O | Try to be King, but the Ace is back.

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Ross
Het was inderdaad een groot risico geweest en Riker mocht dan wel beweren dat Ross dit niet inzag, maar dat deed hij wel degelijk. Ross wist dondersgoed wat hij zich hiermee op de hals zou kunnen halen, en zijn bende. Als iemand het tweetal samen had gezien en dit door zou spelen aan Jason, waren ze beiden nog lang niet jarig. Jason zou achter Ross en zijn bende aankomen en zou niet stoppen totdat hij Naliah terug had en Ross gestraft was voor wat hij gedaan had. Zo waren er nog tientallen andere dingen die er fout gegaan konden zijn, maar daar wilde hij nu niet over nadenken. Voor nu leek alles geod gegaan te zijn en die gedachte wilde hij het liefst even vasthouden. Hij wilde zich niet onnodig zorgen maken, dat deed Riker immers al voor hem. Hij moest maar snel even met zijn broer gaan praten. Ross wilde gewoon dat hij begreep waarom hij het gedaan had en dat hij inzag dat hij, als het er op aangekomen was, dezelfde keuze gemaakt had. Dat kon niet anders. Ook Riker, zou niemand op die manier laten lijden, wetend dat hij een uitweg kon bieden. In dat geval was Riker nog veel softer dan Ross, dingen die Ross wél over zijn hart kon verkrijgen, kon Riker bijvoorbeeld niet. En eigenlijk deinsde Riker weer terug. Ross had het risico genomen en Riker was bang dat dit fout zou gaan. Er was een duidelijke rollenverdeling, bleek maar weer. En in deze rollen waren zij overduidelijk teruggevallen. Ross die het risico durfde te nemen en Riker die hier wantrouwend op neer keek. 
'Good.' Zei hij op zachte toon en glimlachte klein. Er hing duidelijk spanning in de lucht tussen hun en die was niet verdwenen met deze kus. Wellicht was het er juist door toegenomen. Naliah stelde hem in een opwelling een vraag en vond het nodig hierna vluchtig een verontschuldiging over haar lippen heen te laten rollen. Ross merkte dat haar houding hem in de war bracht, laat staan haar woorden. Het was voor hem volledig onduidelijk wat er in haar om ging en wat er nou precies achter die kus gezeten had. De verontschuldiging maakte het er niet beter op. Ook Ross kwam nu omhoog van het bed en schraapte een keer zijn keel. 'No, it's okay.' Sprak hij maar. Het was niet Ross' bedoeling haar in een ongemakkelijke positie te duwen, dus besloot hij haar de  ruimte te geven, als zij hier behoefte aan had. 'I could crash on the couch, if you want.' Opperde hij. Ze kon de rust wel gebruiken, maar ook kon hij zich ergens voorstellen dat alleen zijn haar gedachten, maar ook de angsten die ze wellicht had, vrijspel zou geven. 

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Natuurlijk moest Nia het allemaal weer ongemakkelijk maken. Ze wist zelf ook niet zo goed wat ze wou, wat ze verwachtte nu ze uit één greep inmiddels verlost was. Daarbij was nog een hoop onduidelijk, dat bleek maar weer en dat zorgde eigenlijk voor heel wat nieuwe scenario's in haar hoofd. Lipbijtend had ze even naar de grond gekeken terwijl ze oprecht alle doemdenkerij uit haar hoofd probeerde te bannen, maar dat was iets wat niet makkelijk was als je dat altijd had gedaan. Het constante op je tenen lopen, omkijken, nadenken en tien keer bedenken wát de gevolgen konden zijn. Nu pas merkte ze hoe erg ze altijd in een positie was geduwd en hoe erg ze altijd onder de duim was gehouden, vier jaar lang. Ze wist amper nog hoe het was om gewoon een keer te doen wat goed voelde, wat zíj wou doen op dat moment, om simpelweg een ijsje te kopen wanneer zij dat wou en dat onbezorgd in het park, op een bankje, kunnen opeten. Nee, dat was absoluut niet iets wat nog in haar leven paste.
