O ♥ Who am I to stand in your way?

O ♥ Who am I to stand in your way?

Eleanor Maria Grey



James Thomas Sabé

Re: O ♥ Who am I to stand in your way?

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O ♥ Who am I to stand in your way?

Alex had haar ouders met een ziekmakende blik aangekeken. Ze had altijd geweten dat haar twee chique verzorgers hielden van een goede naam. Alexandra en haar jongere zusje waren van jongs af aan door verschillende oppassers compleet gedrild om de goede naam van Grey in toom te houden. Maar nooit in haar jonge leven had Alex verwacht dat haar ouders haar zouden dwingen te trouwen met de zoon van een familie die net als hun machtig was in deze gemeenschap. Haar ouders waren simpel geweest in de uitleg. In deze gemeenschap waren een aantal rijke families. De Greys en Douglasses waren en tientalle jaren vrienden geweest. Dan was er nog de familie Sabé, maar die was in Alex haar vader zijn woorden 'de vijand' om hun concurrerende bedrijf. Als laatste was er de familie Johnson, maar die hielden zich compleet op zichzelf. De familie Grey en Douglas wilde boven de andere twee kunnen staan en dat kon alleen als ze door een huwelijk verbonden zouden zijn. Dat kon alleen als Alexandra en Jonathan zouden trouwen met elkaar, de oudste van de Grey familie en Douglas familie. Alex en John waren samen in haar vader zijn kantoor geroepen. Daar zaten beide ouders. Alex had direct geweten dat dit verkeerd was.
"Hebben jullie te ver in je champagne gekeken?" vroeg Alex met een duidelijke walgende toon in haar stem. Ze had haar donkere ogen naar de man naast haar gedraaid. Alex vond John niet walgelijk. In tegendeel, ze waren juist ontzettende goede vrienden. Maar het idee dat ze geforceerd moest trouwen met iemand die ze zag als een broer maakte het dat haar maag zich omdraaide. John was niet de persoon geweest waar ze mee wilde trouwen. Alex had nog niet eens willen trouwen. Ze had willen reizen. Een vriendje tegen willen komen en daarna heerlijk reizen. Ze wilde haar opleiding verder afmaken en kunnen genieten op feestjes. Ze wilde echte liefde kennen.

Een weeïg gevoel had zich opgedaan in John zijn maag. Nooit had hij verwacht dat zijn ouders zo'n traditionele kijk gehad hadden op het huwelijk. John had naar zijn handen gestaard terwijl de uitleg werd gegeven. Hij had Alex haar ogen op zijn gezicht voelen branden. Ze ging hier tegenin. Alex had altijd een grotere mond gehad. Ze was opgevoed met het idee dat ze een duidelijke mening moest hebben. Dat stond schuin tegenover het bescheiden en teruggetrokken karakter van John. Hij vond het altijd snel prima. Zijn manier van zijn kijk op het leven was zakelijker. Een zachte zucht verliet zijn lippen.
"Het is belangrijk om dit te doen. Alleen een trouwerij, we forceren jullie niets om te doen dat jullie verder niet willen," sprak Alex haar moeder, alsof ze spraken over een boodschappenlijstje. Alex liet een pufje horen. Met een sarcastische lach was ze overeind gesprongen.
"Jullie zijn niet goed wijs. Ik ga, ik wil niet bij deze nonsens horen," sprak Alex. Ze had naar de deur willen lopen, was het niet geweest voor de harde stem die haar vader uitbrulde.
"Alexandra Alice. Het is geen vraag. Het is een opdracht. Hier is een onderhandelen over. Verdwijn!" riep hij. John hoefde Alex niet aan te kijken om te weten dat dat ze gekwetst was. De deur werd geopend en daarna hard dicht geslagen. Er viel een ongemakkelijke stilte in het kantoor.
"Wat vind jij ervan?" vroeg John zijn moeder voorzichtig. De donkerharige vrouw keek bezorgd op naar haar zoon. John liet een nieuwe zucht uit, waarna hij opkeek naar zijn moeder.
"Ik doe wat nodig is voor onze familie, dat weet je. Ik zal wel met Alex gaan praten later," sprak John zachtjes. Hij wist niet goed wat hij hier van moest vinden. Waarom was het belangrijk om machtig te zijn? En waarom moesten Alex en John zorgen voor die macht? Hij zou echter geen antwoord krijgen op die vragen.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O ♥ Who am I to stand in your way?

