TVDORPG | Humanity is a vampire's greatest weakness.

TVDORPG | Humanity is a vampire's greatest weakness.

Elijah Mikaelson.

i'm a good girl with a lot of bad habits

Re: TVDORPG | Humanity is a vampire's greatest weakness.

Gabriella Marisole Cifuentes.


Daniel Preston Salvatore.

Fifty shades of fucked-up

Re: TVDORPG | Humanity is a vampire's greatest weakness.

Haar zwarte hakken tikten op de stenen van de straten. Haar lichaam werd omhuld door een lange zwarte jas, waaronder ze een zwart jurkje droeg. Ja, Ainsley hield van zwart. Het trok haar aan. De duisternis, het oneindige zwart. Haar ogen gleden door het kleine stadje genaamd Mystic Falls wat ontzettend veranderd was sinds 1864. Ze was hier al langer dan 150 jaar niet meer geweest en het voelde raar om hier weer zomaar binnen te lopen, vooral omdat veel mensen waarschijnlijk hadden aangenomen dat ze dood was. Dit was niet zo. Nee, het was heel anders gelopen. In 1864 had Johnathan Gilbert een geweldige uitvinding uitgevonden. Althans, dit vond hij zelf en alle mensen die van de vampieren in Mystic Falls af wouden. Het zogenaamde vampierenkompas zou bliepen als het naar een vampier wees. Zo werden 25 vampieren opgesloten in een tombe. Eigenlijk wouden ze de vampieren verbranden, maar Emily Bennett, de heks die de vampieren hielp, zorgde ervoor dat ze in een tombe onder de kerk konden blijven. Hier lagen ze dan al langer dan 150 jaar, uitgedroogd en zonder enig spoor van bloed. Ainsley's moeder, Pearl, was hier één van. Ze werd door Johnathan zelf ontdekt als een vampier en werd meegenomen door de mensen daar, werd geduwd op een kar en meegenomen. Zodra mensen er achter waren gekomen dat Pearl een vampier was wouden ze Ainsley ook halen, maar zij werd meegenomen door Katherine. Katherine had Ainsley en Katherine's nichtje Gabriella meegenomen naar Engeland, waar ze langer dan 150 jaar hadden gewoond voordat ze nu terug waren gekeerd naar Mystic Falls. Het was niet de stad waar Ainsley was opgegroeid doordat ze altijd met haar moeder mee reisde. Pearl was de dienstmeid van Katherine en was samen met Katherine meegegaan naar Mystic Falls.
Er zat een reden achter het hele terug keren naar Mystic Falls. Deze reden was simpel: wraak. Ze wouden wraak. Katherine, Gabriella and Ainsley. Ze wouden wraak op Klaus, die nog steeds achter Katherine aan zat. Ainsley haalde diep adem en keek met een zwakke glimlach naar haar moeder Pearl, die naast haar stond met een nog ietwat verbaasde uitdrukking op haar gezicht. De drie jongedames, die in feite helemaal niet zo jong meer waren, waren naar de tombe teruggekeerd, hadden Pearls lichaam eruit gehaald en haar bloed gegeven zodat ze weer 'wakker' werd. En hier waren ze, voor de Mystic Grill. Ze hadden te horen gekregen dat Klaus hier in dit stadje was. De perfecte kans om hem te vermoorden. Ainsley's ogen gleden over de letters die de naam van het café aan gaven en ze zuchtte zachtjes. In 1864 had ze hier een jongen leren kennen, Daniel Salvatore. Ze was smoorverliefd op hem, maar had nooit meer iets van hem gehoord of gezien nadat ze moest vertrekken uit Mystic Falls zodat ze niet vermoord zou worden. Ze dacht dat hij de liefde van haar leven was en ze dacht nog vaak aan hem. Ze wist dat hij waarschijnlijk overleden was, netjes begraven op de begraafplaats. Hij kwam namelijk uit een stichtersfamilie, een familie die alle vampieren uit wou roeien destijds.
''Ainsley.'' zei Katherine die ervoor zorgde dat Ainsley geschrokken opkeek. Ze was verzonken in haar eigen gedachten. Ze knikte en opende de deur van de Mystic Grill met haar typische kleine glimlach rond haar mondhoeken. Ze zag er dan misschien heel lief uit, maar zo onschuldig was ze niet. Ook zij had een ripper-kant, een gevaarlijke kant. Als zij haar menselijkheid uitzette was ze ontzettend gevaarlijk. Zonder menselijkheid uitzetten overigens ook wel, maar als ze die uit had al helemaal. ''Niklaus, ben je hier?'' was haar lachende stem toen ze naar binnen liep. Katherine kwam naast haar te staan met haar typische gezichtsuitdrukking terwijl ze haar handen in haar zij plaatste. Twee broers keken verdwaasd en hun mond viel open toen ze hen zagen. ''Katherine, Ainsley, Gabriella..'' fluisterde Stefan met grote ogen. Hij kende hen uiteraard aangezien hij een mens was in die tijd. Sterker nog, hij was smoorverliefd op Katherine, net zoals Damon. Ainsley lachte en deed een stap naar voren. ''Waar is Niklaus, Stefan? Ik zou hem graag willen spreken.'' Ze keek geïnteresseerd in het rond en zag toen een bekend postuur naast de twee broers op een barkruk zitten. Was dat wie ze dacht dat het was?

