O | Try to be King, but the Ace is back.

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Ross
Ze had Riker's hand niet beetgepakt en dit begreep hij. Lichamelijk contact zou voor wie weet hoe lang nog even oncomfortabel voelen en iedereen in dit huis zou dat begrijpen en accepteren. Het zou voor allemaal wellicht aanvoelen als een déjà vu, maar niemand zou er iets over prijsgeven. Het enige wat nu telde was dat Naliah zich veilig zou voelen hier, en dat was ze ook. Riker zou wellicht voor een paar dagen nog moeilijk blijven doen, maar Ross wist heel zeker dat hij bij zou draaien en haar net zo hartelijk zou ontvangen als de anderen dit zouden doen. Ergens nam Ross het zijn broer ook niet kwalijk dat hij zich op deze manier opstelde, wantrouwend. Hij had net als iedereen in dat huis het beste met de familie voor en wellicht voelde hij zich, ook al had Ross min of meer de leiding, alsnog enigszins verantwoordelijk voor het gezin, gezien hij de oudste was. De kapitein van het schip, grapte Riker zelf soms wel eens, vaak voegde hij hier aan toe dat hij die rol sinds ze in de onderwereld beland waren aan Ross overgegeven had. En misschien had hij daar wel gelijk in. 
Ross nam de tas van Naliah over en sloeg een van de hengsels over zijn schouder heen. Dit moest voor Naliah geen prettig welkom zijn geweest en hij vond het dan ook vervelend dat het zo verlopen was. Hij hoopte enkel dat ze nog steeds dacht dat ze de goede beslissing gemaakt had, want Ross wíst dat ze hier velen malen beter en veiliger zat dan bij Jason. Het ging er echt niet altijd zo aan toe, sterker nog, deze ontmoeting met Riker was zeldzaam geweest. Meestal hing er een luchtige, plagende sfeer en dat was wanneer ze de typische broers uithingen. Ook Rydel deed vaak genoeg mee met de plagerijtjes en stoeipartijen. Echter waren ze gedwongen vaak ook serieus te zijn en daar waren zij ook allemaal toe in staat. Als het er op aan kwam waren ze een erg goed team. Er viel niets op te merken aan de samenwerking. 
Naliah vroeg met hoeveel ze waren. 'Six, if you count me in.' Beantwoordde hij haar vraag. 'They're my siblings, except for the one that's dating my sister.' Legde hij uit. Dat was wellicht ook wel nieuw voor haar; een bende vol verwanten. Ellington mocht dan wel niet hun broer zijn als het aankwam op DNA, maar hij was er al bijna hun hele leven bij geweest en verdiende de titel ''broer'' wel degelijk, al helemaal nu hij al een lange tijd met Rydel was. Ross schudde zijn hoofd bij haar volgende vraag. 'No, we've lived here for about five years now. I was only seventeen when we found this place.' Hij opende de deur en hield deze open voor Naliah. Hij wierp haar een glimlachje toe, een poging haar zenuwen, of wat het ook was dat ze op dit moment voelde, van haar weg te nemen. Ze hoefde zich geen zorgen meer te maken over haar veiligheid, ze was in goede handen. Maar hij begreep dat dit besef niet van de ene op de andere seconde kwam. Het zou tijd kosten, en daar hadden ze genoeg van. Ross sloot de deur achter Naliah en deed een stap verder het halletje in. De deur naar rechts stond open, eentje die naar de woonkamer leidde. Ross keek naar binnen en zag zijn broers en Rydel netjes verzameld in de woonkamer zitten. Ze keken wat tv, maar merkten het tweetal al snel genoeg op. 'Let's say hi real quick.' Zei hij zachtjes tegen Naliah en legde geruststellend zijn hand op haar onderrug. Hij begeleidde haar de kamer in en kwam net nadat ze de deur gepasseerd hadden tot stilstand. Hij hield met opzet deze afstand, Ross wilde haar niet opgelaten laten voelen, of overweldigd. Ross' ogen kruisten die van Rydel, die hem een warme glimlach toe wierp. Het gaf aan dat ze blij was dat Ross iemand uit zo'n vreselijke situatie gered had. 