ORPG | Beyond Souls.

ORPG | Beyond Souls.

from Crystal on 04/28/2018 10:54 PM

- Samen met WordsAintEnough
- Bevat wellicht 18+ stukken.





Aan jou de eer om te beginnen (:

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG | Beyond Souls.

from WordsAintEnough on 04/28/2018 11:09 PM

Isidor Adamo Osmann

Jonah Ayers
 

But my darlin', I'll be rooting for you 

Re: ORPG | Beyond Souls.

from WordsAintEnough on 04/29/2018 10:37 AM

Isidor
De muziek galmde door zijn hoofd en Isidor was er vrijwel 100 procent zeker van dat hij een gehoorbeschadiging op zou lopen als hij dit volume voor een kwartier op zou laten staan. Maar daar had hij nu even schijt aan. Hij trommelde wat meer op zijn schoot en knikte met zijn hoofd mee op de maat. Dit was pas lekkere muziek, hier kon hij zo erg van genieten. Het was voor zijn gevoel al veel te lang geleden dat hij een nieuwe, en goede, band had ontdekt. Zodra hij weer een nieuwe had, dan kon hij niet stoppen met luisteren totdat hij vrijwel alle nummers van hun had gehoord. Het logische gevolg was natuurlijk dat hij te veel van hun had gehoord en dat hij zijn interesse begon te verliezen, maar daar dacht hij pas aan als het leed al geleden was. De band waar hij nu naar luisterde was The New Caledonia, de drumpartijen waren ongelofelijk. Het was iets waar Isidor maanden op zou moeten oefenen, maar wel iets dat hij zou willen kunnen. Hij moest het kunnen.
Hij werd uit zijn trance gehaald toen hij voelde dat iemand op zijn schouder tikte. Hij haalde één oortje uit zijn oor en draaide zich om. 'Sorry meneer, zou u misschien het geluid wat zachter kunnen zetten?' Een vrouwtje van, tja wat zal het zijn, 70 jaar oud keek hem met priemende ogen aan. Haar woorden konden dan wel zacht en aardig zijn, maar haar blik zei al genoeg. Hij had niet veel keus. 'Natuurlijk,' zei hij met een verontschuldigende glimlach. Hij pakte zijn mobiel uit zijn broekzak en zette de muziek uit, hij wilde immers niet dat het hele effect verloren zou gaan nu hij het op een zachter volume moest luisteren.
Ongeveer zo'n half uurtje zat hij nog in de bus, zijn kamer zat veel te ver weg van de bar waarin ze konden oefenen, het was best wel frustrerend. Zeker omdat hij geen auto had waar hij gebruik van kon maken, iets wat Jonah wel had en die woonde slechts op een kwartiertje afstand! Toen de bus tot stilstand kwam stond hij op en liep hij de bus uit, nadat hij natuurlijk nog even geknikt had naar de vrouw die hem zojuist had aangesproken. Het was ongeveer vijf minuutjes lopen vanuit de bushalte naar de bar en Isidor zag geen andere mogelijkheid dan door de regen te rennen. Hij gebruikte zijn rugzak als een paraplu, wetende dat dit alleen zijn hoofd zou beschermen van nat worden, en zette hem op rennen. Met grote vaart rende hij door de plassen waardoor zijn broek compleet nat werd aan de onderkant. Compleet buiten adem kwam hij aan bij de bar en zocht hij naar de sleutel, iets wat hij snel wilde doen en wat daarom niet zo snel lukte. Toen hij de sleutel eenmaal had maakte hij opgelucht de deur open. 'De volgende keer haal je me op!' Zei hij tegen Jonah die vrijwel compleet droog op een van de barkrukken zat. Isidor liep verder naar binnen en mompelde wat over het slechte weer. Hij was helemaal doorweekt, overal waar hij liep liet hij plasjes achter op de grond. Dat was echter nog niet het ergste, het ergste was de kou die erbij kwam kijken. Hij voelde even aan de verwarming en toen deze aan stond zuchtte hij diep. Hij trok zijn schoenen uit en zette deze onder de verwarming om vervolgens zijn broek uit te trekken en deze ook over de verwarming heen te leggen. 'Ik had niet veel keus,' zei hij, schouder ophalend naar de fronsende Jonah.