Eleanor
Weten wat er precies aan de gang was wist ze niet. Hoe zou de dame moeten weten wat voor plannen haar ouders hadden voor dit gezin? Echt close met haar ouders was ze nooit geweest, eerder stond ze op haar eigen benen. Eigenlijk was dat ook niet helemaal waar want hoe graag ze ook op haar eigen benen zou staan, nog altijd leunde ze naar haar mening teveel op haar oudere zus. Gezien het feit dat de twee zo'n beetje waren opgevoed door kindermeisjes hadden ze altijd op elkaar gesteund, of althans zo voelde het voor haar. Geen van de vrouwen, die vaak jonge mokkels waren, had ze vertrouwd en ook nooit had ze ze echt gemogen. Soms was ze nog wel met schoonmakers omgegaan die door het huis kwamen, simpelweg omdat ze het leuk had gevonden om bezig te blijven met dingen. Je moet je voorstellen dat het best eenzaam kon worden in een groot leeg huis. Waarschijnlijk waren de twee zusters dan ook zo close naast elkaar opgegroeid, veel meer dan elkaar hadden ze dan ook niet. Wel betekende dat dus dat ze totaal niet wist wat er in de hoofden van haar ouders omging. Status en geld, dat was belangrijk maar meer dan dat wist ze ook niet. Waarom Alex dan ook naar was geroepen naar haar ouders samen met een familievriend was haar dan ook onbekend. Nieuwsgierig was de dame wel zeker, dus er proberen achter te komen deed ze wel. Dat was dan ook de reden dat ze tegen een witte muur stond aangeleund in de hal die naar een studieruimte van haar vader leidde. Normaal stond de deur open naar de ruimte zodat mensen vrij naar binnen en buiten konden maar dit keer was hij strak dicht gedaan om buitenstaanders buiten te laten. Vanaf deze afstand kon ze echter wel luisteren naar de stemmen, of eerder het gestommel en gemompel dat zij nog kon horen. 
Eleanor stond zo een tijdje te luisteren terwijl ze met haar armen achter haar rug tegen de muur leunde. Pas na enig gebulder van haar vader werd de deur geopend en viel deze hard dicht. Haar ogen vielen meteen op de blonde dame genaamd Alex, haar oudere zus. Zonder te wachten duwde ze zichzelf van de muur af en liep zonder geluid te maken op haar af.
"Waar ging dat over?" Vroeg Elle aan Alex terwijl ze zich voor haar schoof zodat ze Alex tegen kon houden in haar stappen. Ze wilde maar al te graag horen wat er gaande was, of dit nou wel haar zaken waren of niet. Over het algemeen wist ze heel goed te doen alsof ze een nette jongedame was die alles over haar heen liet komen, maar ondertussen vroeg ze bij de mensen die ze vertrouwde altijd veel te ver door totdat ze haar antwoorden kreeg. Je kon haar daarom ook gemakkelijk irritant noemen omdat ze dat ook zeker was, alleen zou ze dat nooit laten zien aan bijvoorbeeld haar ouders of bij mensen die te veel van haar verwachtten.



