ORPG | Some hearts understand each other, even in silence.

Re: ORPG | Some hearts understand each other, even in silence.

''Het was ook niet mijn idee om naar het casino toe te gaan, maakt dat het feit dat ik nog nooit wat heb gespeeld en dat ik nog nooit geld heb verloren beter?'' Een zachte verliet haar mond. Goed, ze had wel die uitnodiging gekregen, maar als haar vrienden haar niet over hadden gehaald en als haar vrienden niet ook waren uitgenodigd, was ze hier niet eens heen gegaan. Dan lag ze nu thuis op de bank een film te kijken of was ze misschien wel uitgegaan, maar dan in een club. Niet in een casino waar je op elk moment je geld kon verliezen, zodra je je open en bloot voor de echte mannen had geworpen. Dyana wist heus wel iets van dit wereldje, ze was echt niet dom. Ze had zo vaak achter de deur haar vader afgeluisterd, die met mensen over de hele wereld praatte. Hij sprak ook vaak met Russische mensen, al kon hij dan soms wel zo snel snauwen dat ze er niets van begreep. Ze mocht dan wel Russisch zijn, ze kon echt niet alles meer verstaan. Ze sprak alleen nog maar Russisch wanneer ze boos was of wanneer haar Russische familie op bezoek kwam hier in Amerika. Op vijfjarige leeftijd was ze namelijk naar Amerika verhuisd nadat haar vader haar had uitgelegd dat hij hier veel meer geld zou verdienen met zijn bedrijf. Ze was vijf, wat dacht hij nou, dat ze tegen ging stribbelen? Doordat ze zo jong was had ze Engels ook snel onder de knie en nu sprak ze het vloeiend. Er was nauwelijks meer een accent aanwezig, een accent wat wel te horen was bij haar ouders. Russisch kon ze niet meer helemaal vloeiend, maar wel redelijk goed en van haar familie die nog wel eens langs kwam leerde ze veel. Zo zou ze het nooit helemaal verleren.
Dat hij een motor en een mooi huis had was haar trouwens ook niet ontgaan. Plus, het feit dat hij een motor bezat vond ze erg aantrekkelijk, maar dit zei ze niet luidop. Dan zou hij haar alleen maar vreemd aankijken. ''Ja, ken je mijn vader eigenlijk goed?'' vroeg Dyana op het moment dat hij op haar in ging met het hele vadergebeuren. Hij had haar verteld dat hij haar vader kende, maar ze was benieuwd of ze echt veel contact hadden of gewoon kennissen waren. ''Dat dacht ik al.'' Zei ze terwijl ze zijn gezicht bestudeerde. ''Aan je reactie te zien wist je namelijk helemaal niet dat ik uitgenodigd was. Hoop niet dat je het erg vind, trouwens. Ik kan ook altijd weer gaan als je dat liever hebt..'' zei ze onschuldig.
''Het siert me?'' glimlachte ze vervolgens. Ze zag het aan als een compliment, maar wie weet was hij wel sarcastisch. Dat hij haar bekeek had ze heus wel door, maar ze maakte er geen opmerking over omdat ze het niet erg vond. Helemaal niet, zelfs. ''Ik ben vast anders dan de meeste vrouwen die hier komen, vast ook anders dan de meeste vrouwen waarmee jij praat.'' Nu bracht ze het gesprek terug bij hem. Hij hield van spanning, iets wat haar eigenlijk ook niet verbaasd. Hoe haar onschuldig- en verlegenheid haar misschien wel sierde, sierde het spannende hem. Het niet-wetende wat er opeens ging gebeuren. ''Dat is waar, maar sommige fouten zijn zo erg dat je ze niet kunt permitteren om te maken.'' Hierbij nam ze nogmaals een slok van haar watertje. ''Je kan me niet vertellen dat zelfs jij nog nooit de fout in bent gegaan in het casino. Je hebt vast wel eens geld verloren.'' Zei ze, waarna ze nieuwsgierig naar hem keek voor het antwoord.

i'm a good girl with a lot of bad habits

Re: ORPG | Some hearts understand each other, even in silence.

