ORPG ~ Memories echoeing inside my mind
[ Go to bottom | Go to latest post | Subscribe to this topic | Latest posts first ]
ORPG ~ Memories echoeing inside my mind
from paraphernalia on 01/06/2018 04:37 PMThe words echoed inside my mind
The ghost I never meant to conjure
Has appeared right before my eyes
Left me shaken my bones in fear
Even if I tried praying for it to leave
My heart never seem to feel the same
This ghost used to be every part of me
A ghost I knew who once had a name
Though I keep praying for it to leave
But in my heart the ghost choose to stay
~ Shah Farouq
Alioth
ReplyMordimort
Deleted user
Re: ORPG ~ Memories echoeing inside my mind
from Mordimort on 01/06/2018 04:38 PMElena Katherine McGhille
Mordimort
Deleted user
Re: ORPG ~ Memories echoeing inside my mind
from Mordimort on 01/06/2018 04:38 PMElena
Een kreunend geluid was te horen in de hoek van een klein appartement. Het was zacht geluid van iemand die net uit een diepe slaap kwam of van een droom waar je bijna onmogelijk van kon ontwaken. De geluiden die te horen waren kwam van een jongedame die langzaam uit een slaap ontwaakte. Maar naast de kreunen waren er ook de geluiden van het laken en het bed. Met deze geluiden en het licht dat door het raam scheen werden ondertussen ook langzaam een paar ogen geopend. Met moeite kwam een jongedame omhoog terwijl haar ogen voor het grootste gedeelte nog dichtgeknepen zaten. Een hand gleed over haar gezicht in de hoop dat ze langzaam wakkerder zou worden. Het leek bijna alsof er een waas was gelegd over de hele wereld van de dame. Natuurlijk kwam dit gedeeltelijk door de diepe slaap maar dit keer was het meer. Behalve de slaap die over haar heen hing leek haar hele brein leeg te zijn en voelde ze zich simpelweg miserabel. Ze deed een enorme moeite om te bedenken hoe ze in deze toestand had kunnen komen maar er kwam niks in haar op. Om het nog erger te maken, er kwam helemaal niks in haar op, niet alleen dat ene onderwerp. Geen herinnering aan ook maar iets kwam tot haar. Zelfs informatie over zichzelf kon ze zich niet bedenken, op een ding na dan.
"Elena..." Een schorre stem klonk door haar oren, haar eigen stem bedacht ze zich al snel. Bekend klonk het niet maar momenteel kon ze niks van zichzelf vertrouwen. Het feit dat ze in deze situatie was betekende dat er iets met haar gebeurd moest zijn. Op het moment dat alleen een naam je te binnen schiet is er iets goeds mis. Daarom stond de jongedame dan ook op waarna ze naar de voordeur liep van haar appartement. Met gemak ging dit echter niet. Het gevoel van een waas op haar wereld leek maar niet te vertrekken en het gaf bijna een gevoel van dat ze dronken was. Maar ze wist dat ze hulp moest zoeken, een ziekenhuis of wat dan ook. De gedachte om een mobiel te zoeken en te bellen kwam niet eens in haar op. Het zou waarschijnlijk een stuk makkelijker zijn maar ze had geen tijd om alles op een rijtje te zetten. Daarbij, wat zou ze op een rijtje moeten zetten. Ze was wakker geworden zonder herinneringen terwijl ze zich zo slecht voelde als ze maar kon. Het enige dat ze over zichzelf wist was een naam en nog niet eens een volledige, enkel een voornaam als dat het al was. Het was een situatie waar bijna iedereen tenminste in een lichte paniek zou raken en dat was dan ook wat ze deed. Het was niet normaal om zo wakker te worden, ongeacht hoe diep je had geslapen.
Re: ORPG ~ Memories echoeing inside my mind
from paraphernalia on 01/06/2018 04:58 PMMensen, altijd hadden ze hem geïntrigeerd, altijd was hem gezegd bij hen uit de buurt gebleven. Zijn plaats was aan de zijde van de god die hij diende, niet bij hen. Hij kon hen observeren zoveel hij wilde, maar contact zoeken, was absoluut verboden. Alioth was altijd al een probleemgeval geweest. Hij was niet zo sterk en behendig als de meeste helpers, dromerig en onoplettend. Sommigen waren verbaasd dat een godheid hem in dienst had willen nemen. Al zat zijn hart op de juiste plaats. Hij trainde bijna elke dag, deed alle mogelijke moeite om net zo goed te kunnen presteren als de anderen. Al die moeite was nu vergooid. Als zijn meester hier achter zou komen, stond hem vast en zeker een zware straf te wachten. Het was niet zijn bedoeling geweest om zich aan haar te hechten. Het was per ongeluk gebeurd. Hij begreep zelf niet eens hoe het precies was gebeurd. Zoals hij wel vaker deed, was hij hen aan het observeren, toen plots dat ene meisje zijn aanwezigheid leek op te merken. Zoiets was nog nooit gebeurd. Hij was er volledig door overweldigd. Voor hij het zelf besefte had hij zijn hand naar haar uitgestoken. Hij wist dat hij hen niet mocht aanraken, dat het gevaarlijk was om dat te doen, maar het gebeurde haast automatisch.
