O || All was golden when the day met the night

O || All was golden when the day met the night

- Met Wildhearts
- 18+ topic

Emilia Clarke - 21 years

Re: O || All was golden when the day met the night

Alan Jordan Foster

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O || All was golden when the day met the night

Alan
De namiddag; altijd een tijdstip waarop het café drukker was dan gewoonlijk, met name in het weekend kwamen er veel klanten het gezellige sfeertje proeven. Alan werkte er nu ongeveer ander half jaar en was gewend geraakt aan de sfeer die er hing, maar nooit nam hij dit voor lief. Hij mocht van geluk spreken dat hij zo close was met zijn collega's en dat hij überhaupt tussen het clubje gekomen was, gezien dit nogal een opgave was voor zo'n klein zaakje. Zo stak zeker niet elke werkvloer in elkaar, dat wist hij. En nee, een ideale baan zou het niet blijven voor hem. Alan smachtte naar meer, wilde niet voor altijd vastgeketent zitten aan dit zaakje waarin hij werkte. Op een gegeven moment zou het niet meer genoeg voor hem zijn, niet met de manier waarop hij in het leven stond. Alan was continu opzoek naar iets nieuws, een nieuw avontuur, een nieuwe uitdaging. Dit zou niet standhouden. Hij zou deze baan te boven groeien en hunkeren naar vernieuwing. Daarbij was hij niet bereid om zijn toekomst beeld op te geven; hij wilde de wereld zien. Niet alleen wilde hij deze zien, nee, deze wilde hij vastleggen. Alan was gepassioneerd op het vlak van fotografie, misschien nog meer van film. Hij had zichzelf alle technieken aangeleerd en kon, zoals hij iemand wel eens had horen zeggen, wonderen verrichten met zijn editskills. Alan wilde meer, méér dan het leventje dat hij nu leidde. Hij wilde leven, écht leven. Voor nu nam hij genoegen met zijn leven hier, want dat grootse beeld dat hij had betekende niet dat hij het hier al zat was. Alan genoot van de simpliciteit die deze baan hem bracht, maar in zijn achterhoofd spookte het idee van iets uitgebreiders. Dat kwam vanzelf wel, als de tijd rijp was. Alan had alles altijd al op een rijtje gehad, zelfs als dit voor anderen een wonder leek. Hij vond altijd een uitweg, een manier waarmee hij weer op het goede pad terecht kwam, zelfs als deze verdwenen leek te zijn. 
'Alan,' hoorde hij een stem zijn naam roepen. Hij draaide zich om en staarde in het paar ogen van één van zijn collega's, ook wel de bedrijfsleider. 'Sarah just went home sick, could you take over her tables?' Alan knikte. 'Sure.' Een collega minder, dat konden ze op dit moment niet goed gebruiken met deze drukte, maar ze zouden het wel redden. Bovendien leek het café langzaam maar zeker weer wat te bedaren met elke klant die tevreden de buitenlucht weer in stapte. 

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O || All was golden when the day met the night

Emilia
Rustig liep ze over de stoep heen met een tas in haar handen. Daar zaten haar laptop, een paar tijdschriften en een kladblok in. Ze was op weg naar een cafeetje waar ze de laatste tijd wel vaker kwam op zaterdagen. Soms kreeg ze meer inspiratie als ze ergens anders werkte dan in haar appartementje waarvan de muren na verloop van tijd op haar af leken te komen. Daarnaast hield ze er gewoon van om onder de mensen te komen, Emilia was altijd al een mensen-mens geweest.
In twee jaar tijd had ze enige naamsbekendheid weten te creëren en nu zat ze op een punt dat de opdrachten voldoende achter elkaar binnen bleven komen dat ze ervan kon gaan leven zonder er een extra baan bij te hebben - wat ze tot voor kort wel had. Natuurlijk wilde ze meer, zo wilde ze haar eigen studio waar ze klanten kon verwelkomen, maar daar was het nog net niet druk genoeg voor.
Met een tevreden zucht stapte ze het cafe binnen en liep naar het plekje waar ze de keer daarvoor ook gezeten had. Ze had het een prettige plek gevonden, vanwaar ze een goed zicht over de zaak had maar toch ook de rust kreeg die ze nodig had om te kunnen concentreren. Ze knoopte de felle rode knopen van haar lange groene jas open en hing deze vervolgens over haar stoel heen voor ze erop plaatsnam. Haar hand liet ze daarna door haar verwaaide kapsel glijden en bond deze vast in een slordige knot met een elastiek van rond haar pols.
Aangezien het nu etenstijd was, kon ze ook mooi haar avondeten bestellen. Ze had immers toch vrij weinig zin gehad om voor zichzelf te moeten koken en ergens snakte ze ook wel eens naar een vette hap. De nacho’s die op de kaart stonden spraken haar en haar knorrende maag dan ook wel aan.
Goedgelovig als ze was, liet ze haar spullen achter en stond ze op met haar portemonnee in haar handen. Glimlachend om zich heen kijkend, liep ze naar de bar toe en nam ze plaats op één van de hoge krukken. Natuurlijk had ze kunnen wachten tot iemand bij haar tafel kwam om haar bestelling op te nemen. Maar Emilia had nooit echt rust in haar kont. Ze was iemand die graag zelf het initiatief nam, zelfs met kleine dingen zoals dit.

Re: O || All was golden when the day met the night

Alan
Het was leuk om te merken dat je werkelijk een connectie had met sommige mensen die hier kwamen. Bij zulke kleine tentjes kwamen vaker vaste klanten, die Alan onderhand allemaal wel op zou kunnen noemen. Natuurlijk kende hij ze niet buiten het cafeetje, maar als er iemand aan de bar zat en zijn of haar verhaal deed, pikte je nog wel eens wat op. Alan had opvallend genoeg, best vaak interessante gesprekken met de klanten die hier kwamen. Sommige van hen kende hij hierdoor ook vrij goed. Het maakte zijn werk toch leuker, want zoiets kwam je niet tegen in een grootschalig bedrijf. Daar vond je niet dezelfde connectie, dezelfde manier van omgang met de klant. En dat maakte het nou net zo leuk, tenminste, dat vond Alan. Hij had oprecht plezier in zijn werk, ondanks dat het soms best hard werken was. Zoals nu bijvoorbeeld, moest hij tafels overnemen omdat een van zijn collega's ziek naar huis vertrokken was. Een opluchting was het dan wel weer dat het café al wat rustiger begon te worden. Zo kon ook hij weer een beetje op adem komen. Ook al kwam er soms veel op hem af op hetzelfde moment, kon hij niets anders zeggen dan dat hij het gewend was. Wat anders kon je verwachten van iemand die er al anderhalf jaar werkte? Hij wist precies hoe het bedrijfje in elkaar stak en wanneer de grootste golf klanten de deur door zou komen. Gunstig was het, dat zeker.
Een zucht vloog aan zijn lippen voorbij toen hij eindelijk weer bij de bar aan kwam. Dat was de plek waar hij gewoonlijk de meeste tijd besteedde, maar in verband met de drukte, nam hij vaak tafels over rond dit tijdstip. Ze konden dan immers alle handen gebruiken die er waren. Eigenlijk deed Alan een beetje van alles in dit cafeetje, dat was ook vanzelsprekend, want een apart personeel voor in de ''keuken'' hadden ze niet. Ze deden alles zelf en namen daarom allemaal verschillende taken op zich. Alan stond momenteel in de bediening, maar dit was ook wel eens anders. Dan was het zíjn beurt om drankjes en maaltijden te bereiden.
Alan haalde net een doekje over de bar toen hij in zijn ooghoeken iemand voor de bar tot stilstand zag komen. Hij bracht zijn blik omhoog en kon het niet helpen om te glimlachen bij wat hij zag. Wellicht deels omdat ze gewoon een opvallende, volmaakte verschijning was, maar ook omdat ze haar eigen planning volgde en hij zichzelf daar in herkende. 'You know we take orders at the tables, right?' Grijnsde hij klein, wellicht een klein beetje plagend. Alan viste het notitieblokje uit het vakje van de schort die om zijn middel geknoopt zat. 'What can I get you, ma'am?' Glimlachte hij dartel.

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.