Elijah liep over straat met een neutrale uitdrukking op zijn gezicht. Hij was net uit het huis van de Mikaelsons komen lopen. Al hoewel, de Mikaelsons die nu niet neergestoken in een kist lagen. Klaus en hij waren voor een tijdje terug in Mystic Falls om een aantal dingen af te handelen, zoals het zorgen voor Elena. Als döppelganger zouden velen achter haar aan komen, al helemaal omdat ze dus precies hetzelfde uiterlijk als Katherine had. Katherine had vooral in Mystic Falls voor veel problemen gezorgd en ook veel problemen achter zich aan gelaten. Hij zelf had ook voor een tijdje gevoelens voor de brunette gehad, maar die waren weg gevlogen alsof het niets was. Haar innerlijk zat hem in de weg, haar daden en woorden stonden hem niet aan. Bovendien had ook niemand nog wat van haar gehoord sinds 1864, sinds er veel vampieren waren verdwenen. Klaus wist er meer van, maar Elijah had geen idee waar deze vampieren waren. Gelukkig waren de originele vampieren destijds niet in Mystic Falls. Het was toen ook niet meer veilig, voor geen enkele vampier meer. Ze hadden dingen uitgevonden die ontzettend pijnlijk waren voor vampieren, hadden uitgevonden hoe ze vampieren makkelijk konden doden en ze hadden ook nog eens een soort kompas uitgevonden waarmee ze er snel achter konden komen of iemand een vampier was of niet. Toch waren er al snel weer vampieren in Mystic Falls, de broers Damon en Stefan Salvatore, maar die waren gevlucht. Iedereen was nu weer in Mystic Falls, het zat nu vol met allerlei vampieren en er waren nu zelfs 2 originele vampieren aanwezig.
Elijah keek op toen hij merkte dat zijn jongere broertje Klaus er aan kwam. ''Heb je je toch bedacht, Niklaus?'' Hij lachte zachtjes en streek zijn pak glad. Hij werd ook wel de nobele man genoemd, droeg eigenlijk altijd een pak. Je zag hem niet zonder het pak aan. ''Ik heb het idee dat er hier mensen aanwezig zijn die ik al een tijdje niet meer heb gezien.'' zei Niklaus met een geïrriteerde blik. ''Mensen? Ik denk niet dat het mensen zijn.'' was Elijah's commentaar. Zodra hij dicht bij de Mystic Grill aankwam hoorde hij het al. Een scherpe meisjesstem die vroeg waar Niklaus was. ''Katherine.'' gromde Klaus. Elijah rolde met zijn ogen en in vampierensnelheid kwamen de twee broers aan in de bar.
''Long time no see.'' zei Klaus met zijn typische grijns rondom zijn mondhoeken. Vier vrouwen draaiden zich om. Katherine keek hen aan met dezelfde, typische en bitchy glimlach die ze altijd had. Een ander meisje met witblond haar keek kwaad om, een ander donkerharig meisje draaide zich ook om en een donkerharige vrouw keek de twee mannen verdwaasd aan. Elijah staarde naar de brunette, onbekend voor hem. Toch zag hij er wel een soort Katherine in, waardoor hij direct aannam dat de twee familie waren. ''Ik denk niet dat ik de eer heb gehad om jou te mogen ontmoeten?'' waren zijn simpele woorden voordat hij op haar af liep. Hij keek haar aan met een kleine glimlach rondom zijn mondhoeken, maar werd onderbroken door Katherine. ''Waag het niet om haar hand te kussen, Elijah. We weten allemaal dat wij vier hier niet zijn om gezellig te kletsen. Hell no, je weet dondersgoed waarom wij terug zijn.'' spuwde ze. Hij draaide zich om en trok zijn wenkbrauw uitdagend omhoog. ''Katherine, ik ken de rest hier niet eens. Vertel eens, wie heb je allemaal meegenomen en waarom zoeken jullie Niklaus?'' Hij keek afkeurend naar Matt, de barjongen met de blauwe ogen, die hen verbaasd aankeek. Hij wist van de hele vampierensituatie, was al een paar keer bijna vermoord maar had het gered doormiddel van de Gilbert ring, en toch bleef hij zich verbazen over de vampieren die iedere keer weer in Mystic Falls komen. De broers Salvatore waren er ook samen met hun neef, Daniel Salvatore, die ooit de hulp van Klaus nodig had. Eén grote groep vampieren, het kon bijna niet goed komen.

i'm a good girl with a lot of bad habits

Re: TVDORPG | Humanity is a vampire's greatest weakness.

