O | Try to be King, but the Ace is back.

O | Try to be King, but the Ace is back.

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Ross
Hij had zich onwetend nog eens omgedraaid. Wist hij veel, dat zijn moment rust binnen enkele secondes op brute wijze weggevaagd zou worden. En inderdaad, daar ging het. Er klonk gebonk op de deur, iets dat gepaard ging met een stem die zijn naam uitsprak. Het had hem naar het oppervlakte getrokken en uit zijn slaap gehaald. Een geïrriteerde brom ging aan zijn mond voorbij terwijl hij de dekens nog wat verder op trok. 'Ross!' klonk er wederom, nu iets harder, alsof de persoon aan de andere kant van de deur dacht dat hij het niet gehoord had. Ook had hij verwacht dat dit gestommel binnen een mum van tijd wel weer op zou houden, maar ze was standvastig. Ietwat verwoed sloeg hij de deken van zich af en stapte hij naar de deur toe, die hij met een ruk opende. Hij keek recht in de ogen van zijn zus, die hij wiebelend op haar Converse voor zijn deur aantrof. 'Morning, sunshine.' Glimlachte ze plagend, nadat ze aan zijn gezicht af had gelezen dat hij nog maar net wakker was. Ross keek haar enkel afwachtend aan, het mocht bovendien toch niet zo zijn dat ze hem voor niets gewekt had. Hij snapte tot op deze seconde immers nog steeds niet waarom Rydel hem van een deel van zijn nachtrust beroofd had, waar hij zich graag nog even in had willen verkeren. 'We have that meeting in about an hour, remember?' Lang hoefde hij niet na te denken om te weten waar zij het over had. 'Right, I'll be there in a bit.' Zei hij enkel, waarna hij de deur weer met een klap dicht sloeg. Een zuchtje rolde over zijn lippen heen. Dit was hun leven nu. Onderhandelingen, illegale zaakjes doen, moorden en invallen doen op andere bendes. Er kwam geen einde aan. Het was een vicieuze cirkel waarin ze vast waren komen te zitten met z'n alle, maar onderhand wisten ze niet meer beter. De onderwereld was hun werkelijkheid geworden, hun specialiteit. Er was vrijwel niemand meer die hun voor de voeten durfde te lopen, maar ook Ross' bende, die onder de naam Black Bloods ging, had een rivaal. Laat dat nou net degene zijn met wie ze een onderhandeling op de planning hadden staan. Niet dat er veel onderhandeld zou worden. Ross zou ze geen cent betalen, klootzakken.
Ze zaten onderhand met z'n vijfen in de auto, opweg naar het café waar de onderhandeling plaats zou vinden. Door Ross' bendeleden werd er uitbundig gesproken over hun rivalen. Hier had Ross in stilte een tijdje naar zitten luisteren. 'I can't wait to see his face when he realizes we're not paying him a damn thing.' Grinnikte de jongste van het stel, Ryland. 'We won't be seeing his face today, Ry.' Sprak Ross, zonder al te veel emotie. Hij nam tegelijkertijd nog een afslag naar rechts, waarbij hij het cafeetje in de verte al in het vizier kreeg. 'You know how he is, the douchebag doesn't ever show up himself. He lets his little fucking minions do all the dirty work for him.' 

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Het was de verwachten geweest dat Jason haar naar de meeting zou sturen, hij had liever zijn handen niet vuil en zijn gezicht beschermd. Dat ging niet wanneer er een geladen revolver of wat dan ook tussen je ogen gericht werd. Daarnaast leek hij het enorm nodig te vinden om Naliah haar loyaliteit te testen, iets wat ervoor zorgde dat er een zucht bij haar plaats vond. De meeting was opgezet in een cafeetje langs de weg, een verlaten weg en enkel een tankstation ernaast. Mocht er iets mis gaan, was het ver van de stad. Hoewel het haar duidelijk was gemaakt dat fouten niet getolereerd werden, zoals Jason bijna niets tolereerde. Ze vervloekte de dag dat ze in zijn spelletjes getrapt was en alles achter had gelaten. Nu was er geen weg meer terug en had ze maar gewoon te doen wat er gezegd werd, in hoop de ellende zelf niet over haarzelf heen te krijgen. Ze was meer een soort prijs, een bezit, iets wat niet meer waard was dan een sofa en dat wist ze dondersgoed. Waarom ze nog niet weggegaan was? Omdat het je toch wel achtervolgde, al ging je naar China!