En natuurlijk viel het ook op dat Ross zelf ook even niet wist wat er nu gebeurd was en dat liet haar zelfs misschien nog wel harder op haar lip bijten, ondanks dat die pijn deed. Ze had hem zojuist een hele ongemakkelijke vibe gegeven en dat vond ze misschien nog wel erger dan het feit dat ze beide schijnbaar niet heel goed wisten wat ze er precies mee moesten. Daarom schudde ze haar hoofd ook even toen hij iets zei over op de bank slapen. Nee, dat wou ze ook niet.
''No, that's okay. I don't want to be alone.'', gaf ze dan ook maar toe. Als ze nu alleen moest zijn, in een vreemd huis, mét de gedachte dat Jason's fury één dezer dagen op hun dak kon storten... dan zou ze daadwerkelijk nachtmerries krijgen. Ze gedroeg zich werkelijk belachelijk, dat was één ding wat zeker was en ze voelde zich zowaar schuldig tegenover hem. Daarom haalde ze ook even diep adem, voor ze weer naar hem opkeek en hem zo heel even bleef aankijken, terwijl ze naar woorden zocht.
''I'm sorry that I'm soo confusing at the moment.'', verontschuldigde ze zich wederom. ''But I am not sure whát I am expecting at the moment, or what you are expecting from this all. Thát evening and the kiss right now.'', sprak ze zachtjes verder. ''But it felt right, it felt good right now. But I am not sure what kind of feelings belong to that all and I am a complete mess at the moment, to find out on myself.'', mompelde ze. Wel, uiteindelijk stond ze hem hier haast weer om zijn hulp te smeken, voor een antwoord eigenlijk. Even haalde ze diep adem omdat ze dat amper gedaan had tijdens de woorden die één voor één over haar lippen waren gerold. Ze voelde gewoon een enorme druk eigenlijk.
''I suppose I was hoping you had that answer, however I know the situation is not ideal for being perfect lovebirds.'', gaf ze maar toe waarbij ze haar ogen weer neer geslagen had, meer bang voor een afwijzing of een reactie die erger zou zijn dan dat.

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Ross
Ze waren beiden in de war, dat was duidelijk. Maar misschien was dat ook wel begrijpelijk in hun situatie. Die avond die ze samen hadden gehad, de plotselinge ontmoeting bij die onderhandeling... Het contact dat zij hadden was nooit eenvoudig geweest en wellicht was dat ook gewoon niet mogelijk met alles wat er was gebeurd. Zij hadden beiden veel meegemaakt en de onderwereld was keihard. Toch zag Ross een sprankeltje hoop voor hun, voor zijn leven in het algemeen. Dagelijks hield hij zich bezig met duistere zaken en uiteraard had dit invloed op hem en tastte het hem aan. Het droeg een stukje duisternis aan hem over en dit had zich diep in hem genesteld. Hij had het immers nodig om in deze wereld te overleven, maar Ross had nog altijd een hart. Deze mocht dan wel een stukje gekrompen zijn, maar er was genoeg ruimte voor hoop. Dit harde werk moest ooit af gaan betalen en deze dag was nog niet gekomen, maar het kon niet allemaal voor niets zijn geweest. Hij en zijn familie... Ze hadden al zoveel moeten doorstaan, maar wanneer zou de dag aanbreken waarop ze werkelijk gelukkig konden zijn? Tuurlijk mochten ze niet klagen over de dingen die zij hadden, ze hadden bovendien elkaar nog, maar dit was geen leven te noemen. Continu op je hoede zijn, wéten dat het ook maar zo gedaan kon zijn. Ross gunde zijn broers en zus zoveel meer dan dit. Verdienden ze dit niet, na alles?
