ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

Re: ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

Met tegenzin luister ik dan ook naar Dean, wetende dat er wel naar mijn wond gekeken moet worden, maar op dit moment heb ik gewoon andere prioriteiten. "Upstairs." zeg ik dan zacht, maar verbind mijn eigen wond dan. "Like someone who just got shot." zeg ik dan rustig, waarna ik hem aankijk. "I'm lucky it didn't hit me somewhere where it hurts." Ik heb mazzel dat het op dit moment een schampschot is, als de kogel me vol had geraakt had ik misschien wel naar het ziekenhuis gemoeten. Plotseling hoor ik het geschreeuw dan buiten weer op laaien, maar voor ik ook maar kan reageren wordt het geschreeuw gestopt, doormiddel van schoten. Gelijk duw ik mezelf overeind, loop naar de deur toe en open deze dan voorzichtig. "Lexi?' roep ik dan naar boven, maar sprint dan naar de jongere man toe, met mijn flacon. Gelijk laat ik hem drinken, maar kijk dan toe hoe zijn huid langzaam begint te branden. "What did you give him?" hoor ik Sam dan plotseling vragen, waarna ik opkijk. "Holy water." Voor ik het weet verdwijnt de demon dan uit het lichaam, wat levenloos ter aarde valt. "Please check on Lexi, Sam." zeg ik dan ook zacht, waarna ik naar de vrouw toeloop die op de grond ligt. Wat moeten we nu weer met deze lichamen gaan doen? "Help me get them into the car." zeg ik dan tegen Dean, waarna ik samen met Dean de lichamen in de auto begin te tillen, gepositioneerd alsof ze in de auto zaten. Ik pak dan een jerrycan gevuld met benzine uit mijn eigen truck en smijt dit er overheen, gevolgd door een aansteker. Gelijk vat het vlam, waarna ik toekijk hoe de auto in vlammen op gaat. Nog steeds kan ik niet bevatten hoe snel dit allemaal is gegaan, beseffende dat waarschijnlijk Sam of Alexis zelf de twee mannen dood hebben geschoten. Mijn hand laat ik afglijden naar mijn bebloede verband, maar trek me er weinig van aan. Ik besluit mezelf dan ook naar binnen te verplaatsen, om plaats te nemen aan de keukentafel. Ik voel de vermoeidheid toe slaan.
In al die jaren dat ik met Alexis samen reis en jaag, heb ik haar nog nooit zo verdrietig gezien als met de dood van haar geliefde. Natuurlijk laat het een indruk op je achter, maar ze kan het niet voor mij verbergen dat het haar nog hoog zit. Net als nu, ze valt halsoverkop voor iemand die ze amper lijkt te kennen. Nu moet ik zeggen dat Sam de meest zachtaardige van de twee lijkt, maar dat hoeft nog niet te betekenen dat het veilig is om een relatie te hebben als jager zijnde. Vijanden van Sam, zullen ook de vijanden van Alexis worden en ik weet niet of ze daar klaar voor is.
Mijn aandacht wordt dan getrokken door een wit briefje, welke ik open. Mijn ogen glijden over de woorden heen, waarna ik lachend mijn hoofd schud en opkijk op het moment dat Dean binnen komt lopen. "Didn't even have the balls to thank us in person for saving your ass?' zeg ik dan en leg het briefje weer op tafel neer. "Leaving your brother without telling him. Who the hell do you think you are. When you leave, you just don't have to deal with all these people. Is that it? Did you even think about the fact that your brother might need you? Recovering? How do you think he's going to feel when you leave, huh?' vraag ik dan ook, maar in de tussentijd ben ik opgestaan. Ik trek een van de lades open, pak er autosleutels uit en druk deze samen met de brief tegen zijn borstkas aan. "Go ahead. Leave." bijt ik hem toe, waarna ik naar boven loop.

Vol ongeloof kijk ik toe hoe Alexis plotseling de mannen neerschiet, waardoor ik naar haar kijk. Wat als het hem nu wel echt was geweest? Zonder ook maar iets te vragen loop ik naar beneden toe, naar buiten. Waar ik Bobby bij de man neer zie knielen. Na haar te hebben gevraagd wat ze hem geeft, valt me pas op dat ze zelf een verband rond haar middel heeft. Echter kijk ik op zodra ze over Alexis begint. Ik knik naar haar, werp kort een blik op Dean en frons kort. Hoe kan hij zo goed aangekleed zijn? En zelfs zijn jas al aan hebben? Zonder er verder over na te denken loop ik naar boven, waar ik Alexis aantref in precies dezelfde houding als zo net.
"Alexis?' vraag ik dan ook zacht, waarna ik het wapen uit haar handen neem en deze op het bureau neerleg, gevolgd door het andere wapen. "Bobby was wounded, but she's okay. Dean didn't get hurt. Bobby asked me to go and check on you.. she was worried." zeg ik dan zacht, waarna ik haar naast me trek op het bed, zodat we beide zitten. "I was right, it was a demon. But that doesn't make it any easier, does it?' vraag ik dan ook, waarna ik mijn arm om haar heen sla. "Tell me what I can do to help you, Lexi. I hate to see you like this." zeg ik dan ook zacht, waarna ik op de binnenkant van mijn wang bijt. Ik weet op dit moment gewoon niet goed wat ik moet doen. Ze heeft net het gezicht van een geliefde gezien, die ze tijden geleden is verloren.

