O | Try to be King, but the Ace is back.

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Ross
Hij had het aan haar gezien, de verstarring in haar gezicht. Slimme keuze; niets zeggen. Bij de shitload die ze over haar heen kreeg was dat misschien ook wel het beste. Wellicht was het haar manier van zichzelf bij elkaar houden, zich schrap zetten zodat zijn harde woorden haar niet zouden breken. Of misschien wilde ze hem het liefst de huid van het lijf af schelden. Haar techniek leek in ieder geval zijn werk te doen, maar ondanks dat er van buiten af niet veel aan haar af was te lezen, wist Ross dat het er van binnen heel anders aan toe ging. Er gingen wel degelijk emoties in haar om, dat wist hij heel zeker. Gevoelens bedrukken, dat was immers zijn eigen specialiteit. 
Hij snoof triomfantelijk na haar woorden. 'You're full of shit.' Zei hij, zijn hoofd schuddend. Onderhand begon het er op te lijken dat ze alles zei om zijn woorden af te kaatsen. Veel inhoud zat er niet in, het was immers al de zoveelste keer dan ze verbaal of non-verbaal liet weten dat het zijn ''business'' niet was. Het deed hem zich afvragen of ze zelf diep van binnen wellicht ook wel wist dat hij gelijk had. Hij kon gewoon niet geloven dat deze dame de vuile leugens van haar vriend geloofde. Ross kende hem op een andere manier dan zij hem kende. Jason had geen hart en zo wel, was die enkel groot genoeg om van zichzelf te houden. Hij zou nóóit iemand op zijn grootste rivaal afsturen als hij werkelijk om diegene gegeven had, wetend waartoe Ross in staat was. Hij zou diegene proberen buiten spel te houden, zoals Ross dit bij zijn zus Rydel deed. In plaats daarvan leek hij haar erin te willen betrekken. Wellicht was het eigen belang, wellicht was het wat hij dacht dat ''liefde'' was. Jason was nog idioter dan Ross gedacht had. 
Bij haar woorden knikte hij onverschillig. Ze had haar antwoord, inderdaad. Hij las iets in haar ogen af, een fonkeltje emotie die hij niet kon plaatsen. Het verdween dan ook zo snel als het gekomen was. Deze dame was erg behendig in het verbergen van haar gevoelens. Nou, dan hadden ze toch nog iets gemeen. Ross schudde zijn hoofd bij de laatste paar woorden die ze naar hem uit sprak. Ze zat fout. 'We've been at war for years.' Vlak nadat hij die zin uitgesproken had en terwijl Nialah het geld op de tafel legde, zag hij hoe haar shirt rond haar arm een stukje omhoog kroop. Hij tuurde naar het plekje dat te voorschijn kwam. Dat was het eerste moment op deze avond, dat hij iets voelde. Hij slikte, toen hij achterhaalde wat dit hoogstwaarschijnlijk te betekenen had. Echter vulde hij deze ongewenste emoties weer vliegensvlug op met de emotie die hem het bekendst was, de emotie die hij voor alles gebruikte; woede. Zijn vuile poten thuis houden kon hij dus ook al niet. Vurig kwam Ross omhoog van de stoel waar hij op had gezeten, wat een schurend geluid over de vloer zendde. Zonder nog op of om te kijken stapte hij verwoed het café uit. Ross had niet gedacht dat het nog mogelijk was, maar Jason had zich zojuist nóg gehater gemaakt bij hem. 