 

Jonah
Regendruppels dropen van de daken af om vervolgens in grote plassen op de grond tot rust te komen en plaats te maken voor nieuwe druppels die in dezelfde cyclus waren beland. Het had altijd iets vredigs, vond Jonah, alleen al het idee dat de stad voor een moment gereinigd werd bracht hem rust. Nog niet eens te spreken over het heerlijke geluid dat het maakte als het op het dak van de auto kletterde. Het bracht hem terug naar zijn jeugd, naar de tijden dat hij veilig binnen zat terwijl er buiten een storm gaande was. Dikwijls zat hij dan in de woonkamer, achter de kachel met zijn gitaar en speelde hij hier wat zelfverzonnen riedeltjes op. Toen ervaarde hij nog geen druk om te presteren. Nu leek het wel alsof alles wat hij deed een toekomst zou moeten hebben. Jonah had tussen zijn bachelor en master een tussenjaar genomen en inmiddels voelde hij echt een druk op zijn schouders. Hij zou over een paar jaar al werk gevonden moeten hebben, al moeten weten waar zijn leven naar toe zou gaan. Hij had echter geen enkel idee wat hij zou willen doen. Zelfs nu hij een groot deel van zijn studie al af had gerond voelde het niet als het juiste om te doen. Hij had Electrical Engineering gestudeerd, maar wist vrijwel zeker dat dit niet hetgeen was wat hij later wilde doen. Nee, hij wilde muziek maken.
Jonah parkeerde zijn auto vrijwel direct voor de deur zodat hij niet een heel stuk door de regen hoefde te rennen. Hij pakte zijn gitaartas van de achterbank en zijn rugzak van de bijrijdersstoel en probeerde daarna zo snel mogelijk te handelen zodat zo min mogelijk spullen nat werden. Eerst opende hij de deur en stapte hij snel uit, hij sloot de auto af en rende het kleine stukje naar de deur van het pand. Pas toen hij veilig onder het afdakje stond zocht hij naar de sleutel die hij had gekregen van Bart. Bart had geregeld dat ze in een bar van een vriend van hem konden oefenen op de dagen dat deze gesloten was. Al de apparatuur stond al op het kleine podium dat ze hadden en dat kwam heel erg handig uit. Dit was echter wel tegen een kleine vergoeding, maar dat hadden ze allemaal wel over voor een goede oefenplek. Toen hij de deur eenmaal open had gekregen stapte hij naar binnen en liep hij naar een tafeltje waarop hij al zijn spullen legde. Het korte sprintje in de regen had hem toch niet volledig drooggehouden, tot zijn grote spijt, dus hing hij zijn natte jas over de stoel die bij de tafel stond. Er was verder nog niemand dus liep hij even naar de bar, pakte een flesje Heineken om vervolgens hiermee aan de bar te gaan zitten en wat slokjes ervan te nemen. Technisch gezien mocht dit niet van de eigenaar, maar goed, als hij gewoon alle flesjes naar voren zou schuiven dan zou hij er niets van merken. Het was namelijk niet de eerste keer dat hij dit deed.
Toen hij de deur open hoorde gaan draaide hij zich om, zijn bier verstoppend voor het geval dat het Bart zou zijn. Het was Isidor maar. Jonah keek hem grijnzend aan. De arme stakker was compleet doorweekt door de regen. Zijn broek was kletsnat en drupte aan alle kanten. 'Deal,' zei hij tegen hem toen hij hem bijna opdrong om hem de volgende keer te komen halen. Hij keek toe hij Isidor naar de verwarming toe liep en had eigenlijk aan moeten zien komen wat zijn volgende stap was. Typisch Isidor dit. Jonah schudde lachend zijn hoofd waarna hij nog een slok van zijn bier nam.

But my darlin', I'll be rooting for you 

Re: ORPG | Beyond Souls.