Mystic Falls was niet meer zoals Gabriella het haar kon herinneren. Het kon ook niet anders. De laatste keer dat ze hier was geweest was alweer meer dan honderdvijftig jaar geleden. Ondanks dat ze hier zo'n belachelijk lange tijd niet meer was geweest kon ze haar precies herinneren hoe het was geweest. Samen met Katerina, wie nu beter bekend stond als Katherine, was ze rond 1862 in Mystic Falls terecht gekomen. Ze hadden mogen verblijven in het Salvatore huis. Twee jaar lang hadden ze zich daar prima vermaakt. Echter waren ze in het jaar 1864 min of meer weggejaagd. Een man uit het dorpje had een kompas uitgevonden waarmee vampieren ontdekt konden worden. Hierdoor waren vijfentwintig vampiers opgesloten in een tombe, waar ze niet meer uit konden. Zelf had ze het geluk dat Katherine en zij niet ontdekt waren. Hetzelfde gold voor Ainsley. Ze hadden hun dood gefaked en waren er met z'n drieën vandoor gegaan, naar Engeland. In Engeland hadden ze weer hele andere levens geleid.
Met de drie anderen zette ze haar voetstappen voort, richting de Mystic Grill die ze allen betreedde. Vandaag was de dag waarop ze wraak zouden nemen op de enige echte Niklaus Mikaelson. Het was tijd dat hij voor eens en altijd omgebracht werd. Het was de wraak waar ze al honderden jaren op zat te wachten. Hij was degene die heel haar leven, in 1492, had omgegooid. Enkel uit wraak op haar nicht had hij heel hun familie uitgemoord. Gabriella was getuige, ze had gezien hoe haar ouders om het leven waren omgebracht. Vervolgens had hij haar aangevallen. Toen hij dacht dat ze dood was - was hij weggegaan. Als haar verbannen nicht Katherina niet was teruggekeerd had ze het niet overleefd. Alhoewel ze in principe daadwerkelijk was overleden. Ze was dood gegaan, maar getransformeerd naar een vampier doordat Katherine haar had geforceerd om van haar bloed te drinken zodat ze zou helen. Aan het begin had ze het moeilijk gehad met het hele vampier zijn. Gelukkig had haar nicht haar er doorheen geholpen en waren ze close geworden. Sinds die dag waren ze samen op reis. Samen op de vlucht voor Niklaus, want daar had Katherine haar door de jaren heen alles over verteld. Alleen hadden ze besloten dat Katherine genoeg had gevlucht. Ze moesten van Klaus af, dan zou Katherine vrij zijn.
Stefan fluisterde hun namen. ''Hi, Stefan.'' Zei ze, vrolijk en stak haar hand naar hem op. Ze glimlachte klein naar beide Salvatore broers en hun neef. Haar lichaam draaide ze om na het horen van de stem van Klaus. Haar ogen vielen op zijn verschijning. Ze herkende hem direct. Dit was de man die haar familie had vermoord. De man die alles van haar had afgenomen. Ondanks dat er honderden jaren overheen zaten voelde ze de angst die ze als mens toen die dag had gevoeld. Maar ze hoefde niet bang te zijn. Ze was niet alleen en ze was zeker niet het hulpeloze meisje van toen. Onbewust balde ze haar vuisten. Zijn leven voor de levens die hij had afgenomen was maar een kleine prijs om te betalen.
Een andere stem trok haar aandacht. Een fijnere stem. Een stem die ze aangenaam vond. Haar blik viel op een aantrekkelijke man. Gabriella wilde zichzelf voorstellen, maar werd tegengehouden door Katherine. Wie het ook was, Katherine mocht hem zo te horen niet. Ze glimlachte enkel naar hem. ''Waarom we hier zijn? We zijn hier omdat Klaus alles van Katherine en mij heeft afgenomen. Het is tijd dat er gerechtigheid komt voor ons familie.'' Siste ze. Door haar woede tegenover Klaus uitte ze het indirect op de man voor haar, van wie ze niet wist wie hij was en wat voorn contact hij had met Klaus.

