O || You are enough, a thousand times enough

O || You are enough, a thousand times enough

Katy Wilson - 21 years


18+ topic

Re: O || You are enough, a thousand times enough

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O || You are enough, a thousand times enough

Met vermoeide ogen staarde William naar zijn onderlichaam. Hij lag nu al een paar uur in zijn bed. Het was nog maar vroeg in de ochtend. Normaal zouden mensen nog een paar uur slapen, zeker met het geluid van de harde regen tegen het raam. Maar William kon niet slapen. Het was de eerste nacht in zijn eigen huis en in zijn eigen bed. Hij had er altijd al moeite mee gehad om weer in zijn zijdezachte bed te slapen na maandenlang op een hard matje geslapen te hebben. Maar dat was niet wat William wakker hield. Zijn blik stond gefocust op de plek waar zijn rechter been hoorde te liggen. Langzaam liet William zijn linker tenen bewegen, waardoor het dekbed langzaam bewoog. Het maakte de realisatie dat zijn been weg was alleen maar groter. Des ondanks het ongeluk hield William nog steeds van zijn oude vaan in het leger. Het liefste wilde hij terug gaan, weer vechten voor zijn land. Niemand wilde echter een halve man. Een halve man kon geen land beschermen. Gefrustreerd sloeg William de dekens weg. Hij wilde niet nog langer kijken naar wat niet meer bestond. Van de grond greep William zijn krukken. Eigenlijk hoorde hij zijn protest te gebruiken die zijn ouders hem zo genereus hadden geschonken. Maar hij kon de moeite niet opmaken om het vast te maken aan hem. Het scheelde dat William, dankzij zijn werk, een sterk bovenlichaam had. Dit had hem ontzettend veel geholpen in de revalidatie. Hij kon zichzelf sneller overeind trekken en op krukken lopen kostte hem minder moeite. Zacht kreunend strompelde William de slaapkamer uit naar de woonkamer. Zin om ergens anders heen te gaan had hij niet. Het was niet alsof hij veel meer kon. Met een diepe zucht liet William zichzelf op de bank neervallen.
"Sorry jongen, ik zal vragen of iemand je vandaag wil uitlaten," mompelde William toen hij de grote labrador naar hem toe zag trippelen. Zijn ouders hadden hun hond bij hem achtergelaten, 'voor gezelschap'. William had daar echter totaal geen behoefte aan. Hij vond Rex fantastisch, maar hij kon niet voor hem zorgen.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O || You are enough, a thousand times enough

Helaas had niet iedereen het geluk dat ze konden opgroeien in een ‘home sweet home’. Er moest gewerkt worden als je iets extra’s wilde bereiken in je leven en zelfs dan had je nog te maken met tegenslagen die je op voorhand niet had kunnen voorzien. Zo ook ging en gaat het leven van Katy niet altijd over rozengeur en maneschijn, maar ze probeerde er wel altijd het beste van te maken. Hedendaags woont ze bij haar pleegouders in huis en desondanks dat ze het financieel niet breed hadden, gaf het Katy alle rust en warmte die ze eerder nooit gekend had.
Vandaag had ze een mijlpunt in haar leven bereikt. Sinds ze bij haar pleegouders in huis was gaan wonen, had ze een opleiding in de zorg gevolgd. Een versnelt traject zelfs, waardoor ze sinds kort afgestudeerd was en ze werk kon gaan zoeken. Na een screening - waar ze nooit gedacht had doorheen te komen - werd er een brief bezorgt waarin stond dat ze een maand proef kon komen draaien. Het betrof een ex-militair die verzorging nodig had na een ingrijpende gebeurtenis. Hij was daarbij zijn been verloren en desondanks dat hij sterk genoeg was - fysiek - had hij het moeilijk op mentaal gebied en was er iemand nodig die hem zou steunen en zou voorkomen dat hij in een isolement zou raken.
Desondanks haar zomer-achtste kledingkeuze, zat het weer niet echt mee. Met een lange regenjas aan, was ze op haar fiets gestapt en richting het adres gereden. Daar belde ze, nog net niet helemaal doorweekt, aan en wachtte ze in alle kalmte af tot de deur open gedaan zou worden. Ze hoopte maar dat ze op het goede adres was want ze hield er totaal niet van om te laat te komen en dat zou ook geen goede indruk wekken op haar eerste dag. Katy was ontzettend punctueel en hield er van als alles geordend en vlot verliep. Misschien was dat wel het gevolg van haar onvoorspelbare jeugd, dat was iets wat ze nooit meer hoopte mee te maken.