Hij stond in haar kamer, keek naar hoe ze sliep. Hoe haar borst zachtjes omhoog en omlaag rees. Op de een of andere manier hielp het hem kalmeren. Talloze keren had hij geprobeerd terug te keren, maar hij zat vast, vast op deze wereld, aan haar verankerd. Ze bewoog. Snel verstopte hij zich achter een zetel in haar kamer. Hij wist niet waarom, maar ergens vond hij mensen nog altijd best angstaanjagend. Zou hij zichzelf toonbaar maken? Had hij een andere keuze? Zij was diegene die hem hier hield, dus zou zij ook zijn ticket terug naar huis. Stilletjes stond hij op en wandelde langzaam achter haar aan. "Hallo, schrik alsjeblieft niet, ik wil je niets aandoen. Mijn naam is Alioth en ik denk dat we elkaar kunnen helpen."
Mordimort
Deleted user
Re: ORPG ~ Memories echoeing inside my mind
from Mordimort on 01/07/2018 09:53 PMElena
Haar hand had om de hendel van de deur gezeten toen een stem haar oren binnen drong. Een normale reactie was geweest dat ze zich had rot geschrokken, zeker omdat ze tot dan toe niemand in de kamer had gezien, maar in plaats daarvan draaide de dame zich om zodat ze kon zien wie sprak. Achter haar had een jongen gestaan, iemand die ze nog nooit had gezien. Bang voor de onbekende was ze echter niet, dat kon ze zichzelf nu niet veroorloven. Bang zijn voor anderen nam te veel tijd in, het enige wat ze wilde weten was wat er met haar aan de hand was. Het feit dat ze zich niks kon herinneren maakte haar angstig, paniekerig.
Met haar rug stond ze tegen de deur terwijl haar blik gericht was op de jongen voor haar. Lang blijven staan lukte haar echter niet, haar benen hielden het gewicht niet vol en daarom liet ze zich ook zakken totdat ze op de grond zat. "Ik denk niet dat dat mogelijk is. Als ik mezelf al niet kan helpen, hoe kan ik dan mogelijk een ander helpen?" Elena haar stem klonk zacht door de kamer. Het geluid harder krijgen lukte haar echter niet, ook al had ze dat graag gedaan. Het gevoel van helpeloosheid stond haar niet aan, het was niet iets waar ze gewend aan wilde raken. Het beste zou dan ook zijn om alles van haar af te duwen en alles er aan doen om zich te herinneren wat ze was vergeten, maar hoe kon ze weten waar ze moest beginnen als ze alles was kwijt geraakt. Het was niet dat ze een gedeelte niet meer wist, haar volledige geheugen over haarzelf en eventuele anderen om haar heen was verdwenen. En nu kwam een vreemde ook nog voor hulp vragen.
Een zucht ontglipte de jongedame waarna een hand door haar haar werd gehaald. "Hoe kan ik je helpen?" Haar blik richtte ze op de blonde jongen Alioth. Meer dan dat vragen kon ze immers toch niet. Misschien was het makkelijker om het probleem op te lossen van een vreemde dan haar eigen. Daarnaast was tijd misschien wel hetgene dat ze nu het meest nodig had, tijd om na te denken maar ook tijd om rust te vinden in haar hoofd. Als ze in paniek zou handelen zou de uitkomst nooit gunstig kunnen zijn, het leidde meestal tot problemen.
Re: ORPG ~ Memories echoeing inside my mind
from paraphernalia on 01/09/2018 04:57 PMZe keek hem aan. Een mens keek hem aan?! Hij voelde zoveel dingen tegelijk, verbazing, vreugde, maar ook angst en paniek. "Wel, hoe leg ik dit het beste uit." Hij fronste zijn voorhoofd. Hoe bracht hij deze boodschap over zodat ze hem zou geloven, zonder haar zo te doen schrikken dat ze hem het huis uit zou zetten. Gelukkig was ze reeds gaan zitten, anders had hij het haar sowieso aangeraden. "Om eerlijk te zijn, weet ik zelf niet precies wat er is gebeurd. Ik weet alleen dat het niet had mogen gebeuren. Het zit zo. Ik ben niet menselijk. Ik mag er misschien zo uitzien, maar dat is alleen omdat jou geest zich mij voorstelt als je eigen soort. In feite ben ik een helper, de dienaar van een god. Daarover kan ik nu best niet teveel uitweiden, alles op zijn tijd." Daarbij dacht hij ook niet dat ze dat deel van zijn verhaal zou geloven. Het klonk nu eenmaal nogal onwerkelijk. "Om een lang verhaal kort te maken. Het is voor ons verboden connecties te maken met mensen en dat lijk ik per ongeluk gedaan te hebben. Het was echt niet mijn bedoeling. Ik weet niet eens hoe het precies is kunnen gebeuren. Echter het resultaat is ik die aan jou vastzit en jij al je herinneringen lijkt te zijn kwijt geraakt. Het spijt me zo. Nogmaals het was niet mijn bedoeling en als ik wist hoe ik het moest terugdraaien, deed ik dat meteen, maar ik wil het goed maken. Ik zal er alles aan doen om je te helpen je herinneringen terug te bemachtigen." Paniek hij voelde absoluut meer paniek dan vreugde. Waarom moest dit juist hem overkomen. Het was zo typisch dat alles bij hem foutliep. Zou de rest hem uitlachen? Boos zijn? Maakte het zelfst iets uit wanneer hij misschien toch nooit meer naar huis zou kunnen terugkeren? "We kunnen hier beginnen, in je appartement. Er moet toch iets leggen met wat informatie over jezelf op? Misschien vinden we wel de naam van iemand die we kunnen contacteren, een vriend of familielid."