Ross knikte begrijpelijk. Hij snapte dat ze nu niet alleen wilde zijn. Ze had zoveel voor de kiezen gekregen en het was makkelijk voor haar angsten en doemgedachten om toe te slaan nu zij doodop was. Ze was een makkelijk prooi op dit moment en zij was haar eigen grootste bedreiging. Er volgde wederom een verontschuldiging. Naliah had door dat ze op dit moment verward was en wellicht ook verwarrende signalen afgaf, maar ook dit begreep hij. Er gebeurde op dit moment zoveel, tuurlijk raakte je daar van in de war. Zij werd heen en weer gesmeten tussen werelden en in een moment van plotselinge rust, raakte dit haar hoe dan ook als een klap in het gezicht. 'You're right, this isn't the perfect situation to be lovebirds,' Gaf hij toe. 'But you and I both know that that first time wasn't just a brainless hook up. There are feelings involved and there's no denying that. All I know is that what I'm feeling is right.' Het was voor de hand liggend, dat er iets was tussen hun. Hun situatie was alleen nog al ingewikkeld, maar dat hoefde het niet langer te zijn. 'We have all the time in the world to find out what all of this means.' Zei hij. Bij zijn volgende woorden verscheen er een glimlach op zijn gezicht. 'But what you need right now is a good night sleep, we'll talk about everything tomorrow.'

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Naliah was bang dat ze gewoon bang was om gevoelens toe te laten. Dat was nooit de main-game geweest in haar relatie met Jason dus dat was iets wat zover op de achtergrond was geduwd, dat het haast onwennig was om het toe te laten. Alsof je voor het eerst verliefd was terwijl je nog in de eerste klas zat en niet eens wist wat verliefd zijn eigenlijk inhield. Het voelde een beetje alsof ze het allemaal opnieuw moest ondervinden, maar tegelijk ook bang was voor de reactie van haar ouders richting de persoon die ze thuis bracht. Verschil was dat ze zich eigenlijk helemaal niet hoefde te verantwoorden, alleen tegenover haarzelf, en haar ouders waren al héél lang niet meer in the picture. Haar moeder letterlijk en waar haar vader uithing... ze zou het nog steeds niet weten.
Het ergste was misschien nog wel dat ze misschien die moederlijke advies juist wél nodig had en dat ze haar vader ook nodig had voor een inzicht die los stond van het vrouw zijn en alle complexe gevoelens die bij het vrouw zijn hoorde. Iemand die haar even een schouderklopje gaf, zei dat alles goed kwam en haar hart moest volgen.
''It indeed wasn't brainless.'', beaamde ze hem. ''Far from and it doés feel right.'', bevestigde ze het ook nog maar even dubbel. ''But I don't know how to handle it.'', gaf ze maar meteen toe.
Het zorgde ervoor dat ze heel even diep ademhaalde en haarzelf dwong om weer wat te kalmeren. Misschien was het inderdaad beter om het er morgen over te hebben, wat ze nu precies verwachtte van elkaar, deze situatie en hoe ze verder zouden moeten gaan zonder direct ook een schietschijf op zijn broers en zussen te plaatsen. Hoewel dat wel een beetje onmogelijk was, sinds ze wist dat Jason het liefst eerst alles kapot maakte wat dichtbij stond, voor hij de persoon pakte die hij werkelijk moest hebben. Was het maar om zijn ego te strelen en zijn punt duidelijk te maken, ook naar andere bendes toe.
Naliah was bij zijn volgende woorden naar haar rugzak toe gelopen. Ze had wel aan een shirt gedacht, om in te slapen. En hoewel ze niet zo goed wist wat ze met haar gevoelens moest, dat leken ze beide niet al te goed te weten, was ze niet zó ver gezakt dat ze zich ineens schaamde. Hij had haar toch al gezien met veel minder, dus kon ze zonder na te denken haar kleding ook omwisselen voor het grote, zwarte shirt.
''Just promise me you won't leave me alone.'', vroeg ze hem nog wel om een belofte te maken. Ze wist niet of ze het aankon om nu alleen gelaten te worden en gezien Ross het enige vertrouwde wat ze nog had, vond ze dat ze mocht vragen om deze belofte.