Josiah maakte een 'mhh' geluidje toen Dyana vroeg of hij haar vader goed kende. ''We zijn meer een soort van kennissen die elkaar wel eens tegen komen in dit casino en op andere gelegenheden. Ik doe geen zaken met hem verder, maar we weten elkaar ondanks te vinden als we iets kunnen gebruiken van elkaar.'' verklaarde hij het maar een beetje. Als die man doorhad dat hij hier met zijn dochter stond te praten, brak er een heel ander soort hel los gokte hij zo. ''We weten het nodige van elkaar, maar zijn geen persoonlijke vrienden dus.'' besloot hij toen maar. Ze wisten elkaar te vinden wanneer ze 'iets' nodig hadden, maar dat ging hij haar niet te vertellen. Dus hij kende haar vader inderdaad goed, maar niet op het level wat ze misschien had willen horen. Maar dat was dan ook een level waar hij niet zijn mond open zou trekken. Zijn hele wereld zorgde ervoor dat hij een soort bindingsangst had en daarnaast zou het gewoonweg sneu zijn als hij Dyana in zijn wereld zou betrekken met alle gevolgen van dien. Hij had het idee dat ze het niet eens aan zou kunnen. Ze was té onschuldig.
''Nee, nee..'' schudde hij meteen zijn hoofd. ''Er zijn zoveel mensen uitgenodigd dat ik niet eens meer weet wie allemaal een uitnodiging hebben gekregen. En één van mijn secretaressen doet het dus.'' glimlachte hij op zijn beurt. ''Ik vind het niet erg, heus. Ik wil niet dat je gaat.'' glimlachte hij. Nee, ze was een goed gezelschap die niet meteen op zijn geld leek te asen. Dus hij wou haar nog wat langer bij zich houden als het even kon. Weliswaar dat hij haar nog eens vaker kon zien, maar dat zou hij haar nog wel vragen. Hoewel hij dus in zijn achterhoofd moest houden dat het gewoon niets kon worden. Hoe graag hij haar ook wou uitnodigen voor een date of iets. Het zou nu meer in de trant vallen van 'heb je zin om te lunchen?' en dat was ergens best jammer. Maar het was niet anders. 
Josiah knikte even toen ze om bevestiging vroeg, maar meer zou hij er niet over zeggen. Een lach ontging hem echter al snel bij háár conclusie. ''Geloof me, ik heb helemaal niets met neppe borsten en opgevulde, rode lippen.'' flapte hij eruit. Hij schaamde zich er niet voor. Hij had gewoon niets met neppe mensen, dus de vrouwen die hier rondliepen. Veelal waren al verloofd óf getrouwd met een tien jaar oudere man, of zelfs ouder, wegens het geld. Dus hij zou het niet eens willen proberen, wetende dat ze zich bezig hielden met een verschrompen augurk (sorrynotsorry). ''Ik ben aardig, maar kap het enorm snel af. Eerlijk gezegd ben je de eerste vrouw in mijn casino waar ik een dergelijk gesprek mee heb.'' antwoordde hij. 
''I have.'' gaf hij maar toe. ''Ik gok zo dat het- het idee is van het helemaal niet winnen als je het niet probeerd. Zoiets als geen lot kopen omdat je het idee hebt dat je toch niet gaat winnen, maar wie zegt dat dat ene lot wat jij dan gekocht zou hebben, niet het winnende lot is?'' legde hij het idee maar bij haar neer. 

Re: ORPG | Some hearts understand each other, even in silence.

