O | To the moon and back.

Re: O | To the moon and back.

Yulia's stilte zorgt ervoor dat hij rustig blijft in dit moment. Het zorgt ervoor dat hij helder kan blijven denken en de adrenaline geeft hem de energie om snel en krachtig te handelen. Hij heeft zijn handen strak aan het stuur en wendt zijn gezicht niet af van de weg. Hij hoort haar zuchten. "Ga slapen, het is nog een hele rit" commandeert hij haar. Het is overduidelijk dat ze vermoeid is van alle plotselinge stress.
"I'm not going to throw the watch away, they will know that I know" antwoord hij. "These people in ZOLA wanted to kill you" zegt hij vervolgens. Hij zucht diep. "Your father refused to give them the recipes of his vaccines and the outcomes of it. They threatened to kill you, his beloved daughter. He promised them to give them the recipes and everything, but it didn't took long or he died short after. For what it is worth, apparently your father did care about you" vertelt hij haar.
Het is geheime staatsinformatie, maar dat maakte nu op dit moment niets meer uit. De wereld is niet meer zoals het was en hier in dit moment was het tijd om dat volledig te accepteren en verder te gaan met het volgende hoofdstuk.
Hij zucht opnieuw.
"Ofcourse, that's what anyone that is alive in this time wants. Sometimes I think that we'd be better off if we did not survive but here we are and we did survive for a reason. If I die, I want to die for something. I want to die for a cause. Let that cause be saving the world. So yes, I need to find Nate, get this vaccine and after that we need to kill these assholes in ZOLA. For everything they did to us. When all that is done, everyone can live their life in a quiet place again. Find love, find happiness. That kind of shit. And I wouldn't be surprised if you left, because in the end, everyone always leaves" spreekt hij in een kalme en toch felle manier uit. Het interesseert hem helemaal niets.
Ze zei dat ze niet zeker wist of ze bij hem wilt blijven. Het meisje waarvan hij zou willen dat hij het steentje was dat op haar weg lag en dat ze weg schopte, het meisje waarvan hij zou willen dat hij de stoel was waar ze op zat. De liefde die ze hem had laten voelen eerder in de nacht, gaf hem hoop dat liefde bestond. Maar overduidelijk was het niet zo. In het eind verdween iedereen om hem heen. Pijnlijk, maar het was waar hij aan gewend is.
Hij wilt weg, ver van hier. Ver van dit alles, ergens waar niemand hem als lieutenant kent. Hij wilde zijn naam veranderen en het verhaal dat er achter zat. Het is een feit dat niks hem nog triest kan maken, hoe triest is dat dan? Hij was verbannen uit ZOLA nadat hij het werkaanbod had geweigerd. Iedereen haatte hem daar, behalve zijn vader. Zijn familie was daar veilig, maar voor hoe lang nog? Wie weet wat ze daar van plan waren met de mensen en het vaccin. Daarnaast was de kans groot dat ze zelf doctoren hadden die opnieuw experimenten aan het doen waren om het medicijn uit te vinden. Hij moest niet meer nadenken, niet zichzelf teveel vragen stellen. Hij moest hier weg, zo snel mogelijk, om het leven van velen te redden en misschien daarmee de wereld te veranderen. Hij zwijgt.

Ze geniet van zijn lach. Het was wonderbaarlijk hoe de muren die ze om haar heen had gebouwd, zonder dat ze erg in had, omlaag gingen in zijn bijzijn. Het voelt natuurlijk aan, al wist ze dat het niet zonder risico is. Nu was het veilig, maar er stond hun nog veel te wachten. Ze lacht om hem. "Okay soldier, let's get this surgery started" zegt ze. Een glimlach op haar gezicht. Ze loopt achter hem aan met wat spullen uit de auto in haar handen en legt dit op een andere tafel. "I'm sure we'll figure it out" zegt ze. Als het oppervlakkig ligt, dan is het zo gebeurd. Zouden ze dat bewust hebben gedaan? Als het dieper zat was het verwijderen ervan natuurlijk veel lastiger.
Anywhere, I want you anywhere. Ze betrapt zichzelf op haar eigen verlangens naar hem toe. Het is immers een tijdje geleden dat ze met een man is samengeweest. "Table is fine" antwoord ze. Ze opent de EHBO doos en haalt er alle materialen die ze nodig heeft uit. Ze legt alles in de juiste volgorde neer. Ze trekt haar jasje uit en gooit deze op het bed. Ze gaat voor hem staan. "Will you take your shirt off, please" vraagt ze hem zacht. Ze pakt een paar handschoenen en trekt deze aan. Zodra hij zijn shirt heeft uit gedaan, bekijkt ze vluchtig zijn bovenlichaam. Zijn littekens vertelden het verhaal dat hij zeker veel heeft meegemaakt. Zijn huid leek sterker te zijn dan dat van de gemiddelde mens, waarschijnlijk een gevolg van de vaccins. Ze legt haar hand onder zijn kin. "Look the other way and don't move" beveelt ze hem. Ze desinfecteert een Stanley mesje met alcohol en houdt kort een vuurtje onder de pincet en de naald. Met haar vinger voelt ze op zijn schouder om de chip te vinden. Ze smeert wat betadine op zijn schouder. Ze snijdt de huid open en pakt de pincet. De chip is duidelijk te zien; het ziet eruit als een lange pil. Ze pakt het vast met de pincet en legt het op de zakdoek die ze heeft neergelegd. "This is going to hurt a little" waarschuwt ze. Ze druppelt wat alcohol op de wond. Vervolgens neemt ze de naald en draad waarmee ze het kleine wondje hecht. Zo zal het mooier genezen. Ze trekt het touwtje los als ze klaar is. Na wat betadine en een pleister is ze klaar. Een kinderpleister, van Bert en Ernie, maar het is in ieder geval iets. Ze trekt haar handschoenen uit. Het was vrij snel gebeurd. "How do you feel?" vraagt ze hem.

Re: O | To the moon and back.