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

'' I was here with one goal and I didn't achieve it, so now I am going to tell Jason your and hope he will not kill one of his men in that process, because of that.'', rolde ze met haar ogen. Wetende dat dat waarschijnlijk wel gebeurde, zodat hij kon voorkomen dat hij Nia zou raken in dat proces. Een ingehouden zucht volgde dan ook en daarmee was het voor haar gedaan. Ze had het geld onder het servethoudertje gelegd, waarna ze overeind was gekomen en haar jas weer aan trok. Het leren jack was misschien dun, maar warm genoeg voor een koele avond in dit deel van het land. Het was altijd warm hier en daarom was het ook niet ongewoon dat ze in een jurkje rondliep met een stel pumps eronder. Het was één van die dingen waarmee ze haarzelf mooi kon maken, haarzelf even iets meer kon gunnen dan een donkere hoek in een safehouse. Daarnaast was het beter om te doen alsof alles goed ging, zodat ze geen vragen zou krijgen van mensen van buitenaf. Dat ze bij Jason hoorde, betekende niet dat ze helemaal niet meer op straat kwam. Het verschil was dat Jason haar overal wist te vinden en daardoor ontkwam ze gewoon niet aan zijn greep. Er was al lang geen knuffel of iets meer dan dat gedeeld tussen hem en Nia. In het begin wel, maar daar was het opgehouden. Een relatie was het dus ook echt niet meer te noemen, meer een soort van beslaglegging op iets waarvan hij vond dat het hem toe behoorde. Zijzelf dus. Triest, dat vond ze zelf zelfs.
''Maybe, this war will be one nobody has ever seen before. It will not only effect our worlds, it will also effect the one of the good people, playing childeren on the street, even poor puppies if they are walking on the wrong time in the wrong street. Mark my words.'', verklaarde ze haar woorden maar nader. Ze wist dondersgoed dat ze altijd al een soort 'oorlog' hadden gehad, dit grapje... Het stelen van het geld en het antwoord wat ze straks moest afleveren zorgde er echter voor dat dit een soort kernexplosie zou veroorzaken. Dit zou een wereloorlog worden tussen twee benden en heel veel anderen zouden betrokken raken. Niet alleen anderen bendes, ook goedwerkende mensen die toevallig in de weg liepen bij een moord-opdracht. Het ergste was nog dat dit deels op haar geweten zou liggen.
De rest van de avond was gelopen zoals de voorspeld had en het had een lelijke scheur in haar onderlip achter gelaten en de genezing van de voorgaande blauwe plekken niet eens bevorderd. Ze mocht blij zijn dat zij niet degene was die de kogel van zijn pistool had opgevangen. Dat was arme Marco geweest, iemand die nooit een verkeerd voet richting Jason had gezet. Nia gokte zo dat ze teveel waard was om simpelweg een kogel te vangen tussen haar wenkbrauwen. Niet dat dit beter was... Alsof het nog erger kon had ze die nacht een berichtje gekregen van een privé nummer met het verzoek om te meeten in het Rosemary-park, het was dringend of zo. Iets er achter zoeken kon ze niet, het was niet de eerste keer dat iemand dergelijke berichtjes kreeg. Maar om zeker te zijn had ze Jason niets verteld en die had dan ook gewoon op bed gelegen toen Nia tegen de ochtend de moed had verzameld om haarzelf wat op te frissen en om te kleden. Zonnebril op en haar bruine haren los zodat de kans dat ze herkend zou worden, minimaal was.
Nu zat ze op een bankje tegenover het meertje wat grensde aan het park. Haar bruine ogen volgden vanachter haar zonnebril enkele kinderen die met hun ouders, opa's en oma's aan het spelen waren. Sommige voerden de eentjes en iets verderop, wat meer op de grasveldjes, waren stelletjes te vinden die overduidelijk de tijd hadden gevonden om te genieten van het mooie weer. En elkaar. Ze wendde maar gauw haar blik af en keek even op haar telefoon, of ze nog iets had gekregen maar dat was niet veel interessants.