Nieuwsgierig luisterde de Russische brunette naar de woorden van de aantrekkelijke man die gesierd werd door vele tatoeages tegenover haar. ''Iets kunnen gebruiken van elkaar? Ik neem niet aan dat je me nog meer gaat vertellen, dus ik moet het maar met deze mysterieuze woorden doen.'' Lachte ze, aangezien ze overal de ironie wel inzag. De jongedame lachte graag, iets wat ze bovendien, samen met een portie humor, in een jongeman zag. Helaas had ze nog geen jongen gevonden die zo gek was om een relatie met haar aan te gaan, al had ze natuurlijk alle tijd nog aangezien ze nog maar twintig was. Een vaste relatie was geen must op dit moment, ze had alle tijd nog, al zou ze ooit wel het typische gezinsleven willen. Als enig kind zou ze waarschijnlijk wel eindigen met het internetbedrijf van haar vader, waardoor het toch wel een klein beetje anders was dan het normale gezinsleven. ''Dat verklaart wel waarom ik nog nooit over je heb gehoord of waarom ik je nog nooit eerder heb gezien.'' Gaf Dyana wel aan. Als hij goed bevriend was geweest met haar vader, was hij vast wel eens bij huize Burkov langsgekomen. Dit was niet het geval geweest, dus waren het sowieso geen partners of vrienden van elkaar.
Een onschuldige glimlach zorgde ervoor dat haar mondhoeken omhoog trokken. Hij wilde niet dat ze weg ging, wat ze eigenlijk wel fijn vond om te horen aangezien ze helemaal niet weg wilde. Ze wilde Josiah beter leren kennen. Hij was anders dan andere jongens die op haar afstapten. Niet alleen qua uiterlijk, maar ook qua innerlijk. ''Oké, dan blijf ik.'' Ze nam nog een slok van haar watertje voordat ze het lege glas op de bar neerzette.
Zijn volgende woorden verbaasden haar toch wel een klein beetje, maar de manier waarop hij het verwoordde zorgde ervoor dat ze moest lachen. Hierdoor waren haar tanden zichtbaar, die overigens niet helemaal perfect waren. Ze had een spleetje tussen haar beide voortanden, maar had nooit de behoefte gehad om het recht te laten zetten doormiddel van een beugel of wat dan ook. Stiekem vond ze het haar wel mooi staan, het was anders dan anderen en het sierde haar. ''Dan hebben we dat dus gemeen.'' Ze knipoogde naar hem voordat ze met één hand door haar donkere lokken woelde en hem aankeek. ''Echt waar? Is er nooit een vrouw geweest die je interesse heeft getrokken en waarvan je dacht: daarmee wil ik mijn avond spenderen? Ik kan niet geloven dat er nog nooit een jonge, normale vrouw hier binnen is geweest die zich niet op de opereertafel heeft besprongen en volledig fake is.'' Menig vrouw zou voor hem vallen en zou wel de nacht met hem willen spenderen, dit wist Dyana zeker. Stiekem was zij geen uitzondering, al was ze te verlegen om zich direct op hem te werpen. Ze deed niet aan one night stands of had er in ieder geval nog nooit één gehad. Ze betwijfelde of ze er ooit één zou hebben, het was gewoon niet zo haar ding. ''Ah, zo.'' Knikte ze begrijpend. ''Dat is gewoon een risico wat je kan nemen. Het moet niet, maar het kan en mag. Je kan het riskeren om al je geld te verliezen hier, maar je kan het ook niet doen.'' Haar blik gleed naar een kaartspel en haar mondhoek trok omhoog. ''Kom.'' Ze pakte Josiah's hand beet, haar ogen begonnen te fonkelen van plezier. ''Leer het me. Ik wil ook spelen.''

i'm a good girl with a lot of bad habits

Re: ORPG | Some hearts understand each other, even in silence.