'Hey, Naliah, right?' Glimlachte Rydel vervolgens verwelkomend naar de dame die naast Ross stond. Rydel's manier van omgang was hartverwarmend en zo was zij altijd al geweest. Ze was aardig tegen iedereen en kon het werkelijk met elk persoon vinden, het was ongelofelijk. Ze begrepen allemaal waarom Ross de afstand tussen hen gehouden had en bleven daarom allemaal netjes zitten. 'I'm Rydel, nice to meet you.' Was het volgende wat zijn zus de jongedame toewierp. 'Yeah, let me introduce you to everyone.' Sprak Ross vervolgens. 'That's Rocky,' zei Ross, wenkend naar zijn andere broer. Hij wierp Naliah een glimlach toe. 'Ryland, the youngest in the house,' Ryland stak begroetend zijn hand in de lucht en werd vrijwel hierna meteen plagend in zijn zij geprikt door Rocky. 'Riker, who you've already met.' Riker knikte enkel. 'And last but not least Ellington, the brother-in-law.' Zei Ross, waarbij hij Ellington een grijnzende blik toegeworpen had. Ellington had het niet zo op die benaming, maar daarom plaagde Ross hem er met opzet graag mee. 'Don't worry, you'll get used to all the R's, believe me.' Zei Ellington tegen Naliah. Ross kon zich voorstellen dat zij wellicht doodop was nu en dat dit nogal een grote impact had. Hij besloot het hier dan ook maar even bij te laten voor nu. Ross knikte. 'We'll be upstairs.' 

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Naliah fronste even door het aantal wat ze te horen kreeg. ''That's not much.'', mompelde ze. ''But then again, you're hiding in a forest. Maybe that's the very thing that's keeping you allive then.'' Ze had het niet eens zozeer tegen hem. Maar ze wist dat Jason zich omringde met veel meer mensen, ieder z'n kwaliteiten. Dus als het erop aan kwam, dan wist ze niet zeker of Ross wel staande zou blijven in een kruisvuur. Oké, niet doemdenken nu. Ze was bij Jason weg, ze was veilig voor nu en de rest kwam later wel. Toch? De vragen dwarrelden alweer omhoog alsof ze te licht waren om te zinken, dat was één ding wat zeker was. Misschien moest ze een poging doen om een week een winterslaap te houden en even alles op nul te zetten voor ze weer logisch kon nadenken. Naast dat ze moe was, bonkte haar hoofd ook nogal. Wat niet gek was, gezien de blauwe plek midden in haar gezicht en dikke onderlip dan toch. Nog zoiets waar ze naar moest kijken, om er zeker van te zijn dat het genas en het niet ging ontsteken of iets. Er zou vast water zijn.
Vluchtig telde ze even. ''So you're twentytwo now.'', merkte ze op. Drie jaar ouder dan haar dus en daarmee vroeg ze zich af of ze de jongste zou zijn vanaf nu, maar goed. Dat was een ding wat dan weer niet al te belangrijk was, ze was nog steeds volwassen en vrij om te gaan en staan waar ze wou. Hoewel ze dat liever niet deed, het voelde veilig genoeg in Ross' buurt, om daar ook te blijven hangen voor ze alles uitgezocht had en ook wist wat zij allemaal precies wou. Verwachtte van haar leven, dat was het betere woord ervoor. Uiteindelijk was er veel waar ze niet zeker over was, haar leven for one.
Het was een beetje veel, maar ze gokte zo dat ze de namen wel kon onthouden. Haar bruine ogen waren alle gezichten even langs gegaan voor ze bij Ellington bleven hangen, die zei dat ze er wel aan zou wennen. Aan de broers en zus dus. ''If everyone has a character like Ross, I doubt it.'', wist ze er toch nog uit te krijgen. Het was ongemeend dan toch, en ze had haar gezicht weer in een plooi moeten trekken om de snee in haar lip niet open te laten barsten nu het net begon te helen.
Naar boven gaan was misschien het verstandigste en daarom vond ze het ook wel goed op deze manier. Daarmee had ze haarzelf ook omgedraaid, zodat ze achter Ross aan kon lopen en ze had haar hand op de trapleuning gelegd toen ze aan die klim was begonnen. Dit huis was ergens klein, maar ook groot genoeg. Het was huiselijk en het was gek om dat gevoel te hebben. In de slaapkamer had ze even rondgekeken en hoewel ze normaal over het bed zou vallen, kon het haar nu weinig schelen dat ze nu moest delen. Een bed was fijn en het leek haar haast te roepen.