Yulia had haar mond verder maar gehouden, want Max leek ook in gedachten te zijn. In diepe gedachten zelfs, hoewel hij zijn aandacht ook op de weg hield. Gelukkig maar, want ze wou niet dood door een ongeluk met een zombie. Ze had haar tijd genomen om gewoon wat uit het raam te kijken terwijl haar duim de ronde vorm van de loop van haar geweer volgde. Het was een afleiding van de stilte die in de auto hing en terwijl had ze een klein momentje om te laten bezinken dat de wereld echt een rotzooi was. De gebouwen zagen er nu ar vervallen uit, de weg was niet goed meer en het leek alsof iedereen plotseling van de aardbodem was verdwenen. Nu pas viel het op hoe erg de mens nodig was om alles te onderhouden wat de mens ook opgebouwd had. Zachtjes zuchtte ze dan ook voor ze iets onderuit zakte en haar hoofd tegen het raam van het portier aanlegde. En ze was moe, misschien wel erger dan ze toe wou geven want uiteindelijk had ze altijd maar korte nachten. De grot was altijd koud geweest en je was dan drukker bezig met trillen, het lichaam wat zichzelf warm probeerde te houden, dan daadwerkelijk je ogen dicht doen omdat elk geluid je zintuigen op scherp zette. Het was een wonder dat ze geen wallen onder haar ogen had, maar weliswaar dat ze ook gewoon aan de korte nachten gewent was. De eeuwige stres, weinige slaap, weinige eten en altijd maar op voorraad leven. Ze was het gewend na enkele jaren.
Fronsend had ze opgekeken toen Max weer met een rotvaart in de auto klom en het gaspedaal nog net niet door de bodem van de auto geen trapte. Ze was iets rechterop gaan zitten en keek hem wat onderzoekend aan terwijl ze zijn verhaal aanhoorde. ''Maybe you should throw that watch away then.'', merkte ze simpel op. Ze ging er vanuit dat er iets met dat ding was, waardoor hij gevolgd kon worden? Eerlijk gezegd irriteerde het haar een beetje om aan te horen hoe graag hij die Nate probeerde te vinden, maar tegelijk ook niet gevonden leek te willen worden. IN haar beleving zou hij een simpele keuze moeten maken; of Nate of zorgen dat hij niet meer gevonden kon worden. En daarbij wist ze niet of ze er op zat te wachten om nog een hele tijd door te gaan over dat hele onderwerp. Ze wou zelf ook overleven en had niet echt behoefte aan een missie, zelfs als het een schijnbaar 'red de wereld' missie was. In haar beleving was het nog steeds de schuld van de mensen zelf dat dit alles gebeurd was en ze moesten maar met de gevolgen leven. Ze kon haar leven maar beter zo makkelijk mogelijk maken, dus weliswaar klonk een huisje in de middle of no where nog niet eens zo slecht. Misschien was er nog wat vee over, dan was het prima te doen. Gewoon zorgen dat de hekken beveiligd werden en je kon een prima bestaan leven. Dat was haar idealistische beeld in deze wereld dan toch, waarin je het zelf maar voor elkaar moest krijgen. Aan een diploma had je nu niets.
Een hele diepe zucht volgde, waarbij ze haar ogen even sloot en haar hand even door haar warrige, blonde haren haalde. ''I just want to live a quiet life, for as far that's possible nowadays.'', mompelde ze. ''I had enough missions for one lifetime, enough surviving and constantly looking over my shoulder because I could run in some zombie.'', verzuchtte ze met haar blik op haar geweer, die nog steeds tussen haar benen in stond. Dit was allemaal weer drama wat ze liever niet had gehad, maar Max leek nogal vast beraden te zijn. ''I'll help you find Nate and secure him, after that I can't promise I want to stay.'', stemde ze maar in met een mededeling van haar kant. Ze had hem niet aangekeken, omdat ze wist hoe dat klonk, maar ze wist oprecht niet of ze wel zin had in een leven lang vluchten omdat beide mannen schijnbaar getrackt konden worden.

Nate glimlachte even flauwtjes bij de woorden van Ciara. ''No need to call me that way.'', gniffelde hij. Hij had zijn status allang niet meer en ze stond ook niet onder hem. Als ze dit al deden, deden ze het samen en was hij niet haar superieur maar gewoon haar metgezel in deze kwestie. Ze moesten samenwerken om samen te overleven, zo simpel was het. Voor nu leek de boerderij een goede plek en daarom was hij het zandpad opgereden, om daar te kunnen komen. Daar had hij de auto tot stilstand gebracht, toen ze achter de boerderij beland waren. Het leek hem beter dat de auto niet zomaar te zien was vanaf de weg zelf. Op deze manier stond het uit het zicht en als iemand het al wel zag had hij het idee dat het minder aantrekkelijk was dan een auto die midden op het pad stond, alsof iemand abrupt was gestopt met rijden. ''Nurse or not, I'm sure you can handle such a small procedure.'', knikte hij vast besloten. Betreft dat leek hij haar genoeg te vertrouwen, om haar zijn nek en de zenuwen daar open te laten leggen om de zender eruit te plukken.
Ze waren allebei de auto uitgekomen en daarmee had hij het kleine woonboerderijtje even bekeken. ''I'm aware of the dangers, I'm a soldier. I know what a body looks like from the inside.'', glimlachte hij. Op een andere manier dan een dokter dan toch, maar hij wist heus dat het een gok was om in zijn nek te snijden. Maar van wat hij kon voelen, lag de zender best oppervlakkig en had hij het idee dat het allemaal wel mee ging vallen. Hij kon wel tegen wat pijn, dus dat was het probleem niet. Hij had erger mee gemaakt en de littekens op zijn torso bewezen dat. Twee kogelwonden en nog wat andere littekens van de tijd dat hij en Max ontdekt waren en gevangen waren genomen. Gemarteld om precies te zijn, om te gaan praten. Hij had zijn mond gehouden, maar Max had zijn tong niet achter zijn tanden kunnen houden. En wie had de schuld gekregen? Juist. Hij wist nog steeds niet helemaal hoe dat was gebeurd en het was maar goed dat hij dat niet wist, anders had hij vermoedelijk nu niet zo kalm bij een boerderij kunnen staan.
De omgeving was stil, leeg om precies te zijn en er leek ook niemand thuis te zijn. Toch had hij voor de zekerheid het slot van de kelder omgedraaid en het sleuteltje eruit gehaald zodat die deur ook op slot bleef. Hij ging niet eens de moeite doen om daar te kijken. Hij had de zwaardere tassen uit de auto gehaald en de lichte dingen aan Ciara over gelaten. Hij had de slaapzakken ook meegenomen, omdat hij er niet zeker van was of hij wel lakens wou gebruiken die misschien al jaren op dezelfde plek lagen. ''If I am right the tracker isn't bigger than a piece of rice, you can feel it when you touch the place where they did put that thing. So I don't think it is deep...'', verklaarde hij maar. ''Where do you want me?'' greens hij dan ook. ''Table, couch, bed, other ideas?'' vroeg hij. Hij zat er daadwerkelijk niet over in, maar hij wou wel een stabiele omgeving creëren voor Ciara. Alcohol had hij gevonden in de keuken, naald en draad had hij in een doosje meegenomen die hij in de winkel had kunnen vinden – met het idee dat dat altijd handig kon zijn en er was een EHBO doos aanwezig geweest. Dus hij had alles maar op tafel neer gelegd, zodat ze gewoon kon pakken wat nodig was. Hij gokte zo dat er ook iets over de wond heen moest straks, dus vandaar zijn keuze om de hele EHBO doos op tafel te gooien.

Re: O | To the moon and back.