Josiah lachte even en schudde zijn hoofd. ''Zie het als zaken doen, dan zit je goed.'', verzekerde hij haar. Meer hoefde ze inderdaad niet te weten want dan zou ze én gillend wegrennen van hem en haar vader waarschijnlijk niet meer vertrouwen. En dat kon ook problemen opleveren, als hij er dan achter kwam wat Josh zijn dochter had verteld. Daar zat hij niet op te wachten omdat het nu redelijk rustig leek te gaan elke keer en dat wou hij zo houden. Al dat bloedvergiet en gedreig was nergens voor nodig als iedereen op een eerlijke manier zaken deden. Hoewel hij niet eerlijke zaken deed, wouden ze wel eerlijke zaken met elkáár doen. Het was ingewikkeld om zelfs over na te denken. Daarom zette hij zijn gedachte ook maar opzij en keek hij even naar de brunette die naast hem liep. Ze was een plaatje, dus ze mocht er best zijn en daarom vond hij ook dat hij gerust naar haar mocht kijken. ''Ik hou graag een 'low profile'.'', wierp hij haar wat pestend toe. Een plagerijtje met een kern van waarheid, dat was vaak zo... De dingen die hij zei konden heel onschuldig klinken, maar er zat altijd een kern van waarheid in. Hij vond het niet gek dat ze hem niet gezien had ooit of überhaupt van hem had gehoord... Ze was best plain vergeleken met hem, als ze naar hun levensstijlen keken dan toch. Uiterlijk gezien was het een heel ander verhaal.
Tevreden glimlachte hij toen Dyana instemde te blijven. ''Dat is fijn te horen.'', gaf hij dan ook oprecht toe. Het was fijn een gesprek te hebben met iemand die niet opgeblazen nep was of meteen iets van je moest hebben omdat ze wisten wie je was buiten dit simpele casino om. Hij zuchtte dan ook even inwendig en keek heel even om naar zijn gasten terwijl ze nog in beweging waren, omdat het fijn was om even rond te lopen in plaats van stil te staan en pijnlijke enkels te creëren. Hij schudde dan ook even zijn hoofd toen Dyana vroeg of er geen enkele vrouw was die ooit zijn aandacht had getrokken tot op een punt dat hij een avond met haar zou willen spenderen. ''Zoals ik zei... Neppe borsten en opgevulde, rode lippen.'', was zijn antwoord. ''Iedereen hier komt van een bepaalde familie, uit een bepaalde omgeving of gewoonweg omdat ze wel kicken op oude mannen.'', knipoogde hij haar wat plagend toe. Hij zag haar niet voor zo iemand aan, dus het was niet persoonlijk bedoeld verder.
''Of doe je mij nu een aanbod?'' greens hij wat plagend. Hoewel hij moest zeggen dat hij geen nee zou zeggen als Dyana interesse in hem zou hebben. Hij zou gewoonweg haar onschuldige kant niet willen verpulveren met de wereld waarin hij leefde. En hoewel hij heus wel wat dames tussen de lakens had gehad, was hij best kieskeurig en had hij met de meeste toch wel een langere 'relatie' gehad dan enkel één nacht. Het ging gewoon om het samenzijn, gokte hij zo. Het was niet leuk om eigenlijk niemand in je leven te hebben die je kon steunen, een glimlach op je gezicht kon brengen of je op andere levels tevreden kon stellen. Maar hij had gewoon niet de juiste persoon gevonden daarvoor gokte hij zo.
Hij had zijn lege glas net aan de kant kunnen zetten toen Dyana hem ineens mee trok onder het mom dat ze het ook wou leren. Black Jack was echter niet iets wat je in een avond kon leren. ''Als je het echt wil leren, ben ik bang dat je vaker terug moet komen naar hier.'', greens hij. Hij was benieuwd of ze daar op in zou happen. Maar voor nu liep hij met haar mee en kon hij het niet erg vinden dat ze zijn hand beet had. Niemand zou er toch wat van durven te zeggen en dat was maar goed ook. Samen waren ze naar de tafel gelopen waar er Black Jack gespeeld werd, waar hij zorgde dat Dyana in elk geval een kruk kreeg, zodat hij een plekje achter haar in kon nemen. Hij zou blijven staan, want als ze het wou spelen, zou ze het echt zelf moeten doen. Hoewel hij wel voor haar zou betalen deze keer en dat was dan ook precies hetgeen wat hij deed.

Re: ORPG | Some hearts understand each other, even in silence.