''Why me?'' vroeg ze zich toch af. ''That evening.'', doelde ze op de eerste keer dat ze elkaar eigenlijk tegen het lijf waren gelopen. Want als hij geen contact met haar had gelegd, had ze nu nog bij Jason gezeten. Dat was een ding wat zeker was. Ze had haarzelf dan ook omgedraaid en haar bruine ogen vragend op Ross gericht.

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Ross
Het was inderdaad geen groot aantal, daar had ze gelijk in, maar ze deden het al jaren op deze manier. 'Let's just say we're good at what we do.' Zei hij. Hoewel hij Naliah wel vertrouwde, vond hij het niet nodig om meteen allerlei informatie aan haar vrij te geven. Hij had ondertussen al heel wat dingen achterwegen gelaten en vond het ook niet nodig om haar te vertellen dat als zij de hulp écht nodig hadden, zij wel een paar bondgenoten hadden. Ross vond het nu uiterst irrelevante informatie. Ze hadden wel wat anders aan hun hoofd. Voor nu vond Ross het gewoon ontzettend belangrijk dat Naliah zich op haar gemak ging voelen en dat zij in zou zien dat zij de juiste beslissing gemaakt had. Hij gunde het haar gewoon zo om zich ergens veilig te voelen, want hij wist hoe zeldzaam dat gevoel was in de onderwereld. Het woord had voor hem onderhand een hele andere betekenis gekregen. 
Hij knikte bij de conclusie waarop ze gekomen was. 22, de tijd leek voorbij te vliegen. Hij kon het zich nog zo goed voor de geest halen, hoe ze alles achter hadden gelaten om zich ''veilig te voelen''. Ironisch was het, dat ze in een omgeving gevallen waren waar het begrip veilig niet bestond. Oneerlijk, was een woord dat hierbij in hem naar boven kwam zetten. Ze hadden als familie al zoveel moeten doorstaan, waar zou hun lijden stoppen? Zijn ogen gleden een keer over zijn broers en zijn zus, die rustig op de bank zaten. Hij hield zo immens veel van ze, hij kon het onmogelijk onder woorden brengen. Toch voelde hij zich soms zó enorm schuldig over de situatie waarin ze zich verkeerden. Een wreed stemmetje in zijn hoofd vertelde hem soms dat het zijn schuld was. 
Hij kon aan Naliah merken dat ze het fijn vond dat ze op een gegeven moment naar boven vertrokken. Er was tijd genoeg om elkaar te leren kennen, dat had geen haast. Ross liep de trap op, met Naliah achter zich aan. Hij liep de overloop over langs een paar deuren, waarvan de laatste de zijne was. Eenmaal zijn kamer bereikt hield hij de deur voor haar open en deed deze weer dicht toen ze eenmaal binnen was. Veel was er niet te zien in zijn kamer. De voor de handliggende meubels stonden er in en verder hingen er wat muziekplaten aan de muur. Daar hield het wel zo'n beetje op. Hij gooide het altijd maar op dat hij er nooit tijd voor had gehad er iets beters van te maken. Bovendien was een kamer decoreren wel zijn laatste zorg in het dagelijks leven. Ross keek om naar Naliah toen haar stem door de kamer klonk. Hij nam plaats op de rand van het bed, maar hoefde niet lang na te denken over zijn antwoord. Ross dacht terug aan de avond in kwestie. Zijn mondhoeken krulden een stukje omhoog. 'You intrigued me.' Gaf hij toe, niet bang om haar de waarheid te vertellen. Hij liet zijn ogen een keer over haar perfecte gezicht glijden. Voor even zag hij Naliah zoals ze die avond voor zijn neus had gestaan, opgetut voor een avondje uit. Hij glimlachte. 'And honestly, you still do.' Zei hij. 

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

''You sure are, since you are still standing. You all.'', was haar tegenreactie weer geweest. Ze wou het niet eens weten hoe hij het voor elkaar had gekregen, het ging haar helemaal niets aan. Ze had er juist van los willen komen, voor zover dat kon, en dat betekende dat ze zich niet opnieuw ging moeien met dingen die haar helemaal niet aan gingen. Dingen waar ze niets mee te maken hadden, dingen die ze beter niet kon weten dus. Daarom had ze ook gezwegen en had ze hem maar gewoon gevolgd naar boven toe. Het was een kleine overloop, met precies genoeg deuren leek het. Eentje extra, dat moest de badkamer zijn voor zover zij iets kon bedenken. Het was gek om een huiselijk gevoel te hebben, dat zeker.