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Ross
Hij knikte langzaam bij haar woorden. 'That says enough about your so called boyfriend.' Had hij nog enkel gesproken. Dat hij zijn eigen mensen neerschoot als iets niet ging zoals hij wilde, verbaasde Ross niet. Jason had zijn woede niet onder de duim, bleek maar weer. Daar had zowel Ross bewijs van, als Nialah. Zij was het levend bewijsstuk, alles zou van haar lichaam af te lezen zijn als een boek, was maar weer gebleken. Hij vroeg zich af wie de werkelijke kant van Jason kende. Ross kende hem alleen maar van zijn moordneigingen en de bedreigingen die hij telkens naar Ross' bende smeet, maar wellicht kende Nialah hem als een persoon die hij niet zou herkennen. Ross betwijfelde of Jason überhaupt in staat was om lief te hebben. Hij had het gevoel dat het beeld dat Nialah dagelijks oog in oog stond met dezelfde kant van Jason die Ross ook kende, beter overeenkwam met de werkelijkheid. En hij had niet gelogen; ze waren al járen in zogenaamde ''oorlog''. Hij kon zich amper herinneren dat ze in de onderwereld geleefd hadden zónder Jason op hun dak. Wellicht was dit maar een klein jaartje geweest, de rest van al hun tijd in deze hel hadden ze al te maken met Jason. Het ging telkens op en neer en heen en weer. Jason dwarsboomde weer eens hun onderhandeling, waarna Ross' bende Jason's handelscontacten tegen hem opzette, dan moest Jason weer zo nodig zijn wraak nemen door een moordpoging te doen op zijn broer. Mislukt, gelukkig. Toen was de oorlog pas écht begonnen, al was die allang bezig geweest. Wel was het duidelijk de druppel geweest voor Ross. De tegen reactie was het stelen van het geld. Aan zijn familie moest je niet komen, echt niet. Ze betekenden alles voor hem en hij zou er alles voor doen om hen te beschermen. Hij zou voor ze door het vuur gaan, hij zou duizenden keren zijn leven geven voor hen. Het maakte allemaal niet uit, zolang ze maar veilig waren. Het voelde ook werkelijk als zijn verantwoordelijkheid. Híj moest voor zijn familie zorgen, híj moest ervoor zorgen dat hen niks overkwam. Dat was nogal een gewicht om dagelijks te dragen. 
In de auto op de terug weg naar hun huis was hij niet erg spraakzaam geweest. Hij had enkele vragen beantwoord met betrekking tot de onderhandeling, maar voor de rest liet hij het voeren van een gesprek maar weer aan zijn broers over. Die waren heel wat spraakzamer dan hij op dat moment was. Het zat hem dwars, wat hij die avond gezien had. Ross kon niet stoppen met hierover nadenken en had hier vrijwel de hele avond over zitten malen. Hij verbeeldde zich wat er zou gebeuren als Nialah terug kwam, met lege handen. Die gedachte had hem tot handeling gebracht. Ross had haar nummer getraceerd en haar een berichtje gestuurd. Met opzet was hij anoniem gebleven, hij wilde haar niet afschrikken. Het zat er immers dik in dat ze niet zou komen opdagen als ze wist dat hij het was, na de situatie die zich tussen hun afgespeeld had diezelfde avond. Het was afwachten of haar nieuwsgierigheid het zou winnen of niet.
Ross was op zijn motor opweg naar het parkje gegaan. Hij had zijn bende er maar niet over ingelicht, dit leek hem voor nu nog even geen slim idee. Hij had ze daarom ook nog niet verteld dat Nialah tegenover hem had gezeten gisteravond, dat had hij destijds irrelevant gevonden. En wellicht was hij bang dat zijn bende hem erop zou wijzen dat waar hij mee bezig was niet slim was. Ze zouden het hem afraden en hem misschien wel van gedachten veranderen, terwijl dit iets was waarvan hij het gevoel had dat hij het móest doen. Met zijn handen in zijn lerenjack begraven en een petje op zijn hoofd, liep hij het park in. Zijn ogen gleden over de groene omgeving, maar bleven hangen bij de persoon waar hij naar had gezocht. Op een rustig tempo stapte hij op haar af, omdat hij haar niet af wilde schrikken. Hij nam naast haar plaats op het bankje waarop ze zat en tuurde wat naar de mensen die voorbij kwamen. Het was zo vredig, zorgeloos. Zo anders dan hoe het er in zijn leven aan toe ging. 'It's nice here, isn't it?' 