Aan de bar zittend bevond Daniel zich samen met zijn twee neven, Stefan en Damon, in de Mystic Grill. Sinds zijn terugkomst kwam hij hier regelmatig. Hij was nu zo'n vijf maanden terug in het dorpje waar hij geboren en opgegroeid was. Toen hij als klein jongetje hier had gewoond had hij natuurlijk nooit gedacht dat hij honderden jaren later als vampier weer in hetzelfde dorpje zou zijn. Zijn leven had een hele andere wending gehad, al had hij er zelf voor gekozen. Hij was voor het eerst over vampieren te weten komen toen iedereen het er in 1864 over had gehad. Jonathan Gilbert had het onderwerp naar boven gebracht door zijn uitvinding. In eerste instantie had hij zich op de achtergrond gehouden en zich er niet mee bezig gehouden. Pas toen hij erachter was gekomen dat zijn neven waren getransformeerd was hij erover na gaan denken. Op dat moment had hij vooral de voordelen ervan gezien. Daniel had het een goed idee gevonden om ook een vampier te worden. Dan had hij nog genoeg jaren om te leven en te doen wat hij wilde evenals dat hij zichzelf kon verdedigen. Het voeden met bloed was het nadelige, maar daar had hij toen niet goed genoeg bij stil gestaan. Met zijn voorstel was hij naar zijn neven gekeerd. Stefan had hem gezegd dat hij er geen deel van zou willen uitmaken, maar Damon had met genoegen hem zijn bloed gegeven en hem vervolgens de nek gedraaid waardoor hij als vampier terug kwam. Vanaf die dag leefde hij als vampier. Pas daarna was hij de nadelen gaan inzien. Familieleden die overleden, het moeten drinken van bloed en zo waren er nog wel andere nadelen. Toch had hij geen spijt van zijn keuze. In de jaren had hij van alles meegemaakt. Daarnaast was hij een deel van alle veranderingen die de wereld doorging. Hij had absoluut geen problemen met het immortal zijn.
Weggezonken in zijn eigen gedachten staarde Daniel naar de bourbon, die hij in zijn rechterhand beet hield. Geluiden trokken hem uit zijn eigen gedachten. Precies op dat moment fluisterde Stefan vier namen. Vier namen die hij al in geen jaren had gehoord. Het geschrokken gezicht van Stefan liet hem ook omkijken. Geschrokken knipperde hij twee keer met zijn ogen, om er zeker van te zijn dat hij het goed zag. Was dat Ainsley? Samen met haar moeder, Katherine en Gabriella? Hoe kon Ainsley in leven zijn? Hij had aangenomen dat ze toen der tijd in de tombe was gezet, samen met haar moeder. Voor hem was het toen als een schok gekomen. Hij had nooit geweten dat Ainsley en haar moeder vampieren waren, tot ze ontdekt waren. En ondanks dat hij er toen achter was gekomen was zijn liefde voor haar nooit weggetrokken. Tot op de dag van vandaag beschouwde hij haar als zijn ware liefde. Zijn gevoelens waren tegenwoordig alleen weggestopt, wetende dat hij haar nooit meer zou zien.
Hij kon het niet geloven. Ainsley was terug en ze zag er nog steeds zo schitterend uit als vroeger. Hij wist niet zo goed wat hij moest zeggen en bleef daardoor stilletjes zitten, mee luisterend naar wat er allemaal gezegd werd. Hij kon het Ainsley niet kwalijk nemen dat ze nu niet terug was gekomen voor hem. Zij dacht waarschijnlijk dat hij al heel lang geleden was overleden en begraven was.
''Ainsley?'' Daniel vroeg het twijfelend, ondanks dat hij zeker wist dat het Ainsley was. ''Hoe ben je uit de tombe gekomen?'' Hij stelde de vraag maar direct. Eerlijk was hij benieuwd naar het antwoord. Het was misschien niet de right timing, maar dat deed er bij hem niet toe. Daniel sloeg het glas bourbon in een keer achterover en bestelde direct een tweede bij de blondharige barman genaamd Matt.

Fifty shades of fucked-up

Re: TVDORPG | Humanity is a vampire's greatest weakness.

Er was zoveel veranderd in de honderdvijftig jaar dat ze hier niet meer was geweest. De hele wereld was veranderd. Ainsley had toe gekeken hoe alles veranderde. Er werden mobiele telefoons uitgevonden, deftige jurken werden verruild voor korte shirtjes met spijkerbroeken. Nieuwe woorden werden uitgevonden, huizen kregen andere stijlen en ieder jaar weer werden er nieuwe trends uitgevonden die overgenomen werden door de gehele bevolking. Het internet had nu een goede invloed op de mens, terwijl dit er in 1864 uiteraard nog niet was. Ze was één van de weinigen die kon vertellen hoe alles vroeger was geweest. Dit deed ze natuurlijk niet aangezien mensen niet mochten weten dat ze een vampier was. Bovendien dachten de vampieren die nu nog rondliepen dat ze veilig en wel in de tombe lag en waar ze dan waarschijnlijk nooit meer uit zou komen. Vele vampieren wisten wel dat Katherine nog vrij rondliep, een zeer gevreesde vampier, en dit maakte het drietal wat nog steeds rondliep zeer gevaarlijk. Ainsley was namelijk ook echt niet bang om toe te slaan, ze deed alles wat ze wilde en zei meestal ook alles wat ze wilde. Haar moeder had haar altijd al omschreven als een behoorlijk eigenzinnige dame die soms moeilijk te handhaven was. Dit maakte Ainsley dus een behoorlijk pittige vampier die echt gevaarlijk was als ze haar menselijkheid uitzette. Dit had ze gelukkig nog nooit gedaan aangezien ze het meestal zo wel wist te redden, maar de meeste wisten waar ze aan toe waren als ze hoorden dat ze haar menselijkheid had uitgezet. Dit zou ze ook niet zomaar doen, dit zou ze enkel en alleen doen als het met haar familie te maken had.
Haar moeder had dan tot nu toe wel veilig in de tombe gelegen, ze was een zwak punt van de blondharige jongedame, net zoals haar andere ouder. Haar vader was allang overleden, hij was niet zoals zijn vrouw en dochter een vampier. Sterker nog, hij schrok ontzettend erg toen hij hoorde dat zijn vrouw en dochter vampieren waren. Hij was niet zoals Pearl en Ainsley naar Mystic Falls vertrokken, maar was in New York gebleven, waar het gezin die uit 3 mensen bestond altijd had gewoond. Dit veranderde zodra haar moeder voor Katherine ging werken. Katherine besloot dat ze naar Mystic Falls wou gaan, natuurlijk weer uit angst voor Klaus maar ook voor een nieuwe start in een stadje waar al een aantal vampieren woonden. Pearl ging naar Mystic Falls na een ruzie met haar man en nam haar dochter met zich mee. Ainsley was ook niet altijd een vampier geweest. Nee, zeker niet. Ze was door haar bloedeigen moeder veranderd nadat die weer door Katherine was veranderd.
Een bekende stem liet haar opschrikken. Het was de stem van Daniel, de liefde van haar leven. Hij klonk verbaasd en Ainsley voelde zich precies hetzelfde. ''Daniel?'' fluisterde ze verbaasd terug. Was hij een vampier? Dat moest wel, hij kon anders namelijk echt niet meer leven. ''Niet.'' mompelde ze. ''Ik zat nooit in de tombe. Katherine heeft Gabriella en mij meegenomen naar Engeland waar we al die tijd hebben geleefd. Het spijt me dat ik nooit voor je terug ben gekomen, ik dacht eerlijk gezegd dat je al dood was.'' Ainsley keek omhoog en zag hoe Klaus haar met een grijns op zijn gezicht aankeek. ''Chit chat. Ik denk niet dat dit als een gezellige reünie met je liefje is bedoeld, Ainsley.'' Hij lachte en ze trok haar wenkbrauw omhoog.