Naliah was veertien geweest dat ze weg was gelopen van het huis en in eerste instantie had ze nog een jaar doorgebracht bij een tante en niet veel later was ze Jason eigenlijk tegen het lijf gelopen. Gek om te denken dat dat alweer vier jaar terug was. Hij was dan ook zeker aardiger geweest in het begin, maar dat was een masker geweest. Dat kon ze nu ook wel inzien. Ze was toen ook zeker niet van de wal in de sloot gesprongen. Nia was heel langzaam het wereldje in gezogen en ze had als een vlieg in het web gezeten op een gegeven moment. Hoe meer ze haar best had gedaan om los te komen, hoe vaster ze kwam te zitten. Tot Ross om de hoek kwam kijken dan toch. Ook niet gepland dan toch. In eerste instantie had ze zich ook enorm schuldig gevoeld wegens wat er gebeurd was, omdat ze wist dat het haar-haar hoofd had kunnen kosten als Jason er achter was gekomen. Er mocht dan niets tussen hen zijn. Maar ze was zeker zijn bezit geweest. Geweest... Raar woord om over na te denken.
''Ah.'', rolde er over haar lippen bij Ross' woorden. Ze had echter haar ogen gehad op de spulletjes die in zijn kamer stonden. Er rezen weer vragen bij haar, maar ze hield ze achter haar tanden, omdat ze anders als één of ander nieuwsgierig kind over zou komen en dat was de laatste indruk die ze wou maken. Ze kenden elkaar misschien, maar ze kenden elkaar óók niet. Ze hadden iets heel intiems gedeeld, maar ze hadden absoluut niet de tijd genomen om elkaar te leren kennen op andere levels.
''I do, hm?'' merkte ze met een zuinige glimlach op. Vooral omdat ze er niets meer van kon maken door de pijn die door haar gezicht heen bonkte, dus hij moest het er maar even mee doen. Nia had zichzelf daarbij weer omgedraaid en had hem aangekeken met haar bruine ogen. Bekeken misschien zelfs wel.
''I'm not going to say I'm sorry tho, because I would be lying then. In the end it kinda safed me.'', glimlachte ze zuinig. Misschien was het wat stom om te zeggen dan toch, maar ze meende het wel. Ze had er geen spijt van, allerminst. Het had haar gebracht waar ze nu stond, maar het had ook zeker enige interesse van haar kant gewekt en die was zeker blijven hangen nadat ze elkaar na die nacht eigenlijk niet meer gezien hadden. Hoewel ze niet zo goed wist wat ze nú moest, daarom bleef ze misschien ook wel wat stom in het midden van de kamer staan en had ze haar ogen ook neer geslagen.

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Ross
Hij knikte. 'I know, it's a miracle.' Verzuchtte hij. Een wonder, dat was het zeker. Ze hadden al in meerdere levensbedreigende situaties gezeten, maar elke keer kwamen ze er weer goed van af. Ross was er van overtugid dat dit kwam door hun samenwerking. Ze begrepen precies wat er van elkaar verwacht werd en wat er gebeuren moest. Hun communicatie was uitstekend. Maar juist omdat het al zo lang goed ging, vreesde Ross de toekomst. Hij was als de dood dat het een keer mis ging en dat er iemand gewond zou raken of erger, zou overlijden. Ergens was het naïef om te denken dat het áltijd goed zou blijven gaan, dat was simpelweg onmogelijk. Maar een jongeman kon dromen, en dat deed hij zeker. Hij had al zijn dromen op moeten geven voor het leven dat ze nu hadden. Hun toekomsten waren één voor één in duigen gevallen en het enige licht dat daar nog in te vinden was, was verdreven door duisternis. De enige droom die hij nog overhad was dat zijn familie bij elkaar zou blijven en die droom zou hij nooit opgeven. Zelfs niet als het onmogelijk leek, zelfs niet als alle hoop verdwenen was en er geen enkele houdvast meer was. Hij zou niet loslaten van die gedachte. 