Jurk: https://i0.wp.com/nefastore.com/images/Feminine-Cute-Dress-to-Wear-To-a-Wedding.jpg

Re: O || You are enough, a thousand times enough

Een frons verscheen op het gezicht van William toen hij de deurbel hoorde gaan. Hij verwachtte niemand. William had er voor gezorgd dat vrienden niet al te veel wisten over het feit dat hij nu weer terug zou komen. Dus afgezien van zijn ouders verwachtte hij niemand. Al kreunend kwam William overeind. Op een langzaam tempo liep hij naar de voordeur toe om die te openen.
"Hallo?" vroeg William verbaasd. Verbaasd keek William naar het meisje dat in een donker jurkje voor zijn deur stond. Door haar opvallende krullen en prachtige lichte ogen duurde het even voordat William doorhad dat zijn ouders hier achter zaten. Ze hadden het wel gehad over een zuster om hem door de eerste moeilijke tijd heen te helpen. Maar hij had niet verwacht dat het echt zou gebeuren.
"O god," gromde William zachtjes. Niemand gunde hem rust. Hoofdschuddend liep William bij de deur weg, terug naar de bank. Als zijn ouders haar hadden ingehuurd dan zou ze sowieso moeten blijven. Het zou dus niets uitmaken als hij zou zeggen dat ze weer kon vertrekken. Hoofdschuddend legde hij de krukken naast hem op de grond.
"M'n ouders hebben je waarschijnlijk hier laten komen. Wat mijn part heb ik niemand nodig, ben een volwassen man. Misschien dan wel niet volledig, maar nog wel een man. Ik heb geen hulp nodig," gromde William. Hij wreef met zijn hand door zijn lange lokken heen. Hij vond het maar niks dat zijn ouders zich zo met hem bemoeide. Natuurlijk was het lief, maar het was ontzettend onnodig.
"Dus doe wat je moet doen. Mijn naam is trouwens William en zoals je ziet is m'n been eraf geblazen," gromde hij, wijzend naar het kleine stompje dat hij nog over had. Mensen schrokken altijd wanneer hij zo luchtig sprak over het feit dat hij zijn been was verloren. Maar hij wilde er niet speciaal over doen. Het was nou eenmaal gebeurt en of hij nu zielig deed of niet, het zou alsnog kapot blijven. William legde zijn hand op zijn stomp. Het deed nog steeds zo vreselijk veel pijn, maar er kon niks aan gedaan worden. Hij moest genezen.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O || You are enough, a thousand times enough

Glimlachend keek Katy op toen de deur open ging. De jongeman leek eerst niet te weten waarom ze hier was. “Hey, ik ben Katy Wilson” stelt ze zichzelf voor met een stralende glimlach. Dat leek voor hem echter niets te veranderen. Zwijgend kijkt ze hem na wanneer hij naar binnen loopt. Een diepe zucht verlaat haar mond waarna ze verder loopt en haar natte regenjas ophangt in de gang.
Langzaam loopt ze achter William aan naar de woonkamer waarna ze zichzelf zo vrij laat om op de bank plaats te nemen. Zwijgend luisterde ze naar zijn beklaag waarbij ze slechts in stilte naar hem keek. Kort slikte ze. “Ik ben er alleen om het dagelijkse leven wat te verzachten voor je. Je mee te nemen naar bepaalde uitstapjes. Je moet toch ook buiten de deur komen. Misschien is dat nog een beetje spannend, maar we kunnen kleine sta... we kunnen klein beginnen” zegt ze zachtjes. “ik ben er ook voor huishoudelijke klusjes en zal daarnaast regelmatig de wond kunnen verzorgen” knikt ze.
“En natuurlijk ben ik er ook gewoon als je wilt praten over iets” zegt ze knikkend. “Dus, is er al iets waarvoor je wilt praten of is er iets wat je wilt gaan doen vandaag?” vraagt ze aan hem met een lachje op haar gezicht. Ze had de beste bedoelingen, zat hier dus ook absoluut niet met de verkeerde intenties. Maar het was haar eerste baan dus erg veel ervaring had ze niet en ze moest dus ook nog veel leren. Zeker omdat de situatie van William ook niet de meest gewone was.

