O | Try to be King, but the Ace is back.

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Ross
Dit was zijn talent, hetgene waar hij in uitblikte. Het mocht dan wel stront irritant zijn, maar Ross was een ster in mensen aan de praat te krijgen of hen ergens van te overtuigen. En dit was nog de milde manier. Ross kon erg intimideren en zijn bedreigingen werden vrijwel altijd gehoord en gehoorzaamd. Men vreesde hem en hij gaf ze groot gelijk. Je wilde Ross niet achter je aan hebben, dan was je nog lang niet jarig. De mensen werden alleen al zenuwachtig als ze hem in hun nek voelde hijgen, maar dat was exact wat Ross wilde. Het zorgde ervoor dat er naar hem geluisterd werd en dat mensen deden wat Ross van ze verwachtte. Maar natuurlijk, zoals de maatschappij in elkaar zat, óók in de onderwereld, waren er altijd enkelen die schijt hadden aan zijn eisen en niets geloofden van de dreigementen die Ross ze oplegden. En als er íets was waar Ross een hekel aan had was het wel onderschat worden. Dit gepaard met zijn korte lontje en losbandige agressiviteit, was een dodelijke combinatie. Een term die vrij letterlijk genomen mocht worden. Nee, Ross was zeker niet onschuldig. Alles behalve. Onschuld was de laatste term die hij zou gebruiken om zichzelf te beschrijven, niet in deze fase van zijn leven in ieder geval. Wellicht was het een woord dat hij vroeger gebruikt had, jaren geleden. Maar ook kwamen daar andere woorden bij kijken. Zwak, kwetsbaar, vernietigd. Het voelde als een ander leven. Niet de zijne in ieder geval. 
Ross keek haar zonder enige emotie aan. De keuze was aan haar, een moment die wellicht de rest van haar leven zou bepalen. Dramatisch mocht het wellicht klinken, maar in zekere zin was dat het ook. Zij kon bij Jason blijven en gelijk gemaakt worden met de grond, wetend dat zij misschien wel haar énige uitweg afgeslagen had, of zij kon een sprong in het diepe nemen, waarbij zij nóóit meer terug hoefde te keren naar het drama dat zich voorheen afgespeeld had. Ross kon haar niet beloven dat het makkelijk zou worden of dat zij de rest van haar leven zorgeloos kon zijn, maar hij kon haar beloven dat hij haar zou beschermen en haar veiligheid zou bieden, wanneer het voelde alsof de wereld om haar heen op instorten stond. Na Naliah's strijd met zichzelf, won haar moed het. Nadat hij de pijnlijke greep rond haar pols opgemerkt had, pakte hij zachtjes haar hand vast en verloste deze van de huid rond haar pols. Hij hechtte zijn ogen aan de hare. 'Tonight. 9 o'clock, in this exact spot.' Sprak hij zachtjes, geen risico nemend dat iemand hen zou horen, wie dan ook. Hij liet haar hand los. 'Don't tell anyone what you're doing, nor that Daisy girl.' Ze mochten geen enkel risico nemen, dat zou hun beiden de kop kunnen kosten. 'Pack light, only what you need.' Hij knikte en liet in stilte zijn ogen een keer over haar gelaat gaan. Ze moest wel bang zijn en dat kon hij zich voorstellen. 'We're in this together, okay?' Sprak hij zachtjes, wellicht een poging haar enigszins gerust te stellen. 

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Naliah had niet durven opkijken eigenlijk. Maar zijn bruingroene ogen hadden haar haast doordringen aangekeken, haar eigen bruine kijkers werden erin mee gezogen en ze had lipbijtend naar zijn gezicht gekeken. Had ze nu echt ingestemd? Had ze nu echt gevraagd aan hem, om haar uit de positie te halen waar ze in zat? Zwak, dacht ze bij zichzelf. Ze kon haarzelf niet eens redden en had wederom iemand nodig. Ze minachtte van zichzelf op dit moment, meer dan iemand ooit zou weten.
Haar eigen bruine ogen gleden dan ook weer naar haar hand, welke haast verdween in de zijne nadat hij haar pols los had gelaten en zwijgend had ze zijn woorden aangehoord. Klein had ze geknikt op zijn woorden. Negen uur, deze plek, niemand iets vertellen. Dat waren de simpele dingen die ze onthield, tezamen met een lichte rugzak dus. Daarmee was het zo gezegd, zo gedaan.
