O | To the moon and back.

Re: O | To the moon and back.

Er is niets op deze wereld dat hij niet zal doen voor Yulia. Hij had het bevel van Nathaniel opgevolgd, iets wat tegen zijn natuur indruiste. Maximiliano was immers eigenwijs en wilde persé zijn idee uitvoeren. Na zijn fout met het kamp waar ze waren geëindigd had hij momenteel geen recht van spreken meer dus reed hij naar Genetic Interforce. Hij loopt voor Yulia naar binnen. De elektriciteit doet het niet waardoor alle computers uitstonden. Daar kon hij precies niets mee, dus hij kon ook niet tracken waar ZOLA was. Dat was iets om later uit te vinden. Hij heeft een zakmes in zijn handen, die hij in de zitting van de motor had gevonden.
Hij loopt zo stilletjes mogelijk de trap op. Hij spitst zijn oren en houdt ieder geluidje en iedere beweging in de gaten. Het gebouw had de begane grond en een verdieping. En een kelder, maar hij had al gezien dat deze was afgesloten en er een bord met "DANGER" opgeplakt stond. De begane grond was leeg. De inrichting bestond uit glazen muren waardoor de overzicht makkelijk te bewaren was. Dat deden ze expres zo, in het geval dat er een uitbraak was of iets fout ging. Iedere deur kon ook sluiten en nooit meer open gaan wanneer er gevaar werd geconstateerd, alleen daar moest de elektriciteit voor aan staan. Hij draait als hij eenmaal boven is een rondje. De hele afdeling is verlaten, zoals hij al verwacht had. Deze afdeling was open, een laboratorium met verschillende kasten en tafels, met eindeloos veel materiaal om onderzoek te doen. Net als Nathaniel weet hij dat er wapens in dit gebouw zijn. "Follow me and don't make a sound" fluistert hij. Hij loopt voor haar uit door de gang die naar de kamer met wapens leidt. Hij sluit het niet uit dat er zombies in juist die kamer zijn. Ook deze deuren zijn van glas en zoals hij verwacht had, waren er vijf zombies te vinden. Hij herkent de mensen; ze werkten hier. "We have to give them mercy.." concludeert hij. Een aantal zombies staan vrijwel meteen aan het raam geplakt. Ze begrijpen niet dat ze er doorheen kunnen. Zo slim zijn ze dus ook weer niet. Hij heeft echter enkel een mes. In zijn eentje daar in gaan was niet slim, de zombies eruit laten zorgde ervoor dat ze gingen verspreiden en maakte dat de situatie onvoorspelbaar gevaarlijk werd. Hij weet niet of Yulia wapens op zak heeft. Hij kijkt haar aan. Misschien moesten ze op Nathaniel wachten?

Het gebouw van Genetic Interforce ligt afgelegen, in een verlaten dorp ver verwijderd van de stad waar ze vandaan waren gekomen. Nathaniel was een of andere weg gevolgd. Maximiliano was met zijn motor natuurlijk veel wendbaarder op de weg en kon makkelijker om obstakels heen. Naarmate de tijd verstreek, waren er steeds meer obstakels en kronkels in de wegen. Mensen probeerden immers te overleefden, dat was iets waar niet iedereen in slaagde. Ze zijn gestopt voor een brug, die kapot is. Terug gaan was geen optie, er waren teveel zombies, alhoewel dat geen probleem was met Nathaniel aan haar zijde. Maar dan nog, was het veel risico voor haar. Zij was immers niet immuun voor de hersenetende monsters.
Ze heeft het nog niet met hem gehad over het feit dat zijn ogen felrood waren gloeien. Ze besloot het maar te onthouden en het toe te voegen aan het lijstje van de symptomen die hij tot nu toe had. Van sterker worden, een lichte glinstering in zijn bruine ogen tot zombies die hem negeerden. Daar konden rode ogen zoals dat van zombies op bepaalde momenten natuurlijk nog wel bij. Ze knijpt haar ogen bij elkaar om in de verte te kijken. De brug is geen optie, terug gaan is geen optie. Ze konden door het bos rijden, maar ze wisten niet wat er in het bos te vinden was. Op de weg langs het water, een bekende route voor de zomerkampen die in deze omgeving lagen. Ze ging er vroeger toen ze klein was vaak genoeg naar toe.
Ze wend haar gezicht tot Nathaniel. "You can take the road to the Lionclaw camp site" stelt ze voor. Ze wijst naar het bord met het logo van het kamp. "We just don't know what we're going to find there, but from there, you can take another road that goes to this small town.." stelt ze voor. Ze legt haar hand op zijn bovenbeen. Ze is de hoop nog lang niet verloren, dat was het positieve meisje in haar dat liever er van uit ging dat er niks aan de hand was in plaats van de werkelijkheid onder ogen zien.

Re: O | To the moon and back.

Ook Yulia had de verandering bij Nate gezien, maar daar kon ze zich niet druk om maken. Hij leek ondanks in orde en zich te bekommeren om Ciara, iets wat de blondine nodig had want ze wist zeker dat ze Nate net zoveel had gemist als zij Max had gemist. Ondanks alles wat was gebeurd de afgelopen dagen, voelde ze helemaal geen afstand of iets. Ze wou juist dicht bij hem zijn en hem ook niet meer loslaten. Wie had gedacht dat ze iemand zou vinden waar ze letterlijk een apocalyps voor zou trotseren, zij niet in elk geval. Maar nu ze hem had, was ze niet van plan om hem nog los te laten. Ze had haar armen stevig rond zijn middel gewikkeld en haar gezicht tegen zijn rug aan gelegd terwijl ze haar ogen sloot toen hij de motor had gestart en met een noodvaart wegreed. Wegkomen was niet alleen wegens de zombies, ze had gisteren in de stad nog mensen horen zoeken. De mensen van de kerk waren dus vast beraden geweest om hen te vinden, om wat voor reden dan ook.
''It is not just ''ofcourse''...'', was ze tegen hem in gegaan. ''I thought I'd never see you again, never ever.'', had ze tegen zijn rug gesproken, maar hard genoeg om het te horen voor hem boven het geluid van de motor uit. Ze klemde haar armen nog wat steviger rond zijn middel en haalde even diep adem. Het sprak voor Yulia niet voor zich dat hij oké was, dat er niets mis was en dat ze daadwerkelijk weer samen waren. Hij had haar beloofd haar te beschermen, dus wat als er iets met haar gebeurd was? Dan was hij degene geweest die in zijn eentje was achter gebleven. Dat idee maakte ook dat ze voorlopig niet van plan was om hem los te laten. Alles behalve. Ze hadden veel in te halen en goed te maken met elkaar in haar beleving.