Re: O || You are enough, a thousand times enough

Vermoeid wreef William met zijn ruwe hand over zijn gezicht heen. Hij kon het nog niet goed handelen als mensen zo ontzettend vrolijk waren rond hem. Niemand kon zich inhouden alleen voor hem, dat begreep William. Maar hij kon niet ontkennen dat hij zich ontzettend irriteerde aan iedereen die vrolijk wilde zijn om hem aan te kunnen steken. In het ziekenhuis had hij zo verschrikkelijke hekel gehad aan de zusters die een neppe glimlach opzette om alleen hem wat hoop te geven. Alsof hij hoop nodig had.
"Er is niet zo veel over te praten," zuchtte William. Door de weken heen had hij ontzettend veel gesprekken gehad met psychologen, maar hij begreep nooit wat ze daar mee wilde. Het advies 'blijf er over praten' kwam niet bij hem binnen. Er was voor hem niets om over te praten. Hij vocht voor zijn land en het andere land vocht gemeen terug. Hij verloor, einde verhaal.
"Mijn been is weg, that's it. Als je Rex zou kunnen uitlaten zou dat wel helpen. Mijn ouders hebben mij opgezadeld met hun hond omdat het goed gezelschap zou zijn voor mij zeiden ze. Maar ze realiseerde zich natuurlijk niet dat ik nog niet zo maar buiten rond kan lopen," snoof William, wijzend naar de hond die nu op zijn rug in zijn mand lag. Vroeger was William altijd dol geweest op Rex. Wanneer hij even thuis was spendeerde hij uren met Rex in het bos. Maar die hond liet hem nu alleen maar meer en meer realiseren dat hij niet mee kon doen dat hij hier zo leuk vond.
"En hou je niet in met zinnen als 'kleine stapjes zetten'. Ik kan er wel tegen," zei William. Hij keek om naar het meisje dat met een grote glimlach naast hem was komen zitten. Vroeger had hij haar aantrekkelijk gevonden en zeker een flirtende opmerking naar haar gegooid. Maar nu kon hij zichzelf daar niet eens toe zetten. Het was niet alsof hij ook maar enige kans zou hebben als hij een poging deed om haar te versieren. Niemand wilde een halve man. Hij liet zijn hand weer over zijn stomp glijden.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O || You are enough, a thousand times enough

Katy schudde haar hoofd. “nu misschien niet, maar je moet weten dat als je wilt praten dat ik er voor je ben” knikt ze en glimlacht nogmaals liefjes naar hem. Wat hij vervolgens zegt, laat haar kort omkijken naar de hond die zalig in zijn mand lag, op zijn rug. Een zachte grinnik verliet haar mond waarna ze opstond en naar de hond toe liep. Ze zakte op haar knieën bij de hond en begon deze over zijn buik te kriebelen, wat haar in de grootste dank werd afgenomen.
Na een kort kriebelmomentje met de hond te hebben gehad, stond ze weer op. “Natuurlijk kun je wel naar buiten. We gaan samen de hond uitlaten zo oke?” stelt ze voor. “het is goed om buiten te komen. Ongetwijfeld is het dan ook alweer droog. Het ziet er namelijk nog niet uit alsof Rex nu al nodig moet” knikt ze voor ze weer naar William keek. Het hielp hem niet als ze meeging in zijn negativiteit en daarbij wilde ze ook geen negativiteit meer in háár leven. Dat had ze wel genoeg gehad in haar nog niet eens zo lange leven.
“Wat eet je graag? Zal ik een lunch voor je klaarmaken?” vraagt ze aan hem. Zonder nog op een antwoord te wachten, staat ze op en loopt ze naar de keuken. Zijn ouders hadden al boodschappen gedaan waardoor er nu een ruime voorraad aanwezig was. Rustig zocht Katy wat dingetjes bij een waarmee ze een lunch maakte voor William. Ze schilde wat fruit en pelde een mandarijn die ze samen in een bakje deed. Ook smeerde ze twee boterhammen en kookte ze een eitje.
Met een dienblad liep ze terug naar de woonkamer. “ik hoop dat je trek hebt” zegt ze dan ook glimlachend voor ze het dienblad bij hem op schoot zet. “en ik neem aan dat hetgeen wat hier in de kastjes staat ook dingen zijn die je lust” grinnikt ze vervolgens zachtjes. Dat was wel zo logisch vond ze.