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Heel even werd Nia haar aandacht getrokken door een stel ganzen die vochten om het brood wat neer werd gegooid door een klein jongetje die schijnbaar met zijn oma was gekomen om de eenden te voeren. Het was een lawaai en het werd er niet beter op toen het kind ook nog begon te huilen wegens het toeval. Heel even ging haar mondhoek omhoog, voor haar aandacht werd getrokken door iemand die naast haar plaats nam en een bekende stem die volgde. Ergens had ze het aan voelen komen, had ze het geweten en vooralsnog was ze gegaan. Waarom eigenlijk? Ze gokte zo dat het makkelijker was om te vluchten, ongedacht waar het heen was. Zelfs als het een anoniem bericht was geweest, waarvan ze dus ergens een onderbuik gevoel had gehad dat het Ross was geweest. Zachtjes zuchtte ze dan ook, voor ze pas echt naar hem opkeek vanonder haar zonnebril. Ze kreeg het warm van hem met zijn jack en lange broek, maar te zien aan de motor die er eerder niet stond, kon ze zijn kledingkeuze begrijpen. Hoewel ze hem even aan had willen turen, om wat voor reden dan ook, had ze toch haar hoofd weer afgewend en haar blik op haar handen gericht. Deze hielden haar telefoon stevig beet terwijl ze nadacht over een passend antwoord op zijn vraag. Ze kon niet zeggen dat ze het fijn vond in het park, verfrissend was een beter woord. Het was een andere omgeving, ze had uiteindelijk een wasserette ook fijn gevonden vergeleken met de situatie waarin ze zich dagelijks bevond.
''Why did you text me?'' vroeg ze na een lange stilte, zonder op te kijken. ''It is not like we have something else to discuss, is it?'' vroeg ze zich af. Ze zou niet weten waarom ze hier zou willen zitten om van het uitzicht te genieten, met hem. Het was niet alleen raar, het was ook nog eens een risico wat ze nam. Wat als iemand haar zag met hem? Wat als iemand iets tegen Jason zou zeggen? Wat als, wat als... Het waren altijd vragen die meteen omhoog kwamen zetten en waar ze zelf ook met regelmaat geen leuk antwoord op had. ''Or did you change your mind, because I can assure you that Jason doesn't has his eyes set on the money anymore.'', mompelde ze. Als het zoiets was, dan kon hij het helemaal vergeten. Jason had een schietschijf op Ross' rug geplaatst en het kon hem niet schelen wie de buit binnen zou brengen. Laat staan dat de schade daar om heen hem kon interesseren. Toch wel een beetje nerveus pulkte ze wat aan het hoesje van haar telefoon terwijl ze haar tanden op de binnenkant van haar wang had gezet. Het was goed om verder haar mond te houden, ze had al meer gezegd dan ze eigenlijk had moeten doen. Het was verstandig om weg te lopen, maar het bleek wel dat haar verstand de laatste tijd elders te vinden was.

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Ross
Het was lang geleden dat hij in het park geweest was, of sowieso onder de mensen. Ross was overdags, maar ook s' nachts vaak gewoon erg druk. Zijn planning zat bomvol als bendeleider. Bij onderhandelingen regelen moest je bijvoorbeeld aan enorm veel dingen denken, dat ging niet zo één twee drie. En zo kon hij nog wel tientallen dingen opnoemen waar hij verantwoordelijk voor was. Toch merkte Ross, nu hij hier zo rondliep, dat hij het zo hier en daar wel miste. Op dit moment maakte hij deel uit van een ándere wereld, de wereld waarin ze terecht gekomen hoorden te zijn, maar waarvan ze het opstapje gemist hadden. Het was de simpliciteit, de zorgeloosheid die het hem deed. Maar Ross wilde hier nooit te veel in opgaan, voordat hij zou gaan verlangen naar een leven, of een werkelijkheid die niet de zijne was. Hij hoorde daar toch niet thuis. De onderwereld, dát was waar hij thuis hoorde, of waar hij dácht thuis te horen. Maar het was zeker niet alsof Ross nooit het huis uit kwam en altijd maar binnen zat om dingen te plannen. Dat was het voordeel van het bos als achtertuin hebben. Het onzichtbare huis in het bos, dát was waar ze zich al jaren verborgen hielden. Het lag erg diep in het bos, dé perfecte plek, gezien er niemand kwam. Ook waren er over de jaren heen genoeg gewassen gegroeid die het huis beschutten, zodat het minder opviel. Ross en zijn bende kenden het bos allemaal als hun broekzak. Hij vond het heerlijk, om de geluiden van de natuur in zich op te nemen. Het bracht hem enige rust, in zijn leven vol chaos. En dat was exact wat hij nodig had. Ze hadden veel energie gestoken in dat huis. Toen ze het aantroffen was het immers echt een wrakstuk geweest. Ze hadden het met z'n alle opgeknapt en het zag er nu opmerkelijk goed uit. Riker, de oudste van het stel, had later in de bouw gewild. Zijn kennis had ze zeker verder geholpen en ervoor gezorgd dat ze geen andere mensen in hoefden te schakelen. Het was beter zo. Niemand die wist dat ze er woonden. Sterker nog, niemand wist dat er een huis stond. 
