ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Madilyn had wat rustiger adem weten te halen, waardoor ze haar lichaam beter onder controle leek te krijgen. Daarom kon ze zich wat beter beseffen wat ze precies voor haar neus had staan en haar ogen sloot ze dan ook even toen ze de grote neus tegen haar wang aan voelde. Ze had beide handen tegen de vacht van het beest aangelegd en Maddy glimlachte even klein. Dit maakte alle prikkels en dergelijke weer wat dragelijker, wat het ook mocht zijn. Haar aandacht werd getrokken toen er een deken rond haar gevouwen werd en haar bruine ogen naar een jongeman schoten. Met iets grote ogen staarde ze hem dan ook aan voor haar aandacht naar de deken ging en ze kort fronste.
Dankbaar had ze de uiteinden van het ding beet gepakt en wat strakker rond haar lichaam gesloten. ''Thank you.'', mompelde ze dan ook zachtjes. Het was best koud en ze was blij dat hij eraan had gedacht om dit voor haar te doen. Al snapte ze niet zo goed wat er mis gegaan was bij haar, gezien de rest er behoorlijk.. zacht uit kwam. Bedenkelijk beet ze even op haar onderlip.
''Madilyn.'', was haar antwoord toen hij haar zijn naam vertelde en naar de hare vroeg. Waarom ze dat wist, wist ze niet, maar dat was haar naam. ''And Nymm.'', merkte ze nog op, wijzend naar het katachtige wezen wat bij haar was komen staan eerder en in eerste instantie ook gegromd had toen Jaiki dichterbij was gekomen. Maar hij was gekalmeerd en het beest had enkel nog staan kijken naar de twee met zijn vele, gele ogen.
''Sorry.'', volgde er vervolgens nog zacht toen ze haar ogen had gericht op de natte voeten van de man voor haar, de pijpen van zijn kleren waren ook niet geheel droog gebleven en ze voelde zich meteen schuldig. Daarbij durfde ze niet eens te bewegen omdat ze midden in het glas zat.

Zijn bruine ogen gleden naar de laatste die naar de werkelijkheid gehaald werd en met zijn armen over elkaar heen geslagen had hij toegekeken hoe ze haar wakker maakte uit de slaap die hij zelf ook had ervaren. Het was altijd een gebeuren dit, hoewel het normaal dus wel met wat meer beleid ging dan degene die haar glas had geknapt – en het was ergens te verwachten dat Jaiki bij die jongedame te vinden was. Een zucht ontglipte hem toen het duidelijk werd dat iedereen bleef staan, niet iedereen zou vandaag een partner krijgen, en dat hij degene was die in beweging kwam.
Kai gooide de deken over haar heen voor hij voor haar neer hurkte en met zijn onderarmen op zijn bovenbenen steunde. Onderzoekend keek hij haar even aan, waarbij hij ook kort naar het harige wezentje bij haar keek. De spierpijn die ze zou ervaren bij het aantrekken van haar spieren, zou nog erger zijn dan de priemende blikken die ze op dit moment kreeg.
Omdat hij wist dat ze hier niet zomaar vandaan zou lopen, was hij ook iets in beweging gekomen om zijn armen onder haar knieholten en langs haar schouders te vouwen, waarna hij in één keer overeind kwam. ''Kai,'' merkte hij daar bij op. ''My name.'', verklaarde hij maar. ''And this is Jue.'', wenkte hij naar het kleine, lizard achtige wezentje op zijn schouder, die onder zijn kraag vandaan was gekomen en kort piepte om zijn aanwezigheid ook te laten blijken. Samen met Asa was hij in beweging gekomen om de ruimte te verlaten, de komende dagen was het aansterken en elkaar leren kennen. Training zou na enkele weken starten.

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Asa had altijd het gevoel gehad dat ze sliep. Hoewel het donker was, was de droom wel mooi en sereen. Ze voelde zich absoluut veilig. Juist hier had ze het lekker warm en wilde ze er graag in blijven. Ze protesteerde inwendig dan ook toen opeens haar voeten koud aan voelde en toen de kou verder naar beneden kroop over haar onderbenen steeds verder over haar buik, tot aan haar hoofd. Het was net alsof ze vast zat in de droom van eerst die donker was, behalve dat deze nu licht was geworden. Het voelde niet meer fijn en ze voelde zich alles behalve veilig en warm. Pas toen ze een aantal harde klappen kreeg op haar wangen, schoot ze uit de droom en spuugde ze een vloeistof uit en begon ze zwak met ademhalen. Haar ogen wilden weer dicht zakken, maar na nog een paar felle klappen opende ze weer. Dit keer zag ze helderder en ademde ze dieper in. Een ruwe tong liet haar opzij kijken en zag daarbij een diertje die het water van haar huid likte. Het beestje voelde vertrouwd aan en zacht aaide ze met haar hand over zijn kopje. Moeizaam duwde ze zich van de grond, zodat ze zat en keek naar de mannen die op een rij voor haar stonden. Het liet haar enorm kwetsbaar voelen en ze sloeg haar armen dan ook rond haar lichaam. Ze deed het ook omdat ze het onwijs koud had. Het liefst ging ze terug naar de plek waar ze vandaan kwam, maar dat zat er zo te zien niet in. Haar ogen bleven haken op één van de jongens die het verst weg stond. Kende ze hem? Hij was net zo vertrouwd als het diertje en toch... Toch zou ze toch denken dat ze hem nog nooit eerder had gezien.