''Just go then.'', sprak ze zachtjes om hem ook wat aan te sporen. Ze had geen woord meer gezegd dan dat en Ross had haar weer alleen gelaten, zodat hun wegen voor nu konden scheiden en er niemand per ongeluk kon zien wat er gaande was. Daarmee was er ook een hele diep zucht ontsnapt en had ze vluchtig op haar telefoon gekeken. Ross' tijdstip gaf haar welgeteld nog 53 minuten om naar Daisy te gaan, haar spul te pakken en weg te komen...
Het was vijf voor negen toen ze weer op het bankje zat, ietwat zenuwachtig dan ook en dat was te merken aan hoe ze om zich heen keek. Wat als het een grap was? Wat als iemand haar door had? Wat als, wat als... Zoveel vragen en scenario's vlogen door haar hoofd, dat ze onmogelijk rustig kon zitten. Jason had haar niet meer gebeld of geappt, Daisy was niet thuis geweest... alsof alles zo had moeten zijn. Ze had haar telefoon bij Daisy achter gelaten omdat ze wist dat Jason slim genoeg was om mannetjes erop te zetten en haar telefoonspoor op te zoeken.
Hoewel ze ook moest toegeven dat er zeker een angst was dat ze Jason straks toch tegen het lijf liep. Het leek allemaal te mooi om waar te zijn. Hoewel ze ook wist dat ze van het één in het ander stapte, maar Ross leek een veiligere keuze te zijn. Waarom wist ze nog niet en eerlijk gezegd wou ze er nu ook niet over na denken, ze was te moe, ze had zere ogen van het huilen, haar wang deed zeer en ze had ondertussen haar wang kapot gebeten. Beter dan haar lip dan toch...

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Ross
Naliah had niet veel meer gezegd, maar hij vond het niet erg. Er moest op dit moment wel duizenden dingen door haar heen gaan en Ross zou haar niet dwingen dit zomaar op tafel te gooien. Hij begreep het, hij begreep dat dit lastig was voor haar. Dat zou het voor iedereen zijn die in haar schoenen stond. Ze koos om haar vriend achter te laten, terwijl zij al erg lang onder zijn duim leefde. Deze plotselinge verandering die er plaats zou vinden en het feit dat zij hierbij de knoop door had moeten hakken, dat kon grote impact op haar hebben. En dit zag Ross nu al gebeuren. Ze sloeg dicht, keerde in zichzelf om haar eigen gedachten te vergezellen. Hij liet het gebeuren en besloot zich er voor nu niet te erg mee te mengen, ergens moest ze dit immers ook zelf doen. Zij had de keuze gemaakt en zij moest daarbij ook dealen met de gevolgen. Dit echter wel met een helpende hand van Ross, hij zou haar niet onnodig laten struggelen als hij een oplossing had. Hij begreep haar situatie en hij herkende zichzelf in haar, zijn vroegere zelf echter. Wellicht was dat ook wel waarom hij haar zo graag wilde helpen; hij had destijds ook gewild dat iemand hem zou helpen, maar zijn reddingsboei kwam te laat. Voor Naliah wilde hij het goed doen.