Zonder moeite vangt hij de autosleutel die zij hem toegooit. Zoveel auto's bij elkaar, velen beschadigd, doet hem denken dat er een ongeluk is gebeurd. Dat is nu eenmaal zo, dat de dood van een ander jouw eigen redding kan zijn. Hoe cru is de mens dan? De terreinwagen die ze heeft uitgekozen lijkt in een goede staat te zijn. Hij kijkt op de achterbank om er zeker van te zijn dat er geen zombies aanwezig zijn en stapt daarna pas achter het stuur. Hij steekt de sleutel erin en start de auto. Hij rijdt langs een aantal andere auto's op. Dit beeld, van kapotte auto's en dergelijke ravage, was het enige beeld van de wereld dat hij op dit moment kende. Dit is de wereld zoals deze is, hij gaat ten onder. Hij geloofde niet meer in rozengeur en maneschijn. Niet dat hij dat ooit heeft gedaan, maar de hoop die hij ooit had, was nu wel verloren. Zeker nu hij Nathaniel was kwijtgeraakt. Hij kijkt vluchtig op zijn horloge. De teller is gestopt. Dat betekent dat Nathaniel stil staat en dat ze geen enkele seconde te verliezen hebben. Hij heeft zijn handen strak aan het stuur en zwijgt. Een bezorgde frons staat op zijn voorhoofd en toch is aan zijn spraak geen enkele bezorgdheid te bekennen, noch in zijn lichaamshouding.
Er gaat veel door hem heen op dit moment en even vraagt hij zich af of hij Yulia moet vertellen wat hij weet. Dit zou zomaar de laatste dag boven de grond kunnen zijn en zoals Scarface in zijn favoriete film altijd zei: everyday above ground, is a good day. Hier en daar ontwijkt hij stilstaande zombies op de weg. Hij rijd wat harder, wilt zo snel mogelijk bij de benzinepomp zijn om hun voorraden aan te vullen en Nathaniel vinden. Voordat Sean dat doet.
"Bedankt voor uw aandacht bij deze presentatie," zegt Sean. De man is stinkend rijk en heeft dit project gefinancieerd, samen met een groep anderen. De soldaten zijn bij zijn presentatie, waaronder Maximiliano. Hij staat met zijn armen over elkaar te luisteren. Zojuist was het plan gepresenteerd, wat er zou gebeuren als de epidemie te ver was uitgebroken en de wereld bij wijze van zou vergaan. Iedereen die het project financieerde, mocht zijn familie en dierbaren meenemen naar een eiland ver weg. Dat eiland was op dat moment al gebouwd en gereed om te leven, sterker nog, sommigen waren al daar. Ver weg van alle ellende waar de gewone burger nog niets over wist en pas te weten kreeg nadat alle ellende begon. De soldaten werden uitgenodigd om ook daarheen te gaan, behalve hij.
"It is like nature. Only the rich, smart and strong will survive and thrive. And it is up to us to make it happen! We are going to create a new world, a better world. A perfect world," waren zijn woorden.
Maximiliano kreeg een andere taak op zich en dat was de overlevende van het vaccin naar het CDC in Californië brengen. De overheid stond niet achter de grootheidswaanzin van Sean en wilde eerst een vaccin hebben voor de mensen in hun land. Daarna kon het vaccin naar Sean. Dan was iedereen gered en was het helemaal goed. Een geheime missie.
De zaal loopt leeg na een applaus. Ze waren wijn gaan drinken om de zogenaamde overwinning te vieren. Het was een paar weken voor de uitbraak, voor dag 0.
De zaal was leeg en Maximiliano stond bij de deur. "You are up to no good" zei Sean. Maximiliano moest lachen. Hij lachtte hem uit. "Me? Says you?" grinnikte hij. Sean had hem met een vuile blik aangekeken. Maximiliano had zijn hoofd geschud. "We could use a lieutenant like you in our crew, you know that?" "Sir, thank you for the offer but I am better than that" had hij gezegd. "I see. Your father was right. You don't even want to make him proud. But that's okay. You never will" Sean had hem een schouderklopje gegeven en was de zaal uitgelopen. Sean wist dat Maximiliano's vader ook het project financieerde. Zijn vader was nu ook daar. Hij had die dag zijn woede moeten inhouden. Dezelfde dag dat hij een brief kreeg van het project, het eiland dat ze ZOLA noemden, met de vraag of hij voor het leger van Sean wou werken. En dat weigering daarvan, gelijk stond aan een verbod om daar te komen. Die dag had hij zijn ouders weggebracht naar het privé vliegveld en dat was de laatste dag geweest dat hij hen had gezien.
Het zou hem niet verbazen als Sean op zoek was naar hem zoals hij op zoek is naar Nathaniel. Eenmaal bij de benzinepomp, parkeert hij bij een tank en beveelt hij haar om in de auto te blijven zitten met de ramen open en haar wapen gereed. Omdat het nog niet zo lang gaande is, werken de meeste dingen nog naar behoren maar over een tijdje zouden ze benzine uit andere auto's moeten halen en vaker van auto moeten wisselen omdat alles steeds sneller kapot ging. Zo snel als hij kan tankt hij de terreinwagen vol en twee jerrycans die hij op de achterbank zet. Er waren geen zombies te bekennen. Hij neemt plaats achter het stuur en rijdt met een rotvaart weg. De afstand tussen hem en Nathaniel wordt steeds kleiner.
"Believe me when I say that we can't lose any more time," zegt hij tegen haar. Hij heeft niet naar eten gezocht, omdat Nathaniel op dit moment belangrijker is dan eten zelf. Dat konden ze doen zodra ze hem op hadden gevonden, wat niet lang meer zou duren. Het mocht eigenlijk geen tel langer meer duren. Het lampje op zijn horloge brand oranje; dat betekent dat hij gevolgd wordt. Waarschijnlijk iemand op een legerbasis, maar dat kan iedere legerbasis op de hele wereld zijn. "Fuck..." vloekt hij.
"Orange light means that someone is tracking me and where we are," zegt hij. Zijn blik staat op scherp en hij let op de weg. "Those rich people who financially supported the z-project of the government, had their own project named ZOLA. It is an island far away and they live there, far away from this zombie-shit. The motherfuckers want to have the vaccine and keep it away from the people in this world. They want to see the whole world go to waste and when everyone is dead and gone.. they want to go back and start a new world. These people are fucking selfish. I have to find Nathaniel before they do or we are fucked. Both of us and every single human in this country and other continents. Except for these rich bastards. Fucking assholes. I know it sounds crazy but that's why I have to find Nate" legt hij uit. Ze moeten nog heel wat kilometers maken om hem te vinden. Hij weet niet hoelang Nate op dezelfde plaats zal blijven. Het slimste is om nu het horloge aan de pols van een zombie te doen of aan een wildvreemd persoon te geven zodat het nog steeds in beweging zou blijven. Als het stilstond zouden ze weten dat hij het horloge heeft weggegooid. Hij kijkt even naar haar om haar reactie te peilen. Misschien heeft zij een idee.