Elijah kende niet alle vier jongedames die nu voor hem stonden. Ze zagen eruit alsof ze op wraak uitwaren en zodra hij had gezien dat ook Katherine bij het groepje stond zag hij in dat die kans ook erg groot was. Iedereen wist dat Katherine Klaus haatte. Ze vluchtte al eeuwen voor hem weg nadat hij haar gehele familie in een dorpje in Bulgarije had uitgemoord. Elijah had destijds geen contact met Klaus, de twee waren toen in een vervelende ruzie en Klaus zwierf overal en nergens rond terwijl Elijah zich verborgen hield in de bossen, samen met Rebekah. Rebekah woonde dan nu een heel eind verderop in New Orleans aangezien ze daar veiliger was dan hier in Mystic Falls, ze bleef uiteraard zijn kleine zusje en hij zou haar voor geen goud willen missen. De rest van zijn familie was afwezig. Sommigen waren overleden, over sommigen werd uit angst niet gesproken. Hun familie was namelijk niet iets om trots op te zijn. Sterker nog, meer in de war kon een familie niet zijn. Geen enkele familie leefde al meer dan duizend jaar en geen enkele familie had zulke onnatuurlijke dingen meegemaakt.
De woede waarmee Katherine sprak ontging hem niet, het stond hem alleen niet aan. Ze hadden al honderdvijftig jaar niet meer van Katherine gehoord en nu stond ze opeens dreigend voor hun neus, ervan overtuigd dat ze iets vreselijks ging doen. Elijah had vaker kwade woorden uit de mond van de bruinharige horen komen en hij wist dat als ze echt iets wilde, ze het ook ging doen. Bovendien had ze vele redenen om Klaus te haten, net zoals de rest van de wereld. In de duizend jaar dat Klaus leefde had hij vele vijanden gemaakt, waardoor het leven van en als een Mikaelson niet makkelijk was. Je werd gevreesd, maar ook gehaat. Je kon niet makkelijk gedood worden, maar wel een tijdje ten slaap gebracht kunnen worden met een eikenhouten staak. En oh, wat deden mensen daar een moeite voor. Ze wilden niets liever zien dan een Mikaelson met gesloten ogen, veilig opgeborgen in een kist zodat de vampierenwereld voor een tijdje rustig zouden zijn. Dachten ze.
''Dat klinkt alsof je op wraak uit bent.'' Zei Elijah rustig terwijl hij met één opgetrokken wenkbrauw naar de knappe brunette had geluisterd. Daarna viel zijn blik op zijn broertje Niklaus, die grinnikend zijn hoofd schudde. ''We willen allemaal wel wat, schat. Hier valt niet veel meer aan te veranderen.'' Antwoordde die. Elijah rolde met zijn ogen en bestudeerde de brunette voor hem weer. Katherine had dit weer in de gaten en keek hem waarschuwend aan. ''Don't you dare.'' Siste ze. Hij haalde vervolgens geruststellend zijn schouders op. ''Ik zou niets doen wat jou oncomfortabel zou maken, Katherine. Sterker nog, ik heb jou nog nooit iets misdaan.'' Ging hij verder. Oké, dit was niet helemaal waar, maar hij had haar zeker wel het minste aangedaan van zijn familie. ''Daar gaat het niet om.'' Reageerde Katherine. ''Het gaat erom dat onze familie gerechtigheid krijgt, na al die jaren. Je broertje heeft ons veel meer aangedaan dan dat jij weet, Elijah. Je broertje is een monster en niemand verdient het om hem in zijn leven te hebben.'' Ze deed een stap naar voren, haar ene mondhoek trok een stukje omhoog. ''Je kan hem ook niet uitstaan, Elijah. Waarom ga je nog met hem om? Om jullie domme spreuk, 'always and forever'? Oh alsjeblieft zeg, Klaus zal altijd voor zichzelf kiezen en dit weet je. Waarom laat je hem niet los?'' Die woorden maakten hem kwaad. ''Katherine, je speelt een vals spel.'' Zei Elijah ijzig kalm. ''Die woorden hoeven jouw mond niet te verlaten en die woorden deren me niet.''