Het had haar gered, zei ze. Ross wist niet of dit waar was. Ja, ze intrigeerde hem zoals iemand nog nooit eerder bij hem gedaan had en tuurlijk, het had zeker een rol gespeeld in de beslissingen die hij genomen had, maar hij had zichzelf ook herkend in haar en haar situatie, en dat had de doorslag gegeven. Dit zou hij haar echter niet zeggen. Ross was zuinig op zijn verleden, hij deelde het niet graag. Het liefst vergat hij het, bande hij al die jaren uit zijn gedachten en keek hij er nooit meer naar om, maar dat was onhaalbaar en onmogelijk. Alle herinneringen die hierbij hoorden zaten altijd weg gepropt in het verste hoekje van zijn hersenen, maar soms, heel soms, herinnerde iets of iemand hem aan die tijd. Die oh zo verschrikkelijke tijd. 
'Stop standing there like you're lost.' Lachte Ross. Vervolgens pakte hij voorzichtig haar arm beet en trok haar naast hem. Zo, dat was beter. Hij hechtte zijn ogen aan de hare. 'What's on your mind?' Vroeg hij haar. Er moesten op dit moment wel duizenden dingen door haar heen gaan, dat kon niet anders. De vraag was misschien ook wel een beetje om te pijlen hoe het nu met haar ging. Dit vond Ross belangrijk. 

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

''It is, and you should take very good care of that miracle.'', merkte ze nog op. ''They adore- and look up to you, not only as their brother, also as the brain of this... gang. Let we call it that.'', knikte ze vast besloten. Zoveel had ze al wel kunnen zien toen ze ieders gezicht had staan bestuderen in de woonkamer en de manier waarop ze naar Ross hadden gekeken. Hoewel Riker een pittig karakter leek te hebben, maar niet veel pittiger dan Ross. Daarom was het niet lastig geweest om die opmerking te maken in de woonkamer. Ze was al genoeg over Ross te weten gekomen, al dan niet zozeer situatie maar gewoon eerder karakter, na één avond. En het feit dat hij dit voor haar deed, voor wat voor reden dan ook – ze hoefde het niet eens te weten, maakte dat zijn hart groot genoeg was om iemand toe te laten. Uiteindelijk kon ze ieders wantrouwen ook wel snappen, zelfs zij zou het doen en ze wist ook dat het lastig was om iemand toe te laten in hun wereld. Zelfs haar hart was gekrompen, tezamen met haar ego, eigen wil en een hoop andere dingen die haar Naliah maken dan toch. Maar dat was iets waar ze nu aan kon gaan werken, vanaf nu, toch?
Nia struikelde nog net niet toen Ross haar naar het bed toe trok, waarna ze met haar kont op het randje van het matras belandde. Ze stopte een paar losgekomen lokken weer achter haar oren en keek heel even naar haar handen, bedenkelijk, voor ze naar hem opkeek en hem wederom wat onderzoekend aankeek. Vooral omdat ze niet zo goed leek te begrijpen waarom hij wou weten wat er in haar om ging. Niemand had zich er jaren lang in geïnteresseerd hoe zij zich voelde, wat zij dacht en het was misschien wat onwennig om die vraag ineens te krijgen. Aan de ene kant wou Nia zich namelijk open stellen, maar een stemmetje in haar hoofd zei haar wijselijk haar mond te houden. Vooral omdat het bij Jason altijd verkeerd zou vallen en dat had haar wel eens meer opgeleverd dan een blauwe jukbeen en gescheurde lip.
''Daisy, Jason, the whole situation, my decission to go with you, the fact my heart stopped riding on that thing of yours, asking myself what everyone here is thinking. However Riker already made that clear.'', somde ze een hele hoop op waarna ze even diep moest ademhalen omdat ze dat haast was vergeten. ''I suppose the main question on my mind is, how I could've been soo stupid four years ago.'', besloot ze uiteindelijk maar. ''If I just had said no then, I would be probaly be working as a maid in a cute restaurant and studying something like economy and business with a dream of being a lawyer on one point.'', lachte ze wat stom. Een stomme droom, een stomme gedachte.