Naliah had het niet altijd even makkelijk gehad in haar leven. Haar vader had ze nooit gekend, die had de benen genomen, nog voor ze geboren was. Haar moeder had het de eerste jaren wel volgehouden, maar met ondersteuning van alcohol en later was de drugs er ook bij komen kijken. Dus ze had al snel een zorgende rol gehad en had haar school op het nippertje kunnen halen, met alles wat gaande was in haar leven op dat moment. Ze was afgestudeerd als receptioniste, maar de kans om dat beroep uit te voeren had ze niet gehad. Jason had magisch op haar stoep gestaan, of eigenlijk in een club, en had al haar zorgen weggenomen in de sneltrein waarin hun relatie was gestapt. Daarna was het al snel bergafwaarts gegaan en dat was één van de redenen waarom ze nu in een café in de middel of nowhere zat.
Zwijgend roerde Naliah in haar espresso, die onderhand wat koud begon te worden. De muziek op de achtergrond vulde zachtjes haar gehoorgangen en leidde haar een beetje af van alle mogelijke doemscenario's die in haar hoofd omgingen. En daarnaast leidde het af van enkele pijnlijke plekken op haar lichaam, welke gelukkig verborgen zaten onder haar kleren. Nog nooit had Jason haar gezicht geraakt en dat was maar goed ook, anders ging hij vragen van buitenaf krijgen en dat wou hij natuurlijk niet. Uiteraard om zijn eigen hachje te redden. Zachtjes zuchtte ze nog even, vooral ze haar kopje toch maar tussen haar handen nam en er een slokje van nam. Het was vijf minuten voor tien in de avond, tien uur precies was de tijd dat er afgesproken was en ze was benieuwd of de wederpartij werkelijk kwam opdagen. Ze hoopte het, in haar eigen belang...

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Ross
The Black Bloods. Die naam hadden ze niet zomaar gekregen. Ze waren immers allemaal verwanten en dit was erg zeldzaam in de onderwereld. De meeste mensen in het criminele circuit hadden geen familie meer over, of waren hier juist van weg gelopen om verschillende redenen. Niet Ross' familie. Alhoewel, zijn broers en zijn zus, zíj waren bij elkaar gebleven, maar de rest van het gezin en bovendien ook de stad waar ze destijds gewoond hadden, hadden ze met veel plezier gedag gezwaaid. Ze hadden al zo enorm veel met elkaar mee gemaakt, maar de moeilijkste opgave moest toen nog komen. Om niemand gaf Ross meer dan zijn broers en zijn zus, juíst door alles wat zij samen hadden moeten doorstaan, waren ze closer geworden en dat waren ze om mee te beginnen al geweest. Hun band was onbeschrijfelijk, ze konden niet zonder elkaar. Echt niet. En dat maakte ze wellicht ook zo sterk met z'n alle. Samenwerking was één van hun sterkste punten, op dat vlak kwamen ze werkelijk niets te kort. Daarbij bezaten ze allemaal over verschillende kwaliteiten die ze goed konden gebruiken als bende. Ze waren een dodelijke bedreiging met z'n alle, eentje waarover Ross de leiding had. Hij was lang niet de oudste, maar zijn broers luisterden naar hem en hij was goed in orde houden. Wellicht wist hij ook als beste wanneer hij meedogenloos moest zijn. Het enige wat telde was overleven en dat deden ze al jaren. Samen. Een turbulent leventje, leefden ze, maar ondanks alle levensbedreigende omstandigheden, redden ze het prima. 