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Ross
Ook voor Ross was het weer een beetje onwennig. Het was lang geleden dat hij zich zo gevoeld had tegenover iemand en misschien had hij het zichzelf ook wel een beetje verboden. Ross was er opzettelijk bij uit de buurt gebleven en had zijn muren hoog gehouden, maar om de één of andere reden was Naliah hier vlekkeloos doorheen geglipt. Hij snapte niet hoe, maar het kon in ieder geval niet meer terug gedraaid worden. En eerlijk gezegd wilde Ross dit ook niet meer. Het voelde goed, om eindelijk weer wat warmte door zijn lichaam te voelen stromen. Alles in zijn wereld was zo enorm grauw en somber, het was alsof er weer wat licht zijn leven in scheen. Hij moest er aan wennen, dat kon hij niet ontkennen en daar zou hij ook niet over liegen. Logisch was het eigenlijk ook wel, dat dit gevoel voor hem simpelweg niet meer bekend was. Het was al zo lang geleden, dat hij dit voelde en het toeliet. Ross deed de moeite er niet eens voor om dit te bevechten, het was er gewoon en hij liet het toe. Het was weer nieuw, maar hij wist zeker dat het niet lang zou duren voordat dit gevoel hem weer bekend was. Hier wilde en kon hij wel aan wennen. Het voelde goed, alsof er eindelijk weer een keer iets ging zoals hij ooit gehoopt had. 
Naliah gaf eerlijk aan dat ze niet wist hoe ze er mee om moest gaan. Ross had hier ook geen antwoord op, maar wist beter wat te doen dan de dame voor zijn neus. Hij pakte zachtjes haar handen vast terwijl zijn ogen de hare vonden. 'I told you, we're in this together. And I meant it.' Zei hij, oprecht. Samen zouden ze er wel uitkomen. Ze zouden deze gevoelens ontrafelen, maar ook een oplossing vinden voor de toekomst die er nu nog niet was. Er was nu nog veel onduidelijkheid waar ze beiden niet veel mee konden, maar hier zou snel genoeg verandering in komen, wist Ross. Het zou goed komen. 
Ook Ross kleedde zich maar alvast om. Het was niets dat ze nog niet van elkaar gezien hadden immers. Hij was in een joggingbroek gesprongen en had zijn shirt achterwegen gelaten. Dit deed hij normaalgesproken ook en Ross was niet van plan zijn routines te laten varen omdat hij toevallig bezoek had. Net toen Ross zich weer naar Naliah omdraaide, hoorde hij haar zachte stem zijn gehoorgang binnen dringen. Beloftes maken, dat deed hij niet graag. Toch wist hij de woorden over zijn lippen te krijgen, omdat hij wist dat hij deze waar kon maken. 'I promise.' Hij wierp haar een warme glimlach toe, voordat hij zich op zijn bed liet ploffen en er een diepe zucht over zijn lippen rolde. Wat een dag. 

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Naliah knikte even toen Ross wederom zei dat ze er samen in zaten. Dat was waar. Letterlijk, maar dus ook figuurlijk en dat haalde toch wel een beetje druk van haar schouders af als ze heel eerlijk was. Wederom had ze zijn ogen bekeken zoals ze een moment eerder ook had gedaan, waarbij ze ook opnieuw haar blik even langs de contouren van zijn gezicht had laten gaan. Hem maar een beetje in de ogen aanstaren was ook zoiets en schamen deed ze niet, om iemand gewoon te bekijken. Haar blik zakte daarna af naar haar handen die bijna verdwenen in die van hem, niet op te merken dat ze warm waren en hoewel ze wat ruw waren, leken ze toch zacht te zijn. Bedenkelijk keek ze er dan ook even naar, want het maakte toch wel het één en ander in haar los, wanneer je het over geborgenheid en veiligheid zou hebben.