''Zaken. Aha.'' De bruinharige Russische jongedame knikte, al wilde ze het gespreksonderwerp liever niet laten rusten, ze wist wel haast zeker dat de aantrekkelijke jongeman tegenover haar er niet zo heel meer over vrij zou geven en om het er nu met haar vader over te hebben.. Nee, dat zag ze ook niet zo zitten. Ondanks dat het haar vader was en dat ze met haar hele hart van de man hield, kon ze soms ook wel een beetje bang voor hem zijn. Misschien was dit niet correct in een normale vaderdochter relatie, maar zo normaal was deze ook niet. Er waren vele dingen voorgevallen in het verleden waardoor de band tussen de twee was aangetast. In Rusland was alles nog goed geweest, maar sindsdien dat ze in Amerika waren komen wonen, waren er vele dingen gebeurd. De eerste hadden dus al rond haar vijfde jaar plaatsgevonden, aangezien dat haar levensjaar was waarin haar ouders en zij hiernaartoe waren verhuisd. Dit was immers alweer ruim vijftien jaar geleden. ''Ik merk het, en er zullen maar weinig zijn die jouw verschijning ooit zouden kunnen vergeten.'' Antwoordde Dyana zacht grinnikend. Hij had nu immers een opmerkelijk uiterlijk met vele tatoeages die zijn lichaam sierden, een neuspiercing en ogen die bijna schreeuwden 'ik ben gevaar, vermijd me'. En toch deed ze dit niet, want ze was aangetrokken door hem en zijn vlotte praatjes. Of dit iets goeds of slechts was, wist zij nu ook nog niet. Ze hoopte dan ook maar op het eerste. Het was een wilde gok.
''Toch jammer dat die vrouwen het gevoel hebben alsof ze niet mooi zijn zonder al dat neppe gedoe en dat ze het gevoel hebben alsof ze dat allemaal nodig hebben om ervoor te zorgen dat hun mannen hen niet verlaten.'' De woorden klonken ietwat schamper op het moment dat ze uit haar mond kwamen. Dyana had haar mening niet voor zich kunnen houden, iets wat wel vaker plaatsvond. Het kon een zwakke, maar ook een sterke eigenschap van haar zijn. ''Dat is ook wel te zien.'' Zei ze dan ook maar terwijl haar ogen even snel door de ruimte glijden, nog net snel genoeg om te zien hoe een jongedame, een vrouw van hooguit vijf jaar ouder dan dat zij was, met haar geplamuurde gezicht een man van middelbare leeftijd besloot af te lebberen. Uit automatisme trok Dyana's gezicht vies weg en ze wendde haar blik dan ook maar af, ietwat afkeurend. Ze hoopte met heel haar hart dat zij niet ooit zó wanhopig zou zijn, dat ze dit soort dingen ging doen. Dan ging ze wel weer terug naar Rusland, of zo. Ze moest er niet aan denken om met zo'n man te gaan.
Haar mondhoeken trokken omhoog door zijn volgende woorden. ''You wish, boy. You wish.'' Ze had hem een plagerige glimlach geschonken voordat haar hand haar jurkje glad streek. Haar gedachtes waren weer op hol geslagen en ze had weer te gekke waanideeën gehad, dit bleek maar weer. Eventjes was ze teleurgesteld, totdat ze zijn woorden hoorde. ''Heb jij er problemen mee als ik vaker terug zou komen dan?'' vuurde ze terug. Haar lichaam liet ze galant zakken op de kruk en haar ene been sloeg ze over het andere been. Hoewel ze dit nog nooit eerder gespeeld had en ze waarschijnlijk zou verliezen, werd ze overspoeld door zelfverzekerdheid om de één of andere reden. Een ietwat oudere man wierp haar een afkeurende blik toe, maar zij wierp hem een wat zelfverzekerde en misschien zelfs een wat arrogante glimlach toe, waardoor hij direct wegkeek. ''Je betaalt voor me? Wat een gentleman ben je toch.'' Fluisterde ze tegen Josiah, zodat alleen hij het zou horen. Ook hem schonk ze nog een glimlach voordat ze haar blik sceptisch op de tafel richtte.

i'm a good girl with a lot of bad habits