i'm a good girl with a lot of bad habits

Re: TVDORPG | Humanity is a vampire's greatest weakness.

Als iemand die al jaren op deze wereld leefde, had Gabriella allerlei veranderingen meegemaakt. Veranderingen die het leven op de aarde steeds anders maakte. Niets leek meer op de wereld die ze kende toen ze nog als mens door het leven ging. Hoewel niet alle veranderingen haar bevielen, moest ze zich toch weten aan te passen. Keer op keer weer. Wanneer ze zich niet aanpaste, dan viel het op dat ze niet meeging in de tijd en werd het verdacht. Het laatste wat er mocht gebeuren, was dat iemand ontdekte dat ze een vampier was. Door de jaren heen leken de mensen die erachter kwamen, toleranter te zijn dan vroeger. Maar toch was het niet de bedoeling dat iedereen erachter kwam dat bovennatuurlijke wezens bestonden. Het was niet iets wat over de wereld rondbazuint moest worden. Degene die bovennatuurlijk waren, dus de vampieren, heksen en weerwolven, moesten dat onder zich houden en zich niet opvallend en verdacht gedragen. Helaas zaten er genoeg mensen tussen die zich niet konden inhouden en zich toch ernaar gedroegen waardoor mensen het opmerkten. Zelf had ze zich aangepast tot de wereld van nu en gedroeg ze zich niet verdacht. Ze gedroeg zich meer als een mens dan een vampier. Van de drie met wie ze was, was ze toch wel de softie. Het meisje dat in tegentelling te lief was. Alleen wanneer ze boos was, kon ze gemeen zijn. Maar over het algemeen was ze eigenlijk wel een lief persoon dat het liefst geen onschuldige mensen kwaad deed.
Het bleef haar niet onopgemerkt dat de knappe man kalm sprak, alsof het hem helemaal niets deed. Misschien dat hij er net als Niklaus te makkelijk over. De stem van Niklaus klonk. Die stem verafschuwde ze. Hij was de meest egoïstische en verschrikkelijkste persoon op de wereld. Zijn bestaan deed niemand goed. Maar dan ook echt niemand. Nog altijd waren haar handen gebald tot vuisten. Haar nagels begonnen door haar huid heen te prikken, uit woede. Haar mond stond op het punt om te openen om wat te zeggen, maar Katherine was haar voor en viel uit op de man genaamd Elijah. Ze viel uit op hem, maar tegelijkertijd ook op Klaus, aangezien ze hem min of meer belachelijk maakte. Al was het allemaal de waarheid. "De waarheid is hard, he?' Katherine speelt geen vals spel." – "Wanneer ga jij nou eindelijk onder ogen zien dat je broertje een monster is en niemand hem in deze wereld nodig heeft. Hij doet alleen maar kwaad en kiest elke keer voor zichzelf. Waarom verdedig je hem nog? Hij mag dan wel familie zijn, maar familie hoort familie boven zichzelf te kiezen en dat doet dat bloedlustige monster van een broertje van je niet." – "Iedereen wil hem weg hebben." siste ze, in de hoop Katherine te versterken waardoor Elijah mogelijk zou breken. Het was een poging en anders moesten ze nog wel even doorgaan met het proberen van hem te breken. Katherine had gezegd dat Elijah Mikealson uiteindelijk wel te breken was.