''You're too good.'', verzuchtte ze dan ook met enige opluchting. Ze meende het, hij was te goed voor haar op het moment. Hij was al te goed voor haar geweest vanaf het moment dat ze contact hadden gelegd met elkaar en haar gedachte was hij bij hem blijven hangen. Zoals hij had gezegd; het was geen hersenloze actie geweest om met elkaar het bed in te duiken. Laat staan dat het de bedoeling was geweest om het te vergeten dus. Gek eigenlijk, dat iemand in zo'n korte tijd een enorme indruk kon achterlaten. Diep genoeg om het één en ander los te maken, en ook aan te wakkeren dus. Want ook de kus van daarnet was niet iets geweest wat gedachteloos en gevoelloos was gegaan.
Naliah was op het bed gaan zitten en ze had wat geprutst met de dekens die in een rommeltje in elkaar gedraaid hadden gezeten, maar uiteindelijk was het gelukt. Ze kon niet slapen zonder een deken te voelen, een rare tik weliswaar. Ondertussen had ze toegekeken hoe Ross zich omkleedde, gezien er toch niets meer nieuws voor haar te zien was op zich en ze er niet bepaald beschamende gevoelens bij kreeg. Hij zag er gewoon goed uit, daar ging niemand over klagen, en zeker beter dan haar met haar blauwe plekken her en der.
Een kleine glimlach sierde haar toen hij het haar beloofde en daarmee was ze zelf ook iets onderuit gezakt, en had ze geen twee keer nagedacht om zijn hand gewoon beet te pakken en hem tegen haar rug aan te trekken met zijn borst. Zo hadden ze toen ook geslapen en dat was fijn geweest, het zorgde voor wederom geborgenheid en veiligheid. Misschien was het inderdaad goed om niet meer te praten, morgen verder te gaan en nu gewoon te slapen. En met die gedachte was ze ook in slaap gevallen...

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Ross
Hij wilde simpelweg dat Naliah zou beseffen dat ze er niet alleen voor stond. Ross had haar geholpen en hij was van plan dit te blijven doen. De komende tijd zou vast niet makkelijk voor haar worden, ze zou tot de realisatie komen hoe slecht zij daar behandeld was. Afstand doen van een situatie waar je in zit, gaf bovendien erg veel inzicht. Een stapje achteruit kon een heleboel duidelijk maken. Als je zo opging in een situatie of gebeurtenis, wist je soms ook niet meer precies wat er allemaal gaande was en wat de standaard was. Naliah zou zich beseffen dat het alles behalve normaal was hoe zij daar behandeld was en dit zou een heleboel gevoelens in haar los trekken. Pas als je ergens uit kwam, gaf dit je gevoelens de ruimte om er ten eerste te zijn, maar ook om zich te gaan verwerken. Ross wilde enkel dat ze wist dat hij er voor haar was en hij hoopte dat ze het ook geloofde als hij het zei. 
De woorden die over Naliah's lippen rolden, deden hem naar haar opkijken. 'Debatable.' Bracht hij enkel uit, maar besefte zich ook dat de dame het waarschijnlijk over dít moment had. Ross was immers alles behalve ''too good''. De dingen die hij gedaan had... Hoe zachtaardig hij ook van aard kon zijn, Ross was geen goed persoon. Dit was immers een kant die bijna nooit in hem naar voren kwam, ze had dus geluk. Ross stond bekend om hele andere karaktereigenschappen. 
Pas toen Ross de twee woordjes uitgesproken had, leek Naliah enigszins te bedaren, alsof ze haar vertrouwen op die twee woorden bouwde. Ross voelde hoe de dame hem tegen zich aan trok, waar hij gebruik van maakte door zijn arm om haar lichaam heen te slaan en zich nog een stukje dichter tegen zich aan te trekken. Het was een ontzettend comfortabele houding voor hem. Het was lang geleden dat hij iemand naast zich had liggen, maar hij kon niets anders zeggen dan dat het hem beviel. De warmte die haar lichaam afstraalde naar het zijne had iets bekorends. Hij ging dan ook een heerlijke nachtrust tegenmoet, eentje die hij werkelijk in járen niet meer gehad had. 