Er was een stilte gevallen, eentje waar Ross zich niet aan stoorde. Hij had geen haast. Zijn ogen gleden wat door het parkje heen en namen de omgeving nauwkeurig in zich op. 'Actually, we do.' Sprak Ross. Ze hadden wel degelijk nog iets te bespreken, al vroeg Ross zich af of Nialah zou happen. Ze zou kunnen gaan ontkennen, of er meteen vandoor willen bij de vraag die hij haar zou gaan stellen. Er waren honderden manieren waarop dit gesprek ten einde gebracht zou kunnen worden zonder dat hij zijn antwoorden had, maar dat was niet aan hem. 

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Nia had gelukkig wat meer tijd voor haarzelf, dat gaf haar de mogelijkheid om nog van de simpele dingen te genieten. Zoals een bankje in het park, ware het niet dat ze op dit moment aan alle gevaren werd herinnerd wegens het feit dat Ross haar dat berichtje had gestuurd en dat ze ook naast hem zat. Mensen die hen kenden, zouden hen ongeacht herkennen. Al waren ze vermomd geweest. Ze vond dan ook dat hij een groot risico had genomen om haar hierheen te halen met dat berichtje, niet alleen voor haar, ook voor zichzelf. En hoewel het haar niet zou moeten interesseren, wat er met hem gebeurde, interesseerde het haar wél en maakte ze zich ook heus zorgen. Nia was gewoon iemand die snel om mensen gaf, zelf als ze geen band met die persoon had. Ze had geen kwaad bot in haar lichaam zitten, nooit gehad ook en het kostte voor haar heel veel zelfbeheersing om een masker op te zetten en haarzelf voor te doen als iemand die ze niet was. Het liefst had ze iedereen te vriend, had ze plezier met vriendinnen en leidde ze een onbezorgd leven. Dat was allemaal niet voor haar weggelegd, hoewel ze wel iemand had in haar leven waar ze terecht kon. Daisy was iemand die altijd voor Nia klaar had gestaan en ook na gisteravond had die meid het voor elkaar weten te krijgen dat ze voor nu bij haar mocht verblijven, onder het mom dat ze dan 'even tot rust kon komen'. Jason was er met open ogen in getrapt, dat bewees maar meteen weer hoeveel het hem eigenlijk interesseerde.
Het korte antwoord wat Nia kreeg deed een wenkbrauw rijzen. ''And what may that be?'' stelde ze de vraag maar gewoon. ''It is not like there is something very interesting worht sharing with eachother is it?'' verzuchtte ze. Waarom was ze ook alweer gekomen? Hoewel ze van het uitzicht had genoten, voor zolang het geduurd had, werd die sfeer in haar beleving wel aardig drukkend. Met de moment werd het zwaarder en zwaarder. Ze beet kort even op de binnenkant van haar wang, vooral ze toch overeind kwam. ''You know what, don't even answer that question. It was a huge mistake to come here, I should've known it was you.'', mompelde ze net verstaanbaar. Ze propte haar haren achter haar oren en had haar vestje van het bankje gepakt, vooral ze in beweging kwam. Het verstandige was om weg te gaan en dit te vergeten, er niet meer in te trappen en haar eigen leven vooral niet op het spel te zetten. Er was misschien niet zo zeer een weg uit het leven wat ze nu leidde, maar ze kon in elk geval haar best doen om te overleven.