'You guys know what to do.' Knikte Ross het stel toe, voordat hij zich uit de auto wurmde. Hij sloeg het portier dicht en liet zijn ogen een keer over het cafeetje heen gaan terwijl hij een zucht over zijn lippen liet glijden. Zijn bendeleden zouden de omgeving in de gaten houden, je wist het maar nooit met Jason. De ene keer stuurde hij er een groep op uit en de andere keer was het aantal minimaal. Bovendien wisten ze niet wat er zou gebeuren zometeen, als Ross de persoon die in Jason's plaats was komen opdagen, zou vertellen dat ze het geld niet terug kregen. Hij zou het vanzelf wel zien. Ongevreesd stapte Ross naar binnen toe, iets dat gepaard ging met zijn blik die over de tafeltjes heen ging. Als gevolg hiervan spotte hij een bekend gezicht, eentje die vraagtekens bij hem opriep. Het zou toch niet... Voor de rest zag hij enkel een oud stel zitten, die konden het onmogelijk zijn. Het moest wel. Ross zette de pas erin en nam plaats aan de stoel tegenover haar. Hij keek haar onbegrijpelijk in de ogen. 'You're with him?' Hij spuugde de woorden bijna uit, alsof hij walgde van het idee. En dat deed hij ook. Ross verafschuwde niemand meer dan Jason.

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Naliah keek nog een keer op de klok en kon zien dat het één minuut voor tien was, misschien kwam de aangewezen persoon dan toch niet opdagen? Ergens hoopte ze het, maar aan de andere kant ook niet; omdat het dan haar probleem zou worden en niet ten goede van haarzelf. Ze zette haar lege kopje voor haar neus neer, op het bijpassende schoteltje en schoof het iets van haar af terwijl ze haar blik weer op het raam richtte. Ze zag niet veel meer doordat het donker was buiten, behalve de reflectie van alles wat zich in het café bevond, inclusief haarzelf. Zo kon ze zien dat er een lok van haar haren los van gekomen uit de vlecht die over haar schouder hing, welke ze achter haar oor stopte. Dat was één van die dingetjes waar ze zich nog wel mee bezig hield, haar uiterlijk. Het was één van de weinige dingen die écht van haarzelf was, waarmee ze kon doen wat ze wou doen. Een flauwe glimlach volgde bij die gedachten en daarbij schudde ze haar hoofd even, ze moest haar concentratie behouden en niet over zulke stomme dingen nadenken. Ze ademde nog, dat kon mening men niet meer en daarom moest ze niet zo zeuren, vond ze.
Het was pas dat iemand voor haar neus plaats nam, dat ze op had gekeken en haar wenkbrauwen voor en moment niet begrijpend omhoog gingen. Heel even bleef het stil van haar kant tot Ross' vraag tot haar doordrong en ze haar rug iets rechtte. ''And you're the person that was told to meet here, looks like we are both suprised to see eachother.'', was haar ietwat slome antwoord geweest. Het was verstandig om niet op zijn 'walging' in te gaan, ze wist heel goed waar hij op gedoeld had, maar ze was hier niet om dergelijke relatie-gesprekken te hebben en al helemaal niet met hem. Het ging hem niets aan en wat er tussen hen gebeurd was, was gewoon een fout geweest. Een hele grote fout, eentje die haar haar hoofd kon kosten en die had ze liever nog even wat langer vast zitten aan haar nek als ze heel eerlijk was. Ondanks dat haar leven op dit moment geen rozengeur en maneschijn was, er kwamen heus wel betere tijden aan. Ze was optimistisch genoeg om in zulke dingen te geloven en dat was de enige reden waarom ze nog overeind stond.