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Ross
Hij moest goed voor het wonder zorgen, zei ze. Dat was zo en dat deed hij al jaren. Het was alles behalve makkelijk, maar de liefde die hij voor deze mensen voelden was het waard. Hij had werkelijk alles voor ze over, daar was geen twijfel over mogelijk. Zijn broers en zus beschermen was iets waar hij elke seconde van de dag mee bezig was, niets was belangrijker. Het drukte een enorme last op zijn schouders, want hij voelde het alsof het zijn verantwoordelijkheid was. Als één van hun iets overkwam, zou dat Ross' schuld zijn. Tenminste, dat dacht hij. Dat was nogal een gedachte om mee te leven, maar zo was het al die tijd al geweest. Ross zou verloren zijn, als iemand uit dit gezin weg zou vallen. Hij zou eraan kapot gaan, aan puur verdriet, maar ook aan de schuld die hij zou voelen. Ross was de leider van deze bende, hij hoorde ze te beschermen en veilig te houden. En als hij hier in zou falen, was de enige die schuldig bewezen kon worden, Ross.
Hij zag een sprankeltje onbegrip door haar ogen schieten. Wellicht kwam de vraag voor haar uit het niets, of misschien werd het haar nooit gesteld. Die laatste optie zou hem pijnigen. Jason had haar meer aangetast dan hij gedacht had. Waarom het Ross zo aan het hart ging wist hij niet. Het was voor hem ook onbekend terrein, dat hij plotseling zoveel gaf om wat er met iemand gebeurde die hij amper kende. Toch had er geen twijfel over bestaan dat hij haar wilde helpen en dat was een gevoel dat enkel zijn familie teweeg kon brengen. Het was verwarrend voor Ross, hij begreep het niet. 
In Naliah's antwoord kwam Riker's naam voor en dit verbaasde hem niet. Zijn reactie was niet fijn geweest voor haar, dat wist hij. Hij had het zich dan ook iets anders voorgesteld, maar dat soort dingen kon hij niet besturen. Gelukkig was Ross er van overtuigd dat Riker bij zou draaien, dat kon niet anders. Of zou Riker werkelijk volhouden? Ging zijn angst om deze familie uit elkaar te zien vallen werkelijk zo diep? Ross luisterde aandachtig naar Naliah en het scenario dat zij uitspeelde in haar hoofd. 'It's not the things you could've had that you should be looking at.' Zei hij. Hij sprak uit ervaring, het maakte je kapot. Het bracht een immens gevoel van verdriet en gemis teweeg. Dat was een gevaarlijke combinatie. 'I could lay awake all night, thinking about all the dreams that scattered right before my eyes, but it is the here and now that matters.' Zijn ogen gleden onbewust af naar de muziekplaten die aan zijn muur hingen. Hij glimlachte klein, maar deze verdween vrij snel weer van zijn gezicht af. 'We can't change our past, but we can change the future.' Zijn ogen vonden de hare weer. 'And I'm glad I got to change yours today.' In Jason's gezelschap was haar toekomst geminimaliseerd. Naliah was klein gehouden, terwijl zij zoveel potentie in zich had. Momenteel gingen er nieuwe deuren voor haar open, die voorheen op slot hadden gezeten. Nee, ze zou nog steeds niet alles kunnen doen waar zij wellicht van gedroomd had, maar een kans op het vinden van geluk, was terug in haar handen gevallen. En hij gunde het haar. Van harte.

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Oké, misschien was het allemaal wat veel. Wat ze er zo uit gooide, maar hij had er naar gevraagd. Toch? Daarom was het oké om het eruit te gooien. Dacht ze. Hoopte ze. Ze was ineens niet zo zeker van haar zaak en vroeg haarzelf af of ze niet beter haar mond had kunnen houden. Een moeilijke frons vormde zich dan ook met haar wenkbrauwen, waarop ze haar ogen weer neer sloeg en naar haar handen had gekeken, welke in haar schoot lagen. Haar smalle vingers speelde met een ring die rond haar rechter ringvinger zat, die had daar altijd al gezeten. Nog ver voor ze Jason had leren kennen. Het verhaal daarom heen was dan ook pijnlijk, dus daar wou ze niet eens over na denken. Nia betrapte haarzelf erop dat ze een zucht vrij liet, waarna ze opkeek naar Ross die daadwerkelijk op haar in ging.
Uiteindelijk had Ross wel gelijk. Het had geen nu om naar het verleden te kijken. Om te kijken naar wat ze graag gedaan had, wat ze had kúnnen doen, wíllen doen. Het was toch allemaal niet gebeurd en ze ging er toch niets meer aan veranderen. Ze kon niet terug het verleden in en haar acties herleven. Nog niet eens te benoemen dat ze Ross dan waarschijnlijk niet eens had gekend, hoewel ze niet zo goed snapte waarom ze daar persé aan dacht. Het was zo verwarrend allemaal, het was veel om te verwerken en ze merkte dan ook dat haar lichaam meer en meer moeite kreeg om alles bij te benen door de vermoeidheid. Haar hoofd eigenlijk, deze had immers overuren gedraaid en nu ze een beetje rust had, stortte ze nog net niet in. Ze kon een week slapen, als het aan Nia lag.