"I'll follow your orders, sir" glimlacht ze zwak. Ze weet inmiddels het een en ander over overleven en is niet bang om daar alles voor te doen. Koste wat kost om haar eigen leven en dat van een ander te redden. Ze kijkt naar de kleine boerderij in de verte. Het ziet er idyllisch uit, perfect, en dat in tijden zoals deze. Ze was verbaasd dat schoonheid nog steeds bestond, maar wist dat het niet zonder risico was, want wie weet waren er mensen of zelfs zombies. Dat laatste lijkt haar waarschijnlijker nu de stad een spookstad leek te zijn.
"I was a nurse," corrigeert ze hem. "I will try.. I just need a knife, a tweezer, a needle and thread, a lighter. And some alcohol to clean your wound with" antwoord ze. Tegelijkertijd vraagt ze zich af waarom hij de chip wilt verwijderen. De overheid heeft deze erin gezet zodat het CDC kan zien of er overlevenden zijn van het vaccin zoals in een situatie als deze. Wilde hij dat niemand het wist? Of had hij er een andere reden voor?
Zijn vraag of dat ze een dokter was geweest, had haar getriggerd. Ze stond op het punt om een aanvraag te doen voor een studie geneeskunde. Ze kon vanuit het ziekenhuis een beurs krijgen, als een hoofdarts daar, haar een beurs zou aanbieden. Een co-assistentschap, een stapje hoger dan wat ze deed op de verplegingafdeling. Ze zou dan meer verantwoordelijkheden krijgen en veel meer leren. Daar stond ze om te springen! Het was haar droom geweest om mensen te redden in situaties van leven of dood.
In die tijd was haar leven best glamoureus. Ze werkte fulltime in het ziekenhuis en daarnaast deed ze modellenwerk. Voornamelijk fotoshoots in lingerie, met verleidelijke shots. Ze deed het graag, het was haar grote hobby. Maar ze kreeg niet genoeg klussen om ervan te leven en daarom werkte ze in de verpleging. Toen ze haar beurs ging aanvragen, werd ze er op gewezen.
'I don't think you are smart enough to be a co-assistant, the study itself is very difficult and probably hard to combine with your job as a lingerie model. Which is not suitable for someone who aims to be a doctor – your patients will know you from these shoots and you and I both know what they are going to think about it. It is simply not professional. You should be happy already that they let you work here as a nurse" had haar leidinggevende gezegd. Ze had geknikt, overdonderd door wat ze zojuist had gehoord en was vertrokken. Toen ze eenmaal bij de gevangenis ging werken, kreeg ze geen opleiding maar wel dezelfde verantwoordelijkheden als een dokter. Er was een immens personeelstekort en ze waren erg kritisch op wie ze wel of niet aannamen. Ze was daar aangenomen door ene Sean, die haar af en toe betaste op een manier waar ze niet van gediend was, maar omdat ze deze baan nodig had, had ze het laten gaan. Af en toe een hand op haar elleboog of onderrug nam ze dan maar voor lief.
Toen ze een keer werd geïnterviewd door een blad, werd er gevraagd wat voor werk ze deed. Ze vertelde dat ze naast het modellenwerk, verpleegster was en dat maakte dat ze haar hadden ontslagen. Ze wilde niet dat ze naar buiten trad met haar persoonlijke verhalen en ervaringen binnen de gevangenis. Het was illegaal en strikt geheim wat daar gebeurde.
"I will try to do this surgery, but it is going to be very dangerous. Are you aware of that?" had ze hem gevraagd. Daarna was ze uitgestapt en achter hem aan de boerderij ingelopen. Eerst kijken of het veilig was, daarna wat spullen uit de auto meenemen naar binnen en even uitrusten. Dat leek haar voor nu het beste plan.

Re: O | To the moon and back.

Yulia rolde even met haar ogen, zelf kon ze niet lachen namelijk. Ze schudde dan ook haar hoofd even, vooral ze haar blonde haren achter haar oren stopte en weer in beweging kwam. Het was goed om in beweging te blijven en dat ging beter op het asvalt dan door een woud heen. Hoewel ze daar best kundig in was geworden met de tijd dat ze in de grot had gezeten om te overleven, een plek waar ze niet naar terug kon nu in elk geval. Ze baalde enorm van haarzelf dat ze niet oplettender was geweest, dat ze het niet aan had zien komen... Ze kon haarzelf op dit moment recht in het gezicht slaan en dat was ook één van de redenen waarom ze nu alles behalve kon lachen. ''I don't doubt that.'', mompelde ze toen Max aangaf dat hij er wel voor zorgen dat ze weg zouden komen als hij een auto had.
''Can you at least for a moment, a small moment, not be thinking about that Nate-guy?'' vroeg ze zich dan ook af. ''You can watch that watch of yours again when we have a cart hat actually rides and has gas, untill then I like to have your pretty eyes on the area, also looking for a car that starts. Alright?'' Misschien dat ze wat geïrriteerd over kwam, maar haar leven was haar veel waard. Ze zuchtte dan ook waarna ze met grote stappen verder liep. Ze had bij enkele auto's naar binnen gekeken, maar het leek wel alsof er een soort kettingreactie was geweest waardoor alle auto's bovenop elkaar geknald waren. Onbruikbaar dus.
''This one.'', merkte ze ineens op. Het was een terreinwagen, het moest daarmee dus tegen een stootje kunnen en dat kwam wel uit. Ze had het portier open getrokken en glimlachte toen ze de sleutel nog op de stoel zag liggen. ''Catch.'', merkte ze dan ook op, waarmee ze het sleuteltje naar Max gooide. ''You can drive.'', besloot ze waarna ze naar de bijrijderskant was gelopen en haar tassen op de achterbank had gegooid. Haar wapens hield ze bij zich, dat was een stukje veiligheid die ze graag wou hebben. Ze zette haar automaat dan ook tussen haar benen neer toen ze op de stoel zat en keek ietwat afwachtend naar Max. Als er een tankstation in de buurt was, vier kilometer om precies te zijn, dan was dat haalbaar en konden ze de tank dus volgooien. Benzine was voor vele dingen handig trouwens, ook om vuur te maken, simpele bommen misschien of wat dan ook. Dat was dan wat meer haar gebied.

''We do.'', was Nate zijn antwoord. ''But we also need to plan other things. We need to survive, but how are we going to plan to do so?'' verklaarde hij zichzelf maar nader. ''It is good to have some kind of back-up plan too, we need to make concrete rules if we want to stay together in order to survive, we need to see how many food and water we have and how we are going to use that.'', somde hij maar enkele dingen op. Hij zuchtte dan ook even inwendig. Er kwam zoveel kijken bij overleven, hoewel je zou denken dat zoiets natuurlijk was. Hun drang om te overleven en dat ook koste wat het kost voor elkaar te krijgen. Misschien was dit dan wel de militair in hem, dat kon, maar hij wou net zo graag overleven als ieder ander, en dat ging gewoon niet gebeuren als ze maar gewoon wat rondreden zonder doel, impulsieve beslissingen zouden nemen en vooral niet zouden overleggen. Als ze samen wouden blijven, dan moesten ze het met elkaar overleggen en ook samen beslissen. Het ging niet werken als de één ja zou zeggen en de ander nee.
''I suggest we check that little farm out first.'', antwoordde hij waarna hij wees naar een wit gebouwtje. Waarschijnlijk wit geverfd om de hitte tegen te gaan in dit deel van het land, zo in de middle of no where. ''If it is safe, we can stay there, rest and make a plan how to go on from there.'', knikte hij vast besloten. Hij kon zelf ook wel een goede nacht gebruiken, zodat hij niet alleen zijn lichaam rust zou gunnen, maar ook zijn hoofd. Daarna konden ze wel besluiten of ze noord, oost, zuid of west zouden trekken. Het was nergens echt duidelijk wat er te vinden was, of er überhaupt overlevenden zouden zijn of dat ze midden in een zombie-gemeenschap zouden belanden. Dat moesten ze ook zien te voorkomen en anders moesten ze er voor zorgen dat ze voorbereid waren op dergelijke situaties.
Nate glimlachte even. ''I'm fine.'', verzekerde hij haar. ''You were some kind of doctor, right? Did you ever do small operations, or such?'' vroeg hij zich af terwijl hij heel even naar haar keek. En anders hoopte hij dat ze genoeg had gezien om hem te kunnen helpen, zonder hem te verminken dan toch. Hij richtte zijn ogen weer op de weg toen hij afsloeg en het stoffige pad richting de boerderij nam. ''I have a chip in my neck, I am not sure if it is still working, but I think it is safe to take it out and destroy it. Just to be sure.'', verklaarde hij maar.