James
Te lang had de jongeman doorgeslapen in de dag. Normaal zou het hem lang niet worden toegestaan maar aangezien niemand zich in het huis bevond en hij de deur op het slot had gedaan, was er niemand die hem had tegengehouden. Pas tegen de middag aan werd hij wreed wakker gemaakt door het langdraadige geluid van zijn telefoon dat maar niet wilde stoppen. Eerst had hij het ding genegeerd maar nadat het geluid al twee keer was gestopt, kwam er op nieuw een gerinkel en wist hij dat iemand hem wanhopig wilde bereiken. Hoewel hij geen zin had, had hij zijn mobiel daarom maar opgepakt en had het belletje aangenomen zonder te kijken wie het was. Pas toen hij een stem hoorde deed hij de moeite om wat omhoog te komen en het slaap uit zijn ogen te halen.
"Calm down." Mompelde hij tegen een iets wat gepaniekeerde vrouwen stem. "Kan je het herhalen?" Vroeg hij vervolgens terwijl hij zelf uit zijn bed schoof en naar het raam liep om de gordijnen open te schuiven zodat er wat licht binnen kwam. Daarna stapte hij het balkon op en stak daar een sigaret aan terwijl hij rustig luisterde naar Eleanor, het jongere zusje van Alex. Het duurde even voordat hij alles goed in zich op had genomen. Veel details waren er niet aangezien de jongedame ook niet veel bleek te weten, maar hij kon er genoeg uithalen om te weten dat het geen standaard morgen was in huize Grey. Daarom nam hij dan ook de tijd om kort de rook uit te blazen en vervolgens rustig te beginnen in plaats van het gesprek snel te laten lopen. "Weet je, bel me als je meer weet of laat Alex me bellen of opzoeken. Maak je nu niet teveel zorgen en probeer uit te vogelen wat er gaande is." Momenteel zat er sowieso toch niks beters in aangezien hij wist dat Eleanor niet zomaar in haar vaders studeerkamer kwam als deze een gesloten deur had. Hoewel hij niet welkom was in huize Grey, wist hij genoeg over het gezin en allemaal heel warm was dat niet. De enige reden dat hij iets over het gezin wist was omdat hij een vriendschap had met Alex, of althans had was misschien het betere woord. Momenteel wist hij niet goed hoe hij de relatie tussen hem en Alex moest definiëren maar hij kon wel zeggen dat wat het ook was, vriendschap zou er altijd tussen de twee bestaan. 
Ondertussen had James al opgehangen en drukte hij de sigaret uit in een asbak. Daarna liep de jongeman naar binnen en veranderde zijn joggingbroek in een t-shirt en spijkerbroek. Normaal zou hij een korte douche nemen om op te frissen maar aangezien hij wist dat er van hem werd verwacht dat hij nu bereikbaar was, besloot hij dat deze morgen te laten. In plaats daarvan haalde hij een hand door zijn haar en liep zo zijn slaapkamer uit om te wachten terwijl hij wat eten naar binnen zou werken. 

Re: O ♥ Who am I to stand in your way?

Het was te verwachten dat het jongere zusje van Alexandra buiten stond te wachten. Vrienden en familie hadden regelmatig de grap gemaakt dat de zusjes een Siamese tweeling waren. Ze waren altijd samen. En waar de meeste zusjes zeiden dat ze regelmatig ruzie hadden, kon Alex zonder twijfels zeggen dat Elle haar beste vriendin was. Ze hielden van elkaar en ze zouden door het vuur gaan om elkaar te helpen. Alex had echter totaal geen idee hoe ze dit tegen haar zusje zou moeten vertellen. Hoe zou Alex het sowieso in godsnaam duidelijk moeten krijgen als ze het zelf niet eens duidelijk had.
"Ik leg het zo uit, ik wil hier weg," gromde Alex kwaad. Ze liep langst haar donkerharige zusje heen de hal door. Door de grote stappen die Alex zette duurde het niet lang voordat ze de tuin in stampte. Vlak voor het zwembad bleef ze staan. Haar donkere ogen keken woedend om naar Ella die net haar telefoon weg stopte.
"Weet je nog dat ze de grap maakte dat John en ik zouden moeten trouwen, zodat we de grootste familie in deze buurt zouden zijn?! Die idioten gaan het serieus menen, ze gaan John en mij dwingen om met elkaar te trouwen. We lijken verdomme wel een verlepte maffia, de familiebanden sterk houden. Gadverdamme," begon Alex de draven. Ze was boos. Het bloed in haar lichaam leek te koken. Alex wilde iets kapot slaan, ze wilde iemand kapot maken. Ze kon niet geloven dat haar ouders haar op deze manier gingen verraden.
"Alsof John met mij wilt trouwen. We zijn net broer en zus, het is walgelijk. Het is alsof we honderd jaar terug de tijd in zijn gegaan. Ik kan niet geloven dat ze dit oprecht doen!" brulde Alex verder, terwijl ze heen en weer begon te ijsberen. Snuivend keek ze om naar Elle. Ergens was Alex blij. Ze was dolblij dat ze dit Elle niet gingen aandoen. Alex zou ze kapot maken voordat ze Elle deze straf zouden geven. Niemand zou haar zusje pijn doen. Gefrustreerd plofte Alex op één van de ligstoelen. Nu de woede begon te zakken kwam er een andere emotie in haar op. Paniek. Ze was helemaal niet verliefd op John. Alex was al maanden, misschien al wel een jaar, verliefd op heel iemand anders. Iemand die ze nu nooit meer zou kunnen uitvragen.
"Godver, ik wil helemaal niets met John. Hadden ze niet iemand anders kunnen uitzoeken," kreunde Alex.