Nate had niet echt gesnapt waarom Ciara zo geschrokken was, maar goed. Ze was in orde en wat de zombies aan het doen waren, maakte dat ze weg konden komen. Hij had haar dan ook lichtelijk de jeep in gedwongen voor hij er zelf ook in klom en de motor startte. Hij gooide het stuur om en zette zijn voet op het gaspedaal, zodat hij achter Max en Yulia aan kon rijden. De weg was behoorlijk verlaten en gelukkig stond er niet al teveel puin op de weg, dus hij kon er prima omheen zonder zelf te verongelukken. Een zucht ontsnapte hem dan ook, eentje van spanning, toen ze daadwerkelijk weer op weg waren en op een sneller tempo dan lopend. Hij kon meteen weer wat ontspannen en keek met een glimlach op naar Ciara toen hij haar hand op zijn been voelde. Hij plaatste één van zijn handen boven op die van haar, om deze beet te pakken en naar zijn gezicht te brengen. Hij drukte een kus op de rug van haar hand, voor hij het tegen zijn wang aanlegde. Ze was weer bij hem en dat telde.
''I'm fine. And so are you.'', was zijn antwoord geweest met een duidelijke opluchting in zijn stem. Hij was oké, het gevoel wat hij eerder had ervaren was weer weg en daarom vond hij het niet nodig om het aan te kaarten. Nog niet. Nu niet in elk geval, niet nu hij haar net terug had en haar stem weer kon horen. Dit was een onderwerp wat hij wel zou aankaarten als ze écht alleen waren en er geen enkele mogelijkheid was dat iemand iets zou horen. Het werd echter al snel duidelijk dat naar waar ze toe reden, dat de weg vanaf de brug verspert was. Hij kende de weg hier gelukkig.
Nate had iets meer gas gegeven zodat hij Max en Yulia wat in kon halen en de ramen van de auto omlaag liet gaan. ''I'm going to take another way. I can't get past that with this thing.'', had hij richting Max geroepen, gebarend naar de puinzooi op de weg verderop. ''In this town is a building called 'Genetic Interforce. You should find weapons there too.'', gaf hij Max maar indirect een opdracht om daar heen te gaan. In dat gebouw zouden ze ook een lab kunnen vinden en misschien zou Ciara wat van haar magie kunnen werken. Hij gebaarde nog even naar Max, met de boodschap dat ze elkaar wel weer zouden zien. Daarna was hij van de weg af gereden, een wat meer zandpad op richting een bos aan de zijkant. Daar zouden ze doorheen moeten.

KLEINE TS.
Yulia en Max waren doorgereden naar de plek waar Nate ze heen had gewild. Haar blauwe ogen keken even omhoog naar het gigantische gebouw, waar een letter van af was gevallen en een grote bus plat had gedrukt. Deze stad was zo verlaten als maar kon, het was een nog ergere spookstad dan het leek te zijn op andere plekken. Er was geen beweging, er was geen teken van overlevenden, zelfs geen zombies. Ze fronste dan ook even moeilijk en had pas haar blik weer los getrokken toen Max de motor stil had gezet en ze achter hen weg kon komen. Kort keek ze nog even rond voor ze achter hem aan liep, het was veiliger om de motor maar in de hal te stallen en dat was exact wat ze deden.
''It seems nobody is home.'', merkte ze op. Maar het leek er wel op dat alles goed was beveiligd en dat je hier niet zomaar binnen kwam als je de juiste dingen deed. Ze was dan ook naar de balie gelopen waar heel wat computers stonden. Maar zoals verwacht was er geen elektriciteit en konden ze daar niets mee doen. ''Worthless.'', mompelde ze dan ook ietwat geïrriteerd. Met een zuchtje had ze een hand door haar haren gehaald waarna haar blauwe ogen weer naar Max gingen. Moest ze iets zeggen, verder nog doen? Ze wist het niet zo goed, ze had tegen Ciara ook geen woord gesproken over wat er gebeurd was en ze wou dat met Max ook niet.
''Let's see if there is a place upstairs where we can rest en wait untill Nate en Ciara found a way to us.'', stelde ze voor zonder echt op antwoord te wachten. Ze had hem bij zijn hand gepakt en lichtelijk met haar mee getrokken. De trap op waar waarschijnlijk vooral kantoren te vinden waren.

Re: O | To the moon and back.

Maximiliano zuchtte even toen hij tot de ontdekking kwam dat de motor gewoon in een perfecte staat was. Waarschijnlijk waren de eigenaren van de auto en de motor samen op doorreis en wilden ze de winkel verkennen, maar was dit fout gelopen en had iemand alles dicht gemaakt en was deze persoon vervolgens gevlucht. Het zou hem niet verbazen als die persoon nog een tweede motor had, als het er niet meer waren. Het was te hopen dat het niet om een bende ging die ze later weer tegen zouden komen want dan zaten ze weer in de problemen. Nu ze weer vervoer hadden gevonden, was de volgende vraag waar ze naar toe zouden moeten. De afspraak was om uit het legergebied te komen, dit was hun nu gelukt. Hij wist niet wat Nathaniel nu wou doen. Hij had voor ogen om naar het CDC te gaan en te kijken wat ze konden bereiken met het vaccin, nog voordat ZOLA ook maar iets kon doen. Want wat dat betreft tikte de tijd. Natuurlijk zaten de mannen van ZOLA achter hun aan, natuurlijk was er een hele heksenjacht georganiseerd op Nathaniel waarbij het "eeuwige leven" werd beloofd voor wie maar wilde. Het zou hem ook niet verbazen als ZOLA momenteel verder experimenteerde in de hoop dezelfde formules uit te vinden. En de hel zou al helemaal losbreken als ze ontdekten dat er gegevens en data uit de database miste, omdat hij de boel had gehackt en aangepast. Sommige bestanden had hij helemaal afgesloten met ontelbare wachtwoorden en codes. Hij was een lastpak in het leger, maar hij was wel loyaal aan de goede personen. Hij nam geen orders aan van Sean, het klikte niet met die man en hij kon het niet vinden met zijn ideaalbeeld. Hij wist nu niet wat er gevaarlijker was: de zombies of ZOLA.
Het gegrom klinkt op de achtergrond, met af en toe een brul en dat geluid klinkt hem tegenwoordig maar al bekend in de oren: zombies. Hij draait zich om en kijkt naar de horde, die zich niet veel later op elkaar uitleeft. Ze hoefden hen niet uit te roeien, dat deden ze zelf al. Hij begreep niet goed hoe dat kon, totdat hij Nate met gloeiend rode ogen zag staan en de gebeurtenis met grote ogen aanschouwde. Hij hoorde twee meisjes schreeuwen. Omdat het zo onwerkelijk was om Nate op deze manier te zien, was het hem op een of andere manier ontgaan dat het om Ciara en Yulia ging, tot hij Yulia's handen op zijn gezicht voelt en zijn lippen in contact komen met die van haar. Vrijwel meteen gaat hij mee in de gepassioneerde kus. Dit moment was een bewijs dat er een god bestaat, want zijn meisje was er nog, in leven en voor zijn neus. Ze was weer terug bij hem. Deze apocalypse zorgde werkelijkwaar voor de meest onvoorspelbare situaties. Hij stopt de kus tegelijkertijd met haar. "Yes, ofcourse I am fine..."lacht hij. Voor even gedraagt hij zich nonchalant zoals hij in het dagelijkse leven is, waarna hij op de motor springt. Wanneer zij bij hem achterop zit rijdt hij met een rotvaart weg, de snelweg op. Al snel voelt hij haar armen om zijn middel heen en voor even lijkt alles perfect. Hij volgt de snelweg naar het noorden en gaat er vanuit dat Nathaniel ook die kant op zal gaan. Ze moesten hier weg voordat er nog meer zombies hun kant op kwamen. Hij had inmiddels al geleerd dat zombies andere zombies lokten door geluid te maken wanneer er mensen in de buurt waren. Hun prooi. Hij kijkt voor zich uit en rijd wat rustiger om zuiniger te doen met zijn benzine.