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Ross
Tuurlijk was het een risico om hier te komen met haar, maar daar ging het om in de onderwereld. Zonder het nemen van risico's kwam je nergens. Een simpele onderhandeling doen bracht nog meer risico met zich mee dan haar hier meeten. Bovendien weigerde Ross te geloven dat een crimineel hier eens even lekker op een bankje naar de ganzen zou gaan zitten kijken. Ze waren allemaal te druk met hun illegale zaakjes op orde houden en elkaar uitmoorden. De kans was klein, nee, nihil zelfs, dat ze hier iemand tegen het lijf tegen zouden komen die zich ook in de onderwereld bevond. Uit te sluiten was het niet, maar Ross had het gokje er wel op durven wagen. Zo was hij gewoon. Hij was niet bang om risico's te nemen en liep uitdagingen niet uit de weg. Hij ging dingen juist aan. Je kon je niet blijven verstoppen in een veilige plek als hun huis bijvoorbeeld, zo werkte het niet. Als je ergens wilde komen, moest je beslissingen durven nemen. 
Ross irriteerde zich aan het feit dat ze hem niet uit liet praten, of hem hier de kans niet eens voor gaf. Als ze met niemand in gesprek wilde gaan, waarom was ze hier dan in hemelsnaam gekomen? Wat had ze dan verwacht van zo'n berichtje, een gezellige date in het park? Een zucht rolde over zijn lippen heen. Hij kon aan haar zien dat ze in dubio zat, totdat één van haar ideeën het won; weglopen. Dat was het wel voor Ross, hij ging haar niet zomaar weg laten lopen, niet nu hij nog niet uitgesproken had wat hij wilde zeggen. Bovendien wist hij dat hij deze kans niet snel nog eens zou krijgen, wellicht nooit meer. Nialah kwam omhoog van het bankje en maakte aanstalten weg te lopen, maar hier gaf hij haar de kans niet voor. Hij pakte haar pols voorzichtig vast en bracht haar hiermee tot stilstand. 'This,' zei hij, terwijl zijn blik demonstrerend naar de blauwe plek op haar boven arm ging. Hij bracht zijn ogen weer naar die van haar. 'That is what I want to discuss.' Ross liet haar pols weer los, hij vertrouwde haar erop dat ze het niet zomaar op een lopen zou zetten. 'So sit your stubborn ass down so we can talk.' Bij die woorden was toch een klein glimlachje te pas gekomen, maar deze vaagde snel genoeg weer weg. Het was immers een serieus onderwerp en hij wilde dat ze begreep dat hij het ook serieus nam. 

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Misschien was het inderdaad niet helemaal aardig dat ze hem niet liet uitspreken, maar goed. Wou ze het daadwerkelijk horen? Het was niet zo alsof er iets enorm interessants tussen hen te bespreken was toch? Die ene keer op dat feestje was een fout geweest en ze mocht zich prijzen dat Jason er niet achter was gekomen. Daarnaast was het niet bepaald gebaseerd geweest op gevoelens, dus ze had het gewoon durven te vergeten. Of ergens weg te stoppen in haar hoofd eigenlijk, omdat je zoiets nooit echt kon vergeten. Het was een keuze geweest op dat moment, ze had ook nee kunnen zeggen namelijk, maar dat had ze niet gedaan. Stomme zij. Een zachte zucht volgde dan ook toen ze een hand rond haar pols voelde en ze tot stilstand werd gemaand. Haar bruine ogen waren meteen langs de omgeving gegaan, of iemand het gezien had. Ze was altijd op haar hoede en pas toen ze tot de conclusie kwam dat het niemand kon interesseren dat hun twee hier waren, maakte dat ze haarzelf iets omdraaide zodat ze zijn aanwijzingen kon vinden. Ah... Wel, Nia kon niet ontkennen dat het niet aanwezig was, maar haar hoofd was ook al bezig met een smoes.