John had zichzelf uiteindelijk geëxcuseerd. Hij had geen idee wat hij met deze hele situatie aan zou moeten. Zijn ouders en de ouders van Alex leken blij met het feit dat hij zo rustig was. Maar in John zijn mening had het allemaal niet slechter kunnen gaan. John kende Alex al haar hele leven en het was vrijwel onmogelijk om haar zo boos te krijgen zoals ze net was geworden. Zuchtend wreef John door zijn donkere haren, waarna hij al nadenkend wegliep van het kantoor van Alex haar vader. Hij wilde Alex vinden. Ze moest weten dat dit niet zijn idee was. Het duurde even om de blondine te kunnen vinden in het gigantische huis, maar uiteindelijk had hij haar buiten gevonden met haar jongere zusje. Het was dat ze dezelfde achternaam droegen, anders had John nooit geraden dat ze zusjes waren. Waar Alex het evenbeeld van haar vader was leek Elle juist zo verschrikkelijk veel op hun moeder. Voorzichtig stapte John naar buiten.
"Dit was niet mijn idee, Alex, echt niet," sprak John. Alex keek direct op van haar eigen handen. Het meisje was op een ligstoel gezakt. De boze blik die Alex eerst op haar knappe gezicht gehad had, verdween vrijwel direct.
"Oh John, ik weet dat jij hier niks mee te maken hebt. Het zijn onze ouders, die zijn achterlijk," zuchtte Alex. Ze schudde haar blonde haren over haar schouders, waarna ze overeind kwam. Glimlachend stapte ze naar John toe, om hem kort in een omhelzing te nemen.
"Sorry dat ik zo boos werd, maar ik kan niet geloven dat ze dit gedaan hebben," zuchtte Alex. Ze liet John weer los, waarna ze ijsberend langst het zwembad begon te lopen. Nieuwsgierig keek John om naar Elle. Het moest heftig zijn om dit te horen over je zus, zeker aangezien die twee zo verschrikkelijk close waren.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O ♥ Who am I to stand in your way?

Eleanor
Snel was Alex naar haar mening niet boos, tenminste niet echt. Het was haar altijd duidelijk dat haar zus niet altijd even aardig was in de woorden omdat het er soms anders uitkwam dan bedoelt, maar kwaad werd er nooit bedoeld. Nu echter leek de uitdrukking van Alex anders dan normaal, anders dan ze gewend was. Daarom liep ze dan ook na de woorden van haar zus achter haar aan en nam haar telefoon in haar hand om een sms te sturen naar James om te zeggen dat hij binnen moest glippen bij de tuin, al was het nodig dat hij niet zou worden gezien door een van de volwassenen. Meer aandacht aan haar telefoon besteedde ze niet teveel, aangezien dat nu niet van het grootste belang was. Het enige wat ze had willen bereiken was dat Alex iemand nodig had mocht het nodig zijn. Goede vrienden was Elle niet met James, maar het was haar duidelijk genoeg geworden dat hij meer dan een normale vriend was voor de blonde dame. Of haar ouders het zouden goedkeuren of niet maakte haar niet uit, dat was immers niet onmiddelijk wat de twee dames bij zouden maken.
Op het moment dat Alex haar zegje begon te houden nam ze plaats op een van de stoelen aan het zwembad en nam het alleen op zich om te luisteren. Goed in advies was ze namelijk totaal niet, niet in deze situatie tenminste. Eleanor was op dit punt totaal het tegenovergestelde van Alex. Hoewel niemand waarschijnlijk bij zou worden van een geforceerd huwelijk, had zijzelf nooit haar mond geopend naar haar ouders om ook maar een kik te geven. In die zin was ze blij dat zij nog niet in dit soort zaken werd betrokken, want weerstand bieden zou ze niet. Hoewel ze weinig gaf om haar ouders, was de loyaliteit voor haar familie groot. Als iets ten goede kwam voor de naam Grey zou ze dat ook dan zonder twijfel op zich nemen. Haar eigen gedachten waren op dat punt ook alleen voor zichzelf, niemand anders die mocht weten hoe ze in zo'n situatie zich echt voelde. Alex daarintegen leek totaal anders, aangezien zij geen blad voor haar mond nam.
"Het is niet alsof ze de persoon zouden aanbieden die jij zou willen... Dat zou nooit geslikt worden..." Mompelde Eleanor op het laatste geluid dat uit Alex kwam die ondertussen op een andere ligstoel zat. Meer dan dat kon ze nu ook niet zeggen, de twee werden namelijk langzaam gestoord door de rest van de wereld. Dit keer hield de rest van de wereld een jongeman in die vanuit het huis was gekomen. Lang hield ze haar blik echter niet op John, geïnteresseerd in hem was ze immers niet. Ze kon best begrijpen dat Alex tegen hem sprak, de twee zaten immers in hetzelfde schuitje, maar voor haar maakte dat niet al teveel uit. Hoewel zijzelf anders in het leven stond, kon ze geen aandacht besteden aan mensen die ongeluk bracht aan haar oudere zus. Weten dat de andere partij er niet veel aan kon doen wist ze echter wel, maar hoe kon dat voor haar van intresse zijn op dit moment?