Re: ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

Dean.
Op de een of andere manier wist ik gewoon dat ik zo'n soort antwoord van haar zou krijgen. Ze lijkt echt op mij en het werd eigenlijk best eng. Ik ben in ieder geval blij dat ik haar niet ergens naartoe hoef te brengen of zelf een soort operatie uit moet voeren, want dat zou niet goed komen. Ik loop dan samen met Bobby naar buiten en als ik Sam buiten zie komen, geeft hij me een vage blik, waarschijnlijk vanwege het feit dat ik helemaal aangekleed ben. Ik had hem niet verteld dat ik weg ging, ik had niemand vertelt dat ik weg ging, omdat dat de enige optie is voor mij. Zodra Bobby me vraagt om de lichamen de auto in te helpen tillen, doe ik dat meteen en zucht diep als ze benzine over de lichamen en de auto gooit. Ik kijk zwijgend toe hoe de auto begint te branden en als Bobby naar binnen loopt, blijf ik zelf nog even buiten staan. Ik wou er zeker van zijn dat er geen stukje meer over zou blijven van de lichamen.
Na enkele minuten besluit ik om toch maar weer naar binnen te gaan. Ik loop naar Bobby toe en slik als ik zie dat ze mijn brief in haar handen heeft. Die brief was niet voor haar bedoeld, maar ik heb niet kunnen voorkomen dat zij degene zou zijn die het als eerste zou lezen. 'Bobby.' Mompel ik, maar ze ratelt gewoon door en ik pers mijn lippen even op elkaar. Ze heeft wel gelijk, dus tegen haar in gaan zou geen goed idee zijn, want ik zou deze discussie toch niet winnen. 'It's not t-' Begin ik dan, maar ze duwt al snel sleutels en de brief tegen mijn borstkas. Uit reflex neem ik het beide aan, maar dat wou ik helemaal niet, ik wou nog niet gaan. 'Wait. Bobby.' Zeg ik. Ik leg de brief en de sleutels neer, loop achter haar aan en pak haar arm vast. 'Listen to me, please. I need you to understand this.' Zeg ik. 'Bobby.' Herhaal ik, als ze haar arm terug wilt trekken. Ik trek haar naar me toe en vang haar op als ze dreigt te vallen. 'You're exhausted, don't fight this.' Mompel ik. Ik loop met haar op de bank, laat haar zitten en ga zelf ook zitten.
'I didn't leave because I don't wanna deal with people, it's just.. I feel like it's better for everyone if I leave. Sam is going to be fine without me, besides.. we both need some time alone.' Mompel ik. 'I just don't want to be a burden anymore and I know Alexis is fine with it, but you? You give me weird vibes, you make me feel like you don't want anyone here. I don't want you to feel like you're supposed to take care of me, because I'm fine. All I need is some time alone, but if this keeps happening, I can't just leave, not after this.' Zeg ik en ik zucht diep. 'You need someone to take care of you. I know you don't want that and you're probably not going to accept my help, but please.. just let me try.' Zeg ik. Ik kijk even naar haar wond en bijt zacht op mijn lip. 'Great, now I feel even worse.' Zeg ik en ik haal mijn hand door mijn haar. Sam zou vast ook boos zijn geworden als hij die brief zou hebben gelezen, hij zou er waarschijnlijk net zo over denken als Bobby en ik kon ze geen ongelijk geven. 'I need to do something else first.' Mompel ik, waarna ik op sta. Ik pak de brief van de tafel, verscheur die en gooi die dan weg, om vervolgens de sleutels terug te leggen in de la. 'I'm not going to leave.' Herhaal ik. Ik loop terug en ga weer bij haar zitten. 'Unless you want me to.' Zeg ik.