Ross en Naliah's wegen scheidden zich, maar zij wisten beiden dat het niet lang meer zou duren voordat zij elkaar weer in de ogen zouden kijken. Ross had de tijd niet om terug naar hun schuilplaats te keren en vervolgens weer terug te gaan. Het was een kwartier en gezien de tijd dat ze elkaar hier weer zouden ontmoeten, was dat niet handig. Bovendien moest hij zijn bende ook nog inlichten en hij kon hun reactie al voorspellen. Dat was de precieze reden waarom hij degene gebeld had die hier het minst van opslag zou raken. 'Ross, they're not gonna like this.' Verzuchtte zijn zus Rydel, nadat Ross haar de situatie uitgelegd had. 'Like what?' Hoorde hij een stem in de verste verte zeggen. Een geïrriteerde zucht rolde over Ross' lippen heen. Rydel lichtte Riker vliegensvlug in over wat er gaande was en gelijk kreeg hij zijn broer aan de lijn. 'You're doing what, Ross?' Gefrustreerd nam Ross zijn neusbrug tussen wijsvinger en duim. Deze reactie was te voorspellen. 'What if she's an infiltrant?' Plakte Riker er achteraan. Ross liet verwoed zijn hand weer zakken. 'She's not, okay?' Snauwde hij. 'Don't start doubting me now, Ri. I know I'm taking a big risk by doing this, but she's not safe there. Come on, you know how Jason is and you know how angry he can get. And who do you think he takes all of that out on? She's like his personal punchingbag.' Die laatste woorden had hij verafschuwend uitgesproken. Hij dacht dat het onmogelijk was, maar Jason had zichzelf nóg gehater gemaakt bij Ross. 'So you felt it was your duty to get her out of there, just because it hits close to home, Ross?' Die woorden maakten hem kwaad. Hij voelde hoe zijn bloed begon te koken en hoe de grip om zijn telefoon strakker werd. Het bleef enkele seconden stil, seconden waarin Ross moeite moest doen zichzelf te bedaren, zodat hij niet tegen zijn broer zou gaan schreeuwen. Hij kreeg het uiteindelijk gelukkig voor elkaar dit niet te doen. Toch was de furie duidelijk te horen in zijn stem. 'I'm picking her up and she will be coming home with me, whether you like it or not. And you all better be fucking nice to her when she gets there.' Driftig hing Ross op. Riker moest zijn woorden nauwkeuriger kiezen, want dat had hij niet moeten zeggen. Ze zagen het nu wellicht nog niet, maar dit was het goede om te doen. Ross wist het zeker. 
De tijd vloog voorbij en voor hij het wist zag hij Nialah dezelfde plek naderen, waar zij minder dan een uur geleden nog op een bankje gezeten hadden. Ross repositioneerde het petje op zijn hoofd en liep haar kant op met zijn handen in zijn zakken gestoken. Hij kwam tegenover haar tot stilstand. 'Come on.' Sprak hij. Hij vroeg hij niet of ze er klaar voor was, of of ze het zeker wist. Hij zou haar niet de kans geven om zich nog te bedenken, want daar zou ze geheid spijt van krijgen. Hij behoedde haar ervan om een grote fout te maken. Toen zij omhoog gekomen was van het bankje, ging Ross naast haar lopen. 'I know this is a leap of faith, but you're doing the right thing.' 

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Uiteindelijk was het niet eerlijk tegenover Daisy om haar telefoon achter te laten. Maar Nia wist dat Daisy naar Jason zou rennen daarmee, wat Jason weer kwaad zou maken en daarmee zou hij zich eerst wel een tijd bezig houden met een hoop gevloek en weliswaar iemand als boksbal gebruiken dan toch. Daar was hij immers goed in. Een zuchtje ontsnapte haar dan ook, want ze kon enkel hopen dat dat één van de mannen was en niet Daisy. Het zou niet eerlijk zijn als haar gezicht er zoals die van Nia eruit kwam te zien. En de pijn. De snee in haar lip klopte nog steeds en haar jukbeen was lelijk roodblauw gezwollen. Haar vingers raakte de pijnlijke huid dan ook even aan terwijl ze had zitten wachten. Ze had expres haar haren uit de vlecht gehaald, om het een beetje te kunnen verhullen in plaats van een gigantische zonnebril op haar neus te planten. Ze hield niet eens van zonnebrillen.
Heel even was Nia in gedachten geweest, tot ze opschrok door een schaduw die over haar viel, maar er behoorde een andere stem toe dan ze heel even gedacht had. Met een zucht legde ze haar hand dan ook tegen haar borst aan en was ze overeind gekomen, waarbij ze haar tas weer over haar schouder had gehesen. Ze had er genoeg kleren in gestopt en nog wat persoonlijke dingen. Veel had ze toch niet meer sinds ze met Jason samen was, en daarbij had ze alles thuis achter gelaten. Haar ouderlijke huis. Enkele jaren terug dan toch. Even fronste ze om die gedachte vooral ze maar in beweging kwam en met Ross mee liep.
''Maybe.'', was haar zachte antwoord. ''Daisy will take the blow since I left my phone at her place.'', verklaarde ze maar waarom het ook niét goed voelde. Ja, ze wou wegkomen. Al te graag. Maar Nia was niet de persoon om anderen de schuld te laten krijgen. Dat kon haar hart op één of andere manier niet aan. Hoe was ze ook alweer in deze wereld beland? Ze was er helemaal niet voor gemaakt. Het was zoiets als een schaap tussen de leeuwen zetten en verwachten dat 'ie niet opgegeten werd.