Dat het meisje met de witblonde lokken, ofwel zijn ware liefde, verbaasd was om hem te zien, was geen wonder. Daniel nam aan dat zij dacht dat hij natuurlijk al jaren geleden om het leven was gekomen, want toen ze elkaar kenden, was hij immers gewoon menselijk geweest. Een mens dat ouder zou worden en uiteindelijk zijn doodsbed zou bereiken. Misschien had ze wel gedacht dat hij een ander meisje zou hebben gevonden en daar een bestaan mee zou hebben opgebouwd. Daar was echter nooit wat van gekomen, aangezien hij niet veel later na haar verdwijning getransformeerd was in een vampier. In de jaren dat hij nu vampier was, had hij natuurlijk weleens een meisje waar hij zijn behoeftes door liet vervullen. Maar een echte, serieuze, relatie is nooit uit een van deze scharrels gekomen. Diep vanbinnen had hij namelijk altijd nog verlangd naar de liefde van Ainsley. Naar zijn ware liefde. Al had hij niet gedacht haar ooit nog in het leven terug te zien.
Het was duidelijk dat Ainsley niet hierheen was gekomen omdat ze toevallig over hem had gehoord. Nee, ze was hier om andere redenen. Hij overhoorde het een en ander wat er werd gezegd onderling door Katherine, Gabriella, Elijah en Klaus Het waren zijn zaken niet en hij was ook niet van plan om zich te bemoeien. Wél vond hij het jammer dat ze niet over hem had gehoord en voor hem terug was gekomen. Maar goed, het was nou eenmaal niet anders. Een frons ontstond op zijn gezicht. Ze had nooit in de tombe gezeten? Al die tijd had ze alle vrijheid gehad, maar was ze nooit een keer voor hem teruggekomen? Ze had hem zelfs geen brief proberen te schrijven. Hij had helemaal niets meer van haar gehoord. Al die tijd had hij gedacht dat ze in de tombe vast had gezeten, terwijl ze ondertussen gewoon een vrij leven in Engeland heeft gehad. Het stak hem wel dat ze niet eens de moeite had genomen om een brief te schrijven. Dat had zoiets makkelijks kunnen zijn geweest? De brief had dan wel een lange reis moeten afgaan om op bestemming te komen, maar dan had hij tenminste geweten dat ze veilig was. Helaas was alles zo gelopen. Hoe jammer het ook was, kon hij niets aan het verleden veranderen. Het was nou eenmaal zo gelopen.
Even wierp hij een blik op het stel dat aan het ruziën was. Maar eigenlijk had hij meer interesse in zijn oude geliefde. "Ik moet toegeven dat het toch zeer doet om te weten dat je al die tijd in vrijheid hebt geleefd en mij niet eens meer bent komen opzoeken." zei hij, rustig. "Maar fijn om je gezicht weer te zien en te weten dat je nog in leven bent." – "Alleen ben je hier voor andere dingen. Moet je daar niet mee aan de slag?" Ondertussen was een nieuw glas bourbon voor zijn neus geschoven, die hij meteen oppakte. Zijn ogen zochten even haar mooie ogen op. Hoewel hij dolgraag met haar wilde praten, wist hij nu dat ze hier voor andere zaken was en hij wilde niet degene zijn die haar aandacht daarvan ontnam.

Fifty shades of fucked-up

Re: TVDORPG | Humanity is a vampire's greatest weakness.

Liefde was nooit meer een prioriteit voor haar geweest – niet sinds dat het bijna haar ondergang was. Een groot deel van haar leven had ze doorgebracht met Katherine, die een soort moederfiguur voor haar was geworden in de tijd dat Pearl in de tombe lag. Katherine had haar dingen geleerd die alleen een moeder aan haar dochter zou leren. Ainsley had zich weten te vertellen dat liefde makkelijk iedereens ondergang kon worden. Het zou altijd aan je blijven knagen en je gevoelens zouden nooit zomaar verdwijnen. Ze moest sterker zijn dan dat, moest boven de liefde staan. Hoewel Daniel wel een beetje naar de achtergrond was vertrokken door het vluchten, was ze hem nooit vergeten. Nee, zeker niet. Hij zwierf nog steeds in haar gedachtes rond, maakte haar nog steeds duidelijk dat ze hem nog steeds liefhad, dat ze van hem hield en dat hij haar ware liefde was. Katherine had haar echter volledig duidelijk gemaakt dat hij allang dood was en dat hij ergens onder de grond lag weg te rotten. Maar dat hij hier nu zou zitten.. Wel, dat had Ainsley nooit kunnen en mogen denken. Het wekte gevoelens in haar op waarvan haar was verteld ze weg te stoppen.
Waarschijnlijk had Daniel wel wat kwade gevoelens, voornamelijk omdat zij hem nooit bericht had gedaan dat ze nog in leven was. Het was lastig. Ainsley had het zeker geprobeerd. Er waren avonden dat ze in het raamkozijn zat, met haar benen over de rand bungelend. Haar ogen waren dan even gericht op de bruisende stad waar allemaal verschillende soorten mensen rondliepen, maar in haar handen had ze dan een papier met een potje met inkt ernaast. En zo vaak had ze het geprobeerd. Zo vaak had ze geprobeerd om haar gevoelens te beschrijven, om hem te vertellen dat ze nog in leven was, dat ze op de vlucht waren voor zoveel vijanden die Katherine over de jaren had gemaakt. Dat het te gevaarlijk was om in de buurt van Mystic Falls te blijven, omdat het dan écht haar dood zou worden. Niet een dood waarna ze weer terug zou keren als vampier, maar dat het dan echt over was. Ze had een keer een brief geschreven, maar Katherine had die onderschept en doormidden gescheurd terwijl Ainsley met tranen in haar ogen voor haar stond. Dat was ook het moment geweest dat Katherine een grens had overgestoken en haar duidelijk had gemaakt dat liefde geen prioriteit was voor een vampier die alleen maar aan het vluchten was. En Ainsley had het geloofd. Totdat ze hem hier nu weer voor haar zag.
''Je weet niet hoe het was om weg te vluchten voor vijanden waarvan je niet eens wist dat je ze had. Ben je bevriend met Klaus? Als je dat bent, zou je als geen ander weten hoe gevaarlijk het is om met hem om te gaan. Die grens van liefde en haat is tussen hem zó klein dat je hem zomaar oversteekt, zelfs als je het zelf niet eens door hebt. Mystic Falls was niet veilig voor ons, Daniel. Misschien dat je je dat nu beter beseft nu je zelf ook een vampier bent, maar destijds zeker niet. Ik moest vluchten, zelfs als ik het zelf niet wilde.'' De tranen sprongen haar haast weer in de ogen. Ainsley haalde even diep en trillerig adem en probeerde haar hoofd koel te houden. ''Ik ben hier inderdaad niet gekomen voor ons. En ondanks wat je denkt, heb ik zeker wel geprobeerd contact met je te zoeken. Mocht je iemand de schuld willen geven, doe dat dan bij Katherine.'' Ze hief haar kin een stukje op, keek hem even aan en liep toen naar de rest toe.