Alexis.
Wanneer Sam weg is, blijf ik gewoon staan en blijf naar beneden kijken. Ik kijk toe hoe Dean en Bobby de lichamen de auto in duwen en pers mijn lippen op elkaar wanneer de boel in brand vliegt. Ik schrik een beetje als ik Sam zijn stem hoor, maar draai me niet om en laat hem gewoon mijn wapens af pakken. Pas wanneer hij me mee trekt en als ik op het bed zit, kijk ik hem voorzichtig aan en schud mijn hoofd. Mijn actie was impulsief, ik denk dat iedereen daar wel in mee kan stemmen. Ik luister wel naar hem, maar weet niet zo goed wat ik moet zeggen of doen, dus ik zeg maar helemaal niets.
Als hij me dan zegt dat ik hem moet vertellen wat hij moet doen om me te helpen, haal ik mijn schouders op en kijk even naar mijn vingers. 'You don't have to worry about me Sam.' Mompel ik weer en ik kijk hem aan. Dat klinkt natuurlijk stom, na zoiets maakt hij zich sowieso zorgen en ik snap Bobby ook wel.
'I'm sorry, I..' Ik sta op en begin wat spullen te pakken. 'I'm gonna take a shower.' Mompel ik, waarna ik weg loop. Als ik zie dat Sam op staat en naar me toe loopt, stop ik met lopen en kijk naar hem. 'Alone.' Zeg ik. Ik draai me dan om en loop gewoon door. Als ik in de badkamer ben, sluit ik de deur achter me, doe die op slot en begin me rustig uit te kleden. Met een diepe zucht ga ik onder de douche staan, zet deze aan en ga er pas onder staan als het water warm genoeg is. Na enkele minuten zwijgend naar de stralen te hebben geluisterd, begin ik zacht te huilen en haal mijn handen door mijn haar. Natuurlijk wil ik het liefst dat Sam zijn armen om me heen slaat en bij me blijft tot ik in slaap val, maar hoe moest ik zoiets nou zeggen? Ik wil niet zwak over komen, ik wil niet zielig over komen, ik wou gewoon slapen. Sam had het al moeilijk genoeg zonder mijn gezeik en ondanks ik wist dat hij geen problemen had met luisteren, wou ik het gewoon niet. Ik zou nog wel met hem praten, morgen of zo, maar niet nu. Ik ben op dit moment veel te gevoelig en zit vol emoties, die ik eigenlijk niet wil laten zien. Nu maar hopen dat niemand me kan horen.

Re: ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

Met tegenzin heb ik me door Dean mee laten nemen naar de bank, waar ik braaf plaats heb genomen en zijn verhaal aanhoor. Nog altijd snap ik niet waarom hij zo zijn broertje achter zou laten, denkende dat het beter voor Sam is. Wie zegt dat? En heeft hij hier überhaupt inspraak in? Zodra hij dan over mij begint kijk ik hem kort aan, maar wend dan mijn blik af. Ik weet precies wat hij bedoelt, maar tegelijkertijd wil ik het liefste mijn hoofd in het zand stoppen, in de hoop dit onderwerp te kunnen ontwijken. Dit is wat ik altijd doe, mezelf hard maken voor mensen die dichtbij kunnen komen. Té dichtbij. Voor een kort moment volg ik zijn bewegingen, maar kijk hem dan aan op het moment dat hij aangeeft niet weg te gaan, tenzij ik dat wil.
"Dean.. at first I was a bit hesitant as to getting two strangers into this house. And sure, I'm not like Alexis. I'm not going to kiss you right away or bond with you, because getting a bond with or feelings for someone makes me vulnerable." leg ik hem dan uit, waarna ik diep zucht. "You just remind me of someone that has been taken away from me. And I don't want you to leave, but I'm not the person to open up easily. So if I'm giving you these weird vibes, learn how to deal with it, because I'm scared of getting hurt again. And believe me when I tell you that I can't handle that kind of pain again." Voor nu wil ik er niet op in gaan, deels omdat het nacht is, maar ook omdat ik weet dat we hier niet veel langer kunnen blijven. De brand zal makkelijk te zien zijn, aangezien het duister is. "I'll explain it later. But right now, we need to get out of here. I've got two other safe houses, we can go there. But we can't stay here with that burning car." verzucht ik dan, waarna ik mezelf overeind duw. "I don't want you to leave, I want you to get your things and come with me." zeg ik dan ook zacht, waarna ik een kus op zijn voorhoofd druk. "Get the keys for the pick-up, okay? I'll start gathering things." zeg ik dan zacht, waarna ik naar boven loop. Mijn tas pak ik dan ook snel in, maar heb de mazzel dat ik vrij weinig spullen heb. Mijn wapens nemen dan ook nog de meeste ruimte in beslag. Ik pak een bos sleutels, samen met een adres en loop de kamer van Alexis in, waar ik Sam aan tref. "Take Alexis, go to this adress. Contact me with this phone and take care of her. If something happens to her, I'll hunt you down like an animal." zeg ik dan tegen hem, maar draai me dan om. "Lexi." zeg ik dan ook zacht als ik zie dat ze gehuild heeft, maar sla mijn armen dan om haar heen. "Get your stuff. Get out of here. Okay? Stay safe and I love you." Ik druk dan ook een kus op haar wang, waarna ik mijn twee tassen pak en de trap afloop. "Let's go." zeg ik dan ook tegen Dean, waarna ik hem mijn tassen geef. Zelf pak ik dan nog enkele dingen bij elkaar, maar heb al snel alles. Ik loop dan ook naar buiten, waar ik naast Dean in mijn pick-up stap. "Just start driving, I'll put the adress in the system."