from Crystal on 04/30/2018 03:51 AM

Sophie
Voluit meezingend met de muziek die op de radio werd gedraaid, reed Sophie door de stromende regen. De ruitenwissers van haar zwarte fiat 500 gingen dan ook hevig heen en weer om de regendruppels tegen te gaan. Het was de hele dag al rot weer. Sinds vanmorgen vroeg kwam de regen al met bakken uit de lucht en het leek maar geen einde te hebben. Naast dat het al de hele dag aan het regenen was, was het ook nog eens koud. Het waaide hard en het gradentemperatuur was vandaag ook aan de lage kant. Gelukkig was het niet zo'n dag waarop haar dag planning helemaal vol stond gepland. En gelukkig had ze een auto om de enige paar dingen die ze dan moest doen te bereiken zonder natgeregend te worden. De auto had ze een jaar geleden als verjaardagscadeau van haar ouders gekregen. Het was een genereus cadeau waar ze zeer dankbaar voor was. Een auto had zoveel voordelen. Het was gewoon makkelijk om een eigen auto te hebben om overal te komen zonder daarvoor moeite te moeten doen. Ze kon zich inmiddels ook niet meer voorstellen dat ze eerst gebruik maakte van het openbare vervoer of van haar fiets – die waren voor haar verleden tijd.
Eenmaal toen ze haar bestemming had bereikt, zocht ze naar het dichtstbijzijnde vrije parkeerplekje. Haar auto parkeerde ze netjes, waarna ze de motor afsloeg en haar gordel afdeed. Vanaf hier zou het misschien twee minuten door de regen lopen zijn naar de bar waar ze bandrepetitie zou hebben met de anderen. Waarschijnlijk zou ze het op een rennen zetten, want natgeregend worden, was absoluut niet haar ding. Haar telefoon pakte ze van de bijrijdersstoel af en stopte ze in haar jaszak. Twijfelend keek ze naar buiten. Ze wilde niet door de regen lopen, maar ze zou toch echt moeten. Ze gooide het portier open en slingerde haar benen uit de auto. Snel deed ze de deur dicht en terwijl ze al naar de bar liep, vergrendelde ze haar auto van een afstandje. Haar voetstappen zette ze iets sneller voort. Bij de bar reikte ze haar hand uit naar de deurklink, die ze omlaag duwde. Haar lichaam glipte snel naar binnen. Bij binnenkomt kwam een warme gloed op haar af. Heerlijk. Het was hier tenminste warm genoeg om zonder jas rond te lopen. Haar groene ogen merkten Isidor en Jonah al op. "Hi guys." begroette ze het tweetal. Lopend naar de bar ontdeed ze zich van haar jas, die ze over de bar heen neerlegde. "Isidor, de volgende keer dat het zo regent, moet je het maar zeggen. Die omreis maak ik wel voor je als dat voorkomt dat je zo kletsnat wordt gerend." zei ze, nadat ze opmerkte dat hij helemaal doorweekt was door de regen. Haar lichaam liet ze op een van de barkrukken glijden. "Ik ben benieuwd hoe lang de anderen over doen voordat ze hier zijn." mompelde ze, wetende dat de andere twee vaak wat aan de late kant arriveerden. Ze kon het ze niet kwalijk nemen, zeker niet omdat zijzelf ook vaak genoeg aan de late kant kwam opdagen omdat ze weer eens geen rekening hield met de tijd. Wanneer zij te laat kwam, was dat vaak omdat ze gewoon de tijd was vergeten.

Annabelle
Buiten klonk getoeter. Een getoeter dat in haar oren behoorlijk bekend klonk. Meteen schoot ze overeind. Vluchtig keek ze door het raam heen naar buiten en zoals verwacht stond daar Josie. Josie was een goede vriendin van haar die haar had aangeboden om haar een lift te geven naar de bar waar ze met haar band een bandrepetitie had. Ze had puur geluk dat Josie toevallig dezelfde kant op moest, anders had ze met de scooter moeten gaan en ze zat er niet op te wachten om met dit vieze weer met de scooter een heel stuk te moeten rijden. Annabelle raapte de laatste spulletjes bij elkaar die ze mee wilde hebben en tot slot pakte ze haar basgitaar, die uiteraard in een tas verborgen zat. Een laatste keer keek ze achterom, voordat ze haar kamer verliet en op een snel tempo de traptreden af liep naar beneden toe. Buiten stond ze binnen een paar passen bij de auto. Haar basgitaar legde ze op de achterbank neer en zelf nam ze plaats op de bijrijdersstoel. "Heel erg bedankt dat je me wilt brengen." bedankt ze haar vriendin nu alvast. De heenrit had ze geregeld, maar hoe ze terugging, dat was eigenlijk nog een grote vraag. Ze zou Jonah of Sophie lief moeten aankijken, aangezien die twee een auto hadden. Maar eerlijk was dat een zorg voor later. Ze maakte zich er nu nog niet druk om. Ze zag straks wel hoe ze thuis zou komen.
Plots hoorde ze dat er een goed nummer op de radio werd gedraaid. Zonder pardon draaide ze de volumeknop omhoog. Genietend van de goede muziek bewoog ze een beetje mee en soms zong ze wat stukjes mee. Het nummer duurde helaas niet zo lang en ging over op een nummer, dat in haar ogen niet als een goed nummer kon worden beschouwd. Het volume draaide ze dan ook zeker snel weer omlaag. "Weet je al hoe je thuiskomt?" hoort ze Josie vragen. "Nee, nog niet. Maar dat zie ik vanzelf wel." antwoordde ze, schouderophalend. Haar blik dwaalde af naar buiten. Ze kwamen steeds dichterbij de bar. Het was met de auto zoveel sneller dan met de scooter. Met de scooter deed ze er dik tien minuten langer over. Ze vond het fijn dat ze nu lekker droog in de auto zat en dat ze zich niet hoefde te storen aan de regen dat haar beeld tijdens het rijden verminderde. Zelf wilde ze ooit haar rijbewijs halen, maar ze had er nu niet het geld voor. Een rijbewijs was immers niet goedkoop. Haar scooter had ze al met moeite gekocht. Ze had nou eenmaal niet zoveel geld om uit te geven.
"Heel erg bedankt." zei ze en leunde opzij om een kus op de wang van haar vriendin te drukken. Ze duwde het portier open, stapte snel uit en haalde haar basgitaar van de achterbank af. Ze zwaaide nog vlug, maar verdween vervolgens naar de voordeur toe. Ze had eigenlijk geen idee hoe te laat ze was. Zonder schaamte liep ze naar binnen toe. "Ik ben er." kondigde ze vrolijk aan. Ze zag drie van de vier andere bandleden al. Alleen Bart ontbrak nog. "Hebben jullie ook zo genoten van het mooie weer?" vroeg ze, overdreven sarcastisch. Haar basgitaar zette ze aan de kant en ze sloot zich aan bij haar vrienden.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG | Beyond Souls.