Het was niet altijd makkelijk geweest om met zo'n broer als Niklaus om te gaan. De man werd verafschuwd door menig man, velen hadden hatelijke gevoelens voor hem en wilden niets liever dan hem in vlammen zien opgaan, eindelijk te verdwijnen – hoewel iedereen wist dat dat niet zomaar mogelijk was. De man was de eerste hybride en had geschiedenis geschreven in de bovennatuurlijke boeken. Elijah was altijd de nobele van de familie geweest en had familieruzies weten te voorkomen, maar ook ruzies met vijanden die te ver dreigden te gaan. Toch wist hij dat hij niet alles kon voorkomen en hoewel hij altijd volhield dat dat wel kon, wist zijn onderbewustzijn dondersgoed dat dit niet mogelijk was. Bovendien was hij zelf ook niet de meest geliefde man, ondanks dat hij nobel was en meestal de vrede probeerde te waren. In zijn verleden had hij vele dingen gedaan waarop hij achteraf gezien niet erg trots was, maar die toen erg belangrijk leken. Hij had voor geheime genootschappen gezorgd die elkaar de rug toe keerden, die elkaar dreigden te vermoorden wanneer Elijah even niet keek. Alleen al doordat hij de naam Mikaelson droeg, had hij vijanden. Mensen herkenden hem overal en nergens en spraken hem aan. Vijanden over de hele wereld zaten achter hem en zijn familie aan, omdat ze hen dood wilden hebben. Het was nergens echt veilig, maar toch deed hij alsof het hem niet boeide. Die ijskoude laag die over hem heen hing, was kenmerkend voor hem. Hij deed nu ook alsof het hem niet boeide, maar Katherine was niet de minste tegenstander. Deze vrouw was de duivel haarzelf. Ze betekende foute dingen en dit wist Klaus ook. Elijah had gedacht dat ze van haar af waren toen ze voor Klaus vluchtte en overal en nergens was, maar blijkbaar was ze terug, en dat niet alleen. Nee, ze had drie handlangers meegenomen die hem niet bekend voor kwamen.
''De waarheid is zeker hard. Jammer genoeg is dit niet de waarheid. Je weet wel dat ik zo je hart eruit kan rukken of je prachtige hoofdje over de vloer kan laten rollen, toch?'' zei Elijah kalm, maar de woorden waren dreigend. De woorden waren bedoeld voor het mooie meisje met de donkere lokken. Haar woorden stonden hem ook niet aan. Dan kon ze nog zo mooi zijn, als de inhoud niet mooi was, was het niets. ''Dan ken jij mijn broertje niet goed genoeg. Wat ben jij van Katherine, als ik vragen mag?'' Zijn ogen flitsten naar Katherine, die met haar ogen rolde. ''Ze is mijn nichtje.'' Zuchtte ze uiteindelijk. Elijah begon te lachen, voordat hij weer serieus naar het nichtje keek. ''En jíj bent familie van Katherine Pierce. Ik weet niet of je je nicht dan wel kent, maar dit is de meest zelfzuchtige en egoïstische dame die ik in mijn hele leven heb ontmoet. Dat zegt behoorlijk wat, aangezien ik al duizend jaar hier op deze aarde rondloop. Misschien zou je eerst eens naar je eigen familie moeten kijken, voordat je je met die van anderen bemoeit.'' Dit alles had hij gezegd zonder ook maar één keer naar haar te grijnzen of wat dan ook. Ze zou toch wel door moeten hebben dat hij de waarheid sprak? Iedereen wist dat Katherine geen lieverdje was. Ze was er op uit om iedereen smekend voor zich op de knieën te hebben, ze wilde iedereen die haar niet zinde dood. Toen het haar elke keer mislukte, verdween ze, om nu weer terug te komen met een mislukte poging. En als het aan Elijah lag, zou het niet lang duren voordat ze weer zou verdwijnen.

i'm a good girl with a lot of bad habits