Nadat Alexis duidelijk heeft gemaakt dat ze alleen wil zijn, schuif ik het gordijn deels aan de kant en kijk toe hoe de auto volledig in vlammen op gaat. Dit vuur zou van mijlen ver te zien zijn, wat een groot aantal vragen en beschuldigingen op kan leveren. Ik laat mezelf dan ook in de vensterbank zakken, maar kijk toe hoe er een auto wordt gestart en bij de deur wordt geparkeerd. Ik frons, maar kijk al gauw op zodra Bobby Jo de slaapkamer van Alexis in komt gelopen. Kort kijk ik naar het adres dat Bobby in mijn handen drukt samen met een autosleutel, maar al gauw luister ik dan naar haar dreigement. "I will. I promise." zeg ik dan ook, waarna ik opsta om spullen voor Alexis in te pakken. Kort kijk ik op naar Alexis en hoef niet eens te vragen hoe het gaat. Het is duidelijk dat ze heeft gehuild, maar er over beginnen wil ik nu niet. "I guess Bobby always has these kind of things set up, doesn't she?' vraag ik dan ook terwijl ik me heb omgedraaid zodat ze zich aan kan kleden. "Just get your things, I'll drive. You can sleep in the car if you want to." geef ik haar dan ook aan, waarna ik een aantal wapens begin te verzamelen en deze in een weekendtas gooi, evenals munitie.
Na de auto te hebben gepakt is Alexis naast me in de auto geploft, maar heb al gauw zacht de radio aan gezet. Dit is de eerste keer dat ik ook echt alleen ben met Alexis, maar voor nu is het het belangrijkste om in veiligheid te komen, ver bij de politie vandaan. Terwijl ik op de weg rijd zie ik een brandweer voorbij komen, evenals een politiewagen. Gelijk kijk ik in mijn achteruitkijkspiegel en zie dan ook dat ze die weg in slaan waar wij vandaan kwamen. Het gaspedaal druk ik dan ook nog dieper in, om mezelf er van te verzekeren dat ik Alexis kan beschermen. Ik heb geen idee waarom Bobby me dit toevertrouwd, maar kijkend naar het slapende meisje naast me, weet ik zeker dat ik haar met mijn leven zou beschermen. Ik streel voor een kort moment haar haar, maar focus me al gauw weer op de weg.

Re: ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

Dean.
Ik ben erg blij dat Bobby naar mijn verhaal luistert, maar als ze dan begint te praten, slik ik en pers mijn lippen even op elkaar. Ze had wel gelijk, wauw, dit meisje heeft meer inhoud dan ik dacht. 'Bobby.. I understand how you feel and now I get why you react the way you did.' Mompel ik. Als ze ineens begint over andere huisjes, frons ik en kijk toe hoe ze zichzelf overeind duwt. 'Ofcourse I'm coming with you.' Zeg ik en ik glimlach zwakjes als ze een kus op mijn voorhoofd drukt. Ik knik dan naar haar, sta op en pak de sleutels van de pick-up. Ik hoefde niks meer te pakken, want ik was praktisch gezien klaar om te gaan, dus ik loop ook meteen naar buiten, om vervolgens mijn tas in de pick-up te gooien. Dan loop ik weer terug naar binnen, neem Bobby haar spullen aan en loop weer naar buiten om haar tassen ook in de auto te leggen. Dan stap ik in en start de pick-up. Dit geeft niet het geluid van mijn prachtige auto, maar dat is nu even niet belangrijk. Voor nu is het belangrijk dat we hier weg zijn, dat we ergens anders veilig zijn en dat Bobby haar wond kan verzorgen. Ze kon wel zeggen dat het allemaal mee viel, maar volgens mij heeft ze er best last van en het moet wel degelijk verzorgd worden. Terwijl ik begin te rijden, zet Bobby de locatie in het navigatiesysteem en ik begin ook gelijk wat harder te rijden als ik weet waar ik moet zijn. 'When we get there, you need to patch yourself up. I can help you, but don't be stubborn and don't tell me it's nothing because I can see it's not nothing.' Zeg ik. Ik weet wel dat ze net als ik ook enorm eigenwijs kan zijn, maar zij weet ook wel dat ze het niet lang vol zou kunnen houden. Zo te zien zullen we wel een tijdje onderweg zijn en aangezien ik niet de hele reis in stilte wil doen, besluit ik om mijn mond open te trekken. 'You said you would explain me later and I guess this is the perfect time to explain.' Zeg ik met een grijns. 'Why do you have two other houses?.. and are we seperated from Sam and Alexis or are they gonna follow us?' Vraag ik er gelijk achteraan.
Ik weet dat ze zei dat ze twee andere veilige huisjes heeft en dat zou ze vast niet voor niets hebben genoemd, dus ik nam al een beetje aan dat we apart van elkaar de nachten door zouden brengen, maar ik vroeg me wel af hoe ze dit precies heeft kunnen regelen. Van wie zijn die huizen geweest? Waar was het precies? En zouden we daar wel echt veilig zijn? Misschien zou het een beetje zo zijn als de bunker, die gaf me in ieder geval wel een veilig gevoel.

Alexis.
Wanneer ik eenmaal klaar ben, loop ik terug naar de kamer, maar zie Bobby dan staan en glimlach zwakjes als ze me een knuffel geeft. Ik luister naar haar en knik dan. 'I love you too Bobby.' Zeg ik zacht en ik kijk haar na. Dan zucht ik diep en kijk naar Sam, als hij me die vraag stelt. Ik grinnik dan even en haal mijn schouders op. 'Sometimes, yeah.' Zeg ik, waarna ik mijn kleren pak en die aan trek. Dan pak ik mijn spullen, inclusief een lekker dekentje en loop dan achter Sam aan naar de auto. Wanneer we al onze spullen erin hebben, ga ik naast hem in de bijrijdersstoel zitten en sla het dekentje alvast om me heen. Sinds ik mijn spullen heb gepakt, heb ik nog geen woord tegen Sam gezegd en ik was het eigenlijk ook niet van plan, ik zou mezelf dan forceren te praten en dat wil ik niet.
Al snel val ik in slaap, omdat ik me veilig voel bij Sam en weet dat ik me dus nergens zorgen om hoef te maken. Ik was sowieso al van plan om te slapen, maar wat er vandaag gebeurd is, is niet niks en het gaf me ook zeker alleen maar meer energie. Gelukkig ben ik die energie nu kwijt en kan ik ook rustig slapen. Het was ook verstandig om eerst te gaan huilen voordat ik zou slapen, anders lag ik waarschijnlijk nu te woelen.
Zodra ik wakker word, zie ik dat we nog steeds onderweg zijn, dus ik kijk even naar Sam en glimlach zwakjes naar hem. Ik ga wat beter zitten en leg mijn hand voorzichtig op zijn arm. 'Let's stop for a minute.. take a break.' Zeg ik en ik streel over zijn arm. Ik weet dat hij ook liever in een warm bed ligt om te slapen, dus ik wil dat hij even een pauze neemt, samen met mij. Eigenlijk ben ik iets anders van plan, maar dat moet nog even een verassing blijven. Ik weet in ieder geval wel dat ik er hiermee voor zorg dat hij zich een beetje beter voelt en door heeft dat ik ook al wat opgeknapt ben na dat dutje. Aan de andere kant was ik nu ook het liefst op de plek van bestemming, want dan zouden we echt veilig zijn, maar ik zie dat Sam ook een pauze kan gebruiken. Voor mijn part gaat hij straks slapen, dan zal ik het laatste stukje wel rijden.

Re: ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

Nadat we een tijdje onderweg zijn merkt Dean op dat ik mezelf straks eerst op moet knappen, wat automatisch mijn blik naar mijn buik laat glijden. Het verband dat er vluchtig omheen is gedaan begint al redelijk rood te kleuren, dus in deze moet ik Dean gelijk geven. "I will. Don't worry." zeg ik dan ook zacht, maar trap mijn schoenen dan uit, zodat ik comfortabeler in de auto kan zitten. Mijn pick-up mag dan wel redelijk gedateerd zijn, maar er ligt een vrij nieuwe motor onder de kap wat zorgt voor de nodige Pk's. De duisternis flitst dan ook aan me voorbij, maar dan wordt de stilte doorbroken door Dean. "Sam and Alexis have another pair of keys, they won't be far away, only an hour drive." zeg ik dan, waarna ik iets ga verzitten. "I used to hunt with my family and later on, one of my best friends. We're going to the house that was owned by my parents, they left it for me after they passed away." leg ik hem dan uit, waarna ik kort mijn blik naar buiten laat glijden. "The other house belongs to Noah, my best friend. He's a hunter too, but is currently in Europe. And it isn't on his regular name, but on an alias." leg ik Dean dan uit, waarna ik hem aankijk. "I hated living in cars while we hunted, so Noah made sure we had a home base to start from and come back to.'
Dit verhaal uitleggen doet me denken aan pijnlijke herinneringen, maar ik snap heel goed dat Dean deze vraag stelt. En natuurlijk heeft hij recht op uitleg. Het doet me echter denken aan de dood van mijn ouders. Mijn moeder is omgekomen tijdens het jagen, mijn vader is een aantal weken daarna gestorven aan een hartstilstand, ook al ben ik van mening dat hij gestorven is aan een gebroken hart.
"The house that we left a few minutes ago was owned by a group of hunters, we all have one key and share the house when needed. All kinds of families that have been hunting together for eternity, that help each other in times of trouble." leg ik hem dan uit, duidelijk makend dat ik echt niet drie huizen in mijn bezit heb. "But what about you? Do you still have a place you can call home, or people you can trust? Sam mentioned something about my name, Bobby and Jo were or are important people to you guys?" vraag ik dan voorzichtig, hopend dat hij daadwerkelijk een gesprek met me kan hebben zonder dicht te klappen.

Zwijgend houd ik mijn ogen op de weg gericht, wetende dat het nog een tijd zal duren voordat we daadwerkelijk bij het huis aankomen. Hoe Alexis op dit moment zo vredig kan liggen slapen begrijp ik niet, maar misschien is het maar beter. Het herleven van de dood van een geliefde is alles behalve makkelijk. Nog steeds heb ik af en toe nachtmerries waarbij ik mijn ex of mijn moeder in vlammen op zie gaan. Uiteraard besef ik me dat ze al daadwerkelijk overleden zijn, maar het blijft moeilijk. Ik kan het met Dean over onze moeder hebben, maar mijn ex vriendin is een verhaal dat ik alleen maar bij mezelf kwijt kan. Te bedenken dat je je leven met iemand wilt gaan delen en dat die dan op zo'n manier uit je leven gerukt wordt.. Ik zucht zacht, zet zachtjes de radio aan en tik mee op de maat van de muziek, maar houd mijn ogen gericht op de weg.
Na een tijdje voel ik plotseling een hand op mijn arm, waardoor ik kort mijn blik naar Alexis laat glijden. "I'm fine Lexi." zeg ik dan rustig, maar laat mijn ogen naar de brunette glijden. Waar ze net vredig lag te slapen en ik geen afleidende factor had, heb ik die nu wel. "Okay, but only to walk around for a bit okay? The sooner we get to the house, the sooner I can go to bed and hold you in my arms." verzucht ik dan, maar draai dan een inrit in, die leidt naar het bos. De auto zet ik dan ook uit, waarna ik zelf uit de auto stap. Het strekken van mijn ietwat stijve ledematen voelt fijn en de frisse lucht zorgt er voor dat ik me frisser voel dan zonet. "Are you okay, Lexi?' vraag ik dan zodra ze ook is uitgestapt en sla mijn armen om haar heen, waarna ik haar op de motorkap til. Een zachte kus druk ik op haar lippen, waarna ik mijn armen om haar heen sla. Haar ogen zijn ietwat rood, maar dit kan natuurlijk ook komen doordat ze net geslapen heeft, maar het doet me denken aan ogen die gehuild hebben. Ik streel dan ook zacht haar wang, waarna ik de grip om haar lichaam verstevig. "Do you know where we're going at all?' vraag ik dan om de stilte te doorbreken, mijn blik gericht op haar gezicht.

Re: ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

Dean.
Ik ben blij om te horen dat Sam en Alexis niet al te ver bij ons vandaan zitten. Dit zou vast te maken hebben met veiligheid, dus dat is iets waar ik in ieder geval niet verder over wou praten, iets wat ze me niet uit hoefde te leggen. Als Bobby dan uit legt hoe het precies zit, luister ik aandachtig naar haar en frons. 'Jeez, Bobby.' Zeg ik zacht. Haar verhaal was niet zomaar een verhaal, ze heeft echt veel mee gemaakt en dit is eigenlijk best bijzonder. Het feit dat er in dat andere huis ook jagers hebben gewoond, zorgt ervoor dat ik een kleine glimlach op mijn gezicht krijg. Jagers die er voor elkaar zijn, elkaar onderdak bieden en helpen, dat is iets waar ik zo veel begrip voor heb. Zelf nam ik niet altijd de hulp aan, daar is Bobby ondertussen ook wel achter gekomen, maar het is wel goed om te weten dat jagers onder elkaar, elkaar ook echt helpen.
Als Bobby me dan vragen begint te stellen, kijk ik haar aan, pers mijn lippen even op elkaar en let dan weer op de weg. 'Well.. we don't realy have a place to call home. We have some kind of bunker and we're safe there, but it doesn't feel like home.' Zeg ik zacht. Dat kwam natuurlijk ook mede door het feit dat we daar bijna altijd met z'n tweeën hebben gezeten, we misten bepaalde mensen wel in onze levens. Ik slik als ik dan wil beginnen over Bobby en Jo, maar blijf even stil. 'Bobby was.. like a father figure.' Mompel ik. 'Most of the time he was drunk and he was moody, but he helped us through everything. When our real dad couldn't be there for us, he stepped in. He knew it was dangerous to raise us, he know it wasn't going to be without risks and he still stood there. He's been a better father for me.. for us. More than our real dad could ever be for us.' Mompel ik en ik bijt zacht op mijn onderlip. 'And Jo.. Jo was a hunter too.. and I don't really know what to call our relationship. At first I thought she was an annoying bitch and she.. well, she knew how to get on my nerves, but I loved that girl.' Zeg ik en ik glimlach zwakjes. 'She was the kind of girl that looked like an angel, looked like she could't hurt a flea, but she was badass.' Zeg ik en ik pak het stuur wat steviger vast. 'She died saving us, along with her mother.. I will never get the chance to tell them how thankful I am, I could never repay them and that's something that will haunt me forever. I can't let it go, these people saved us and all we do.. I mean, all I do is fuck things up. Sometimes I don't think I deserve to be alive.' Mompel ik. Sam verdiende het wel, maar ik? Ik deed voor mijn gevoel meer kwaad dan goed. 'Do you think we will arrive soon?' Vraag ik dan maar, om het onderwerp even te veranderen naar iets lichts.

Alexis.
Wanneer Sam dan toch maar besluit om even te stoppen, glimlach ik klein en knik naar hem als hij voor stelt om alleen even te lopen. Zodra we stoppen, stap ik de auto uit, waarna ik me even uit rek en naar Sam kijk. 'Yeah, I'm fine.' Antwoord ik. Echt geweldig gig het natuurlijk niet, maar we moeten beide verder en het is nu vooral belangrijk dat we veilig aan komen bij dat huisje. Zodra Sam zijn lippen op de mijne drukt, grijns ik en pak hem vast. 'Hmm.. not exactly.' Zeg ik dan en ik frons. 'But I'm sure we're gonna be safe there.' Zeg ik dan en ik haal mijn hand door zijn haar. Ik heb nu eigenlijk heel erg de neiging om te hard van stapel te gaan, maar aan de andere kant moet ik het misschien rustig aan doen. Na even na te hebben gedacht, pak ik toch maar zijn gezicht vast en begin hem te zoenen. Ik wil hem, ik wil alleen maar hem. Ik stop even, kom dan overeind en trek hem mee naar de auto. Daar doe ik de deur open, duw hem op de bank en kruip bovenop hem. Ik heb niet eens door waar ik precies mee bezig ben, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik alle negatieve gevoelens weg wil stoppen. Ik begin hem weer te zoenen en streel zijn lichaam even. Sam zou hier toch geen nee tegen kunnen zeggen? Ik weet dat hij me leuk vind en ik vind hem leuk, dus ik weet dat ik hier geen spijt van ga krijgen.
Eigenlijk vraag ik me opeens af of Bobby en Dean al bij het huisje aangekomen zijn. Waarom schiet er toch gelijk van alles door mijn hoofd op de momenten dat ik dat juist niet wil? Ik stop even en zucht diep. 'I'm sorry.' Zeg ik. Zo kon ik niet door gaan, misschien wil hij dit ook helemaal niet. Ik leg mijn hand tegen mijn gezicht en probeer niet in huilen uit te barsten. 'I'm sorry.' Herhaal ik en ik merk dat er toch een traan over mijn wang rolt. Ik wil niet dat hij denkt dat ik hem gebruik voor mijn verdriet, want dat is helemaal niet zo. Ik vind Sam echt heel erg leuk, dus misschien moet ik maar stoppen met me zo te gedragen.

Re: ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

Rustig luister ik naar Dean terwijl hij vertelt over Bobby en Jo, maar het is duidelijk aan Dean te zien dat hij het er moeilijk mee heeft. Met de jaren slijt verdriet, maar zo lang geleden is dit nog niet. "Well, there's only one way to thank them you know.." zeg ik dan zacht, waarna ik glimlach. "By just living and going down hard whilst doing what you all loved, hunting those bastards that kill innocent people." Voor een kort moment leg ik mijn hand op zijn bovenbeen neer en geef er een zacht kneepje in, maar meer dan dat zal hij niet krijgen. Nooit ben ik echt goed geweest in mensen troosten of emoties tonen. Ik heb mezelf aangeleerd om hard te zijn, zodat ik altijd rationeel kan blijven denken. Het wordt me dan ook al snel duidelijk dat Dean ook iemand is die liever niet te diep op dingen in gaat, wetend dat anders diepe wonden weer open zullen gaan. Ik besluit dan ook om gewoon antwoord te geven op zijn vraag en kijk voor een kort moment op het navigatiesysteem. "About half an hour, but Sam and Lex have a longer way ahead of them." zeg ik dan, maar maak dan mijn gordel los. "I know you said I should patch myself up once we got there, but I'm doing it now." Mijn t-shirt trek ik dan ook over mijn schouders heen, waardoor ik alleen nog maar in mijn beha in de auto zit. Voor een kort moment kijk ik dan naar mijn wond, maar graai eerst de ehbo-doos onder de stoel van Dean vandaan, waarna ik alcohol op mijn t-shirt giet. "Fucking hell." mompel ik dan zacht, maar druk dan zonder verder nog te aarzelen de doek op de wond. Mijn kaken klem ik op elkaar en mijn ogen sluit ik, omdat het ontzettend veel pijn doet. Echter is het nodig om de wond te ontsmetten, voordat ik ook maar kan beginnen met het hechten van de wond. Zodra al het bloed van de wond verdwenen is gooi ik mijn t-shirt op de grond, waarna ik voor een kort moment het licht in de auto aanklik, zodat ik het beter kan zien. Met vaste hand begin ik de wond dan te hechten, leg er een knoopje in en knip het draad dan door, waarna ik Dean aankijk. "Stop looking at me like I'm crazy." lach ik dan zachtjes, maar begin de wond dan te verbinden met verband, zodat het wondvocht daar in opgenomen kan worden. Een shirt vis ik dan achter mijn stoel vandaan, waarna ik er kort naar kijk en glimlach. Typisch. Er zouden ook niet eens kledingstukken van Noah in mijn auto liggen. Het shirt trek ik dan ook aan, waarna ik het lichtje in de auto uit doe. De vertrouwde geur doet me rustig worden, waarna ik iets anders ga zitten.

Keer op keer zou ze me kunnen proberen te verzekeren dat het goed met haar gaat, maar de blik in haar ogen zegt genoeg. Het gaat niet, overduidelijk. Wie kan zich ook goed voelen na zo'n gebeurtenis? Een gebeurtenis die alle oude wonden met een simpele steek weer open weet te krijgen. "Well, I don't mind. As long as we're safe and we won't trouble anyone.. it will be okay." verzucht ik dan, zodra ze aangeeft niet precies te weten waar we heen gaan. Ietwat van mijn stuk gebracht ga ik dan mee in de zoen, maar hoor een stemmetje in mijn hoofd vertellen dat dit niet kan. Alexis is helemaal in de war, dus je maakt op dit moment misbruik van haar. Maar aan de andere kant voelt het zo goed.. Gewillig laat ik me dan ook mee slepen in het moment, maar kan mezelf wel voor mijn kop slaan op het moment dat ik een traan over haar wang zie rollen. "Hey. Don't say that. You're just confused Alexis, logically. This isn't just nothing." verzeker ik haar dan en ga zo zitten dat ik naast haar zit. Op de achterbank is het een beetje passen en meten, maar met moeite weet ik mijn lange ledematen een prettige plek te geven. "I think we should start driving again.. and when we arrive in the safe house, you should go and get some rest. Okay?' vraag ik dan, maar eigenlijk geef ik haar geen keuze. Ze moet op dit moment accepteren dat ik het beste met haar voor heb. Ik stap dan ook uit, om weer in te stappen en kijk toe hoe Alexis hetzelfde doet. Zodra we beide weer voorin zitten start ik de auto en begin met rijden. De vermoeidheid zal ook bij mij straks toe beginnen te slaan, maar het lijkt me niet verstandig om Alexis op dit moment achter het stuur te laten kruipen.