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Naliah had heus door dat ze niet alleen was, niet meer, maar het was lastig om te bevatten ondanks. Uiteindelijk was Daisy er ook altijd voor haar geweest, maar zij had weinig kunnen doen. Kunnen veranderen. En nu was ze ten eerste al weg van Jason, ver weg en hopelijk daadwerkelijk ergens weggestopt waar hij haar niet meer kon bereiken – dus ze geloofde Ross op zijn woord dat niemand hen hier zou vinden, en daarnaast zou ze aan iets nieuws kunnen beginnen. Nu, dat was het besef wat zeker nog niet doordrong. Vooral omdat het veel was om te slikken; het risico wat ze had genomen, het besef dat ze ook een gevaar kon vormen voor deze familie door slechts aanwezig te zijn, maar ook de verwarring van wat er schijnbaar tussen haar en Ross speelde. Haar hoofd draaide overuren en ze had het idee dat er ondertussen stoom uit haar oren kwam van het overmatige nadenken. Dus het was goed om rust te nemen...
Een kleine glimlach had haar slechts gesierd bij Ross' reactie, omdat ze het niet met hem eens was. Maar misschien was ze iets té gefocust om al het goede te willen zien in de wereld, waarin ze zich verschaarde. Maar voor nu leek er eindelijk een soort rust te zijn en had ze het idee dat ze voor vier jaar aan slaap in te halen had. Het had dan ook niet lang geduurd tot haar oogleden zó zwaar waren geworden, dat ze het ook niet langer tegen had kunnen houden en dat ze onder de arm van Ross in slaap was gevallen.
Helaas was Naliah nog steeds vroeg wakker geworden, hoewel ze gewoon was blijven liggen. Het was warm onder de dekens en dat was meer dan fijn. Ze was nog niet klaar om de kou boven de dekens te trotseren, hoewel ze twijfelde of het echt 'koud' was. Het was zomer... Stomme gedachte. Daarbij had ze even tijd gehad om wederom alles te herdenken en bedenkelijk naar Ross te kijken die nog lag te slapen. Hij was overduidelijk ook kapot geweest en had zijn slaap hard nodig. Haar bruine ogen volgde dan ook even de fijne lijntjes van de contouren van zijn gezicht, waarna ze wat op haar buik rolde en haar armen op zijn borst, over elkaar vouwde, met haar kin er bovenop.
''Dobroye utro.'', mompelde ze zachtjes toen ze enigszins een teken van leven zag. ''Goodmorning.'', vertaalde ze maar meteen. Het was een beetje een deja vu moment, sinds dit niet de eerste keer was dat ze zo wakker werden, maar het was niet onwennig en ze voelde zich er ook niet raar bij. ''Maybe we should concider some breakfast.'', merkte ze nog op toen ze haar maag toch wel lichtelijk voelde protesteren. Ze had in dagen geen fatsoenlijke maaltijd gehad door alle stres en al het andere wat gespeeld had. Ze had gewoon geen hap door haar keel kunnen krijgen.