Jaiki had lang gewacht op zijn partner. Sommigen hoefden enkel een maand te wachten, maar hij had al zeker een jaar samen met Kai gewacht. Het idee om een partner te hebben was iets wat hij fijn vond. Hij vond alleen vechten zeker wel fijn, maar het idee dat er iemand op zijn rug lette vond hij geruststellend. Daarnaast had hij zoveel partners samen gezien die een leuke tijd hadden zelfs tijdens de trainingen. Hij zag zelf niet in wat er zo vreselijk aan was zoals Kai dat wel zag. Ja, je moet op iemand letten, maar het was niet zo dat het een totaal domoor was. Hij had van zijn kamer twee dekens meegenomen. Zelf kon hij zich nog goed herinneren dat hij het enorm koud had gehad toen hij wakker was geworden. Destijds was er geen partner die op hem wachtte, enkel de oudere engelen die hen een deken hadden gegeven en hen op hun weg hadden geholpen. Het waren altijd de mannen die als eerst geboren werden en de vrouwen kwamen later. "I'm not sure if I want eyes in my back, Kai," fluisterde hij grinnikend terug. Hij keek zijn vriend na en wachtte af. Hij had veel verwacht, maar niet dat een van de buizen opeens knapte en al het water op de grond spatte. Zijn voeten waren direct nat, al maakte het hem dat niet zoveel uit. Hij koos er immers voor om op blote voeten te lopen. Nieuwsgierig keek hij naar de andere jongens of zij al een connectie voelde met het meisje en of er eentje op haar af zou stappen, maar vreemd genoeg kwam hij erachter dat zijn voeten in beweging waren gekomen. Hij keek naar het meisje en herkende het vreemde vertrouwde gevoel die hij bij Hayato ook had gehad. Glimlachend knielde hij bij het meisje neer en sloeg hij de twee dekens rond haar lichaam. "Rustig, het is oké," zei hij zacht en hij veegde wat haar uit haar gezicht, zodat ze hem helder zou kunnen zien. "Ik ben Jaiki. Wat is jouw naam?"
Hij lette niet op de rest die uit hun buizen werden gehaald. Op dit moment had hij alleen oog voor zijn partner. Nieuwsgierig keek hij naar het wezen die bij haar was komen staan.

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Kai liep achter Jaiki aan richting de zaal waar ze verwacht werden. Zelf liepen ze hier al zo'n jaar rond, al leek het voor zijn gevoel veel langer te zijn en zijn humeurige karakter was er ook zeker niet beter op geworden. Hij keek even naar de verschillende ruimten waar ze langs liepen, zonder er voor te stoppen of naar binnen te gaan. Het was haast alsof ze door een slechte film heen liepen om naar het einde van de gang te gaan en daar een deur te openen die je niet moest openen. Maar in dit geval was het met een goede reden, een reden waar zelfs Kai niet onder uit kwam. Hoe graag hij het ook wou.
Met een zucht stapte hij achter zijn vriend aan de iets donkere ruimte in. Er stonden verschillende machines en dergelijke. Dit was de exacte plek waar hij en Jaiki ook vandaan kwamen en ergens kon hij dus wel inbeelden dat het heel verwarrend ging worden voor degenen die voor het eerst iets te zien kregen. Kai keek even naar de anderen gezichten die ook aanwezig waren, de ene enthousiaster dan de ander. Partners werden niet vervangen, het was een zowaar onbreekbare band als hij het moest geloven.
''If they can do so much, why not make us the way we don't need something like... this...'' verzuchtte Kai zachtjes zodat het enkel hoorbaar was voor zijn vriend. Hij ging het niet onder tafels en stoelen stoppen dat hij liever nog op bed had gelegen of wat dan ook. Mensen die hem ook maar een beetje kenden van naam, zouden hem dan ook ten aller tijden gewoon met rust laten. Hij klopte Jai even op zijn schouder voor hij bij hem vandaan stapte omdat hij het idee had ergens anders te moeten staan en dat was precies wat hij deed.

De eeuwige duisternis waar ze eerder in rondgezweefd had leek langzaam te verdwijnen en de laatste tijd had ze dan ook regelmatig vage vormen voor haar gezien. Al kon ze het niet helemaal plaatsen en bleef het ook niet zo goed hangen eigenlijk. Het was een gek gevoel, maar haar lichaam reageerde er eigenlijk amper op. Tot vandaag dan, wat voor een lichtelijke paniek zorgde. Zeker bij het opmerken van de vage figuren voor haar neus, welke door het glas – waar ze achter te vinden was – amper vorm hadden. Wat ze precies had gedaan wist ze niet, maar in diezelfde paniek was het glas geknapt en werd ze zowaar naar buiten getrokken waarbij ze een klapper op de grond maakte.
Dat sloeg heel even het lucht uit haar longen, al had daar in eerste instantie nog niet eens lucht in gezeten, waardoor ze meteen begon te hoesten en er een vloeistof omhoog kwam. Dat zorgde voor een onaangenaam gevoel en pijn in haar borstkas omdat haar longen verkrampten bij de nood aan zuurstof. Het duurde dan ook enkel seconden voor ze genoeg zuurstof naar binnen kon zuigen en haar hartslag ook iets verlaagde bij die bewuste ademhaling.
Pas toen ze wat leek te kalmeren had ze door dat er alarmbellen rinkelden en er geschreeuwd werd dat er iets ontsnapt was. De woorden herkende ze, ze galmden echter pijnlijk door haar gehoorgangen heen en daarom was ze iets overeind gekomen zodat ze haar blik omhoog kon richten. Er viel een grote schaduw over haar heen en met ietwat grote ogen keek ze omhoog naar een wezen wat ze helemaal niet kon plaatsen, maar wel... vertrouwd voelde.

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Met Cis <3
Gaat ongetwijfeld 18+ bevatten