Haar frons kwam weer tevoorschijn toen ze bij een motor tot stilstand kwamen en heel even had ze naar het ding gekeken voor ze met grote opkeek naar Ross. Meende hij dit? Weglopen van iets wat haar dood kon worden, simpel door weg te lopen, was één ding. Maar hij verwachtte dat ze daar op ging zitten? Ze hield niet van hoge snelheden en de cijfers logen er niet om, hoe gevaarlijk die dingen waren.
''Can't we just walk?'' vroeg ze voor de zekerheid, om maar aan te geven dat ze niet bepaald de typische 'motor chick' was die helemaal enthousiast werd van een man met een motor in zijn bezit. Ze had hem dan ook ergens een beetje hoopvol aangekeken dat ze inderdaad konden lopen.

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Ross
Zijn bende zou wel bijdraaien. Hij had immers ook het gevoel dat niet iedereen er even moeilijk over zou doen als Riker. Van Rydel wist hij bijvoorbeeld dat zij het niet erg vond. Ze zou de aanwezigheid van een andere jongedame vast wel eens missen, nu ze continu alleen maar tussen de jongens zat. Wellicht zou het haar daarom ook wel goed doen, Ross kon soms aan haar merken dat ze een vriendin miste, iemand waarmee ze over meidendingen kon praten. Voor de rest wist hij dat hij vrijwel iedereen kon overtuigen van het feit dat dit een goede keuze geweest was. Riker zou de moeilijkste zijn om te overtuigen, maar Ross wist dat ook hij op een gegeven moment bij zou draaien. Ook hij zou haar, als het er op aan kwam, niet aan haar lot over gelaten willen hebben, dat wist Ross zeker. Het zou wel goed komen en ze zouden begrijpen waarom Ross het gedaan had. 
Ross knikte zachtjes bij wat ze zei. 'Let's hope he spares her then.' mompelde hij. Hij kon aan Naliah merken dat ze het er moeilijk mee had, maar hij hoopte dat ze dit los kon laten. Ze koos al die tijd al voor een ander, in plaats van voor zichzelf. Het was tijd dat ze voor zichzelf zou durven kiezen en zich zou beseffen dat dat was wat ze verdiende. Je was niet op de wereld gekomen om een ander te vermaken, je moest de moed hebben om je te bekommeren om je eigen leven, hoe moeilijk die keuze soms ook kon zijn. Wellicht verbaasde het Ross ook wel een beetje, dat Naliah alsnog gekozen had om te vertrekken, wetend dat ze iemand anders ergens mee opscheepte. Dat was goed geweest, ondanks dat het voor haar niet makkelijk zou zijn.
Aangekomen bij zijn motor haalde hij de helm van het stuur. Bij het horen van haar stem gleden zijn ogen haar kant uit. Hij glimlachte. Was ze bang voor het rijden van een motor? Waarom hij het vermakelijk vond om te zien dat ze toch niet zo onoverwinnelijk was als zij zich bij hun ontmoeting in het cafeetje voorgedaan had, wist hij niet. Wellicht omdat hij het gevoel had dat hij gelijk had, want hij had het toen al geweten, dat het niets meer dan een masker was.'That'll take too long.' Maakte hij haar duidelijk. 'So, hop on, sunshine.' Grijnsde hij, terwijl hij op de zetel klopte. Hij reikte haar de motorhelm aan, hij zou het wel zonder doen. Soepeltjes slingerde hij zijn been over het rijtuig en nam hij plaats op de zetel. Hij hield van het gevoel, van de rush die het hem gaf. 'Just hold on tight and you'll be fine.'

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

''Yeah...'', mompelde ze nog toen Ross opmerkte dat ze dan maar moesten hopen dat Jason Daisy zou sparen. Dat maakte het er niet beter op, ze voelde zich er niet beter door. Daisy was haar enige, oprechte vriend(in) geweest in dit hele leven. Het voelde als verraad en dat voelde niet goed. Maar Nia wist ook dat het oké was om een keer voor haarzelf te zorgen. Hoewel ze ook niet goed wist of ze nou in iets beters ging stappen, of dat ze gewoon van de ene ellende in het andere viel. Bedenkelijk had ze dan ook even voor haar uit gekeken, terwijl haar bruine ogen ook de omgeving in de gaten hielden. Want het was nooit raar om het onverwachte te verwachten, dus het zou haar niet verbazen als er straks ineens iemand op hen af kwam gelopen. Wel, dat was één van de scenario's die in haar hoofd omgingen. Eén van de minst erge scenario's dan toch, tezamen met de motor die nu voor haar neus stond.