Het kon niet anders dan dat er een engeltje op hun schouders zat, want in de verte zag ze twee maar al te bekende gestaltes staan. Maximiliano en Nathaniel. Ze herkende hen uit duizenden. Wat was ze dankbaar dat ze hen nu tegen kwam. Ze schreeuwt echter van schrik als ze Nathaniels ogen rood ziet gloeien en de zombies om haar heen elkaar ziet aanvallen. Ze maakten elkaar af, zomaar, uit het niets. Hoewel de armen van Nathaniel voor een geborgen gevoel zorgden, gaf het rode licht in zijn ogen haar de rillingen op haar lijf. Ieder tegengif bevatte immers een klein beetje van het gif, in dit geval het virus en dat bleek nu voor het eerst sinds hij een vaccine heeft gekregen ook bij hem zo te zijn. Het had zijn uitwerkingen.
"I guess..." stamelt ze, als hij concludeert dat ze in orde is. Na alles wat ze de afgelopen dagen heeft gezien, is ze een klein beetje uit haar doen, al is dat iets wat ze verbergt. Zijn ogen veranderen weer terug naar de prachtige bruine kleur waar ze zo verliefd op was geworden in een mum van tijd. Ze had gemerkt dat haar eigen hartslag omhoog ging in zijn buurt, dat ze nergens anders aan kon denken en dat ze verlangde naar zijn aanwezigheid als hij weg was. Ze had het gevoel dat ze niet zonder hem zou kunnen leven en dat ze haar eigen leven zou geven om het zijne te redden als dat moest. Ze had nooit gedacht dat je in zo'n korte tijd zoveel van iemand kon houden, maar het tegendeel daarvan realiseerde ze zich hier, in dit chaotische moment waarop het lot hun samen had gebracht. Het moest een reden hebben, dat ze keer op keer alles overleefden en dat ze nadat ze elkaar kwijt waren, elkaar weer hadden gevonden. "Yes, lets go.." stamelt ze. De motor van Maximiliano raast met een hard geluid weg. Ze kijkt naar de jeep verderop. De jongens hebben ook geluk gehad, zo te zien. Ze loopt met hem naar de jeep en laat hem achter het stuur zitten terwijl zij op de passagiersstoel plaats neemt. Ze wist niet waar ze nu naar toe moesten gaan. Ze gokte echter dat Max verder naar het noorden zou rijden en zichzelf vasthield aan de missie die hij voor ogen had, ook al was er hoogstwaarschijnljik geen leger meer en was er al helemaal geen sprake meer van zijn rang als lieutenant. Ze plaatst haar hand op zijn bovenbeen. "Are you alright?" vraagt ze hem bezorgd. Ze heeft zojuist een verandering gespot in zijn lichaam, in zijn gedrag en dit was interessant om te weten voor de vooruitgang van het vaccin en wat het met de mens kon doen. Als het niet zou werken, had het geen zin om er meerdere doses van te maken immers.

Re: O | To the moon and back.

Yulia en Ciara hadden drie dagen stevig door gelopen en in de nachten slechts vier uurtjes rust per keer genomen. Ze hadden beloofd naar de snelweg richting het noorden te trekken en dat was precies wat ze aan het doen waren. Hun ammo was op geweest en nu hadden ze moeten rennen voor hun leven, zichzelf mogen prijzen dat de zombies snel waren maar niet zo snel als een gezond iemand. Door de laatste dagen heen waren ze er wel achter gekomen dat zombies letterlijk dood waren, rot van binnen zelfs. Geen mogelijkheid om te praten, normaal na te denken leek het en slechts te overleven op dierlijke instincten. Eten dus. Net als een roofdier wat constant op zoek was naar een prooidier om te verorberen zodat het kon overleven. Maar de honger van de zombies leek nooit gestild te worden en dat was het ergste, omdat ze door bleven gaan. Oké, dat waren dingen om nu niet over na te denken. Ze moesten overleven. Rennen voor hun leven dus. Dat was exact wat Yulia en Ciara dan ook deden.

Nate was even gefrustreerd als Max leek te zijn. De dames waren nergens te bekennen en dat maakte dat hij zich oprecht zorgen maakte. Vooral omdat hij en Max een heel stuk om gemoeten hadden, daarom had hij verwacht dat ze er wel waren geweest. Hij zuchtte dan ook even terwijl hij letterlijk met zijn handen in het haar stond en een rondje had gedraaid om de omgeving eens rond te kijken. Het was leeg, letterlijk, op hun twee na en dat maakte hem ook kwaad. Ze hadden bij ze moeten blijven om ze veilig te houden, wat als ze door zombies gepakt waren, of weer gevonden door de mannen die achter hen aan hadden gezeten? Hij wou niet eens nadenken wat er dan met ze zou gebeuren, dan blies hij de hele zooi nog liever op met hun vier erbij. Dan waren ze er vanaf. Hij zuchtte nog eens diep voor hij opkeek naar Max die ineens wat opmerkte over een benzinepomp en een motor.
''It seems.'', was zijn ietwat korte antwoord geweest terwijl hij achter hem aan liep en zelf door stapte naar de jeep die er ook stond. Hij stapte in en kwam tot de conclusie dat ze sleutels er nog inhingen. De tank was ook vol, helemaal zelfs. Hij was de auto weer uit gestapt en had de kofferbak open getrokken om daar drie jerrycans te vinden die ook tot de nok toe gevuld waren. ''I think they wanted to get away but that something got them.'' Het benzinestation was dicht getimmerd en dat was waarschuwing genoeg om niet binnen te kijken. Ze moesten elders hun eten en drinken maar vandaan halen. Maar ze konden nu in elk geval wegkomen als de dames er ook zouden zijn. Dat hoopte hij nog steeds.
Het was pas dat hij een bekende stem hoorde dat hij zich om gedraaid had om de twee blondines te zien rennen met een groep zombies achter hen aan. Een stuk of negen, zoals hij vluchtig had geteld. ''They are here.'', merkte hij op. Hij was daarmee in beweging gekomen, eerst wat langzaam maar uiteindelijk rennend om in eerste instantie Ciara tegemoet te rennen. Hoewel er een lichte paniek over hem heen vloog, voelde hij ook een soort woede die hij niet kon plaatsen en dat maakte dat hij Ciara tot halt dwong door simpelweg zijn armen rond haar lichaam te vouwen en te blijven staan. Wat hij precies deed wist hij niet, maar de hele horde aan rottende lijken was ook tot stilstand gekomen en hij kon de rottende adem van ééntje voor zijn neus tot in zijn longen voelen terwijl het ding wat gromde en roggelde. Elke spier in zijn lichaam leek aan te spannen terwijl Nate zich juist iets groter opstelde en het ding recht aan had gekeken. Daarbij waren zijn ogen even rood gekleurd als die van de zombies. Het duurde heel even voor het ding zich omdraaide samen met de rest en op elkaar af gingen. Het was dan ook pas dat hij beweging in zijn armen voelde dat hij uti een soort trance leek te knappen en haar iets los liet om zijn handen tegen haar gezicht aan te leggen.
''You're fine.'', concludeerde hij met een zucht terwijl zijn eigen ogen maar net weer bruin kleurden. ''We need to go. I don't know what I did, but we need to go.'', sprak hij wat onhandig terwijl hij een ander gevoel probeerde te vedringen. Hij had namelijk een soort honger gevoeld die hij niet eerder had gevoeld en dus niet kon plaatsen.