Re: O || You are enough, a thousand times enough

Gefrustreerd liet William een zucht uit bij het horen van Katy haar weerwoord. Hij wreef met zijn hand door zijn lange haren. Mensen begrepen niet dat hij graag thuis wilde blijven. Hij wilde niet de buren tegen te hoeven komen en zielige woordjes horen. Het laatste dat hij wilde was mensen die hem gingen behandelen of hij zielig was. William keek verbaasd op toen Katy aan kwam lopen met een dienblad met eten.
"Wat heb je geslikt om zo vrolijk te zijn?" mompelde William. Hij bleef even kijken naar het eten dat voor het stond. Ze had verschillende vruchten voor hem klaar gemaakt en een broodje gesmeerd met een eitje daarnaast. Hij kon niet ontkennen dat het er eigenlijk lekker uitzag.
"Bedankt, pak ook wat voor jezelf. Voel je vrij om gewoon wat spullen te pakken," zei William. Al twijfelde hij er niet aan dat ze dat alsnog ging doen. Langzaam tilde hij het dienblad op dat nu balanceerde op zijn been. Hij wist dat het verkeerd zou gaan als hij zo ging eten. Hongerig begon hij zijn eten naar binnen te werken. Eenmaal aan het eten merkte hij pas hoeveel honger hij eigenlijk had. William zou geen moeite genomen hebben om eten te gaan zoeken, dus dit was voor hem goed.
"Ik wil niet mee naar buiten. In revalidatie hebben we geoefend met wandelen, maar niet in ongelijke ondergrond. En ik ga daar vandaag niet mee oefenen," mompelde hij. Zodra zijn eten op was, greep William zijn krukken weer vast. Het werd tijd om zijn prothese weer om te hebben zodat hij er aan kon wennen. Met tegenzin strompelde hij naar de kast toe waar zijn nep been in stond. Met enige moeite lukte het William om zijn prothese aan te krijgen. Het had nog niet de vorm van een been gekregen, maar van William hoefde dat ook niet. Hij had geen been meer, dus als hij alleen dit had was dat prima. Daarbij zat zijn broekspijp er toch voor, dus niemand zou het zien. Zonder iets tegen Katy te zeggen wandelde William naar het kamertje dat naast zijn slaapkamer was. Zijn enige echte hobby was schilderen en dat kon hij nu tenminste nog blijven doen, ondanks zijn been.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O || You are enough, a thousand times enough

Katy grinnikte zachtjes om de vraag van William. “Het leven is te kort om een zure zoutzak te zijn” merkt ze op. “Als je lacht, kun je veel meer van het leven genieten. Zelfs op momenten wanneer je het even niet meer ziet zitten” knikt ze. Die woorden hadden meer betekenis voor haar dan hij kon weten, maar misschien dat ze het hem ooit nog wel vertelde, als dat hem zou helpen er zelf bovenop te komen. Niet iedereen heeft het makkelijk of makkelijk gehad en aan Katy zag je toch ook niet af wat voor jeugd ze gehad had. Ze hoopte dat ze datzelfde zou bereiken met William. Dat hij desondanks zijn verleden - wat nu toch wel echt zijn verleden is - toch nog elke dag kon stralen van geluk.
Ze knikte toen hij nogmaals zei vandaag niet naar buiten te gaan. Omdat vandaag de eerste dag was, zou ze hem ook nog zeker niet te veel pushen. Ze wilde deze maand tot een goed einde brengen en zag dan wel verder of haar contract verlengd werd of niet. Misschien wilde ze zelf wel niet meer op dat punt, maar dat zou ze niet laten blijken. Tot het eind van deze maand zou ze professioneel blijven, of ze het nu naar haar zin had of niet. Wat waren nu vier weken op een mensenleven?
Toen William zichzelf terugtrok, besloot Katy eerst de hond even uit te laten. Het was nu droog maar het zag ernaar uit dat het dat niet lang bleef. Na een half uurtje gewandeld te hebben met de hond, ging ze weer terug naar het huis. Nog steeds was William in zijn kamer. Katy besloot dan ook wat thee te gaan zetten. Met een pakje koekjes, een thermoskan thee en twee kopjes liep ze naar zijn kamer waar ze op de deur klopte. Vervolgens liep ze naar binnen met een glimlachje. “ik heb thee en koekjes” zegt ze al snel.