''Offcourse.'', zuchtte ze zachtjes. Natuurlijk zou dat te lang nemen, dat had ze ook wel kunnen bedenken. Maar toch had ze de vraag gesteld, tegen beter weten in. Nu was Nia sowieso niet het avontuurlijke persoon en hield ze van zekerheid. Ironisch dan toch, als ze zich bedacht dat haar hele leven niet zeker was geweest sinds ze bij Jason was geweest en zelfs nu was alles onzeker. De enige zekerheid die ze leek te hebben, al was het maar een beetje, was Ross op het moment en ze vond het vervelend dat ze niet wist waardoor het kwam. Oké, ze hadden een gezellige avond gehad. Maar meer dan dat was het ook echt niet geweest, het was een fout geweest op dat moment. Een uitvlucht, tegen beter weten in.
Ze nam de helm van Ross aan en keek er even na, voor ze het ding maar over haar hoofd trok dan. Dan spleet haar hoofd in elk geval niet over als ze wel om gingen. Ze deed de andere schouderband van haar rugzak ook maar om, voor ze tegen haar eigen gevoel in ging, om achter hem te kruipen. Hoewel ze zich echt niet beter voelde door de woorden van Ross, dat ze wel oké ging zijn. Zolang ze zich maar beet hield. Ze was ook niet van plan geweest met haar armen in de lucht te gaan zitten.
''I'm not sure about that, tho.'', merkte ze dan ook op. ''Do you even know how many people die with motoraccidents?'' merkte ze op toen ze goed achter hem zat en zijn advies hoe dan ook op had gevolgd. Het voelde wat raar om het te doen, maar dood wou ze ook niet en daarom had ze haar armen ook rond zijn middel gelegd en hem stevig beet gehouden.

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Ross
'She'll understand why you did it.' Knikte hij geruststellend. Tuurlijk was het oneerlijk, als haar vriendin de volle laag zou krijgen, dat kon ook Ross niet ontkennen, maar als het een echte vriendin was, zou ze het begrijpen. Ze zou begrijpen dat Naliah haar kans schoon had gezien en deze aangenomen had. Als Daisy het beste voor haar vriendin wilde, zou ze dit accepteren. Maar dat nam uiteraard nog niet weg dat het oneerlijk was als haar iets zou overkomen, omdat Naliah vertrokken was en nergens meer te bekennen zou zijn. Maar zo zat de wereld in elkaar, het leven was oneerlijk en soms kon je zulke dingen niet uit de weg gaan. Sterker nog, mééstal kon je zulke dingen niet uit de weg gaan.
Naliah leek het hele motor gebeure maar niets te vinden, maar het voorstel dat ze gedaan had om te gaan lopen, was niet mogelijk. Het zou ze veel te lang duren, bovendien was de motor te zwaar om de hele weg mee te sleuren. Ze zou er toch echt aan moeten geloven. Ross kon zich bijna niet voorstellen dat iemand geen ja zou zeggen tegen een motorritje, maar dat was enkel omdat hij er altijd enorm van genoot. De wind die door zijn haren blies, de omgeving die in een waas aan hem voorbij ging, de controle die hij had over het rijtuig. Hij vond het prettig dat de wereld voor een keer aan hem voorbij ging. Het was een gevoel dat hij op maar een paar andere plekken ook kon krijgen, maar he was zeldzaam. Ross had het soms even nodig, ontsnappen aan de wereld waarin hij leefde, maar vaak lieten zijn gedachten dit niet toe. Het was uitputtend, maar Ross had geleerd er mee te leven. Bovendien was hij alles behalve een opgever, daar deed hij niet aan. Dit was nou eenmaal waarin hij beland was en hij moest het er mee doen. Pas als hij stilstond en er bij na ging denken, dacht hij soms na over hoe anders zijn wereld er uit had kunnen zien als hij niet in de onderwereld beland was, maar dat liet Ross zélf dan weer niet toe. Hij hield er niet van om ''wat als'' scenario's na te trekken, hij leefde in het hier en nu, van dag tot dag.
Hij voelde hoe Naliah plaatsnam op het rijtuig en hier en opmerking bij maakte. Ze voelde zich duidelijk onveilig. Hij voelde haar armen stevig om zijn middel. 'Not on my watch.' Zei hij, voordat hij de ronkende motor startte en weg scheurde. Het was een rit van ongeveer een kwartiertje, korter als Ross de vaart erin zette, maar dat deed hij Naliah maar niet aan. Na 8 minuutjes kwamen ze bij de rand van het bos aan. Ross maakte zich geen zorgen over wat Naliah zou zien of niet, zodra ze in het bos aankwamen, zou ze zich niks meer herinneren. Het was al donker en zij zou niet snappen hoe Ross hier zijn weg zou kunnen vinden. Het was boom na boom en alles leek op elkaar. Het feit dat zij nog zeven minuten door het bos moesten rijden gaf al aan hoe diep zij in het bos woonden. Eigenlijk was het een wonder dat hij wist waar hij heen moest, het was een doolhof, maar hij kende het bos als zijn broekzak, net zoals de rest. Maar zij hadden dan ook vijf jaar oefening gehad. En zelfs met zo'n lange tijd, was het uitzonderlijk.
Het zou enkel een stel bomen en gewassen lijken als je niet wist wat erachter verscholen lag. Ross reed er voorbij en nam een afslag, eentje die leek te leiden tot meer bomen, maar ineens verscheen er een huis voor hun gezichtsveld. Hij was thuis. Er brandde licht binnen, iets wat gezellig oogde. Naast het huis stond een garage, waar ze niet alleen hun auto's en motoren kwijt konden, maar ook nog wat konden sporten als ze dat wilden. Het had er niet uit gezien toen ze voor het eerst op het huis stompelden, maar ze hadden het hun eigen gemaakt. Het was hun plekje geworden en wederom was het uitzonderlijk; ze woonden niet in één of andere loods, maar in een normaal huis. Ze waren het er allemaal mee eens dat hun voorkeur hier naar uit ging. Een loods had immers iets koels, onmenselijk bijna, niet iets wat je je ''thuis'' kon noemen. In een echt huis wonen, gaf hun enige rust in alle chaos. Ross liet de motor tot stilstand komen en sloeg de motor af. Hij wierp een keer een blik op het huis en glimlachte. 'Welcome home.' Sprak hij haar glimlachend toe, voordat hij van de motor af kwam. 

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

''I can only hope.'', was Nia haar antwoord geweest. ''It is not like I will see her ever again.'', mompelde ze nog. Nee, dat zou niet verstandig zijn, om met Daisy af te spreken of ook maar contact te zoeken. Wou ze volledig loskomen van Jason dan toch. Ze zou daarbij niet eens alleen haarzelf in gevaar brengen, als Jason er achter kwam dat ze huisde met Ross... Oh, de poppen zouden dansen en de wereld zou te klein zijn. Het zou een oorlog openen. En zij zou de oorzaak zijn.
Nia wist dan ook niet meer of ze wel zo zeker was van haar zaak, om dit écht te doen. Maar ze zat nu al achterop en ze had zich stevig beet gehouden toen Ross wegreed met het ding. Ze had haar ogen dicht gehouden en haar hoofd tegen zijn rug aan gelegd, zodat ze er zo min mogelijk van mee hoefde te krijgen. Daarbij was het fijn om héél even haar ogen te sluiten. Al was het maar voor vijf minuten, hoe lang de rit ook moge duren.
Het bos was nog zo'n ding waarbij ze tientallen scenario's kon bedenken, wat er met iemand kon gebeuren als je het bos in ging. Hoeveel meisjes werden er wel niet in een bos gevonden? Hoeveel mensen over het algemeen. Er gebeurde veel in een bos en het leek altijd een soort duister aan te trekken als je het Nia vroeg. Ja, ze was een doemdenker. Oprecht en ze maakte zich altijd zorgen over van alles, keek constant over haar schouder en dacht wel tien keer na over haar volgende actie. Dat maakte dat ze nu nog overeind stond, gescheurd weliswaar, maar niet gebroken. Ze stond nog met beide voeten op de grond, voor zolang het nog zou duren dan toch. Haar ogen had ze dan ook pas geopend toen ze tot stilstand leken te komen en er een soort rust werd hervat toen het geronkel van de motor ook verdween.
Nia gaf de helm terug aan Ross zodra ze weer veilig met beide voeten op de grond stond. Even keek ze omhoog naar het huis wat helemaal weggestopt in dit bos, tussen de bomen en onder het dichte bladerdak. Het positieve hieraan was dat het beter was dan een loods, het was jaren geleden dat ze eigenlijk voet in een daadwerkelijk huis had gezet.
''It is a house.'', merkte ze wat dom op met een lichtelijke frons. Normaal zag je een loods, een kelder, een verlaten pand of een appartement ergens weggestopt zoals die van Daisy. Maar dit was een huis. Een écht huis. Het was bijna onwerkelijk te noemen zo diep in het bos dan toch.
''You actually did it...'' hoorde ze een stem zuchten zodra de deur open was gegaan. Ergens blij dat ze nog achter Ross stond, half dan toch, en ze had in een reflex zijn hand beet gepakt. Uiteindelijk voelde dat veiliger en hoe kinderlijk het ook mocht zijn op dit moment, ze had liever een hand beet nu. En misschien de komende tijd ook nog wel.
''Seems I'm not wanted anyhow.'', mompelde ze zachtjes zodat alleen Ross het kon horen. Logisch, hij nam een risico door haar hier mee naar toe te nemen. Een gigantische risico.

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Ross
Hij had haar woorden aangehoord, maar had er niet meer op gereageerd. De kans was inderdaad klein dat ze elkaar nog zouden zien, maar Ross wilde het niet als onmogelijk bestempelen. Voor de komende tijd was het niet handig om contact met haar te zoeken, of met wie dan ook. Jason en de rest van zijn bende moest eerst bedaren van de schrik, als ze zouden merken dat Naliah in stof opgegaan was. Ross wist zeker dat er niet meteen naar hem gewezen zou worden. Jason had geen idee dat zij elkaar al een keer ontmoet hadden, noch dat zij zelfs het bed met elkaar gedeeld hadden, dus zijn vinger zou niet meteen Ross' richting in wijzen. Wellicht op een gegeven moment, als hij ten einde raad was, maar Ross zou hem op een afstand houden en ontkennen zolang dat kon. Ze vonden wel een oplossing, als Naliah maar veilig was. 
Aangekomen bij het huis glimlachte hij om haar reactie. Ze was verbaasd en hij had niet anders verwacht. Ze had vast een zoveelste loods verwacht, of iets wat daarop leek. Dat zij plosteling tegen een doodnormaal huis aan keek was dan uiteraard een verrassing. Een fijne verrassing, hoopte hij dan toch. 'I know.' Lachte hij, na haar verwonderde opmerking. Hij pakte de motorhelm van haar aan en hing deze weer terug aan het stuur. Net op dat moment echter, hoorde hij de deur open gaan en nam hij de stem van zijn oudste broer waar, Riker. Ross' ogen schoten zijn kant op. Naast de deur kwam hij zuchtend tot stilstand en sloeg hij zijn armen over elkaar heen. Zijn blik gleed naar Naliah, die Ross' hand beet gepakt had, een poging tot steun. Ross kneep een keer geruststellend in haar hand en deed een stap naar rechts, zodat hij bijna helemaal voor haar stond. Hiermee nam hij onbewust een beschermende houding aan. 'I told you I would,' zei Ross. 'And I also told you to be nice.' Riker schudde zijn hoofd en gaf hiermee wederom aan dat hij het er niet mee eens was. Jammer voor hem dat Ross op dit moment niet om zijn mening gaf. 'Do you have any idea what you could be dragging us into right now?' Zei Riker, een felle toon onder zijn woorden geplakt. 'I'm not dragging us into anything.' Riposteerde hij, maar zijn broer hoorde hem niet. Hij vertikte het om te luisteren naar wat hij te zeggen had. 'Ross, you did not think this through, this was a mistake and you should've discussed it with us. I know you're reckless as can be, but you could be taking us down with you by doing something foolish like this.' Ross raakte geïrriteerd en hij deed geen pogingen meer dit te bedrukken. Hij liet Naliah's hand los en stapte op zijn broer af. 'I have been doing this for over four years for fucks sake and we're all still alive, doesn't that prove enough to you?' Bromde hij. 'Now stop being so fucking dramatic and just trust me. I know what I'm doing. We'll talk about this some other time.' Riker bleef stil en Ross zag de vlam protest in zijn ogen doven. Hij knikte, Ross deed hetzelfde. Riker's ogen gleden langs Ross heen, naar Naliah. Hij deed een paar stappen naar haar toe en stak zijn hand uit. 'I'm Riker.' Het was duidelijk dat hij niet blij was, maar het feit dat hij zich voorstelde was een teken dat hij zéker niet zou proberen Naliah een vervelend verblijf te veroorzaken. Hij zou op een zo normaal mogelijke manier met haar om proberen te gaan, ondanks dat zijn mening hem wellicht andere dingen influisterde. Riker had een groot hart, echt waar, maar zijn grootste angst was deze famile ten onder zien gaan en hij was bereid álles te doen om dat te voorkomen. Zijn houding was hierdoor geen raadsel voor Ross, hij wist dat het voortkwam uit liefde voor zijn familie. 'I'll see you inside.' Sprak Riker toen hij Ross voorbij kwam gelopen. Riker verdween weer naar binnen toe, iets rustiger dan hoe hij naar buiten gekomen was. Ross draaide zich om naar Naliah en glimlachte zwakjes naar haar. 'I'm sorry about that.' Mompelde hij en liep weer naar haar toe. 'Here, let me take this.' Opperde hij, doelend op de rugzak die hij van haar over wilde nemen. 