Yulia was, ondanks dat Nate hen tegemoet was gekomen en ondanks dat alles nog steeds in haar lichaam leek te schreeuwen, door gerend terwijl Nate de zombies tegen leek te houden. Het was al duidelijk geweest dat ze hem niet moesten hebben en dat kwam nu goed uit. Ze was in één rechte lijn naar Max toegerend, om hem nog net niet om ver te rennen ook. Ze had haar smalle handen tegen zijn gezicht aangelegd en zonder waarschuwing haar lippen op de zijne geplant, waarbij ze haar ogen dicht kneep. Ondanks alles had ze hem gigantisch gemist, ze was oprecht bang geweest hem niet terug te zien, niet meer te kunnen aanraken en met hem te kunnen praten. Ze had hem gewoon moeten kussen, voor ze haar adem pas herpakte toen hun lippen weer los van elkaar waren. Onderzoekend had ze hem aangekeken en wat afgetast. ''You're fine.'', wist ze met een opgeluchte zucht uit te brengen. Niets gebroken, geen wonden, niets. Hij was helemaal oké en ze kon haar hart alweer voelen helen.
Haar blauwe ogen schoten naar Nate die schreeuwde dat ze nu moesten gaan, terwijl hij Ciara aan haar hand mee had getrokken richting de jeep die er ook had gestaan. Yulia hoefde echter geen twee keer na te denken en was bij Max op de zwarte motor gekropen. Ze had haar armen rond zijn middel gewikkeld en haar gezicht tegen zijn rug geplant. ''Please take me away from here.'', had ze hem zachtjes toegesproken. Gesmeekt haast. ''Please.'', klonk het daadwerkelijk smeekgebed. Ze wou zo snel mogelijk hier weg, ver hier vandaan en ergens waar ze zich veiliger zou voelen, waar ze haarzelf kon wassen en waar ze uit konden rusten van alles wat er gebeurd was. Ze voelde zich alsof ze twee dagen aan één stuk door kon slapen.

Re: O | To the moon and back.

Het feit dat ze al drie dagen aan het lopen zijn, maakt hem kwaad. Gefrustreerd. Het is vreselijk irritant om te voet te moete gaan. Hij kan zichzelf wel voor zijn kop slaan dat ze de auto kwijt zijn geraakt. Het is naar zijn gevoel, zijn schuld dat dit alles is gebeurd. Alhoewel het onvermijdelijk was geweest, het was de enige weg in de buurt. De rest van de routes was veels te gevaarlijk na alles wat ze in de korte tijd al hadden meegemaakt. Zeker met ZOLA die achter hun aan zit. Wat als ZOLA de meiden te pakken zou krijgen of als juist hij met Nathaniel in een val van ZOLA zou lopen. Hij vertrouwt helemaal niks meer en hij heeft het helemaal gehad met de zombies overal.
Voor even realiseert hij zich dat hij het haat om onderweg te zijn omdat hij thuis mist. Yulia. Je wilt immers sneeuw wanneer de zon schijnt. Pas wanneer een dieptepunt je confronteert met de bittere realiteit, besef je hoe goed je het eerder voor elkaar had. Hij mist het om whisky te drinken na een lange werkdag, om zijn ogen te sluiten en om positieve dingen te zien. Maar alles wat hij aanraakt, sterft. Langzaam, tot het in de verte verdwijnt. Wetend dat alles waar hij van houdt, wetend dat de liefde langzaam komt maar net zo snel gaat, sterft. Hij weet wat houden van is, voelt de liefde van zijn zoontje van al die mijlen ver weg. Het voelt alsof hij zijn kindje, zijn alles, in de steek heeft gelaten. Hij zal zichzelf nooit vergeven voor het feit dat de prachtige vrouw die hem droeg, haar leven moest geven om de kleine op deze ruwe wereld te zetten. Hij zal zichzelf nooit vergeven dat hij op de knop heeft gedrukt, dat minstens vijftig onschuldige mensen het leven heeft gekost, om het zijne en dat van Nathaniel te redden. Elke dag opnieuw ziet hij de beelden voor zijn netvlies, van de kleine stad die in rook en vlammen op ging terwijl de mensen schreeuwden om genade. Om God. Om hulp, vergiffenis en dat ze niet zouden sterven. Een dag die hij betreurt en dezelfde dag dat hij heeft besloten om nooit meer een onschuldig persoon te doden.
Er is echter geen tijd om zich hierover druk te maken. Hij heeft een bezorgde frons op zijn voorhoofd, een serieuze blik. Een teken dat hij nadenkt over een strategie. Ze lopen langs de snelweg. Het is warm en er staan veel auto's met de deuren open. Het is een vreemd aanzicht, een teken dat hier al een langere tijd niemand in de buurt is geweest. Hij loopt verder en kijkt om zich heen, of hij iets van een teken ziet. Misschien een bord of iets dergelijks. "Nate" zegt hij. Hij kijkt naar een benzinepomp verderop. Er staat een motor naast de tank. Voetsporen in het zand gaan richting de winkel die aan de benzinepomp grenst. De deur is duidelijk dichtgetimmerd met hout. Het is er dus niet veilig om naar binnen te gaan, maar dat is niet nodig. De motor staat daar, met de sleutel er nog in. Hij begint te lachen. Hij wijst naar de motor. "Looks like it's our lucky day" grijnst hij. Hij stapt op de motor af en checkt de tank. Ernaast staat een jeep, maar dat laat hij aan Nathaniel over.

Drie vreselijk lange dagen.. Hoewel Yulia had gezegd dat het wel goed met haar ging en dat slechts haar ego gekrenkt was, vond ze het maar moeilijk om te geloven dat het echt zo was. Toen ze nog bij Franklin op het kamp woonde en meisjes tegen hun zin in werd gedwongen om intiem te zijn met hem, heeft ze hen vaak getroost, getraumatiseerd als dat ze waren. Ze heeft besloten om het er niet over te hebben, als Yulia erover wou praten dan zou ze dat vanzelf wel doen. Daarnaast was er niet veel tijd om te praten, want ze waren van plaats naar plaats gegaan en hadden wapens verzameld om zichzelf te verdedigen. Meer dan eens moesten ze vechten voor hun leven. In deze drie dagen heeft ze dan ook geleerd hoe een wapen werkt. Eindelijk. Het was bizar hoe snel een mens nieuwe vaardigheden kan opdoen door iets vaker te doen.
Het was vandaag de hele dag rustig geweest en ze waren zoals Maximiliano hen had opgedragen, langs de snelweg richting het noorden. Tricky, want als er andere mensen op de route waren, was het duidelijk dat zij er ook waren en dat kon voor de nodige confrontaties zorgen. Maar er was geen confrontatie erger dan waar ze nu mee te maken hadden: dat van een horde zombies dat achter hen aan liep. Net nu al hun munitie op was en ze de bordjes aan het volgen waren, die zeiden dat er over ongeveer een kilometer een tankstation te vinden was. "Lets just run!"schreeuwt ze. Ze trekt Yulia aan haar pols en laat haar weer los. Ze ziet in de verte al het bordje van het tankstation. Rennen voor hun leven, voor de zoveelste keer. Alleen leek er deze keer geen uitweg te zijn. Ze rent het pad naar het kleine gebouwtje toe op. Ze is nog net niet buiten adem als ze zowat over haar eigen voeten valt en een zombie over haar probeert te hangen.

Re: O | To the moon and back.

Yulia glimlachte even, helemaal toen Ciara de golfclubs vond. ''Can I get one too, we have two rounds of bullits, but we have more zombies than just that.'', had ze gevraagd en verklaard. Dankbaar nam ze dan ook een golfclub aan, vooral een kleine zucht haar lippen verliet. Ongetwijfeld waar ze nu beland waren. Ze betrapte haarzelf er dan ook op dat ze na zat te denken of ze nog steeds veilig in haar grot zou zitten als ze Max niet had geholpen. Maar ze wist ook dat ze dan niet had gehad, wat ze nu wél had. Er speelde iets tussen haar en Max wat ze niet eerder had mogen ervaren en dat maakte dat ze haar keuze niet over wou doen. Als dat al mogelijk was, want hoewel zombies ook een film-ding waren, was tijdreizen nog steeds niet mogelijk. Moeilijk fronste ze dan ook even, voor ze die gedachten maar los liet.
Wel vroeg ze zich af of ze Max en Nate nog terug zouden vinden, zelfs als ze de snelweg naar het noorden bereikten. De kans dat de mannen iets overkwam was er ook, hoewel Max dan weer bofte dat hij samen was met Nate. De zombies moesten hem niet en daarmee maakte ze zich vooral zorgen om kogels door hun lichaam heen als ze heel eerlijk was. Waren ze al even ver weg gekomen zoals hun? Hadden ze een schuilplek? Waren ze veilig? Opnieuw een hele hoop gedachten en vragen die ze maar beter los kon laten, omdat ze haarzelf anders helemaal gek maakte.
Yulia was naast Ciara op het eenpersoons matras gaan zitten en stak haar voeten recht voor haar uit. Die waren ook blij even rust te hebben. Voor ze was gaan zitten, had ze een shirt gevonden en die had ze dan ook aangetrokken. In haar zij had ze een knoop gelegd zodat het niet op een pyjama leek en het voorlopig even door kon tot ze iets vond wat meer haar maat was. Fronsend had ze echter op gekeken jegens de vraag die haar gesteld werd. ''I am fine, Ciara.'', glimlachte ze geruststellend. ''I am still alive, that's all that matters.'', knikte ze vastbesloten. ''A little bit of my ego is hurting maybe, but that's all.'', kwam er met een zacht lachje uit waarna ze haar blauwe ogen neer had geslagen en haar hand los had gehaald uit Ciara haar greep. Ze haalde diezelfde hand door haar haren vooral ze weer opkeek. ''Get some rest, we are safe here for now.'', gebood ze de blondine.

Nate rolde opnieuw met zijn ogen. ''We are more safe than those girls are. I don't know if you noticed, but you are together with the very person who can keep you safe from those Z's.'', merkte hij op. ''I think we have the rights to worry about them, not because they are not strong enough, but because they will be a delicious meal for those maneating corpses and nobody will stop that if they are discovered.'', verzuchtte hij zijn zorgen maar. Nate kon Max veilig houden voor nu, maar wie ging de dames veilig houden als ze zombies tegen het lijf liepen? Zijn stresgehalte alleen al schoot omhoog bij die gedachte, bij de gedachte wat Ciara kon overkomen eigenlijk en dat maakte hem niet bepaald rustiger ook. Hij kon enkel hopen dat ze inderdaad veilig waren ergens en dat ze de snelweg richting het noorden konden bereiken, als de borden nog overeind stonden, want hij had het idee dat de dames hier niet bepaald bekend waren. Dus als er geen aanwijzingen waren, hield hij zijn hart in elk geval vast jegens dat idee.
''Stronger than ever, I'm afraid.'', glimlachte hij flauwtjes. Wat het vaccin precies allemaal met hem deed, was hem nog steeds onduidelijk, maar voor nu was hij er blij mee en de bijwerkingen zouden ze later dan wel weer zien. Hij vond het dan ook niet zo'n gek idee, na aanleiding van Max's woorden, om ergens een plek te zoeken waar Ciara haar kennis kon uitwerken op medisch gebied. Om te zien wat dit alles nou precies was, waar ze het ook onder een microscoop kon bekijken. En of ze iets met het recept moesten doen om iemand immuun te maken, wist hij nog niet. Vooral wegens het feit dat het ook in de verkeerde handen kon belanden en dat waren onder andere dus ook mensen waarvoor ze op de vlucht waren. Van alle kanten leken ze belaagd te worden en te moeten rennen voor hun leven, niet alleen voor de zombies. Dit was dan ook echt niet het leven wat hij voor ogen had gehad en soms dacht hij wel na over het feit dat hij misschien rechten had moeten studeren. Dan had hij veilig in een kantoor gezeten en was alles misschien niet gebeurd omdat ze zijn DNA dan niet hadden gehad.
Kleine TS: De mannen hadden gerust die nacht, maar waren ver voor de ochtend ook weer in beweging gekomen. Misschien kwamen ze de dames tegen en anders waren ze er in elk geval eerder had hij het idee. Het was een aardig stuk lopen en de volgende twee nachten hadden ze dan ook ergens een schuilplek moeten zoeken om te kunnen overnachten, om uit te rusten en hun maag iets te vullen met hetgeen wat ze konden vinden. Het was dan ook de derde dag dat ze al aan het lopen waren en heel even had Nate omhoog gekeken naar de lucht, die gek genoeg helder blauw was met de zon hoog aan de hemel. Het brandde op zijn huid. Ze hadden een stuk door het bos moeten lopen en hadden daarna een helling op moeten klimmen om bij de snelweg te komen, waar hij meteen om zich heen keek. Niets, behalve verlaten auto's die nog met de deuren open stonden, geen enkele kans dat ze daar te vinden waren. ''Goddammit.'', vloekte hij dan ook omdat hij niet wist wat ze nu moesten doen. Wachten? Doorgaan? Misschien waren de dames ook wel doorgegaan...

Re: O | To the moon and back.

Ze maakt zich zorgen om Yulia, na alles wat er gebeurd was in zo'n kort tijdbestek. Het was werkelijkwaar bewonderingswaardig hoe zij er mee om ging. Ze kijkt met grote ogen naar de Glock die ze in haar handen heeft. Ze moet nog altijd wennen aan de wapens om haar heen. Ze was nu niet bepaald zo'n omgeving gewend. "Yes... And move on at sunrise, when everyone is still sleeping" antwoord ze. Ze kijkt rond en vind een tas met golfclubs. Het is een duur merk en de handvaten zijn gevoerd met speciaal leer. Ze pakt er een vast en zwaait er een paar keer mee. Perfect om de hoofden van Z's mee in te slaan. Ze gaat op het matras zitten en wenkt Yulia om bij haar te komen zitten. De afgelopen uren hebben ze veel gelopen en gerend, om weg te komen uit het centrum waar ze waren geweest. Laat het een wijze les zijn geweest om niet meer zo snel door het centrum te reizen, dacht ze bij haarzelf.
Ze waren de mannen kwijt geraakt en hoewel het vrijwel onmogelijk was om elkaar nog te vinden zonder apparatuur en communicatiemiddelen, had ze ergens nog het geloof dat ze elkaar ergens zouden tegen komen op een moment dat ze het niet verwachtten. Dus moest ze haar hoop niet verliezen.
Haar vingers strelen over de stof van de golfclubs. Het brengt haar terug naar het leven dat ze voor de ellende leefde. Doordeweeks werkte ze in het ziekenhuis, op zaterdag had ze de meest extravagante shoots met erna een of andere cocktail party of rode loper evenement. Ze ging altijd alleen of met haar vriendinnen, haar toenmalige vriend wou nooit met haar mee. Hij stond niet achter haar en haar modellenwerk. Als ze erover terug denkt, was het echt een eikel. Op zondag ging ze bij haar ouders brunchen en af en toe, als haar vader ging golfen, dan ging ze kijken. Af en toe probeerde ze een hole-in-one te slaan, met precies deze golfsticks. Ze koestert de herinneringen.
Ze kijkt op naar Yulia. "Do you want to talk about it?" vraagt ze haar. Ze pakt haar hand vast. Ze kijkt haar bezorgd aan. Ze moesten positief blijven, ze zouden Nathaniel en Maximiliano wel weer vinden. Was het niet vandaag, dan morgen en anders een paar dagen, weken. Al zou het een jaar duren. Het zou vast goed komen.

-
Maximiliano had diep gezucht. "Yes, ofcourse I love her and I will conquer the world to protect her if I have to but we don't have time to worry about them now! We have to worry about ourselves first and get the fuck out of here before we have time to worry about these girls!" Zijn blik was fel geweest en daarna had hij niet veel meer gezegd. Ze moesten immers lopen en rennen voor hun leven. Zo gezegd zo gedaan en nu waren ze ergens in een wegrestaurant beland.
Hij had iedere kamer geïnspecteerd, een verdwaalde zombie genade gegeven en wat voedsel uit de keuken gepakt. Tonijn uit blik op tomatenbasis en twee lepels. Het lijkt wel het enige te zijn wat nog over is na de apocalypse, denkt hij. Hij lacht om Nathaniels grapje. "My brother, still going strong, ha?" grinnikt hij. "Well, I got us some dinner" zegt hij kalm. Hij trekt het blik open en neemt al gauw een hap terwijl hij Nathaniel een lepel geeft.
In de tijden dat hij op legermissie ging, moesten ze op pad met enkel een reep pure chooclade en een flesje water. Daar moesten ze het drie dagen mee doen. Een stukje pure chocolade, daar was het een uur of drie mee uit te houden. Of ze nu met het vliegtuig moesten reizen, de boot onder controle moesten krijgen of al wandelend door de gevaarlijkste gebieden van punt a naar b moesten komen. Het waren trainingen geweest die nu maar al te goed van pas kwamen.
Even denkt hij aan wat er is gebeurd met Yulia. Het breekt hem van binnen. Zijn hart werd op dat moment in duizend stukken verscheurd. Hij heeft gelijk wraak genomen door de man in kwestie met zijn blote handen te doden. In deze tijden kon men voor eigen rechter spelen, er was niemand meer die hem in de gevangenis kon zetten of wat dan ook. Iedereen was vrij om te doen en te laten wat hij of zij wilde, op eigen risico. Hij heeft er dan ook geen greintje spijt van. Wat dat betreft heeft de apocalypse hem nog harder gemaakt dan dat hij was. Het maakt hem niet warm of koud om iemand te doden: het is inmiddels de normaalste zaak van de wereld geworden. Alles om te overleven. En nu alles om Yulia en Ciara te vinden zodat ze samen verder kunnen.

Re: O | To the moon and back.

Yulia had haar voetstappen nauwkeurig neer gezet en had even omhoog gekeken, de trap was nu al aan het vergaan. Het verbaasde haar hoe zeer gebouwen de mens nodig hadden om overeind te blijven staan en wat een kleine vijf jaar met de wereld kon doen. Het was pas de laatste drie jaar dat het echt onhandelbaar was geworden immers. Daarvoor was het wel in de hand te houden, maar het was enorm snel gegaan daarna. Misschien maar goed ook, want ze kreeg steeds meer en meer het idee dat de mensheid dit gewoon verdiende. Een beetje voor God spelen, zich beter voelen dan een ander en het leven van anderen te ontnemen. En als het niet letterlijk was, was het wel figuurlijk. Ze kon een nieuwe rilling dan ook langs haar ruggengraat voelen kruipen en ze sloot kort haar ogen om dat gevoel weer los te kunnen laten. Het was niet handig om te blijven hangen nu, wouden ze overleven in een wereld waarin je elk moment opgegeten kon worden... of erger. In een zombie veranderen.
Ze knikte dan ook toen Ciara mededeelde dat ze door moesten lopen en snel ook. Geen tijd om rond te kijken of wat dan ook. Daarom was ze weer in beweging gekomen en duwde ze wat stoelen aan de kant, zodat ze de achteruitgang konden bereiken. Ze had om het hoekje heen gespiekt, vooral ze voor was gegaan richting het volgende gebouw. Op deze manier bleven ze uit het zicht en was de kans kleiner dat ze ontdekt werden, zowel door mens als zombie. Ze moesten naar de snelweg die richting het noorden ging, dus ze liepen in elk geval de juiste kant op. ''We should look for a place where we can stay for the night. It will be evening soon and we need to make sure we stay warm.'', wierp ze Ciara zachtjes toe. Dus het was goed om door te lopen tot een bepaald punt dan toch.
Ze waren vooral in stilte verder gegaan, tot ze buiten de stad waren beland en een nieuw gebouw hadden opgezocht. Ze had om zich heen gekeken of het veilig was. Het was leeg, maar te zien aan de spullen hadden hier wel mensen overnacht. Een lange tijd terug. ''Maybe they left something usefull.'', mompelde ze terwijl ze een rugzak op de kop hield en er een glock uit viel. ''See.'', glimlachte ze. Ze nam het ding van de grond en stopte het achter het randje van haar broek weg, bij haar rug. Er was één extra ammo box bij, dus het was niet veel maar indien het nodig was, enorm handig. ''Let's stay here for the night and go on in the morning. They are stupid if they travel in the night, even if they have cars. There are alot more Z's out here and however they seem to have no brain, they are smart enough to push over a car if that means food.'', verklaarde ze maar waarom ze rustig adem kon halen.