Re: O | To the moon and back.

Maximiliano kon er wel om lachen. Hij ziet in iedere situatie de humor er van in. De hele wereld is veranderd in een grote chaos. Het bos is niet meer de ongerepte natuur die ze ooit was geweest en even vervloekt hij de overheid daarvoor. Zij zijn begonnen met experimenten en deze experimenten zijn uit de hand gelopen. Het was staatsgeheim en hij mocht niks vertellen wat hij weet. Hij twijfelde of hij het aan haar moest vertellen, zijn vader was immers de wetenschapper die het vaccin gecreëerd had. Het vaccin dat werkte, het vaccin waardoor Nathaniel het overleefd had.
"Oh honey," grijnst hij. Hij loopt uit over de snelweg, het verharde pad dat verlaten is. "Just find me a car and we'll get away from here" zegt hij kalm. Hij heeft vaak genoeg auto's en motors gestolen. Hij was knettergek vroeger, realiseert hij zich nu.
Zijn hand legt hij even op haar onderrug. Hij kijkt op zijn horloge. "The bastard is getting away... Fucking asshole" vloekt hij. Het was van groot belang dat hij Nathaniel vond voordat de rijke miljardairs dat deden. Als zij hem hadden, was het pas echt het einde van de wereld. Hij moest zijn vader tenminste een keer in zijn leven trots maken en hoe kon dat beter dan door de mensheid te redden? Voor zover de mensheid nog te redden viel? Hij kijkt om zich heen naar de omgeving waarin hij zich bevind. "Let's just keep walking until we find a decent car. We are in an army area. It shouldn't be too difficult" zegt hij kalm. Hij kijkt naar een bordje. Benzinepomp, vier kilometer. Hij wijst er naar.

Ze eet stilletjes de crackers op. In deze tijden, was het een waar godsgeschenk. Ze neemt dan ook kleine hapjes, zodat ze van de maaltijd kan genieten. Enigszins dan, want ze heeft natuurlijk betere tijden gekend. Ze moet toegeven dat het goed is voor de lijn, ze is de laatste tijd wat afgevallen en haar conditie is erop vooruitgegaan. Zoveel voor wegrennen voor zombies, denkt ze bij zichzelf. Ze staart uit het raam, verzonken in gedachten over een tijd die beter was dan het huidige moment. Ze weet niet wat ze zich op de hals heeft gehaald en of het wel zo'n goed idee was geweest. Ze draait haar hoofd naar Nathaniel. "Our plan? We need to survive" antwoord ze. Ze lacht zacht. Zelf was ze bijdehand genoeg om dat soort antwoorden de hele dag door te geven. "But you're right. But where to? It's dangerous to go way up north and we don't know what's south. East is a big no and west is slowly dying..." vertelt ze hem. Ze volgt zijn bewegingen, hoe hij in zijn nek kriebelt. Zou hij jeuk hebben van iets?
Ze legt haar hand op zijn bovenbeen. "Are you alright? Your temperature seems kind of low..." vraagt ze hem. "Sorry for asking you so many questions.." verontschuldigt ze zichzelf.

Re: O | To the moon and back.

Yulia had wel verwacht dat Max weer blij zou zijn om een wapen in zijn handen te hebben. Haar wapens dan toch, hoewel ze zelf de wapens had gepakt die ze verstopt had gehad. Hoewel ze niets met haar vader had gehad, was het toch een beetje een kostbaar bezit. Ze had de rugzak goed om haar rug geslagen, waarna de haar wapen op haar rug had gehesen en Max het doolhof van deze grot door leidde. Ze was in het begin wel verdwaald geweest, maar ze wist nu de weg uit haar hoofd. Heel even moest ze dan ook wennen aan de zon die hen tegemoet kwam in het woud, waarna ze omkeek jegens de woorden die ze toegeworpen kreeg. ''I guess the same goes for you, if you don't want to die.'', haalde ze haar schouders op. Het was goed bedoeld, maar ze redde zich wel. Hoewel ze zijn woorden wel opvolgde en dus in beweging was gekomen, tussen de bomen door en door de struiken heen.
Samen renden ze door het wirwar van bomen heen, struiken, omgevallen boomstappen en de vallen die ze gelegd had. Ze was sowieso al bezig geweest om hen daar om heen te leiden en in de verte kon ze dan ook een val dicht horen klappen. ''I was already doing that, just keep stepping where I am stepping and your leg will stay attached on your body.'', glimlachte ze. Hoewel dit niet een situatie was voor droge grappen dan toch. Hoewel de zombies sneller werden, waren ze nog steeds niet sneller dan hen, dus het was gewoon een kwestie van een flinke sprint nemen om een voorsprong te krijgen.
Half struikelend rende ze een verlaten weg op en keek ze heel even om haar heen. ''And now? Hoping we can use a car?'' vroeg ze zich af terwijl ze haar pas iets geminderd had, maar haar wapen wel in de aanslag gehad voor als er nog iets anders de weg op kwam gerend. ''I'm sorry, but I don't know how I can start a car without a key.'' Ze wist niets van sleutelen en dergelijke, laat staan de draadjes waarmee je een auto óók aan de praat kon krijgen. Maar als dat het plan was, moesten ze snel handelen, dat was één ding wat zeker was. Terug naar de grot was geen optie, het was een kwestie van een misstap en door de deken van planten en mos heen vallen om er te belanden. Ze kon wel gedag zeggen tegen haar schuilplek en ze baalde dat ze nooit betere maatregelen had genomen om het te beschermen.

Nate vermaakte zich, ondanks de situatie, prima. Het was goed om niet constant over zijn schouders te kijken, los van de zombies dan want dat was een dreiging die aan de andere kant van de wereld ook op de loer lag. Het was heerlijk om onderweg te zijn, om iemand te hebben die hem kon vergezellen en wie weet konden ze inderdaad een veilige plek vinden om een tijdje te verblijven, voor ze zouden besluiten om verder te gaan. Hij zou het allemaal wel zien, eerst zouden ze die plek maar moeten zien te vinden. Daarvoor moesten ze door blijven rijden, ze hadden genoeg benzine voor honderden kilometers en als hij het goed deed, kon hij op één tank zo 800 kilometer rijden. Maar dan moest hij zuinig rijden en dat was niet altijd mogelijk als je een horde vleesetende, half dode personen tegen kwam.
Voor nu waren crackers en water genoeg, dat zou hun magen gevuld houden en hun lichaam gehydrateerd. Die gedachte stelde enorm gerust, maar wat hij niet kon begrijpen was waarom Ciara aan het blozen was. Had hij iets verkeerd gedaan? Iets wat ze niet leuk vond? Maar hij kon niets bedenken. ''Let's go.'', wist hij na een korte stilte dan ook uit te brengen, waarna hij kort even door de ruiten heen had gekeken, voor hij uit was gestapt en achter het stuur weer plaats had genomen. Hij wachtte tot Ciara ook op haar plek zat, waarna hij de motor weer gestart had en de auto weer in beweging had gebracht, door zijn voet op het gaspedaal te zetten. Doorgaan was de enige mogelijkheid op dit moment, geen tijd om te dralen. Toch?
''We are going to rest there, if we find a safe place. We are going to rest our bodies, think and come up with a better plan for the rest of the time. Our lifes.'' Waarschijnlijk moesten ze hun hele leven onderweg zijn, wouden ze veilig blijven dan toch. Heel even ging zijn hand dan ook langs zijn hals, waar een klein littekentje te vinden was. Dat was iets waar hij ook nog iets aan moest doen, kijken of hij die chip uit zijn hals kon halen. Anders bleef iedereen, als ze nog leefden dan toch, achter zijn broek aan zitten. Max had hij in elk geval het gebouw uit zien komen en die man wist hoe te overleven, dus die zat sowieso achter hem aan. Dat wist hij zeker. ''And hope we have normal beds to do so.'', glimlachte hij. Hij zou een moord doen voor een fatsoenlijk matras om op te slapen.

Re: O | To the moon and back.

Een scheve grijns verschijnt op zijn gezicht als hij de wapens ziet. Het is heel even alsof hij zich als kind in een snoepwinkel waant en alles mag pakken wat hij maar wilt. Hij laat zich door haar door het doolhof leiden. Eenmaal buiten neemt hij het voortouw. "No matter the ammo... You gotta keep moving" antwoord hij naar haar.
Na vannacht voelt hij zich verantwoordelijk voor haar. Hij is verantwoordelijk voor haar en dat ze in leven blijft. Hij zou niet weten wat hij zonder haar zou moeten doen. Deze nacht zal hem altijd bijblijven, dat weet hij wel zeker. Het was geen lust, het was geen speelse verliefdheid. Het ging dieper dan dat. Het was hetgeen waarvan hij dacht dat het niet meer bestond. Iets waarvan hij dacht dat het verdwenen was in deze tijd waarin de hele wereld ten onder ging aan deze verschrikkelijke epidemie.
De kust lijkt veilig te zijn, dus beweegt hij zich sneller voort. Af en toe legt hij zijn hand op haar elleboog om haar te sturen.
Zijn blik glijdt even over haar lichaam heen. Zelfs in deze kleding ziet ze er onweerstaanbaar uit, maar daar moest hij nu niet aan denken. Focus, Maximiliano, focus. Zijn ogen scannen de omgeving waar zij zich bevinden. Dit ruwe woud was groot. "Get us out of the woods without stepping into one of these traps of yours. I'll cover you. Go and go fast!" commandeert hij haar. Hij geeft haar een zacht duwtje. Achter hen klinkt een woest gegrom. Ze moesten op zoek gaan naar een auto of een motor, iets wat hun heel snel dichter bij Nathaniel zal brengen. Als ze dit overleven, dat moeten ze eerst voor elkaar zien te krijgen.

Het was fijn om hem beter te leren kennen door zijn verhalen over het leger, hoe hij geld probeerde te verdienen en zijn ouders. Zelf had ze een goede band met haar ouders. Ze wilde niet weten hoe het met hen was afgelopen, ze wilde niet achterom kijken naar het verleden. Ze ontkende het bestaan daarvan.
Nate was nu vrijgezel. Dat gerucht was al rond gegaan op de verpleegafdeling van de gevangenis. Iedere verpleegster vond hem woest aantrekkelijk. Al hadden ze hem maar voor een nacht, dat zou hun leven compleet gemaakt hebben. Ze vond het ironisch dat juist hun paden met elkaar kruisten op dit moment. Dit bizarre moment.
Toch had ze gemerkt dat het praten met hem vanzelf ging. Het was niet geforceerd en ze hadden zelfs met elkaar gelachen. Hij gaf haar, zelfs in deze krankzinnige tijd, een soort van geluksgevoel. Het maakte verlangen in haar los, dat voortkwam uit haar nieuwsgierigheid naar hem als persoon.
Ze hebben veel spullen kunnen in slaan en ze kunnen hier wel een tijdje mee vooruit. Misschien een paar weken, daarna zouden ze verder moeten zoeken. Ze had ergens een ijzeren knuppel gevonden en deze bij haar neer gezet.
Ze probeert zichzelf niet in zijn ogen te verliezen. Ze schitteren op een manier waardoor ze haar ogen niet van hem af kan houden, alsof ze gehypnotiseerd wordt door hem. Dankbaar neemt ze de crackers en het water aan, lichtjes blozend door zijn hand die een pluk haar achter haar oor strijkt. Waarom geeft dat haar een warm gevoel? "Yes... not bad..." antwoord ze. Ze glimlacht even. Verder rijden, om een veilige plaats te zoeken. Ze waren ergens in het platteland. "What are we going to do there?"
----
Dit stuk blijft alleen if you like it and you want more

'Are you saying he activated the GPS of Nathaniel Michaels? That would indicate he survived the vaccine' De woorden rollen soepel over de lippen van Sean Vamiroz, de leidinggevende van het eilandje waar vele miljonairs en miljardairs hun laatste centen aan hebben besteed om te overleven. Er word geknikt en de exacte locatie van zowel Maximiliano als Nathaniel verschijnen op het grote beeldscherm. 'I want both of them.'

Re: O | To the moon and back.

Yulia moest toegeven dat het best fijn was geweest, zo samen. Maar ze wist ook dat er tegenwoordig geen 'happily ever after' meer bestond. Maar hoe zeer ze haar gevoelens ook weg probeerden te duwen, ze merkte dat ze hem nooit vergeten was. Mede omdat ze stiekem als klein meisje ook wel naar hem op had gekeken. Hij was altijd een goede soldaat geweest, goed in wat hij deed, serieus en toch met een vleugje humor. Ze had het naar gevonden om hem te zien zoals hij nu was; gesloten en hard eigenlijk. Hij was altijd open geweest, uitnodigend en vriendelijk. Dat had haar waarschijnlijk in die tijd – toen het nog normaal was – ook had getrokken. Stiekem vond ze het dan ook niet erg dat hij een koekje van haar had gestolen toen, hoewel ze er toen om had moeten huilen. Een kleine glimlach sierde haar dan ook bij die gedachte. Waar ze verder gingen vanaf dit punt, was nog te bezien. Het was tijd geweest om te rusten, om haar brein heel even stil te leggen, niet na te denken over dingen en gewoon te genieten van een arm rond haar middel, en de warmte van Max's borst tegen haar rug aan terwijl een deken om hen heen, hun warm hield.
Zelf had ze wat meer moeite om wakker te worden, tot ze een por in haar zij krijgt. De woorden die volgden, zorgden ervoor dat Yulia ook overeind schoot en haarzelf overeind duwde. Ook zij kon horen wat Max bedoelde en daarom had ze zo snel als ze kon haar lingerie aangetrokken, volgend door haar zwarte jeans, tanktop en de jas die ze altijd droeg. Slordig knoopte ze de veters van haar boots, waarna ze haar wapens van de grond had geplukt en deze in Max's handden had gedrukt. ''This way.'', had ze hem toegefluisterd, waarop ze hem aan zijn pols met haar mee trok naar de plek waar het meertje ook was. Er waren meer uitgangen in deze grot, dat had ze wel ontdekt in de twee jaar dat ze zich hier bevond. Stilletjes was ze naar de plek gelopen, waar ze hem los liet.
Yulia was bij de waterkant neer geknield en had even onder water getast, waarop ze een stalen koffer onder de rand weg trok. ''You can keep the weapons I gave to you.'', mompelde ze waarop ze hem een tas toegooide waar hij onder andere ammunitie in kon vinden. Ze had nog een semiautomatisch wapen en twee desert eagle handguns die ooit van haar vader waren geweest. Ze hees de automaat over haar rug, en stopte de handwapens in de holsters van de riem die door de lussen van haar broek heen zaten. Zelf trok ze ook nog een tas over haar schouder, waar onder andere het boekje van haar vader in zat. ''This is all we need. We have enough ammo.'', knikte ze vast besloten. Ze was overeind gekomen en had hem bij zijn hand gepakt, zodra hij die ook vrij had gehad, en leidde hem opnieuw door een gang heen. Dat moest hen een voorsprong geven op de hele groep zombies die door het woud slenterden. Ze waren niet snel.. nog niet. Doorlopen was het beste wat ze konden doen dus.

Nate en Ciara hadden over verscheidene dingen gepraat, uit het leven wat ze hadden gehad voor alle ellende was begonnen. Nate had zich vooral gestort op het leger, het opkrikken van zijn eigen leven en geld verdienen uiteindelijk. Zijn ouders had hij al lange tijd niet meer gesproken omdat hij het huis uit was gegaan toen hij zeventien was. Of ze nog leefden, wist hij dus niet. Maar het was ook te ver weg, om dat uit te zoeken, vooral omdat hij geen telefoonnummer wist of zo. Maar zelfs al hadden ze dat, alle telefoonlijnen moesten nu zo'n beetje wel stil liggen. Dus of het nut had iemand te bellen? Hij gokte van niet. En zoals hij aan had gekaard had hij een lange, vaste relatie gehad maar dat was een lange tijd terug al ten klippe gelopen en hij had nooit contact gehouden met de jongedame in kwestie. Hij kon er dus niet over in zitten wat er van haar was geworden, omdat hij geen zorg had gedragen voor haar. Dat maakte dat Nate dus nu op zichzelf aangewezen was en een verantwoordelijkheid tegenover Ciara voelde.
Onderweg waren ze inderdaad een tankstation tegen gekomen, waar ook nog twee andere auto's stil hadden gestaan. Ze hadden alle vaten bij elkaar gezocht die ze konden vullen, en deze tot het randje gevuld met benzine. Welke ze in de kofferbak hadden gezet. Erg gevaarlijk, maar goed, ze moesten iets. Ook de auto was weer volgetankt en meer dan dat konden ze niet hebben. Ook hadden ze in het winkeltje een kaart kunnen vinden, nog wat verpakte dingen die nog lange tijd houdbaar waren en een hoop flessen water die ze ook ingeladen hadden op alle mogelijke plekken waar ze wat kwijt konden. Verder hadden ze nog wat dingen kunnen vinden die je normaal ook kon vinden; slaapzakken, aanstekers, een zakmes, touw en dingen die je normaal wel in een winkel kon vinden langs de weg. Ook extra onderdelen voor de auto dankzij de garage die erbij stond. Belangrijke dingen waarvan Nate wist dat ze kapot konden gaan. Banden konden geplakt worden immers.
''Mhh.'', mompelde Nate een beetje vermoeid toen hij een zachte stem hoorden en de druk tegen zijn schouder verminderde. ''I'm awake. Sort off.'', glimlachte hij flauwtjes. Hij kwam iets overeind en haalde een hand door zijn donkere haren, die ietwat warrig zaten. Zijn bruine ogen zochten die van Ciara even voor hij diep ademhaalde. ''Did you get some rest?'', vroeg hij zachtjes. Daarbij had hij het niet kunnen laten om een verloren lok haar van haar achter haar oor te stoppen. Het was goed om verder te gaan en niet te dralen. Daarom gaf hij haar een pakje met crackers, en een flesje water. ''Let's go, we still have some driving to do so that we can find a place to stay for a while.'', glimlachte hij toch iets bemoedigend.

Re: O | To the moon and back.

Nog nooit eerder heeft hij zich zo verbonden gevoeld met een ander. Het is alsof hun zielen samen een werden, alsof hun twee totaal verschillende werelden samen een nieuwe wereld maakten. Twee zielen, een gedachte. Duizend woorden om te omschrijven wat dit met hem doet, maar geen enkele zou goed genoeg zijn. Die nacht is hij halsoverkop verliefd geworden op haar. Iedere millimeter van haar goddelijke lichaam, de manier waarop ze kreunt, van hem geniet. De manier waarop zij hem laat genieten. Ja, dit was een bijzondere nacht geweest en zonder dat hij daarbij stil had gestaan, had hij zich laten gaan zonder ook maar ergens op te letten. Zonder aan de gevolgen ervan te denken. Consequenties bestonden niet meer in zijn universum, al waren er altijd consequenties. Het gevolg van een nacht, was immers een gloednieuwe dag. Nadat hij haar had beloofd om nooit meer van haar zijde te wijken en er voor haar te zijn, was hij tegen haar aan gaan liggen. Hij had zijn armen om haar heen geslagen, had haar zacht gestreeld en was voor het eerst sinds lange tijd in een fijne slaap terecht gekomen.
Eentje waarvan hij in de vroege morgen ontwaakt als hij gesis hoort. Hij schiet half overeind. In de verte hoort hij gegrom, gesis en het kraken van takken. Hij stoot met zijn elleboog tegen Yulia aan. "Honey... They are home.. Wake up and get dressed. Now.." commandeert hij haar. Hij trekt de deken half van hen af en pakt zijn kleding. Hij trekt alles razendsnel aan. Hij loopt voorzichtig naar de uitgang van de grot, waar hij naar buiten kijkt. In de verte ziet hij groepen zombies, die naar het woud gaan. Ze volgden de explosies, de geur van de mensen die daar waren geweest. Hij loopt terug en dooft het vuur. Zijn hele instelling op dit moment draait enkel en alleen om hier weg komen, ver vandaan. Hij kijkt op zijn horloge. Nathaniel is veel verder dan dat hij eerst was. Verdomme. Hij mocht hem absoluut niet uit het oog raken.
Als Yulia zich eenmaal heeft aangekleed wenkt hij haar. "Give me a weapon and show me the way out. I'll cover you" belooft hij haar. Hij kust haar vluchtig op haar wang. "Come on, let's go!"

Tijdens de auto rit heeft ze hem verteld dat ze een vriend had, die regelmatig vreemd ging en voor haar neus veranderde in een zombie. Dat haar vriend een advocaat was. Zeg maar gerust de ideale schoonzoon. Dat ze op het punt stond om het uit te maken toen het gebeurde. Dat ze daarna vertrokken was met haar auto, om zover mogelijk van de stad vandaan te komen en hoe ze door een stel maniakken uit haar auto getrokken werd. Dat Franklin haar vervolgens vond en haar een thuis gaf in zijn kamp. Toen was hij nog mild en rustig, was er nog niks aan de hand. Het kamp bestond nog voor de helft uit mannen en voor de helft uit vrouwen. Totdat Franklin op een gegeven moment vooral mannen doodde en de vrouwen in leven hield. Het was een rare tijd, die veel van haar vroeg. Ze vertelde hem over haar tijd als verpleegster en hoe ze studeerde om dokter te worden. Dat het niet zo ver heeft mogen komen door de apocalypse. En over het modellenwerk, zei ze niets. Dat was een deel van haar waar zij zich een beetje voor schaamde. Meer omdat de mensen om haar heen haar daarop de grond in stampten.
Ze zijn mijlenver verwijderd van Franklins kamp. Ze zijn ontsnapt, en het was makkelijker gegaan dan verwacht. Ze heeft slechts een beetje kunnen slapen, tegen Nathaniel aan op de achterbank. Ze word wakker in zijn armen en gaat zitten. Ze rekt zich uit. Het jasje dat ze aan had, had ze als deken over zich heen gedaan en gleed van haar af. Ze heeft haar lichtroze vestje nog aan en besluit om deze uit te trekken. Ze heeft er niets meer aan. Ze pakt het leren jasje weer vast. "Nathaniel..." vraagt ze. "Wake up.." fluistert ze. Ze legt haar hand op zijn voorhoofd. Zijn temperatuur was iets lager dan dat van een gemiddeld mens. Ze neemt aan dat zolang dit niet verandert, dat er niks aan de hand is met hem.
Op een of andere manier voelt zij zich met hem verbonden en aangetrokken alsof ze magneten zijn en simpelweg klikken. Wat zijn plan momenteel was, wist ze ook niet maar ze wachtte af op het moment dat hij dat aan haar zou vertellen.