James
Lang duurde het niet voordat hij opnieuw bericht kreeg. Eigenlijk had hij gewacht op het rinkelen van een belletje, maar hij kon best begrijpen dat daar geen tijd voor was geweest. Nee, eerder had hij een sms ontvangen met enkel het bericht dat het tijd werd dat hij weer de tuin van huize Grey binnen zou sneaken zoals hij wel vaker had gedaan. Ergens had hij zich niet bedacht dat Eleanor van dit wist, dat hij vaker bij hun thuis was geweest voor Alex zonder dat de ouders het wisten, maar heel verbaasd kon hij niet zijn. Hoewel hij het meisje niet goed kende had hij wel iets van haar opgevangen. Naar zijn mening was het meisje veel te stil, bijna alsof ze wensde niet te bestaan. Haar hoofd leek echter altijd bezig te zijn, alsof ze altijd op haar tong beet en gewoon wachtte tot anderen haar vertelden wat ze moest doen. Natuurlijk kon hij hier flink fout zitten, maar zo heel vaak zat hij er niet naast als het op de inschatting kwam van anderen. Daarbij kon hij die persoonlijkheid ergens heel goed begrijpen. Ze had een paar ouders die meer om hun eigen naam gaven dan hun eigen kinderen en hoewel Alex genoeg om haar jongere zusje gaf, was ze altijd uitgesproken en overheersde ze al snel een gesprek. Niet dat onmiddelijk een slechte eigenschap was, want naar zijn mening was dat totaal niet zo. Eerder was het dat de dame van stapel liep en verwachtte dat anderen wel zouden inbreken om iets op te gooien als het nodig mocht zijn, ook al waren anderen hier niet altijd mee eens. 
Met een zucht kwam James uit zijn gedachtes en kwam uit de stoel waar hij in had gezeten. Gezien het warm genoeg was trok hij enkel een paar sneakers om zijn voeten en stapte vervolgens naar buiten. Hoewel zijn familie en de Grey familie geen vrienden waren, waren ze nog wel altijd buren, al zat er bij beiden nog wel flinke stukken land tussen. Voor hem maakte hem dat niet echt uit aangezien hij zonder moeite zijn weg kon vinden. Zo liep hij zonder problemen van het terrein van zijn ouders af en wist op het terrein van de Grey's te komen. Wel stond er nog altijd een hek tussen de twee, alleen was dit niet echt iets dat mensen tegenhield om er door te komen. 
Na enige tijd kwam het zwembad aanzicht waar hij mensen bij in de buurt zag, al waren er meer figuren dan verwacht. Door de sms wist hij dat Alex en Eleanor buiten zouden zitten, anders zou hij immers niet ontvangen konden worden, maar bij de twee vond hij nog een figuur die hem niet helemaal aanstond. De jongeman, waarvan hij wist dat hij John heette, stond bij de twee meiden. Om eerlijk te zijn was hij nooit echt vrienden geweest met andere kinderen die hier in de buurt woonden, hem kon het geld immers niet boeien en had dus ook nooit gezocht naar anderen met geld. Hij was altijd dat joch geweest dat problemen had gezocht en in gevecht raakten met mensen die hem ervoor aanspraken dat hij zich anders behoorde te gedragen, zeker aangezien dat van hem werd verwacht door zijn afkomst. Hij wist dat het geld hem de luxe gaf die hij had, maar langzamerhand had hij een afkeer ervoor gekregen. Het was dan ook een wonder geweest dat hij Alex wel had geaccepteerd, maar na dat wonder was het ook wel opgehouden. Goed zou het wel niet zijn, alleen weigerde hij met mensen om te gaan die hem als soortgelijk zagen dankzij het feit dat er veel geld stond op zijn bankrekening.