Een zuinige glimlach sierde Nia weer bij de rest van Ross' woorden. ''I think you're right. Thank you.'', gaf ze dan ook maar toe. Hoewel ze niet graag dingen toe gaf, maar normaal hoefde dat ook niet omdat ze al meer gesproken had dan ze normaal deed. Gek eigenlijk, hoe ze op de achtergrond had geleefd. Enkel naar voren tredend wanneer het van haar verlangd werd. Maar ze wist ook dat er weinig aan hun toekomst te veranderen was, eenmaal vast in het web, altijd vast in het web. Dat had ze wel geleerd.
Waarom ze dit precies ging doen, wist ze niet. Misschien om haar bedankje wat kracht te geven. Nia had haarzelf iets gedraaid en haar bruine ogen kort even over de scherpe contouren van Ross' gezicht laten gaan, dat voor ze iets naar voren boog en haar hand tegen zijn kaak/hals aan had gelegd zodat ze niet ineens naar voren zou kukelen. Daarna had ze haar lippen tegen die van hem aangelegd en hoewel het wat pijn deed, voelde het niet verkeerd. Dat er iets speelde was overduidelijk, wát was enkel de vraag.

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Ross
Ergens had het Ross wel verbaasd, dat Naliah zo open antwoord gegeven had op zijn vraag, maar hij kon niet anders zeggen dan dat hij er blij mee was. Ross wist als geen ander hoe het was om gevoelens te bedrukken en ze in te houden en juist omdat dit hem zo bekend voorkwam, wist hij ook wat voor schade het aan kon richten. Alles stapelde zich op en op een gegeven moment kwam alles in één keer naar buiten. Zulke momenten had hij zelf vaak genoeg gehad en het susde normaalgesproken nog een paar dagen na. Die dagen had hij echter niet de tijd om te herstellen, de wereld draaide door en de onderwereld verschafte geen pauzes. Er stonden continu levens op het spel en hij had geen tijd om stil te staan bij wat er precies in hem om ging, als hij dit deed, vergrootte dat de kans dat hij een misstap zou maken. En een misstap was alles wat er nodig was om alles te verliezen. Dit had hij meerdere keren gezien als zij een andere bende schaakmat hadden. Het herinnerde hem er aan hoe fragiel en kort het leven kon zijn.
Hij knikte glimlachend, na haar bedankje, eentje die Ross nergens voor nodig vond echer. Hij sprak simpelweg uit wat hij bekend voorkwam. Met name toen zij net in de onderwereld terecht gekomen waren, dacht Ross vaak na over de dromen die hij gehad had. Het vrat aan hem van binnen, dat hij zijn toekomstplannen in duigen had moeten zien vallen. Toch was hij uiteindelijk onder dit puin vandaan gekropen om zich vervolgens te beseffen dat hij een heel ander leven had. Ook Naliah zou zich langzaam aan beseffen dat haar toekomst er anders uit zag. Niet alleen vergeleken met toen zijn onder Jason's duim leefde en voordat zij hem tegen komen was, maar ook nu ze hier zat met Ross. Ze moest wel in de war zijn, dat kon niet anders. Waarom hij zich zo met haar en haar gevoelens bezig hield was hem onduidelijk. Het frustreerde hem enigszins dat hij hier geen verklaring voor had. Het was immers niets voor hem, om zich zomaar om iemand te bekommeren. Ross handelde op de de hulp die hij destijds ook had willen krijgen, toen hij deze zo enorm hard nodig had gehad. Hij wilde het goed doen bij haar, zodat zij niet hetzelfde mee hoefde te maken als Ross. Riker's opmerking mocht dan wel een pijnpunt bij hem geraakt hebben, maar diep van binnen wist Ross ook dat hij misschien wel gelijk had. Het kwam inderdaad dichtbij. 