from WordsAintEnough on 05/01/2018 11:19 PM

Isidor
Isidor had geen nee als antwoord genomen van Jonah. De jongen was maar eventjes onderweg van zijn kamer naar deze bar, dan zou hij vast nog tijd over hebben om hem op te halen. Anders was Jonah egoïstischer dan hij dacht. Niet veel later kwam Sophie ook binnen, het was al vrij snel te zien dat ook zij met de auto was gekomen. Wat een luxe. Isidor keek toe naar hoe ze haar jas uittrok en deze op de bar legde. Een kleine glimlach verscheen op zijn gezicht. 'Heel graag, ik heb Jonah zojuist al overtuigd dat hij me op komt halen de volgende keer, maar nu ik een keuze heb kies ik toch liever voor jou,' zei hij en hij wierp haar ongegeneerd een knipoog toe. Hij liep naar haar toe en drukte zijn lippen voor een moment op de hare. 'Zou je me vanavond niet ook al naar huis kunnen blijven? En dan misschien nog even blijven om te...kletsen,' stelde hij aan haar voor, zich compleet ervan bewust dat Jonah alles kon horen. Hij voelde gewoon geen schaamte tegenover hem, de twee hadden al veel samen meegemaakt, bovendien wist hij zeker dat Jonah zich ook zo zou gedragen als hij een vriendin had.
'Mja, dat vroeg ik me ook al af, anders had ik net zo goed de bus van een half uur later kunnen pakken. Had me behoorlijk wat stress bespaart voor m'n vertrek,' merkte hij op. Het weer van vandaag had hem geen goed humeur geleverd, al maakte Sophie het al weer een stukje beter.
Ze hadden ongeveer een jaar een relatie en Isidor voelde zich er erg goed bij. Bij de vorige relaties die hij had gehad was hij van het begin af aan niet zeker geweest of het wel het juiste was om te doen. Bij Sophie bestond die twijfel niet, zelfs nu niet. Het hielp dan ook heel erg dat ze eerst vrienden waren geweest, Isidor kende haar al vanbinnen en van buiten, er zou eigenlijk niks meer mis kunnen gaan.
Toen de deur nog een keer open ging draaide Isidor zich om naar de deur om te kijken wie de volgende was die de regen had overleefd. Een kort gegrinnik kwam over zijn lippen toen Annabelle zo vrolijk aankondigde dat ze er was. 'Nog niet eens zo laat, congrats!' zei Isidor tegen de bijna altijd late Anna. 'Oh ja, het was heerlijk. Ik hoef nu tenminste niet meer te douchen straks,' zei hij met een grijns.

 

Jonah
Jonah wierp Sophie een knikje toe toen ze binnen kwam lopen en glimlachte even naar haar. Hij nam nog wat slokjes van zijn bier en besloot toen het flesje weg te gooien in de prullenbak onder de bar. Toen hij hoorde wat Isidor zei trok hij even een gezicht naar de jongen, hij verkoos Sophie over zijn vriend, nou dan kon hij geen ritje terugverwachten van Jonah. Er subtiel was Isidor niet bezig vandaag, zelfs Jonah begreep wat zijn intenties waren met Sophie die avond en om heel eerlijk te zijn, had hij dit liever niet geweten. Het maakte hem nog bewuster van hoe single hij nu eigenlijk was en hoe lang al, het was best wel triest. Natuurlijk had hij nog wat korte relaties gehad, sommigen van slechts een nacht, maar dat was het toch niet helemaal.
Jonah liet de twee tortelduifjes maar even alleen en ging alvast zijn gitaar stemmen op het kleine podium dat ze tot beschikking hadden. Hij plugde de kabel in de versterker en draaide het volume zo zacht mogelijk zodat hij wel nog zou kunnen horen of de tonen vals waren, maar de rest niet zou storen.
Van jongs af aan speelde Jonah al gitaar, vanaf het begin beleefde hij er al de grootste lol aan. Het was voor hem een manier om zich even helemaal af te schakelen van de rest van de wereld. Het kalmeerde hem terwijl het hem tegelijkertijd ook heel veel energie gaf. De motivatie om te blijven oefenen en te blijven proberen was ook niet ver te zoeken. Het jammere was alleen dat ze nu, met Beyond Souls, niet echt veel optredens hadden. Een keer in de maand vonden ze wel een plekje waar ze konden spelen, dit was dan ter vergoeding van ongeveer 100 euro, soms nog minder. Deze kosten waren ze al snel kwijt aan het vervoer er naartoe. Tot nu toe speelden ze eigenlijk alleen voor de ervaring, wat ook tof was, maar Jonah zou het niet erg vinden als ze nu nog een stapje hogerop zouden komen.
Jonah keek op toen de deur openging en zag Annabelle naar binnen stappen. Zelfs met dit weer zag ze er nog aantrekkelijk uit, hoe deed ze dat toch? 'Hey,' zei Jonah die haar even een glimlach toewierp en zich daarna weer stortte op zijn gitaar.
Niet veel later na het sarcastische gesprek over het 'mooie' weer kwam Bart binnen gestormd. Hij was compleet buiten adem en het leek er erg op alsof hij hierheen was gerent. 'Jongens...' hijgde hij. 'Fantastisch...nieuws!' Jonah keek hem fronsend aan. 'Bart ga eerst even zitten,' zei hij tegen hem, maar Bart schudde wild zijn hoofd. 'Sunset Fest,' ging hij verder. 'We gaan spelen op...' Het leek erop dat Bart bijna ging flauwvallen. 'Sunset Fest.' Het duurde even voordat Jonah de woorden begreep. Pas toen ze tot hem door drongen sperde hij zijn ogen wijd open. 'Wat?!' Hij zette zijn gitaar neer en liep terug naar de groep. 'Holy shit Bart, hoe dan?' Vroeg hij, niet wetend wat hem overkwam. Ze zouden gaan spelen op een van de grootste festivals in Engeland.

But my darlin', I'll be rooting for you 

Re: ORPG | Beyond Souls.