Re: O ♥ Who am I to stand in your way?

Er verscheen een diepe frons op Alex haar gezicht. Ze zag in de verte een figuur aan komen lopen. Het duurde even door de zon voordat ze doorhad dat het James was. Een warm onderbuik gevoel ontwaakte in Alexandra. Ze had James altijd interessant gevonden. Hij was het type jongen geweest dat zich gescheiden hield van het wereldje waar Alex en Elle steeds in werden getrokken door hun ouders. Hij was de bad boy geweest. Het was pas sinds de laatste paar jaar dat James en Alex met elkaar spraken. Bedenkelijk keek Alex om naar haar jongere zusje. Ze had hem waarschijnlijk laten komen.
"Als ze vragen waar ik ben, zag dat ik even rust nodig had en ben gaan wandelen," sprak Alex op een rustige toon tegen haar zusje. Haar ouders zouden haar binnenstebuiten draaien als ze wisten dat ze met James omging. Ze haatte hem, terwijl ze nog nooit een woord met hem gesproken hadden.
"Ik spreek je vanavond. Ik moet hier gewoon even weg zijn," fluisterde Alex. Ze sprong op van haar ligstoel, waarna ze met grote stappen richting James liep. Alex zei niets tegen hem. Ze greep James zijn hand vast, zodat ze hem mee kon trekken haar tuin uit. Alex wilde hier weg. Ze zou James later uitleggen wat er allemaal aan de hand was. In stilte liep het tweetal de tuin uit, de straat op. Alex en James woonde dicht bij het strand. Ze spendeerde het meeste van hun tijd op de pier. Niemand wist daar wie ze waren.
"M'n ouders gaan mij uithuwelijken aan John. Ze willen graag machtiger zijn, mijn ouders. Ze willen beter zijn dan jouw familie. Dus dwingen ze John en mij om te dwingen met elkaar zodat we een grote familie gaan krijgen. Macht," pufte Alex. Ze liep naast James over de stoep, op weg naar de pier. Voorzichtig keek ze naar hem om.
"Mijn vader werd boos toen ik protesteerde," zuchtte ze.

Verslagen was John op zijn plek blijven staan. Hij kon niet goed bedenken wat hij zou moeten doen. Zeker toen Alex weg liep met een jongen die uit het niets in de tuin verscheen. John liet zijn handen langzaam in zijn zakken glijden. Nu was hij alleen overgebleven met Elle. Een zucht verliet John zijn lippen.
"Eigenlijk hadden we kunnen weten dat onze ouders trots genoeg zijn om dit te flikken," mompelde John, om het gênante moment met Elle te kunnen doorbreken. Hij wandelde naar de ligstoelen toe. Met een zacht pufje nam hij plaats. John moest toegeven dat het huis van de familie Grey fantastisch was. Het huis waar hij zelf in woonde was gigantisch oud en te zien aan het interieur leek het alsof er geen tijd verstreken was. Zijn ouders hielden van klassieke dingen, waar John juist modern was. Ze hadden er geen problemen mee, zolang John ze er maar niet mee lastig vielen. Nieuwsgierig keek John om naar Elle.
"Heb jij een idee hoe ik het dragelijker kan maken voor Alex? Ik ken haar al mijn hele leven, maar op dit gebied... we hebben ook maar nooit gedacht over elkaar op die manier. Ik tenminste niet," zuchtte John. Elle zou hem waarschijnlijk niet helpen. Haar kennende zou ze hem nu zien als de vijand. Alex en Elle waren zo verschrikkelijk close. Ze zouden iedereen omver slaan om elkaar te helpen, ook al waren de omstanders onschuldig. John wreef met zijn hand over zijn bovenbeen. Niemand zou geloven dat John en Alex zouden trouwen. Hun vrienden, familie. Niemand zou het gaan geloven. Toch moesten ze het echt laten lijken.
"Ik wil haar niet ongelukkig zien," mompelde John. Hij wilde zichzelf niet ongelukkig zien.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven