ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

''Still.'', mompelde Maddy een beetje tegenstribbelend. ''It didn't feel right to tell you without her knowing.'', piepte ze bijna. Dit was zo, zo tegenstrijdig voor haar. Ze wist dat ze eerlijk had moeten zijn tegen Jaiki, maar aan de andere kant voelde het voor haar niet goed om iemand op die manier te 'verraden'. Ze zuchtte dan ook opnieuw even en knikte op zijn woorden, als teken dat ze het begreep. ''I'm really sorry.'', verontschuldigde ze haarzelf nog maar een keer.
''Well, in the end I would've done the same for anyone else. So it doesn't really mind if it is Asa or not.'', probeerde ze het een beetje weg te wuiven. Ze zou het voor ieder ander opgenomen hebben als die 'zwakker' in het spel stond. Een vuil spel in dit geval omdat het geen geheim weer was dat de brunette niet kon vliegen. Ze wist niet zo goed waarom ze zich kwaad had gevoeld erom, maar er was zeker een kers op het slagroom geplaatst toen de jongeman haar een klap had verkocht.
Zonder tegen te stribbelen was ze achter Jaiki aan gehobbeld, niet dat ze heel veel keuze had gehad met zijn grip rond haar hand en begrijpend knikte ze toen hij haar gebood de waarheid te vertellen. Dat was nu wel het beste ja, om zijn vertrouwen onder andere niet meer te schaden dan ze nu al had gedaan. Wat had ze in godsnaam dan ook gedacht met zo'n goedkope smoes? Ze kon haarzelf nu wel voor haar hoofd slaan.
''Well?'' vroeg ze vrouwelijke Elder met pikzwart haar en haast ijsblauwe ogen.
''They bullied Asa and I stepped in. I actually pulled the guy on his wing down to get something back that is very, very precious to Asa. And before I knew it the girl grabbed me by the hear and I got punched. So I punched back... There is not more to the story than that.'', had ze er in een ademteug uitgeflapt. De vrouw had haar daarop priemend aangekeken maar knikte enkel waarop ze het verzoek kreeg om de rotzooi ook op te ruimen en Maddy was dan ook braaf in beweging gekomen.
Uiteindelijk hadden ze alle zooi aan de kant gekregen, hoewel ze de standbeelden niet magisch kon laten herrijzen of zo. Zo bijzonder was ze ook wel weer niet. Toch wel een beetje buiten adem van het gebukt staan, had ze haar handen in haar zei gezet en haar rug even gerecht.
Met een zuinige glimlach veegde ze wat viezigheid uit Jaiki's haar. ''You need a shower, or bath. Whatever you like. But you're dirty now.'', mompelde ze.

Kai kon het niet laten om een lach eruit te laten. ''I'm not totally sure if they elders would ever have made someone that is 'perfect' for me. I'm sure that's not even possible with someone like me; hardheaded, not easy to approach and with a dark aura that already turns people away.'', grinnikte hij. Hij schudde even vermaakt zijn hoofd. Als ze ging denken dat er iemand meer perfect voor hem zou zijn, dan zat ze behoorlijk mis. Hij geloofde er heilig in dat het een kwestie van volhouden was, maar dan zou hij zich ook wat meer moeten openstellen. Dat had hij nu wel door.
''For as far as I remember...'', en daarmee was hij omhoog gekomen zodat hij weer op zijn voeten stond en simpelweg zoals de vorige keer haar bed begon te verslepen. ''Was I the person that decided that our beds matched perfect and that I was the person that pulled you in my arms. Not the way around.'', mompelde hij toen hij het bed weer terug op z'n plek had staan. ''I just agreed on hugging and such, as a start, I'm pretty sure it's the same in that way.'' Een knuffel, samen slapen, prima. Maar ze moest nu nog niet verwachten dat hij ging zeggen dat hij van haar hield, zoals Jaiki er wel ineens uit had geflapt tegenover hem. Hij vroeg zich af of hij het al had bekend tegenover Maddy.
''Now thát is something I didn't know.'', antwoordde hij toen ze ineens bekende dat ze al langere tijd zo getreiterd werd. ''It is just something I knew from the past few days. You should've told me sooner, Asa. I can't help or protect you if you don't talk to me. No matter what kind of hardheaded guy I am or how dark my wall is.'', fronste hij moeilijk. Hij vond het lastig om het nu pas te horen dat het al zo lang duurde en daarom volgde er ook een diepe zucht omdat hij zich moest inhouden de Angels niet op te zoeken.
Kai had heel even getwijfeld maar had uiteindelijk toch een stap naar haar toe genomen, zodat hij met zijn borst tegen haar rug aan kwam te staan en hij wikkelde zijn armen rond haar middel terwijl zijn kin op haar schouder leunde. ''Like this?'' vroeg hij zich af, om terug te komen op het knuffelen zonder verder op alle lelijke namen in te gaan.