from Crystal on 05/03/2018 11:16 AM

Sophie
Van al de bandleden wie tevens onderling ook vrienden waren, was Sophie toch altijd het meest enthousiast om Isidor te zien. Hij was niet zoals de anderen zomaar een vriend van haar. Nee, hij was meer dan dat; hij was haar vriend. Haar geliefde met wie ze lief en leed deelde. De vriendschap tussen hem en haar was opgebloeid tot een relatie, die nu al een jaar lang standhield. Het was een fijne relatie. Een relatie waarin ze zichzelf kon zijn, in tegenstelling van de relaties die ze hiervoor heeft gehad. Ze had sterke gevoelens voor hem en kon oprecht zeggen dat ze van hem hield. Hij maakte haar gelukkig. Nooit eerder had ze een relatie gehad waarin ze zo dolgelukkig. Hij maakte haar gelukkig in elk opzicht. Natuurlijk hadden ze ook tegenslagen, maar die overwonnen ze samen.
"Fijn om te horen dat ik bovenaan sta als je dan toch moet kiezen." zei ze, zachtjes grinnikend. Haar oogleden gleden dicht op het moment dat ze de lippen van Isidor op de hare voelde. Dit had ze net al willen doen, maar ze had het Jonah niet ongemakkelijk willen maken. Maar goed. Eigenlijk maakte het niets uit, want Jonah wist dat de twee een relatie hadden. Iedereen wist dat ondertussen al. Zijn woorden na de kus amuseerden haar. Een grijns ontstond op haar gezicht. Een van haar handen legde ze in zijn nek. "Natuurlijk kan ik je thuisbrengen." – "En al helemaal blijven om te.. wat noem je het? Kletsen?" fluisterde ze in zijn oor en drukte een kus op zijn wang. "Nou ik ben blij dat je hier nu al bent." zei ze meteen. Het volgende wat haar aandacht trok, was de opengaande deur. Annabelle. Ze was nog niet eens zo laat, dus een hele prestatie voor haar doen. Normaal gesproken wachtte de groep nog wel langer tot iedereen was om dan eindelijk te kunnen repeteren.
De opengaande deur was haar ontgaan, maar de hijgende stem van Bart niet. Benieuwd naar wat zijn fantastische nieuws was, richtte ze haar blik op hem. Verrast keek ze naar hem. Was hij serieus? Meende hij dit of was het een grapje? Het was goed nieuws. Het was een groot festival wat zou betekenen dat ze voor een groot publiek zouden mogen spelen. "Wow." wist ze eerst alleen uit te brengen. "Dat is echt fantastisch. Hoe heb je dat weten waar te maken?" vroeg ze hem. Ze was vast enthousiast, maar ze was niet de enige. Iedereen was vast enthousiast, aangezien dit het eerste optreden zou zijn dat groots was.

Annabelle
Haar ogen dwaalden even af naar Jonah, die in zijn eentje bezig was met zijn gitaar. Die liefde voor zijn gitaar kon Annabelle begrijpen, aangezien zij ook die liefde had voor een gitaar. Maar wel een ander soort gitaar dan hem. Zij had liefde voor de basgitaar. Al sinds jongs af aan vond ze het geluid van een basgitaar mooi. Op een gegeven moment, toen ze een jaar of negen was, had ze een basgitaar van haar ouders cadeau gekregen. En haar ouders hebben haar toen ook op les gezet en sindsdien bleef ze maar oefenenen. Ze was er steeds beter in geworden en dat resulteerde nu in de band waar ze in zat. Als jong meisje had ze nooit gedacht ook daadwerkelijk verder te gaan met muziek. In een opzicht wel, namelijk het zelf blijven spelen in haar vrije tijd. Maar ze had nooit gedacht dat ze in een band terecht zou komen met talentvolle mensen. Nu wilde ze een muziek carrière, maar daar kon ze alleen maar op hopen en van dromen. Zo makkelijk was het immers niet om door te breken. Er waren tenslotte zovele muzikanten die door wilden breken, dus een hoop concurrentie naast degene die al waren doorgebroken. Het zou niet zo makkelijk zijn, maar de band kon het op het minst proberen en zien hoe het ze af gaat.
Hoofdschuddend keek ze naar Isidor. Ze nam ook plaats aan de bar, op een van de barkrukken. Nog geen paar minuten later vloog de deur nogmaals open. Dit keer kwam Bart naar binnen. Helemaal buiten adem. Ze vroeg zich meteen af wat hij had gedaan. Luisterend naar wat hij te vertellen had, schoot ze opeens overeind. Sunset Fest? Dat was te gek! Ze was al twee keer op het festival geweest, maar niet als muzikant. "Dat is echt vet!" zei ze, breeduit glimlachend. Ze kon het amper geloven. Hun als band zouden samen staan op het festival van dit jaar. Het was zo groots. Het had zoveel bezoekers en verschillende, goede, artiesten. Dit zou een fantastische ervaring worden en ze zouden zich bekender kunnen maken. Ze was Bart hier nu al dankbaar voor.
"Het maakt niet uit hoe ik het heb geregeld. Het is geregeld en het is een feit." klonk de stem van Bart weer. Eerlijk interesseerde het Annabella niet hoe het was geregeld, net zoals Bart al zei. Het was geregeld. Het ging gebeuren. "Zullen we dan maar beginnen met repeteren?" vroeg ze en liep naar haar basgitaar toe, die ze uit de hoes haalde om hem klaar te zetten voor de repetitie.

Fifty shades of fucked-up