't get another one when this one dies. So you have to be careful with them in battles. Don't run into battle with Nymm without a plan."
Hij was daarna overeind gekomen om haar uit bad te helpen. Zodra ze was aangekleed tilde hij haar zonder problemen weer op. "You are going to sleep right now. We'll start with simple things tomorrow. I'll show you around, you'll have to start walking and we'll begin with flying lessons," zei hij glimlachend. "But for now: relax. Empty your mind. Give yourself some time to adjust to all of this."
Hij zette haar op haar bed en knielde daarna voor haar neer. "Do you prefer to sleep alone or would you prefer sleeping next to me?"

Asa keek stil naar hem. Ergens vond ze het vervelend voor hem dat mensen hem als iets engs zagen, maar de glimlach die hij erbij liet zien zei iets anders. Hij vond het waarschijnlijk niet erg. Het was lichtelijk verwarrend voor haar. Ze keek terug naar haar zeepje. "I don't think you're scary," mompelde ze en ze begon zichzelf met wassen. Het had een heerlijke geur. Veel beter dan de geur die nu van haar af kwam. Asa boende zichzelf dan ook grondig en waste eveneens haar lange bruine haren. Het liefst bleef ze langer in bad, maar ze merkte dat het water langzaamaan afkoelde. Ze had niet zoveel zin om het weer koud te krijgen en daarom nam ze de handdoek aan en stond ze wiebelend op. Moeizaam klom ze uit het bad en droogde ze haar haren eerst. Ze wikkelde haar lokken erin en droogde daarna de rest af. Dankbaar nam ze de kleren aan; wat een simpel onderbroekje was met een nachtjapon. Ze probeerde zelf een stap te zetten, maar het deed nog zoveel pijn aan haar beenspieren dat ze direct op de grond zakte. Er zat niets anders op dan Kai's hulp aan te nemen en zich naar bed te laten brengen. Mayu stak zijn hoofdje onder de kussen vandaan en keek nieuwsgierig op naar de schone Asa. Ze kriebelde het diertje tussen zijn oren en probeerde haar benen rustig te strekken en buigen om hopelijk het stijve gevoel eruit te krijgen voor de volgende dag. Ze kroop onder de lakens, maar bleef wel zitten. "It was so hard for me to wake up," zei ze en ze keek naar haar handen op haar schoot. "I was pulled out of a dream, but I didn't want to leave. Was it the same for you when you woke up?"

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

''Sorry.'', mompelde ze voor het sorry zeggen waarbij ze maar op haar onderlip beet zodat ze haar mond zou houden. Anders zou ze zich blijven verontschuldigen. Ze was dan ook blij dat ze uit het zicht waren van alle anderen, hoewel ze niet zo goed snapte waarom ze in pad moest, maar het warme water wat haar tegemoet kwam, was welkom. Hoewel het er ook voor zorgde dat haar lichaam wat begon te tintelen terwijl het zich opwarmde.
Fronsend nam ze het beetje zeep aan en keek ze even toe hoe hij de deken op hing te drogen voor ze naar het witte blokje in haar handen keek. Jaiki sprak ineens zoveel dat ze heel even nodig had om alle informatie op te slaan, terwijl haar bruine ogen naar het wezentje in zijn handen was gegaan. ''Hi, Hayato.'', merkte ze met een glimlach op waarbij ze het beestje onder zijn kin had gekriebeld en vervolgens toekeek hoe het er vandoor ging met Nymm, die zich prima vermaakte met zijn nieuwe vriendje.
Kort dacht ze na terwijl ze haar ledematen met het zeepje waste. ''I felt a panic when I fell out of that... thing, and I'm pretty sure that's why Nymm escaped. Because he felt it. That's normal?'' doelde ze op het feit dat ze een overduidelijke connectie met het beest voelde, maar diezelfde connectie voelde ze dus ook met Jaiki. Ergens was het zó vertrouwd, dat het haar misschien zelfs een beetje beangstigde omdat ze hem eigenlijk helemaal niet kende?
Ondertussen had ze haar lichaam gewassen en was ze met behulp van Jaiki overeind gekomen, zodat ze zich af kon drogen, wederom met zijn hulp. En ze in haar kleren kon stappen. Alles paste en dat was wederom een bevestiging dat ze 'gemaakt' was. ''What are we going to do?'' vroeg ze zich nog af.