Heel even waren Naliah haar bruine ogen langs Ross heen gegaan, om te zien waar de serveerster mee bezig was en het oudere stel, maar de één stond haar werk te doen in de keuken (de afwas) en het oudere stel leek niet eens door te hebben dat hun hier ook zaten. Daarom ging haar blik ook al snel weer terug naar Ross. ''I'm not even going to ask you the question that has us both sitting here, just answer it already so we both can go home.'', flapte ze eruit. Het was beter een muur omhoog te houden en te zorgen dat ze zo snel mogelijk haar antwoord kreeg – en daarmee hoopte ze het gestolen geld ook – zodat ze gewoon terug naar huis konden en zij zich voor kon bereiden op één van de twee scenario's en ze had een gevoel dat ze al wist welke dat zou zijn.

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Ross
Hij keek niet snel op van dingen, zeker niet, maar dat hij van alle mensen uitgerekend oog in oog zat met haar, vond hij verbazingwekkend. Ross wist zichzelf echter snel te herstellen toen het tot hem doorgedrongen was. De jongedame tegenover hem maakte hem duidelijk dat ze minstens zo verbaasd was als hem, maar hij vond het niet nodig om hier op te reageren. Ross liet zijn ogen een keer misprijzend over haar heen glijden, die emotie niet gericht op de dame zelf, maar op de gedachte dat Jason haar volledig in zijn macht zou moeten hebben. Hij schudde langzaam zijn hoofd. 'Oh darling, how he got you fooled.' Zei hij afkeurend. Ross had inderdaad geruchten rond horen gaan over Jason die een vriendin zou hebben, maar er gingen zoveel geruchten rond. Negen van de tien keer was het dikke onzin, dus Ross zette zijn verstand er nooit op in, maar deze keer leken de geruchten te stroken met de waarheid. Hoe Jason dit voor elkaar gekregen had was een groot vraagstuk. Die jongen was één en al duisternis en onheil. Hij had haar op één of andere zieke manier zover gekregen voor zijn gróótste rivaal plaats te nemen, wetend dat er duizenden dingen fout konden gaan. Zo ver voor de liefde. Hij bespeelde haar als een marionet. Hij leek er nog behendig in te zijn ook. 
Ross zakte een stukje onderuit op zijn stoel en bleef Naliah aan kijken. Hij probeerde haar te lezen, zoals hij dit bij iedereen deed. Vaak wist hij dwars door mensen heen te kijken, maar deze keer moest hij haar gedrag naast die van een week geleden leggen. Ze kwamen niet overeen. Een masker, wellicht. Maar hij kende haar niet goed genoeg. 'Not so fast,' sprak Ross en ging weer recht op zitten. 'Is that how you treat your guests? I haven't even had a drink yet.' Volgde hij zijn volgende woorden op, een valse grijns op zijn gezicht. Dit was zijn minder leuke kant. Het ging gepaard met de meedogenloosheid die vaak de touwtjes in handen had. Die godvergeten spelletjes die hij toch altijd speelde, wellicht was het wel een vorm van sadisme. Het ging hand in hand met zijn eigen duisternis, die de afgelopen jaren een steeds groter deel van hem in bezit begon te nemen. Het was de enige manier waarop ze zouden overleven. Om te overleven, moest je hard zijn. Gevoelens waren zwaktepunten en Ross was zeer behendig geworden in het vermijden hiervan. Als hij de harteloze beslissingen maakte waardoor hij en zijn familie in leven zouden blijven, hoefden zijn broers dit niet te doen. Hij droeg het, zodat zij dat niet hoefden. 

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Oké, het was gek om tegenover Ross te zitten. Ze wist dat hij niet helemaal zuivere koek was geweest, maar dat hij dit grapje uit had gehaald? Natuurlijk had ze ergens ook beter moeten weten, op dergelijke feestjes kwamen nooit mensen die braaf studeerden of een leuke familie thuis hadden waar ze terecht bij konden als het nodig was. Het waren altijd mensen die iets te maken hadden met geld, duistere zaakjes, drugs zelfs als het er even op aan kwam. Naliah kon haarzelf nu wel voor haar hoofd slaan dat ze met hem in zee was gegaan die avond en het was beter om er helemaal niet meer aan te denken, voor het nog op straat kwam te liggen ook. Dat was één ding niet meer zeker, en dat was haar leven. Inwendig moest ze dan ook even zuchten en tot tien tellen voor ze hem überhaupt weer aan durfde te kijken en kort haar wenkbrauw op trok. Vooral wegens de woorden die hij haar kant op gooide. ''You know nothing, so don't assume I'm fooled by anything.'', was haar tegen antwoord. ''He takes very good care of me, thank you.'', mompelde ze ietwat sarcastischer. Wetende dat het een leugen was, de zoveelste die ze de wereld in hielp. ''He just got other things to do, more important things.'', verzuchtte ze. Het was niet alsof zij hier graag wou zitten, net zo min als Ross waarschijnlijk. Die kon zijn avond ook wel beter spenderen, toch?
