ORPG] I didn't choose to love you. It just happened.

Re: ORPG] I didn't choose to love you. It just happened.

Rosé moest op haar onderlip bijten toen ze de blik van haar baas naar haar toe zag. Ze voelde zich een beetje naakt door zijn blikken. En de volgende zin liet haar naar haar kleding kijken, voornamelijk naar haar schoenen. Al had haar moeder haar voor de miljoenste keer verteld dat deze schoenen niet onder haar jurkje pastte, had ze toch haar Dr.Martens aangedaan. Misschien was ze soms iets een jongedame die het naar haar zin moest hebben en dat maakte haar compleet - dacht ze. Maar nu stond ze een beetje beschaamd te staan terwijl haar ogen gericht waren op haar schoenen. Ze keek op en knikte toen hij haar vertelde dat ze de geschikte kleding moest aandoen. Normaal trok ze haar mond open op zulke dingen maar dit ging ze niet tegenover hém doen. Niet tegenover haar baas. Dus deze keer wilde ze van haar fouten leren. Daarom knikte ze braafjes. “That’s gonna be fine.” Gaf ze als antwoord erop terug en bekeek hem daarna.
Ja het bedrijf moest perfect zijn én dat kon inderdaad niet als ze in zo’n outfit kwam werken als assistente. Ze leek meer alsof ze naar een festival ging dan een bedrijf. Maarja, vandaag zou het wel oké zijn omdat het een waarschuwing was. Haar ogen volgden haar baas die overeind kwam met een stapel papieren en toen ze naast haar langs ging moest ze haar ogen sluiten door de geur die ze van zijn kant kom ruiken. Het was een heerlijke geur vond ze én daarom deed het een beetje iets met haar. Maar toen ze zijn stem weer hoorde keek ze een beetje geschrokken op en haalde diep adem, knikkend op zijn instructies. “I don’t have any questions yet.” Gaf ze terug als antwoord en keek naar het bureau waar de stapel papieren zag die ze net bij Julian had gezien. Ze nam aan dat het haar bureau was en liep naar haar bureau toe. Ze zette haar tas naast haar neer op het bureau en keek naar de stapel met papieren. Ze had het niet echt nodig om de papieren te gaan lezen want ze wist alles wel. Ze deed dit werk al sinds haar achttiende en had alles wel wat in de gaten. Maar ze besloot de stapel wel bij haar te houden zodat áls er iets was wat ze niet begreep ze het toch kon lezen. Meteen pakte ze haar laptop ook uit haar tas en zette hem voor haar neer. Ze logde in op het bedrijfsaccount die de eerdere secretaresse haar had gegeven en bekeek het programma die voor vandaag geschreven was. Er waren aantal gesprekken wat later in de dag dus zou ze haar baas de dag informeren. Haar ogen keken weer naar haar baas toe en ze schraapte wat haar keel. “Today’s program gives us that there are three appointments available and these will take place later in the evening. The first one is about 3’o clock, the second at 5:30, and the last at 7’o clock.” Gaf ze aan en keek even naar de notities die de eerdere secretaresse had genoteerd. Rosé haar ogen keken naar het notitie die ergens in het hoekje was geschreven: bring him much drinks as possible. Daarom knikte Rosé wat naar haarzelf en keek weer naar haar baas toe. “Is there something you would like to drink Mr. Relish?” Vroeg ze op haar meest nette toon en schonk hem een glimlach.

Re: ORPG] I didn't choose to love you. It just happened.

Het was drama geweest sinds Julian zijn assistente moest missen. Hoewel het hem niets deed, zou hij niet vergeten hoe ze huilend naar huis was gegaan. Maar goed, hij had gewoon gevonden dat ze haar werk niet goed deed en dat had hem al maanden mateloos geïrriteerd. Op een gegeven moment hield het gewoon op. Daarbij vond hij dat hij in zijn goed recht had gestaan om haar weg te sturen en een vacature te laten openen, door een andere assistente. Uiteindelijk moesten alle kandidaten langs anderen mensen dan hem en hij zou puur op basis van CV en het opgenomen gesprek zijn keuze maken. Hij had helemaal geen tijd om zich bezig te houden met gesprekken voeren. Of wel, stiekem wel. Maar hij was liever aan het lunchen ergens, of gewoon een vakantie aan het vieren, dit bedrijf liep wel op rolletjes en hij hoefde tegenwoordig nog maar weinig te doen. Per maand verdiende hij meer dan genoeg om zijn kosten dubbel te bekostigen. Hij vond het wel prima op deze manier, de enige reden dat hij nog op kantoor te vinden was, was wegens het feit dat hij graag controle hield op dingen en dat hij tóch nog een beetje zelf wou doen. Het was een tijdverdrijf, de hele dag lunchen was ook niet mogelijk.
Julian hoorde de lift meerdere malen langs komen, maar nooit ging de deur open. De werknemers van dit bedrijf hadden niets op deze verdieping te vinden. Maar uiteindelijk was het de liftdeur die hem op had laten kijken naar zijn deur. Het pingeltje weerklonk door de etage heen en dat deed hem denken dat de nieuwe assistente vandaag zou beginnen. Dat was ook zo. Met een zucht had hij zijn papieren dan ook neer gelegd en nog een hand door zijn haren gehaald, om het tenminste een beetje te fatsoeneren. Een stropdas droeg hij echter niet, de bovenste knoopjes van zijn bloesje stonden altijd open omdat hij anders het idee had dat hij gewurgd werd.
''Sure.'', had hij ietwat fronsend gereageerd toen de deur na een zacht klopje open was gegaan.
''And I know.'', antwoordde hij toen ze zich voorstelde. Terwijl waren zijn donkerbruine ogen even over haar gelaatstrekken heen gegaan en fronste hij nogmaals. Hij had meteen zijn armen over elkaar geslagen en zijn vingers bedenkelijk tegen zijn kin aangelegd terwijl hij haar nog een keer bekeek.
''Next time I'd like to see you in a more... Proffesional outfit.'', merkte hij na een stilte op, vooral hij haar blauwe ogen opzocht en haar blik ook vast hield. ''If it is possible a pencil skirt with a blouse, or a pencil dress and some other... shoes under it also.'', somde hij op zonder enige schaamte. Julian was erg direct en wanneer iets hem niet aanstond, zei hij het ook meteen. Hij hoefde immers niet te denken om gevoelens van anderen. Waarom zou hij?
''This company must shine proffesionalism.'', knikte hij vast besloten. ''But since it is your first day, I leave it with that warning.'' En daarmee was hij van zijn plek gekomen en had hij een stapeltje papieren van zijn bureau gepakt, waarna hij langs haar heen liep naar het bureau wat aan de overzijde van dit kantoor te vinden was. Daar liet hij het stapeltje met papier ook weer vallen.
''This is everything you must know as my assistant. Read it carefully and ask if you have any questions. Have you any questions?'' vroeg hij maar meteen zonder haar direct aan te kijken. Hoe ze de mails en dergelijk moest oppakken had hij allemaal in een soort handleiding laten zetten. Om het elke keer te moeten uitleggen was vervelend. En als ze goed in was gewerkt, zou ze vanzelf meer het... echte werk op haar bord krijgen. Hij hoopte maar dat ze niet zo breekbaar was zoals ze eruit zag, want dan werd dit een korte baan voor op haar CV.

Re: ORPG] I didn't choose to love you. It just happened.

Het was een warme ochtend sinds de jongedame haarzelf van het bed overeind had gehaald. Haar blauwe ogen hadden naar de spiegel gekeken terwijl ze daar haar outfit wat fatsoeneerde. Haar zwarte Dr. Martens kwamen tevoorschijn door het mini wrap jurkje die ze aanhad gedaan. Ze wilde er niet te ‘luxe’ uitzien dus had ze ook een kleine scarf om haar nek gedaan die ze ook eventjes fatsoeneerde voordat ze overging naar haar make-up wat bestond uit een beetje foundation, wat mascara, haar lieveling nectarine pigmenten oogschaduw en nog een bijpassende roze/nectarine matten lippenstift. Daarna ging ze over op het ontbijt. Het ontbijt bestond uit een normale bord waar haar moeder twee broodjes pindakaas op had gesmeerd met nog een glas sinaasappelsap erbij. Het was waar dat ze nu haar eerste dag op een groot bedrijf als assistente ging werken en dat ze erg nerveus was. Ze was blij dat ze samen met haar moeder leefde die heel erg goed voor haar zorg en haar best voor Rosé deed. Ze was haar moeder meer dan dankbaar.
Met zorgelijke passen op haar Dr.Martens was de blondine door naar de bushalte gelopen terwijl ze haar tas goed om haar schouder deed en nog even goed adem haalde voordat de bus eraan kwam. Het was warm in de bus en er waren weinig mensen aanwezig, wat ze best wel fijn vond. Nu zat ze tenminste en hoefde ze niet in de warmte te staan. Wat nerveus maar toch blij staarde ze naar buiten denkend aan hoe ze precies in dat bedrijf terecht was gekomen. Ze was daar eerder nog een keer gekomen voor een gesprek, dat was voor ze aangenomen werd. Maar ze had haar ‘baas’ nog niet gezien. En vandaag zou ze hem ook moeten ontmoeten omdat ze zijn assistente zou worden, dat was dan wel zo logisch om hem te ontmoeten. Ze wist eigenlijk wel hoe ze alles moest handelen maar ze had gewoon de ‘eerste dag’ vibes die morgen wel over zou gaan, omdat ze gewoon daar nog niemand kende en het haar eerste dag zal worden. Toen ze eindelijk het grote gebouw voor haar neus zag staan haalde ze nóg een keer diep adem en zette snelle stappen voor naar het gebouw toe, ze had vandaag wat comfortabele schoenen aangedaan omdat ze vandaag gewoon wat fijn wilde lopen. De volgende dagen zou ze wel zien of ze inderdaad hakken aan kon doen.
Binnen was het aardig druk, mensen liepen van links naar rechts er was wat kabaal maar de inrichting was gewoon zó speciaal, ze wist het ook niet. Lopend naar de lift toe ging ze wachten naast de mensen die ook op de lift wachtten. Toen het kabinet geleegd was stapte Rosé ook in met de tientallen mensen in en vond haarzelf gedrukt in het hoekje, gelukkig was er wel een air conditioner zodat ze niet stikte van de hitte. Er kwam een bekende geluidje van dat de kabinet op de juiste verdieping bevestigd was en daardoor wurmde de jongedame haarzelf tussen de mensen door vanuit de lift. Ze was blij dat ze op de verdieping had kunnen drukken toen ze instapte, anders wist ze niet of dat mogelijk was door al die mensen. Voordat ze bij haar baas naar binnen liep wachtte ze voor de grote bruine deur en last de naam die in gouden koeienletters was geschreven: Julian Stephen Relish. Ze haalde een hand door haar haren trok haar jurkje wat naar beneden en spoot wat parfum van haar in haar polsen voordat ze het flesje terug in haar tasje stopte. Ze schraapte haar keel en keek naar haar hand die in een vuist werd gevormd en op de deur klopte. Glimlachend haalde ze de deurklink naar beneden en trok ze zachtjes de deur open. Toen ze binnen was bleef ze even in de opening staan. “May I come in?” Zei ze en schraapte haar keel eventjes. “I’m Rosé June, and I guess also your new assistant.” Zei ze zelfvertrouwen en keek naar de jongeman die ze aan zijn bureau zag zitten. Ze had niet echt een idee of híj werkelijk haar nieuwe baas was... hij was erg jong en... knap?

Re: ORPG] I didn't choose to love you. It just happened.

Spectrum her character:

ORPG] I didn't choose to love you. It just happened.