Zijn ogen vonden de hare. Ross kon het niet helpen dat elke keer als hij in haar ogen keek, hij terug dacht aan hun avond samen. Ze mochten er dan wel nog niet over gesproken hebben, maar hij wist dat het niet zomaar iets geweest was. Er hing iets tussen hun en dit pikte Naliah ook op. Het verschil was dat zij er naar handelde. Hij voelde de huid van haar zachte hand tegen zijn kaak, maar hij trok niet terug. Hij onderging het, omdat het misschien wel precies was wat hij wilde. Haar lippen raakten de zijne en ondanks dat ze beiden wisten dat dit verboden terrein was, voelde het alles behalve verkeerd. Alsof het zo moest zijn. Ondanks dat het ergens vertrouwd voelde, merkte hij dat het hem overrompelde. Niet zozeer de kus, maar het gevoel dat hij erbij kreeg. Langzaam liet hij haar lippen los. Zijn ogen vonden de hare weer. 'Do you thank everyone like that?' Vroeg hij, een minuscuul glimlachje op zijn gezicht. 

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Nia vond wel degelijk dat ze hem had moeten bedanken. Ross had een groot risico genomen door haar überhaupt alleen al op te zoeken, ze hadden béide een groot risico genomen alleen al door eenmalig samen te zijn. Iets wat had geleid tot schijnbaar meer en misschien zag hij het niet zo, maar ze wist wel zeker dat als ze hem toe afgewezen had, ze hem niet meer terug had gezien. Of wel, maar dan zou hij haar absoluut niet 'gered' hebben uit de situatie waarin ze gezeten had. Dergelijke reddingsacties deed je, in haar beleving dan toch, alleen voor mensen waar je ook iets voor voelde. Dat kon van alles zijn; medelijden, herkenning, een wederdienst of gevoelens in het ergste geval. Gevoelens waren ook zo'n ding die ze geleerd had op te bergen. Het had haar nooit ergens gebracht, enkel dieper in de shit eigenlijk. En toch zat ze hier, met Ross en ze deed wat ze deed. Waarom precies wist ze ook niet... Om hem te bedanken? Misschien. Maar ze wist dat het meer was dan alleen dat.
Natuurlijk was het verboden terrein, maar wat was wel legaal terrein in hún wereld? Er zouden altijd mensen blijven die dingen zouden afkeuren en in die afgunst ook zouden handelen ten nadele van die persoon. Jason zou een groot rood kruis, midden op Ross' voorhoofd plaatsen als hij er ooit achter kwam dat er meer speelde dan slechts een 'reddingsactie' omdat Ross schijnbaar heel goed wist hoe Jason in elkaar zat en wist hoe hij met mensen om ging. Zelfs met een goede dag had ze nog altijd op haar tenen moeten lopen, moeten oppassen met wat ze zei of deed. Heel even leek het alsof ze dat alles los kon laten...
De kus was misschien van korte duur, maar Nia had het idee dat de kus krachtig genoeg was geweest dan toch. Haar bruine ogen hadden zich dan ook weer geopend, waarna ze even goed naar hem op had gekeken. Nu ze zó dicht bij zijn gezicht was, kon ze het niet later om een héél klein kleurverschil op te merken in zijn ogen, wat een soort groene waas veroorzaakte. Een glimlach sierde haar echter bij de vraag die ze naar zich toegeworpen kreeg.
''You're te first, to be honest.'', gaf ze maar toe met een fluistering. Nee, ze bedankte zeker niet iedereen zo. Ze had het voorheen niet eens in haar hoofd gehaald naar een ander te kijken. Daarom was ze ook oprecht bang geweest voor haar leven, na haar avond met Ross samen. Een zorg die eigenlijk leek weg te ebben, als ze heel eerlijk was.
''Unless you disliked it?'' flapte de vraag er ineens uit toen deze door haar hoofd heen schoot. ''I shouldn't have done that. I'm sorry.'', verontschuldigde ze zich ook meteen waarbij ze overeind was gekomen en verwoed een hand door haar haren had gehaald.
''I think I need a good night of sleep, my head is killing me.'', fluisterde ze er nog achteraan. Niet geheel een leugen, maar zeker iets waar ze nu een beetje misbruik van maakte in hoop haarzelf een lastige positie te onthouden. Wat als hij het helemaal niet had gewild. Niet fijn had gevonden. Hoogstwaarschijnlijk was het een eenmalig iets geweest, ondanks alles wat er in de lucht leek te hangen bij hen.