Re: O | To the moon and back.

Yulia kon niet ontkennen dat het haar wel een beetje plezierde dat ze dergelijke reacties teweeg bracht bij Max. Het maakte haar weer iets zekerder in haar hele handelen, tezamen met het feit dat hij gewillig in leek te gaan op al haar handelingen. Haar uitnodigingen. Ze wist niet zo zeer of dit persé te maken had met het feit dat ze in haar jeugd stiekem altijd naar hem gekeken had, maar ze wist wel dat ze een lange tijd alleen was geweest en dat ze dit soort intimiteit misschien toch wel meer had gemist, dan ze toe wou geven. Het was niet makkelijk om altijd maar alleen te zijn met enkel je eigen gedachten om je gezelschap te houden. Zo werden mensen namelijk gek, zeker in tijden zoals deze. Daarom had ze zich ook voor genomen om de komende dagen zo snel mogelijk door dat boekje van haar vader heen te gaan, om toch meer te weten te komen (hoopte ze, want de inhoud van dat boekje was nog ongekend).
Haar blauwe ogen hadden een klein moment genomen om toch even naar Max's gezicht te kijken en de simpele contouren van zijn gezicht te volgen, toen hij de mogelijkheid had genomen om zichzelf onder haar te positioneren. Heel even was ze bang geweest dat ze niet duidelijk genoeg was geweest, maar haar hints waren aangekomen en dat stelde haar toch wel gerust. Ze was toch een beetje onzeker, gokte ze zo. Ze had wel vriendjes gehad en met enkele had ze ook het bed gedeeld, maar dat was onder normale omstandigheden geweest. Waarin ze niet na had hoeven te denken over dat ze de volgende dag wel ging overleven, of ze wel te eten zou vinden, te drinken zou hebben (hoewel dat een zorg minder was met de natuurlijke bronnen van de voet van de berg, waar deze grot zich bevond). Dit was dan ook een uitvlucht om héél even niet na te hoeven denken over die dingen, voor hoelang dit zou duren deze avond.
Een zacht geluid rolde over haar lippen toen er bezit van haar genomen werd. Haar nagels had ze voor een moment in de huid van zijn rug gedrukt, maar daarna had ze al snel weer kunnen ontspannen. Dit waren niet van die dagelijkse dingen, zeker niet in deze tijd. Dus ze had heel even nodig gehad om aan hem te wennen voor het goed aan had gevoeld. Yulia sloot haar ogen bij het genot wat ze ontving en moest toch iets op de binnenkant van haar wang bijten om niet al teveel geluid te produceren. Ze mochten dan in een grot overnachten, teveel geluid kon ongenodigde gasten trekken.
-----------
Hoelang Yulia en max bezig waren geweest met elkaar, wist ze niet. Er leek in elk geval genoeg tijd verstreken te zijn, omdat het vuurtje ook kleiner was geworden. Ze had dan ook een klein moment nodig om haar adem weer te hervatten, voor ze het lef had om even diep uit te ademen en haarzelf op haar zij te rollen naast Max. Haar blauwe ogen keken hem ietwat onderzoekend aan terwijl ze probeerde te bedenken of ze iets moest zeggen, doen, misschien moest ze wel helemaal niets doen en gewoon gaan slapen. Koud had ze het in elk geval niet meer, bloedheet was het betere woord na dit avontuurtje. ''Try to rest some more.'', fluisterde ze uiteindelijk. Het was goed om nog wat slaap te pakken voor ze op moesten om hem op weg te helpen in zijn zoektocht naar die Nate-gozer. ''Thank you.'', mompelde ze er nog achteraan. ''For not leaving me alone.'', verklaarde ze maar waarna ze haar rug naar hem toe keerde en de deken iets optrok. Hij had immers ook eerder al weg kunnen gaan, ergens was ze blij dat hij dus was gebleven.

Langzaam viel de nacht, dermate ze langer en langer reden met de auto. Het was niet erg, want dat zorgde voor beschutting zolang ze de lichten uitlieten natuurlijk. Het geluid van de SUV galmde dan wel door de nacht heen, maar omdat het zo kaal was om hen heen, was het onmogelijk om dat geluid te decteren. Hij maakte zich dan ook niet zo heel veel zorgen op dit moment, zolang ze bleven rijden en snel zouden handelen bij het eerst volgende tankstation. Misschien was daar nog verpakt eten te vinden en een werkende kraan voor water. Of in elk geval iets wat drinkbaar was. Maar daar konden ze dus naar kijken als ze het tankstation daadwerkelijk bereikten, en dan zouden ze ook wel iets vinden om de benzine in kwijt te kunnen. Het was goed om extra dingen te kunnen vullen, wie wist wanneer ze weer een tankstation tegen kwamen.
''Offcourse.'', was zijn antwoord. Natuurlijk zou hij haar ook haar lijden verlossen als ze gebeten zou worden door een zombie, of sowieso zou veranderen. Niemand wou een leven zoals dat en hoewel het niet duidelijk was wat er precies gaande ging in het brein, of lichaam op zich, van een zombie; was dat in zijn beleving het meest humaanste wat je iemand kon gunnen. Wie wou er nou op mensenvlees moeten leven. Het idee was gewoon te gek voor woorden, hoewel de mens zelf wel andere diersoorten at dus. Wie zei dat een koe geen sympathie kon voelen zoals een mens dat deed. De mensheid was ver deze tijd, maar niet zó ver. Hij haalde even diep adem, om zijn gedachten weer te ordenen.
Nate glimlachte even. ''I just hope we can find some place to rest, gather our thoughts and give our bodies a time-out from sitting in a car.'', knikte hij. Heus dat er ergens een boerderijtje was toch? Of een woning op zich, in dit stuk wat vooral bestond uit platteland. Verbaasd keek hij echter even om naar Ciara toen ze over persoonlijke vragen begon. ''Sure...'', antwoorde hij een beetje uit zijn doen. ''However I must dissapoint you. I just had one relationship, have been single then.'', grapte hij. Hij had er gewoon geen tijd voor gehad met het leger, en toen het ziekenhuis en uiteindelijk dit dus. Maar het was puur een grap geweest nu. Hij zou niet willen dat ze zou denken dat het hem enkel om dat soort dingen ging... Hij was geen Franklin.