Fijn, nu wou hij nog drinken ook. Hoewel ze niets anders kon doen dan hem ietwat onderzoekend aan te kijken. ''Does this look like my home? You can order yourself a drink and pay it for yourself too. I'm not here to make friends with you, neither are you with me since you clearly expected someone else, whoever that may be.'', besloot ze. Muur hooghouden, heel hooghouden, dat was het beste spelletje wat ze voor nu kon spelen. Zorgen dat ze gedaan kreeg waarom ze hier zat en dan gauw naar huis toe. Waar dat ook mocht zijn, want een verlaten pand betreden en een soort van safehouse er van maken klonk niet echt 'huiselijk'. Ze leefde er, ja... Maar dat was het ook wel. Overdag was het slapen, 's nachts was het feesten en tussendoor lugubere afspraken maken. Zijzelf probeerde maar gewoon van dat leven 'te genieten', want meer dan dat kon ze niet doen. Als het je eenmaal in z'n klauwen had, kwam je niet zo makkelijk los en als dat al mogelijk was, was er een kans dat je de rest van je leven over je schouder moest kijken. Wat een ellende.

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Ross
Hij grinnikte bij haar reactie en liet zijn hoofd een keer hopeloos hangen, wanneer hij weer naar haar op keek. 'Looks like you got yourself fooled too.' Ze beet van zich af, typisch. Hij had niets anders verwacht. Tuurlijk zou ze haar vriend beschermen, dat was een of ander instinct in een relatie, hoe deze er ook aan toe ging. Bovendien had Ross het idee dat er meer verscholen zat achter die brutale toon die ze naar hem aansloeg. Hij kon zich gewoon niet voorstellen dat ze er zelf voor had gekozen om hier te zitten, sterker nog, dat wist hij wel zeker. De Naliah die hij een week geleden had leren kennen zou zo ver mogelijk weg willen blijven bij dit soort zaakjes, maar opnieuw, hij bleek haar niet te kennen. Net zo min als zij hem kende. Ze wist niets over hem. Ze wist niet wat voor dingen hij gedaan had, of wat hij allemaal gezien en meegemaakt had. Na al jaren te hebben moeten overleven in deze wereld, was het niet raar dat dit al het gevoel uit je lichaam sloeg. Het verdoofde je, maakte je iets wat je niet was. Al betwijfelde Ross soms of dit niet gewoon was wie hij werkelijk altijd geweest was. Genoot hij niet gewoon écht van de pijn die hij zijn rivalen aan deed, hield hij er niet gewoon echt van om iemand van het leven te beroven of om macht over anderen te hebben? 
'He got other things to do?' Herhaalde hij grinnikend. Hij wendde zijn blik een keer hoofdschuddend van haar weg, waarna zijn ogen die van haar weer vonden. De vreugd trok vliegensvlug weer weg uit zijn gezicht en maakte plaats voor een koude blik. 'Do you honestly think he cares even the littlest bit?' Sprak hij. 'Why do you think he sent you all by yourself while he has a whole safehouse full of guys that could've covered your ass, huh?' Hij boog doordringend naar voren toe. 'He knows what could go wrong, the things that could happen to you,' Ross liet zich weer terug vallen in de zetel en sloeg zijn armen over elkaar heen. Voor een moment liet hij een stilte vallen. Als ze de puzzelstukjes nu nog niet in elkaar kon leggen was ze nog verder van huis dan hij dacht. 'You think he would've done this if he cared?' Sprak hij vervolgens. 'He doesn't give a shit about you or what happens to you. You're lucky you're sitting in front of someone that doesn't want to hurt your beautiful face.' Hij kende genoeg mannen in dit wereldje die de dame in hun achterbak hadden geladen en meegenomen hadden als speeltje om hun behoeftes mee te verzadigen. 