''I'm very clumsy.'', flapte ze eruit. De slechtste smoes ever, dat was zeker. ''But I suppose you will never believe that.'', mompelde ze er achteraan terwijl ze haar armen over elkaar sloeg en koppig op beide benen bleef staan. Ze wou nu niet gaan zitten, omdat als ze ging zitten, ze minder snel weg kon komen als ze dat zou willen. Ze stond praktisch in de vluchtmodus en daar zou ze nog wel even in blijven staan ook. Voor de zekerheid keek ze toch nog een keer om haar heen, voor ze haar zonnebril omhoog dwong, tussen haar haren, zodat ze Ross wat beter aan kon kijken. Wat interesseerde het hem überhaupt? ''What do you want to hear?'' besloot ze het maar over een andere boeg heen te gooien. ''Because I am not ashamed that the relationship between me and Jason isn't about flowers and moonshine, but I am also staying over at Daisy's. So I already took care of that problem.'' Soort van, want uiteindelijk kon ze niet eeuwig bij Daisy blijven natuurlijk. Los van het feit dat dat appartement ook niet echt gemaakt was om met z'n tweeën te betrekken, was het ook gewoonweg niet handig omdat beide een heel ander leven leidde. Daisy zat er bij lange na niet zo diep in als Nia dat zat. Het zou dus ook niet eerlijk zijn, omdat problemen haar altijd leken te achtervolgen. Hoewel ze nog steeds niet kon begrijpen waarom Ross het ineens kon interesseren wat er met haar gebeurde, het was niet alsof hij er iets uit kon halen door ineens te doen alsof hij zich zorgen maakte om haar welzijn.

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Ross
Het kwartje leek eindelijk te vallen bij Naliah, toen ze op leek te begrijpen waar Ross op had gedoeld. Er schoot een bepaalde emotie door haar ogen heen, eentje die hij probeerde te plaatsen. Wellicht voelde ze zich betrapt, of misschien was het een kleine afbrokkeling van die enorme muur die ze om zich heen gebouwd had. Toch had ze de stenen die tussen het bouwerkje uit waren geglipt, weer snel terug op hun plek geduwd. Ook bleef ze eigenwijs staan en Ross wist echt wel wat dat betekende. Wat er precies in haar omging mocht voor hem dan wel een raadsel zijn, Ross wist echt wel lichaamstaal te lezen. En het feit dat zij zijn verzoekje om te gaan zitten volledig negeerde, betekende dat zij zich niet op haar gemak voelde in deze situatie en dat zij deze het liefst zou willen ontvluchten. Dít was hem echter al wél duidelijk geworden, dit had hij al opgepakt in hun korte woordwisseling daarvoor. Ze leek haast opgelaten, alsof ze al in de startblokken stond om hem binnen no-time op een lopen te zetten. Het zou hem niet verbazen als ze dit op een gegeven moment ook zou doen. 
Bij de vreselijke smoes die over haar lippen rolde, die nog geen kleuter zou geloven, draaide hij zijn ogen. Er was ook geen normaal woordje te spreken met haar, echt niet. Ross vond het irritant, en niet zo'n beetje ook. Hij overweeg hierdoor om het gewoon op te geven en zijn komst als een fout te bestempelen, maar het vervelende was dat hij niet van het opgeven was. 'Well, you got that part right.' Zuchtte hij, nadat ze zei dat hij haar smoes vast niet zou geloven. Tuurlijk niet. Zowel Ross als Naliah wist wat die blauwe plekken betekenden en waar ze vandaan kwamen, het enige wat hij wilde was bevestiging. Dat was het enige. Ross' ogen hechtten zich aan de hare toen ze hem een vraag stelde. Nu kwam ook hij omhoog van het bankje en deed hij een stap naar haar toe, wat de afstand tussen hen minimaliseerde. 'I want to hear you say it.' Sprak hij. Naliah wist precies wat dit betekende, maar of ze ook werkelijk het lef had om er voor uit te komen dat haar vriend haar mishandelde... Aan dat lef begon hij toch te twijfelen. Naliah floepte er wat onbelangrijks uit over het feit dat hun relatie niet over rozen ging en draaide hiermee wederom om de kern heen. Dus, speelde hij tactisch in op haar woorden. 'What problem exactly?' Hij sloeg verwachtingsvol zijn armen over elkaar heen, terwijl hij haar aan bleef kijken. 'There's no need for you to hold this wall up, it's not who you are. I know it's not.' Sprak hij rustig. 'At least, not the person I knew that night.' Voegde hij er op een zachtere toon aan toe. 'Look, I know it might be hard for you to comprehend that I'm trying to help you, but I know how Jason treats girls, I've been witnessing it for years. You just have to say the word and I can get you out of there.' Tuurlijk was het moeilijk om te geloven dat de grootste rivaal van je vriend je probeerde te helpen, maar hij hoopte dat ze ook maar het kleinste beetje vertrouwen in hem kon stoppen. Dat was het enige wat hij nodig had. 'But if you don't want my help, be my guest.' Hij haalde zijn schouders op en deed weer een stap naar achteren toe, wat wellicht ook aangaf dat de keuze aan haar was. Als ze dit af zou slaan, was dat voor hem een teken om het los te laten. 'But just take in consideration that your chances of ever getting away will never be as big as in this exact moment. You won't get this opportunity again, Naliah.'