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Haar bruine ogen hadden heel even naar Ross gekeken, die reageerde alsof het normaal was voor... Mensen zoals hun, om een huis te bezitten. Zelfs al was het diep in de bossen weg gestopt, dat had ook wel weer iets. Hoewel het bos nog steeds kriebels bezorgde bij haar dan toch. Maar wederom; Nia was een doemdenker en ze had al honderd redenen bedacht hoe ze hier aan haar einde kon komen. Een beetje dramatisch, dat dan wel. Ze kon er niets aan doen dat ze het deed, het was een soort vluchtmodus die ervoor zorgde dat ze alert bleef en het onverwachte kon verwachten. Hoewel de vermoeidheid daar weer een schepje bovenop deed, wat zorgde dat ze eigenlijk helemaal niet zo scherp was als ze zou willen.
Fronsend keek ze naar de persoon die door de deur was gekomen, die misschien wel meer op Ross leek dan ze wou inzien. Zijn karakter aan de andere hang... wel, die liet geen goede indruk bij haar achter op dit moment. Maar kon ze het hem kwalijk nemen? Nee. Ze kwam hier ook maar binnen walsen omdat ze als een puppy maar gewoon het eerste beste bot had gepakt, een uitweg in dit geval. Als het al een echte uitweg was. Ze keek dan ook even van de één naar de ander en voor ze het wist was er een woordenwisseling waarbij ze achter Ross' rug weg werd gestopt. Niet dat ze dat erg vond eigenlijk. Nia kon er ook niets aan doen dan, dat er een zuchtje ontsnapte omdat ze wist dat dit haar schuld was. Ook iets waar ze goed in was, de irritaties hoog op laten lopen. Zelfs Jason had ze nooit kunnen kalmeren in zijn buien.
Zwijgend keek ze toe hoe de jongen, die zich voorstelde als Riker, voor haar neus tot stilstand kwam. Heel even had ze naar zijn hand gekeken, voor ze haar handen achter haar rug bewoog en een stap achteruit zette. Dat voordat ze weer het lef had om op te kijken.
''Naliah.'', was er dan ook over haar lippen gerold. Enorm zacht dan toch omdat ze zich best geïntimideerd voelde door hem. Het gaf voor nu geen goed gevoel en hopelijk kon hij haar ruimte op dit moment respecteren. Het was voor Nia erg veel geweest voor op één dagen, twee dagen eigenlijk, en ze merkte dat het haar langzaam begon op te breken. Daarbij was het meer haar eigen angst, ondanks, die haar influisterde om afstand te nemen.
Nia schrok op uit haar gedachten toen Ross ineens iets opperde over haar tas, waarop ze het ding maar aan hem over gaf. Als ze Ross nu een beetje kende, was tegen hem in gaan ook zoiets wat je liever niet deed. Daarom was het niet lastig om haar tas over te geven, hoewel ze het liever zelf had gedragen dan toch. Even fronste ze ook moeilijk.
''How many?'' had ze gevraagd. ''Of you guys.'', verklaarde ze haar vraag nader terwijl ze achter hem aan was gelopen. ''And have you always lived here?'' vuurde ze er nog een vraag achteraan. Nee, natuurlijk niet. Dat was een stomme vraag. Natuurlijk was hij ook ergens geboren en getogen, welsiwaar nog wel in een betere omgeving ook.