Zijn bruine ogen keken kort even omlaag naar Asa toen ze hem bedankte. Hij zei er echter niets op en was in één rechte lijn langs de mensen heen gelopen, de gang op en op weg naar zijn kamer. En nu ook die van haar dus. Er hadden altijd al twee bedden gestaan en hij wist dat deze dag eraan had komen te zitten. Eronder uit komen was toch niet mogelijk, voor niemand niet. Dit was allemaal gepland door hun 'makers' en ze deden er niets aan. In elk geval had hij zijn eigen karakter, daar konden ze niet mee moeien.
Kai had het bad vol laten lopen nadat hij Asa op het bed achter had gelaten, voor hij haar weer opgepikt had en haar geholpen had om in het warme water neer te zakken terwijl hij haar zeep toereek zodat ze haarzelf iets kon opfrissen. De vloeistof uit de buizen had een verschrikkelijke geur en hij kon er niet snel genoeg vanaf zijn ook. Hij was naast het bad gaan zitten en had zijn benen in kleermaker gevouwen terwijl hij naar de twee wezens keek die bij hen hoorden.
''You see that wrong.'', mompelde hij als antwoord op haar vraag. ''I'm just nog a person that is highly skilled in talking with other people.'', gaf hij maar toe. ''People actually think I'm scary or so.'', glimlachte hij vermaakt. Hij vond het altijd vermakelijk dat mensen om hem heen liepen, al kon hij ook zeker aardig bot uit de hoek komen dan toch. Of hij er trots op was? Niet zo zeer, maar het was gewoon wie hij was. Op zichzelf en niet echt behoefte hebbend aan veel contact.
Heel even bleef hij stil vooral hij weer op stond. ''Just clean yourself, I will get some towels and clothing.'', knikte hij vooral hij de kleine badkamer uitstapte om datgene ook te gaan zoeken zodat ze niet weer naakt rond hoefde te hangen. Enkele minuten later kwam hij dan ook terug met twee handdoeken, zodat ze haar haren ook in kon wikkelen zodat ze niet met al te nat haar naar bed hoefde, en kleding die haar zouden passen.

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Asa was niet helemaal zeker hoe ze zich moest voelen toen de jongen op haar was afgelopen, maar ze was enorm dankbaar toen hij de deken op haar gooide. Het was geen zacht gebaar zoals ze had gezien bij andere jongens. Al kon het haar voor een moment ook niet schelen, omdat ze enkel de deken wilde hebben en niets meer dan dat. "Thank you," zei ze zacht en een beetje onzeker keek ze naar hem op toen hij zo voor haar neergeknield zat. Haar beestje klom via haar arm op haar schouder. Ze liet zich gewillig op tillen en wreef in haar ogen. Ze was nog altijd zo moe. "Asa," mompelde ze en ze keek naar het beestje op zijn schouder. "This is Mayu." Het kleine vosje strekte zichzelf uit en legde daarbij zijn pootjes op Kai's borstkas, zodat hij aan de reptiel kon snuffelen. Asa keek over Kai's schouder naar alles wat er om hun heen was, terwijl hij liep. Na een aardige wandeling sloeg hij linksaf en kwamen ze terecht in een kamer die niet te klein was, maar ook niet te ruim. Ze werd neergezet op een opgemaakt bed. Mayu sprong direct van haar schouder af en ging onder haar kussen liggen. Ze had niet zo'n goed idee wat er gaande was aangezien ze nog aan het wennen was, maar Kai kwam terug en tilde haar weer op. Asa liet het gebeuren. Hij nam haar mee naar een zijkamertje waar de stoom in de lucht hing van het warme water. Asa schudde de deken van haar schouder en met Kai's hulp kwam ze in het bad te zitten. Ze kon het niet laten om even snel onder water te gaan en daarna weer omhoog te komen. Het water was warm en de kou die ze had ervaren verdween als sneeuw voor de zon. Nieuwsgierig nam ze de zeep van hem aan en begon ze zichzelf ermee te wassen. Hoewel ze zich oncomfortabel had gevoeld om naakt voor de jongens te zitten, voelde ze dit gevoel niet nu ze alleen met Kai was. "Some men...," begon ze. "Seemed happy to see us." Hoewel een paar waren blijven staan, waren er genoeg jongens die gelijk een vrolijk gesprekje waren begonnen met hun nieuwe partner. "You... Don't seem happy."

Vrolijk keek Jaiki haar aan. "Dan noem ik je Maddy," zei hij en hij tilde haar op in de prinsessenhouding. Iedere jongen die een partner had gekregen vandaag leek dat te doen immers en het was ook de meest handige manier om haar op te tillen. Op een rustig tempo ging hij op pad naar zijn kamer. "Don't say sorry. It happens, sometimes. At least I wasn't wearing my shoes," zei hij vermaakt. Al wist hij daardoor wel dat zijn partner een hele uitdaging ging worden. Alleen de enorm krachtige, vooral van de duisternis, knapten zo door het glas en maakte ze een heus entree. Hij had nog even omgekeken en zag dat Kai iets verderop liep met een meisje in zijn armen. Ergens kon hij het niet laten om erover te grijnzen, wetend dat Kai er absoluut niet blij mee was. Jaiki had nu al medelijden met zijn partner. Jaiki zette Madilyn direct in het bad en liet het warme water lopen. Dat de dekens nat werden was niet zo erg. Ze waren immers toch al vochtig geworden door het water waar Madilyn uit was gekomen. Toen het water wat hoger kwam, haalde hij de dekens wel weg en hing hij deze op. Hij kwam bij haar op het randje zitten en gaf haar de zeep aan. "Wash yourself with this. You'll smell like heaven."
Hij stond daarna op en pakte een aantal handdoeken en zette deze alvast klaar samen met schone kleding die haar precies zouden passen. "I'll learn you how to walk tomorrow. For now, just relax. Being born is quite exhausting on the first day. If you need anything, just tell me or if you want to know anything, ask away. I just wanted to introduce you to Hayato," zei hij en hij boog naar de grond om zijn wezen op te pakken in zijn hand. "Meet Maddy, Hayato." Het dier met drie hoofden keek Madilyn onderzoekend aan. Jaiki zette hem weer op de grond, zodat hij kennis kon maken met Nymm.