Nate rolde met zijn ogen. ''I know, they are strong enough. That is not what I meant.'', zuchtte hij. Hij trok dan ook al gauw een wenkbrauw op toen Max deed alsof er niets aan de hand was en dat maakte dat hij hem een duw tegen zijn schouder aan gaf, in hoop hem wakker te schudden. ''You may care less about if I hate you or not, but if you don't start to care about how she feels and make sure you rather get to her tomorrow than the day after that, I will be the one punching you a black eye. Got it?'' snoof hij nog net niet. ''You love her, I know you, so you better make sure you tell her the next time you see her before you loose more than you hold dear.'', en daarmee had hij zijn zegje gedaan. Hij had nooit over Max's zijn koppigheid gekund, alsof hij de hele wereld aan kon. Maar hij wist beter, hij was half niet zo groot als zijn lichaam hem deed verschijnen. Zijn bruine ogen hadden hem dan ook nog even waarschuwend aangekeken, voor hij langs haar heen was gelopen en ook over een randje van een raam spiekte.
Max had gelijk, ze moesten zorgen dat ze weg kwamen, omdat het anders duidelijk zou worden dat ze hier zaten. ''We do.'', beaamde hij dan ook maar. Ze hadden ammo, maar lang niet genoeg voor alle zombies, laat staan troepen aan mankracht. Hoe knullig het bijeengeraapte zooitje ook mocht zijn. Hij was daarmee dan ook in beweging gekomen, achter Max aan en had nog even over zijn schouder gekeken, voor hij achter hem aan de deur door glipte en zijn benen weer in werking zette. Rennen, letterlijk rennen voor je leven, was dit. Met zijn conditie was gelukkig niets mis en zolang hij bij Max in de buurt bleef zouden de zombies met een boog om hen heen lopen dan toch. Nog steeds wist hij niet hoe het kon, maar het was verdomde handig nu. Dat was één ding wat zeker was.
Ze liepen enige tijd, tot ze een behoorlijk eind van de kerk afwaren en daarmee ook van de mannen die daar schuil gingen. Hij had nog even om zich heen gekeken, voor hij de deur van het restaurant open had getrokken. Hier moesten ze het dan maar mee doen. Hij had de ruimten gecontroleerd, voor hij met een gerust hart zijn wapen kon laten zakken. Voor nu. ''We will rest for a moment and go on after that, four hourse must be enough. Unless you are weaker then you where, offcourse.'', schokschouderde hij met een flauwe glimlach. Hij had het niet kunnen laten om toch een flauw woordgrapje te maken. Het hielp zijn gedachten ook verzetten want hij maakte zich ondanks zorgen om Ciara.

Re: O | To the moon and back.

Ze weet niet zeker of het door de adrenaline komt of door de kennis die ze in al die jaren heeft opgedaan, maar ze is verbaasd over hoe rustig ze zelf blijft. Ze houdt Yulia's hand stevig vast en blijft lopen. Ze kunnen niet stoppen, daar is nu geen tijd voor. De situatie is te onvoorspelbaar en ze weet dondersgoed dat ze hun levens riskeren door deze actie. Daar blijven had al helemaal geen zin, dat kan net zo goed de dood betekenen.
Ze gaat mee met Yulia wanneer ze een richting aangeeft en knikt wanneer ze over de deur begint. Ze gokt dat nu niet het juiste moment is om te praten over wat er is gebeurd en besluit dat wanneer Yulia er zelf over begint, dat ze haar een luisterend oor zal bieden. Ze is allang blij dat Maximiliano de man in kwestie had gedood. Ze waren beiden veranderd in zombies, maar pas nadat zij weg waren. Dat kon gunstig zijn voor hun als ze gevonden werden door Ryce en de rest van zijn mannen. Vreselijk dat ze deze mensen geen genade konden geven maar nadat ze dit hadden gedaan bij Yulia, vond ze dat ze niet eens meer genade verdienen. Ze kijkt om zich heen, de omgeving scannend. Het gebouw ruikt muf, dat betekent dat er al erg lang niemand meer binnen is geweest. "Lets go and we should go really fast.." knikt ze. Ze kijkt rond of ze iets bruikbaars ziet dat ze als wapen kan gebruiken, maar er is niets te bekennen. En deze groep heeft al hun wapens al afgepakt. De wapens die ze had meegesmokkeld, had ze aan Maximiliano en Nathaniel gegeven, ervanuit gaande dat ze bij elkaar zouden blijven. Maar nu zijn ze elkaar kwijt. Of ze elkaar zouden vinden was nog maar de vraag. Zoals Maximiliano had gezegd, moesten ze naar de snelweg gaan richting het noorden. Dan zouden ze elkaar vanzelf tegenkomen. Het was voor nu belangrijk dat ze zo snel mogelijk de stad uit kwamen. De tijd tikte en er was geen seconde te verliezen. "We need to run, before they find us"