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Peinzend had Naliah op haar onderlip gebeten, omdat het wel duidelijk was dat ze een award had gewonnen voor de meest verschrikkelijke smoes ooit. Weliswaar voelde ze zich dan ook wel een beetje betrapt in dit alles en dat maakte dat ze haarzelf eigenlijk op haar donder gaf door hier te komen. Het was niet slim geweest. Wat als iemand hen zag, wat als Jason er achter kwam dat ze had staan praten met iemand die hij het liefst tien meter onder de grond zag? Ze wist niet zo zeker of haar leven dan nog wel zeker was. Grote kans dat ze het graf dan met Ross kon delen en dat was ook weer zoiets, want haar leven was haar veel waard. Het ontsnappen aan twee ijzeren grepen was gewoon iets heel anders, omdat ze daar niet sterk genoeg voor was. Sterk genoeg om overeind te blijven, gebroken weliswaar, maar voor de rest was ze een muis wat het liefst de eerste beste hoek in vluchtte. Bedenkelijk had ze dan ook gekeken, vooral ze haar blik iets omhoog dwong omdat hij gewoonweg langer was dan haar en als ze hem aan wou blijven kijken, moest ze wel. Ze moest dan ook toegeven dat ze zich wel een beetje geïntimideerd voelde. Zwijgend hoorde ze hem echter aan en veranderde slechts haar blik hier en daar, tezamen met een wenkbrauw die kort omhoog ging. Geen slim iets om te doen, omdat die kant van haar gezicht pijn deed dus.
Wacht, verwachtte hij nou echt dat ze openlijk toe ging geven dat iemand haar geslagen had? Hij wist weer lekker op haar gevoel in te spelen, dat was één ding wat zeker was en dat maakte dat ze haar adem iets inhield. Ze wist dat ze die woorden nooit uit zou kunnen spreken, omdat als de verkeerde persoon ze hoorde, ze het haasje was. Daarom had ze hem ietwat verbaasd aangestaard eigenlijk, waarna een hoop andere woorden volgden die ze langzaam tot haar door liet dringen. Over één ding had hij in elk geval gelijk... Ze had inderdaad haar muur niet omhoog gehad die avond, ze had plezier gehad die avond en ze had haarzelf overgegeven die avond. Maar achteraf was het ook een fout geweest, hoewel ze daar nu niet heel zeker van was omdat het er wel voor had gezorgd dat ze nu tegenover elkaar stonden schijnbaar en dat hij haar een aanbod deed. Een aanbod om haar daar weg te halen, om haar te helpen. Elk ander zou het meteen aangenomen hebben, maar Nia leek zowaar te twijfelen over de keuze die nu voor haar neus werd gehouden. Ze wist namelijk óók dat als ze zijn hulp aan zou nemen, ze niet alleen een jacht op haarzelf opende, maar ook op Ross. Het zou maar weinig tijd nemen voor Jason om er achter te komen waar zijn 'precious possesion' was beland. Met wié, om heel precies te zijn.
Ergens vond ze het niet eerlijk dat hij het zo zei, dat hij het bij haar neer legde. Maar misschien was dit wel haar enige kans om ook maar een beetje vrijheid te krijgen. Of een kans op een vrijheid, die wat dichterbij kwam dan. ''Then help me, for gods sake.'', piepte ze haast. ''Instead of giving me choices and putting your foot on my feelings, just help me... because I don't know anymore how to help myself.'', mompelde ze er achteraan. Ze had hem niet meer durven aan te kijken en ze kneep haar eigen pols haast samen terwijl ze het liefst wou verdwijnen op dit moment.