Hij bleef haar emotieloos aankijken bij hetgene dat ze zei en haalde uiteindelijk lichtelijk gepikeerd zijn neus op. Die toon stond hem niet aan. 'You know what, let's make this quick like you asked for.' Zei hij. 'You're not getting the fucking money. Go tell your boyfriend that.'

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

De reacties die ze kreeg van Ross, stonden haar helemaal niet aan. Daarom had ze haar kaken ook op elkaar geklemd en daarmee op de binnenkant van haar wang gebeten. Ergens was ze beschaamd, weliswaar gekwetst en een beetje geschrokken, maar ze deed oprecht haar best om dat niet door te laten schemeren. Ze moest onthouden dat ze hier maar voor één ding was, dat Jason niet blij ging zijn als het niet ging lukken en dat hij dat zeker ging laten merken aan Nia als dat het geval was. Nog een kopzorg die ze had en eentje waar ze zeker op voorbereid was. Tegenwoordig wist ze enorm goed om zulke dingen te verbergen en wist ze ook veelal de ellende die het met zich mee bracht, te verbergen ergens in een donker hoekje van haar hoofd. Voorheen was ze best emotioneel geweest, gevoelig vooral, maar dat was wel uitgeslagen. Ze wist niet beter tegenwoordig en ze had ook zeker pogingen ondernomen om er vanaf te komen, iets wat zeker niet gelukt was. Anders had ze nu niet tegenover Ross gezeten.
De felheid waarmee haar woorden terug op haar afkwamen, verbaasde haar en dat zorgde ervoor dat haar wenkbrauwen omhoog gingen. Dat ze een frons vormden en ze even moest verwerken wat Ross net uitgespuwd had ten opzichte van haar relatie met Jason schijnbaar. Waarom interesseerde het hem überhaupt? Oké, ze hadden een moment gehad, maar dat was het ook wel. Hij had vast genoeg dames achter zich aan zitten, dames die hij makkelijk mee kon krijgen en die wel in waren voor zo'n eenmalig iets. Voor Nia was het gewoon een fout geweest, een uitvlucht voor één keer en eentje die zeker niet herhaalt mocht worden. ''Who said I was alone? You aren't alone either, aren't you?'', kaatste ze een vraag terug. Nee, ze was niet alleen, maar waarschijnlijk had hij wel gelijk dat ze niet zouden opkijken als er iets met haar gebeurd. Daarom ging ze daar ook wijselijk niet op in. ''Prehaps, however it is none of your business. Nor that you know why I agreed with Jason to meet you.'', wist ze er nog best beheerst uit te krijgen.
Het antwoord wat ze kreeg op de vraag die zo hard brandde, stond haar echter niet aan en dat maakte ook dat ze de zweepslag al op haar rug voelde. ''I suppose I have my answer then.'', mompelde ze waarna ze overeind kwam. Ze kon nu wel een hele discussie aangaan dat het niet zijn geld was, maar uiteindelijk was het ook niet hun geld. En hoewel Nia misschien zo dacht, dacht Jason niet zo en kon ze haarzelf maar beter voorbereiden op een enorm kwaad persoon die in zijn opvliegers zelfs nog in staat was om iemand het leven te ontnemen als het hem niet aanstond. ''I hope you understand that you're starting a war this way. Lot's of innocent people will be involved.'' Dat had ze hem in elk geval nog op het hart willen drukken, voor ze geld neer had gelegd voor de serveerster en langs hem heen was gelopen.