Hij zuchtte diep toen Nathaniel de opmerking maakte. Hij had inderdaad iets moeten zeggen, maar hij kon niets zeggen. ZOLA had de overhand genomen bij de overheid en probeerde de leiding af te pakken. De overheid gaf hem de opdracht om ervoor te zorgen dat niemand nog een vaccin kreeg op de dag van uitbraak, met name Nathaniel niet. Maar dit was wel gebeurd en zelfs daarvoor had hij een opdracht gekregen, mocht Nathaniel het overleven. Het was erg onverwachts, maar wel gebeurd. Het was de bedoeling geweest dat ze samen een einde maakten aan ZOLA nog voordat de uitbraak begonnen was, maar de timing zat hun niet mee.
Hij heeft een grote fout gemaakt en daardoor een vriend verloren. Had hij dit geweten, dan wist hij ook hoe hij een leven moest redden. Het is dom van hem dat hij altijd doet alsof hij alles beter weet terwijl Nathaniel in sommige opzichten een betere soldaat is dan hij. Het was niet voor niets de bedoeling geweest dat Nathaniel werd verheven in zijn rank.
Hij laat de dames gaan, kijkt hen nog na en sprint achter hem aan het kantoorpand in. "They are going to survive, survival is not the problem here" antwoord hij. Hij schudt zijn hoofd. Hij heeft tenminste die verkrachter gedood. Het was zijn verdiende loon. Hij was in korte tijd van Yulia gaan houden. Hoewel er niets was dat hem nog triest maakte op dit moment in het leven, brak dit wel zijn hart. Er is alleen geen tijd om zich daar druk over te maken. "I will be there in another day and a time, I don't have time to worry about it now" antwoord hij. Hij spitst zijn oren, ieder geluidje en iedere beweging is verdacht en kan levensgevaarlijk zijn. De stad is behoorlijk verlaten.
"We have to get the fuck out of here" concludeert hij. De gebouwen staan dicht op elkaar. Buiten liepen in verschillende zones zombies binnen een elektrisch hek, dat had hij opgemerkt op de weg hier naar toe. Toen ze hierheen reden zag hij dat er voornamelijk bij de grens bewaking stond en dat de mensen waarschijnlijk in het begin van de stad leefden. Hun zaten ergens achterin, het had namelijk even geduurd voordat ze de kerk in kwamen. Hij sluipt naar het raam aan de andere kant. Ciara heeft haar enige wapens aan hun gegeven. Hij kijkt voorzichtig naar buiten. "They are taking their cars to the gate. They probably think we are headed for your car. So we need to run the opposite way. Good for us.." concludeert hij. Hij wenkt Nathaniel en loopt naar de achterdeur, klaar om het op een rennen te zetten.

Re: O | To the moon and back.

Yulia had op een gegeven moment haar ogen dicht geknepen en haar best gedaan om het allemaal maar over haar heen te laten komen, in hoop dat het heel snel voorbij was en ze dit gewoon kon vergeten. Ze was heus niet preuts, ze was niet zo snel gebroken, maar dit was haar vrouwelijkheid en ze had deze man niet toegestaan. Dat was misschien ook wel de reden waarom het pijn deed, omdat ze niet kon ontspannen, elk vezel in haar lichaam stond rechtovereind en de muur die ze normaal al omhoog had, brokkelde zo dusdanig ver af dat ze het gewoon kon horen vallen. Heel even had ze dan ook gedacht dat dit het dan was geweest, ware het niet dat de deur nog net niet uit z'n voegen geslagen werd, die had natuurlijk niet op slot gezeten gezien de twee mannen in de kamer. Heel even ging alles dan ook te snel voor haar, maar doordat het gewicht van haar verdween, leek ze weer een soort van adem te kunnen halen. Ze was in een reflex dan ook omhoog gekomen en haar eerste reactie was geweest was om de stof rond haar benen ook weer over haar heupen heen te trekken, voor ze haar armen voor haar lichaam sloeg. Een rilling trok dan ook door haar lichaam heen toen ze de nek van de beste man hoorde breken.
Ietwat geschrokken keek ze dan ook naar Ciara toen die zich over haar ontfermde en kort knikte ze even. Het was een kwestie van haar jack aantrekken en ze was klaar om te gaan. Dat was dan ook precies wat ze deed. Ze vond elders wel weer een shirt wat ze aan kon trekken gokte ze zo. Ze had geen woord gesproken en had Max niet eens aan durven te kijken terwijl ze in beweging was gekomen. Ze verbeet de zeurende pijn en gek genoeg ging de gedachte door haar heen, dat zij degene aan het huilen was en Ciara ineens sterker leek te zijn dan ze altijd overkwam. Wat een omgekeerde wereld.
Zo snel als ze kon bleef ze in beweging en scanden haar blauwe ogen ondanks de omgeving, omdat het nog steeds mogelijk was dat ze iemand tegen het lijf liepen. Maar dat leek niet het geval te zijn en daarom had ze nog een pasje bij gezet terwijl ze Ciara haar hand niet los liet toen de blondine die van haar beet had gepakt. Het was nodig om weg te komen en gek genoeg bleef ze nu liever in haar buurt dan bij iemand anders. Heel even had ze nog over haar schouder gekeken naar Max, voor ze haar hoofd weer omgedraaid had en het op het lopen had gezet. Deze keer trok zij Ciara nog net niet mee, het was het beste om zo snel mogelijk ergens te schuilen en de gebouwen ook te gebruiken om naar het noorden te komen. ''This way.'', merkte ze dan ook op toen ze een gebouw naderde, waarna ze haar hand los liet en ze na haar naar binnen glipte. ''We go out on the back again. Zombies aren't smart enough to use doors, so I learned to use the buildings.'', glimlachte ze kleintjes. Praten was een fijne afleiding nu.

Het werd er voor Nate niet beter op toen Max nu pas enkele dingen toe leek te geven. Waarop hij de man ook een duw gegeven had. ''You could've said something, at least to me. I used to be a friend of yours.'', was zijn tegenreactie geweest. ''If you had said something, I wouldn't have hated you for so long.'', verzuchtte hij op zijn beurt. Ze leken wel twee broertjes die aan het ruziemaken waren. Het stond hem dan ook helemaal niet aan, maar goed. Het was nu geen tijd om ruzie te maken. Dit was iets om later over na te denken en weliswaar nog eens over te praten. Zonder een verder woord erover, was hij dan ook achter Max aangestapt en verbaasde het hem eigenlijk dat, ondanks dat deze plek goed beveiligd leek, dat er niemand op de gangen te vinden was. Hoewel het duidelijk was geweest dat het een bijeengeraapt zooitje was en dat ze waarschijnlijk hun wapen niet eens uit elkaar konden halen om schoon te maken.
Nate had zich gewend tot de man die Ciara beet had gehad, hoewel hij haar los had gelaten zodra hij Max en Nate had gezien. Wat er precies in hem omging, wist hij niet, wel wist hij dat hij deze man liever dood dan levend had. Daarom had hij zijn hand ook rond diens keel geklemd, net zo lang tot de man geen lucht meer kreeg en Max het karweitje af maakte, waarna die op zijn beurt weer heel wat dingen rondblafte en hen commandeerde. Het scheelde dat zijn verandering nu van pas kwam van de zombies hadden met een boog om hen heen gelopen, hoewel ze heus wel door hadden dat er vers vlees in hun midden liep. Een slopende situatie, maar eentje waar ze deze keer levend vanaf kwamen.
Ook hij was in beweging gekomen, nadat ze de dames voor hadden laten gaan, waarna hij zich bij Max voegde en hun twee ook zo snel als ze konden weg renden. Nu was het een kwestie van overleven en weer wapens bij elkaar sprokkelen dus. Alles was voor niets geweest, dat gevoel had hij dan toch. Ze renden en renden, tot ze een kantoorpand bereikten, waar ze hun toevlucht in zochten. Hij haalde even diep adem, want hij was nog steeds menselijk en ineens een sprint trekken sloeg nog steeds op zijn longen. ''And now? De girls ran as hard as they could, they should be further away then we are.'', merkte hij op. ''We need to make sure we find them soon, not because I don't think they can't handle this themselves. But more because Yulia needs you now, I suppose.'', dat laatste had hij wat zachter gesproken. Hij voelde zich haast schuldig.