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Asa keek een beetje ongelovig toe hoe hij haar bed gewoon weer tegen die van hem aanschoof. Waarom moest Kai het haar zo ongelooflijk moeilijk maken? Hij wilde immers extra tijd, maar als hij 's nachts tegen elkaar aanliggen niet erg vond dan zou Asa zeker niet klagen. Ze had lang niet meer zo goed geslapen als de nacht waarbij hij haar tegen zich aan had getrokken. "But that's the point," mompelde ze. "If I'm going to depend on your help and protection every time then they won't stop bullying me. They will stop when you are around and when you're not they'll start again. I tried to fix it myself to show them that I'm strong, but in the end it was just humiliating. I don't seem to have this dark wall like you have, but I wished I did."
Misschien dat ze dat wel had gehad als ze goede vleugels had gehad, maar die had ze niet en daar moest ze mee leren leven. Ze keek op toen ze plots Kai's borstkas tegen haar rug voelde en niet veel later. "What... are you doing?" mompelde ze, voordat ze wel en goed besefte wát hij precies deed. Tussen Asa's tranen brak een glimlach door. "That's one way, but I prefer this way."
Ze draaide zich om en sloeg haar armen rond zijn middel en legde haar hoofd tegen zijn borstkas aan. "Like this," zei ze en ze bleef voor even zo tegen hem aan staan. "I'll tell you everything from now on," mompelde ze in zijn shirt. "No more secrets or withholding."
Dat was de stap die zij moest zetten om hun relatie te laten werken en hij moest werken aan hoe hij moest leven met haar. Het liefst bleef ze zo de hele tijd staan. "I should take a shower," mompelde ze weer in zijn shirt. "I'm probably smelling really bad after all the trainings today."

Jaiki had niet per se opgelet wat er precies werd gezegd tussen Maddy en de Oudere. Hij geloofde erin dat ze nu wel de waarheid zou zeggen en anders kwam dat wel naar boven. Een Oudere had een enorme kracht waar menig men u tegen kon zeggen en was daarbij de createur van alle engelen. Het was onmogelijk dat ze niet door een jongere engel heen konden kijken. Nadat alles wat netter was opgeruimd, keek hij op naar Maddy die bij hem was komen staan. Een glimlach vormde weer op zijn gezicht. Zijn ijzige kille houding was verdwenen nu hij wist dat ze een lesje had geleerd van haar fouten. Daarnaast kon hij niet lang boos op haar blijven, zeker niet als ze spijt betoog. "Talk about yourself," zei hij toch met een klein grijnsje. Maddy was immers ook niet de schoonste. "C'mon. Let's clean ourselves up."
Hij sloeg zijn arm rond haar middel en begeleidde haar terug naar de kamer. Daar liet hij haar eerst opfrissen en daarna sprong hij zelf snel onder de douch. In een rap tempo waste hij zijn haar en zijn lichaam. Daarna trok hij een losse slaapbroek aan. Het enige wat hij was vergeten was een shirt, maar hij had zo'n gevoel dat het niet erg was als hij shirtless rond ging lopen. In het begin had hij dat wel gedaan, omdat hij niet wilde dat ze het gevoel kreeg dat hij er iets voor terug wilde hebben. Dat was namelijk niet zo. Hij liep gewoon graag rond zonder shirt. Hij hoefde haar niet met minder kleding te zien. Nog altijd gaf hij haar privacy, maar liet hij ook merken dat hij zich comfortabeler bij haar voelde om dit soort dingen te doen. Vermoeid plofte hij neer op bed en trok hij Maddy gewoon erbij en in zijn armen. "I want to do something with you, Kai and Asa tomorrow," mompelde hij. Jaiki zou het leuk vinden als Maddy vriendinnen werd met Asa, zo konden ze een hecht groepje vormen en misschien zelfs elkaar steunen tijdens de oorlog. "What would be fun? What would you like to do? Please don't say madipedi's," grinnikte hij en hij drukte een kusje tegen haar slaap.

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Maddy glimlachte even toen Jaiki niet meer boos leek te zijn. Dat deed haar goed, omdat ze het een verschrikkelijk gevoel had gevonden. Al rolde ze ook al snel met haar ogen, jegens de opmerking die hij maakte over háár uiterlijk.
''I trained before all of this, offcourse I'm a mess. Not to mention playing a hero makes you sweaty.'', grapte ze wat. Het voelde goed om gewoon weer normaal te doen en daarom had ze het niet kunnen laten een dergelijke opmerking te maken. Plagend stak ze het puntje van haar tong uit vooral ze haar hand weer liet zakken toen ze het stof uit zijn haren had geveegd.
Madilyn legde haar hoofd tevreden tegen zijn schouder aan toen ze zijn arm rond haar middel had, zodat ze samen terug konden lopen. Het was een goed plan om een douche te nemen en gewoon lekker in bed te gaan liggen. Tevreden was ze met hem mee gelopen en had ze zich niets aangetrokken van de vuile blikken die ze nog had gekregen van de jongens en meid waar ze eerder nog mee op de vuist gegaan was. Die zouden hun straf niet ontlopen, gokte ze zo.
Ze had een snelle douche genomen, om haarzelf gewoonweg op te frissen en niets meer, waarna ze een short en een los topje aan had getrokken. Op haar blote voeten was ze de kamer weer in gewandeld zodat Jaiki zijn beurt kon nemen en zij op bed kon rollen. Tevreden drukte ze haar gezicht even in haar kussen en zuchtte ze even diep. Wat een dag, ze was toe aan de volgende zodat ze deze kon afsluiten.
''Mhh.'', mompelde Madilyn wat bedenkelijk terwijl ze wat op haar buik rolde en een hand onder haar kin plaatste. ''What about visiting that lake again, where you took me the first couple times. We could go swimming and maybe we can take a self-made lunch with us?'' stelde ze voor. Ze wist niet zoveel anders om te doen eigenlijk, behalve trainen want dat was iets waar haar leven zowaar uit leek te bestaan.

Kai fronste even. ''Maybe you are right, but I'm sure the Elders will also get the stories together. And you don't know it, but the one ruling this all. Making us. Well, she just knows if someone tells the truth. I think that's her power.'', glimlachte hij. ''So I'm sure they get a proper punishment.'', knikte hij hoopvol. En anders ging hij er wel wat aan doen, maar dat wou niemand want dan zou hij ze voorlopig vast zetten in een timeloop tot ze gewoonweg gek van zichzelf werden.
''Well, that dark wall isn't everyting either.'', glimlachte hij schaapachtig. ''That wall can safe you from alot, but it can also keeps alot from you.'', mompelde hij. Hij ging er verder maar niet op in. Het was prima. Hij zou er gewoonweg voor zorgen dat ze niet meer lastig gevallen werd, want dat was zijn taak als haar partner. Als de oudste van hen twee. Hij nam het zichzelf oprecht kwalijk dat hij niet degene was geweest wat Madilyn wel had gedaan. Hij moest haar maar bedanken morgen...
Fronsend had Kai toegekeken hoe Asa zich in zijn armen draaide, zodat ze praktisch tegenover elkaar kwamen te staan. Hij had heel even omlaag gekeken, voor hij zijn armen weer wat liet zakken zodat ze rond haar middel kwamen te rusten. Hij knikte even toen ze hem beloofde alles te vertellen vanaf nu.
''That would make it easier for both of us, so I suppose that promise also counts for me.'', glimlachte hij. Hij zou toch echt opener moeten worden om dit te laten werken, om in elk geval een team met haar te kunnen vormen en dan zouden ze wel zien op wat voor level ze samen zouden belanden. Hij had er geen verwachtingen van, dat was misschien maar goed ook omdat hij nooit zover kon denken.
''Oh, yes.'', merkte hij haast dramatisch op waarbij hij haar losliet en zijn wijsvinger en duim op zijn neus zette. ''You smell terrible, probaly even worse when Mayu has a wet fur and smells like a wet dog.'', merkte hij vermaakt op terwijl hij zijn blik afwendde voor hij echt in lachen uitbarstte.

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Asa voelde zich enorm gelukkig in zijn armen. Misschien moest ze minder angstig zijn en het eens een keer nemen zoals het was. Zeker als ze dan zo vaker in zijn armen kon zijn... Glimlachend keek ze naar hem op en knikte. Het was een belofte die ze vanaf nu zou volgen. Het leek de beste optie.
Ze zette haar handen in haar zij bij zijn opmerking. "Hey!" riep ze en ze gaf hem plagerig een duw. "Ik ga al, ik ga al," zei ze en ze hief haar handen omhoog. Ze pakte nog snel wat schone slaapkleding uit de kast en verdween daarna de badkamer in, waar ze een lange bad nam om nog eens goed over alles na te denken. Daarna had ze zich omgekleed en pakte ze een flesje met een soort lotion uit haar tas. "Kai? Kan je mijn vleugels met dit insmeren?" vroeg ze en ze kwam op het bed bij hem zitten. Ze gaf hem het flesje en ging daarna met haar rug naar hem toe zitten. Er waren openingen in hun kleding op de rug, zodat ze altijd hun vleugels tevoorschijn konden halen, zonder kleding te scheuren. Asa klapte haar misvormde vleugels uit en keek naar haar handen. "Mijn vliegleraar, Gabriël, zegt dat de lotion zal helpen om veren te laten groeien en om de huid te beschermen."
Waarom die man dacht dat ze ooit zou kunnen vliegen wist ze niet, maar ze wilde haar leraar niet teleurstellen door zijn aanbevelingen niet op te volgen. Het was vreemd om hetgeen waar ze het meest onzeker over was, te laten zien en aanraken door Kai. Aan de andere kant, gaf het haar ook meer zelfverzekerdheid. Hij wist alle ins en outs van haar en respecteerde haar als partner. Zelfs toen ze tegen hem had gelogen. "I have a third power, Kai," zei ze zacht. Als ze alles aan hem moest vertellen dan zou ze dat nog doen ook. "I was walking around the forest yesterday and I couldn't help myself, I started to sing."
Ze frunnikte aan haar lange haar en liet het tussen haar vingers glijden. "I didn't notice what was happening, until a bird fell down a tree. It was sleeping. And then I saw that all the animals around me were sleeping."

Jaiki had het natuurlijk maar plagend bedoeld. Hij wist zelf natuurlijk wel dat ze getraind had en daarna in een gevecht was geraakt. Het deed hem eigenlijk goed om te zien dat haar lip al bijna weer normaal was en de blauwe plekken al groen en geel waren gekleurd, in plaats van dat donkere paars en blauw. Hij ging op zijn rug liggen en trok de lakens over zich heen. Hoewel hij veel had gezeten en gestudeerd, was hij toch dood op na een dag als vandaag. "Sounds like a plan," mompelde hij wat slaperig. Hij legde zijn arm over zijn ogen heen en zuchtte even diep. Het sturen van haar kracht was zo'n lastige en uitputtende taak voor hem. Hij vroeg zich werkelijk af of hij ooit genoeg zou leren om haar goed te kunnen helpen. Ze konden immers niet voor altijd hier blijven tot ze haar kracht onder controle had. Er was zeker wel een deadline. Het ging al beter. Dat gaf hem een sprankje hoop, ookal kon hij zijn vinger er niet op leggen wáárom het beter ging. Wat er was gebeurd of gedaan dat die verbetering was gekomen. "I have to apologize if I'm not the teacher you expected or needed... I prepared myself from the moment I woke up. I trained hard, studied hard. Yet, I've never felt so unprepared or lost." Hij hield zijn arm over zijn ogen, omdat hij haar werkelijk niet aan kon kijken. Hij voelde zich als een teleurstelling voor haar. Hij kon haar niet de begeleiding geven die ze nodig had. "But I guess it's a relief to know that I'm not the only one," zei hij en een kleine grimas kwam op zijn gezicht. "I've never seen my friend Kai at such a loss as of today. Perhaps we should help them a bit when we meet up tomorrow."

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Fronsend had ze naar hem gekeken toen hij zich ineens excuseerde. Ze was wat overeind gekomen, tot ze op haar knieën zat, met haar voeten onder haar kont gevouwen. Priemend tuurde ze hem even aan voor ze haar hoofd schudde, om aan te geven dat ze het er niet mee eens was.
''That's because you're nót a teacher, you're my partner and it is not your task to guide me the whole way.'', merkte ze zachtjes op. ''I never saw you as my teacher to be honest.'', gaf ze maar toe. Dat was misschien wel een beetje de reden waarom ze ook zo hard trainde, omdat ze hem niet lastig wou vallen met dergelijke vragen die hij toch niet kon beantwoorden.
Madilyn zuchtte even zachtjes. ''I suppose..'' even viel ze stil om even na te kunnen denken. ''Just listen to what I have to say, okay?'' gebood ze hem vervolgens maar. ''That shadow, it doesn't have a name. It excisted long, long ago. Far before we even excisted. It now just excists in a... alter-world of my own head, I think. It is a part of me, like the darkness everyone possesses, only mine has a form of a mix between a cat, dog and something that is crazy enough still looking alot like us.'', fronste ze.
''Anyway,'' vervolgde ze. ''The reason I can get along with it better, however it still has a desire to do things that aren't right, is because we meet up in my sleep. If that makes any sense to you... I actually listen to it, talk to it, try to understand it. With a slight hope I can understand my powers too.'', glimlachte ze. ''So, no need to worry alright? I can handle some crazy shadow man in my head.'', grinnikte ze zachtjes. Zolang ze de enkelband droeg dan toch, want de eerste en laatste keer dat dat ding eraf ging... had haar wel laten schrikken.
Madilyn haar lippen krulden vervolgens om tot een glimlach, waarbij ze met haar wijsvinger tegen haar lippen aan tikte. ''Now, I think I need some distraction from al that serious talk and to much thinking.'', daagde ze hem een beetje uit.

Kai had haar na gekeken en was met een zucht weer op het bed beland. Het was allemaal zo verwarrend, bedrukkend en eng genoeg vertrouwd. Het was lastig voor hem en hij kon enkel hopen dat Asa echt niet verwachtte dat hij morgen helemaal omgeslagen zou zijn. Hij had tijd nodig, maar hij zou wat meer zijn best doen dan toch.
Toen Asa terug was had hij zwijgend naar haar geluisterd toen ze ineens over een derde kracht begon en fronste hij heel even bij de uitleg die ze gaf. Ergens was het niet gek dat haar lichaam, innerlijk en uiterlijk, leek te willen compenseren met wat ze niet had. Het was ergens al zeldzaam als je twee krachten had, of een hele sterke dan toch, laat staan drie en dat maakte dat hij kort even nadacht.
''Well, don't sing when I'm around then. I'd like to decide when I'm asleep myself.'', glimlachte hij onschuldig. Niet dat hij wist of het effect op hem zou hebben omdat ze aangaf dat het bij dieren was overkomen, maar ergens waren hun ook dieren. Net als mensen, Dwergen en andere wezens. Ze waren allemaal soorten, alleen intelligenter dan daadwerkelijk een hert gokte hij zo. Hij had zijn handen achter zich op het matras gezet, zodat hij wat naar achteren kon leunen.
''We can see what we can find about your powers in the library, if you'd like to? Powers are passed down onto new products, as the Elders call it, there are records of every power they created and wich angels had them in the past.'', probeerde hij uit te leggen. ''My power is also passed down, Jaiki his power to and sometimes they create something new, that's Madilyn's case. But that happends rarely and as far as I know it didn't happen for decades.'', legde hij wat verder uit. Het was een groffe beschrijving van alles, maar op dit moment zijn beste beschrijving. Misschien konden ze wat dingen vinden, wat als een soort 'guideline' voor haar kon dienen.