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Ross
Ross merkte dat hij langzaam begon te ontwaken. Hij had ongelofelijk goed geslapen, zo'n goede nachtrust had hij in tijden niet meer gehad. En juist terwijl hij het hard nodig had met de lange dagen die hij draaide. Gelukkig ging Ross wel goed op een korte, of slechte nachtrust. Dat was niets nieuws voor hem, sterker nog, het kwam hem maar al te bekend voor. Hier had hij met name in het verleden veel last van gehad, toen het onderwereldje nog volledig onbekend was voor hen allemaal. Hij kon er wel aan wennen, naast Naliah slapen. Ross had momenteel een warmtebron naast hem, waar hij van genoot. Ross had altijd al alleen gelegen in dit bed, maar hij wist onderhand wel waar zijn voorkeur naar uit ging. Hij hoopte dat dit moment voor eeuwig zou duren, want hij lag enorm comfortabel. Helaas deed dat het niet, want zijn lichaam begon nu toch echt te ontwaken uit de slaap waar hij zich in verkeerd had. Eigenlijk wilde hij geen spier verroeren, bang het moment te verpesten, maar hij was niet de eerste die uit de houding rolde. Dit trok Ross volledig naar het oppervlakte. Hij opende zijn ogen en keek vrijwel meteen in die van Naliah. Een glimlach sierde zijn lippen. Het beste uitzicht waar hij voor had kunnen wensen. De dame steunde lichtjes op zijn borstkas, een schattig gezicht. Het was een hele andere ochtend, dat wist Ross. In opstaan was hij nooit goed geweest, na al die jaren nog steeds niet. Soms kon hij dan ook vreselijk veel last hebben van een ochtendhumeur, waar daar was nu geen enkele sprake van. 'Goodmorning.' Terwijl Ross zijn ogen over Naliah's feilloze gezicht liet glijden, streek hij een verdwaald plukje haar achter haar oor. Hierna voelde hij de drang om zich een keer uit te rekken, waarbij een zucht over zijn lippen rolde. Hij had een kop koffie nodig. En Naliah leek hetzelfde idee te hebben toen zij begon over ontbijt. Ze waren precies optijd wakker geworden. Ross kon zijn zus vanaf hier ruiken kokerellen. Dat bracht hem tot het volgende. 'You smell that?' Glimlachte hij. 'Rydel must be cooking up some breakfast already,' plotseling bedacht hij zich iets. 'But we don't have to have breakfast with everyone, if you don't want to.' Hij wilde Naliah de ruimte geven om te kiezen waar zij zich op dit moment comfortabel bij voelde.

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Haar mondhoeken krulden lichtjes om toen Ross daadwerkelijk zijn ogen opende en hun bruine ogen elkaar kruisten en op elkaar inhaakten. Ze kantelde haar hoofd wat, zodat ze wat meer met haar wang op haar arm kwam te liggen en had hem nog heel even bekeken terwijl ze met haar vrije hand wat van zijn warrige, blonde haren voor zijn voorhoofd weg had geplukt. Het stond alle kanten op, en hoewel ze er normaal wel om kon lachen, had het deze keer haast iets uitdoenlijks. Hij had nog geen moeilijke blik in zijn ogen, een bedenkelijke frons of een agressieve houding naar iemand. Naliah vond hem haast ontspannen te noemen en dat beeld beviel haar wel. Hoewel het gek was om te denken dat ze dáár over na dacht, ze gaf werkelijk meer om hem dan ze misschien toe wou geven.
Naliah had haarzelf overeind geduwd, tot ze op haar knieën zat en hand haar handen even langs haar gezicht gehaald, voor ze de rest van haar lange haren ook maar achter haar oren dwong. Kort schudde ze haar hoofd dan ook even. Uiteindelijk kon ze niet van alles afstand blijven houden, ze moest gaan inzien dat ze Ross op zijn woord kon vertrouwen; ze was veilig hier. Zijn familie was oké. Niets om bang voor te zijn.
''If I don't like it, I will move to the bedroom. No worries.'', besloot ze dan ook.
''But I don't have any sweatpants to hop in, so I suggest you give me one of yours because I don't want to have cold legs.'', glimlachte ze nog. Haar lip voelde in elk geval al iets beter en zo te voelen was het gewoon goed aan het genezen. Het was niet meer zo gezwollen in elk geval, hoewel haar jukbeen nog wel erg gespannen voelde. De blauwe plekken op andere plekken voelde ze niet eens meer, omdat het niet de eerste keer was dat ze er zaten. Maar haar gezicht was toch wel iets nieuws.
Toch kon ze het niet laten om nog even naar voren te buigen en hem een kus op zijn lippen te gunnen. ''Thank you, Ross. For everything, for giving me new ways to walk on.'', had ze oprecht gesproken. Ze was hem zo dankbaar, het was niet eens in woorden of daden uit te drukken.